Είπε ο Χρυσοχοΐδης “Δεν διάβασα το Μνημόνιο” και ξεσηκώθηκαν οι πάντες.

Είπε ο Πάγκαλος “Μαζί τα φάγαμε” και έγινε το έλα να δεις.

Είπε ο Λοβέρδος “Αν μου πειράξετε το Γιώργο θα γίνει μακελειό” και αλαλάξαμε ομαδικά.

Εκείνη η αγέλαστη υποχιτλερίζουσα φατσούλα που γκρέμισε την Ελλάδα στα Τάρταρα, εκείνο το αθόρυβο σερπετό που μας δάγκωσε ρήμαξε η ζωή μας και χάθηκε η χαρά από τις ψυχές μας, εκείνος ο μοιραίος για την Ελλάδα και τους Έλληνες πρώην Υπουργός Εθνικής Οικονομίας, στέφθηκε από τον επίσης μοιραίο Πρωθυπουργό, Υπουργός Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής!

Και από τον Ιούλιο 2011 που τον ενθρόνισε ο ΓΑΠ στο ΥΠΕΚΑ μέχρι τον Ιανουάριο 2012, τα άλλαξε όλα. Και το περιβάλλον και το κλίμα και το έδαφος και το υπέδαφος της Ελλάδας. Τα πυρά για το χάλι της οικονομίας συγκέντρωσε ο νέος Υπουργός Εθνικής Οικονομίας Βαγγέλης Βενιζέλος και μουλώξαμε όλοι για τον προκάτοχό του που συνέχιζε το έργο της διάλυσης της χώρας σε άλλο Υπουργείο.

Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Ο κύριος Τίποτα. Χαμηλόβαθμος για 10 χρόνια στον ΟΟΣΑ, παιδί της μαμάς του που τον κουβάλησε στην Ελλάδα για πολιτική καριέρα με τις πλάτες του θείου Μιχάλη. Τσιράκι στο γραφείο του άλλου “μεγάλου ανδρός” της Εθνικής Οικονομίας, Χρήστου Πάχτα, βαφτίστηκε στα νάματα της εξαπάτησης των πάντων. Της μεταμόρφωσης με μια “Τροπολογία” 17.000 στρεμμάτων δάσους σε 300.000 τ.μ. πολυτελών κατοικιών στο PORTO CARRAS, για να γίνουν χρυσάφι στις κασέλες του ενός εκ των “εθνικών νταβατζήδων”, Κώστα Στέγγου. Της καταλήστευσης, παρέα με τους άλλους δύο “εθνικούς νταβατζήδες” Μπόμπολα-Κούτρα, του ορυκτού πλούτου των 317.00ο στρεμμάτων Μεταλλείων Κασσάνδρας, χωρίς κανένα όφελος για την Εθνική Οικονομία.

Η προηγούμενη Υπουργός Τίνα Μπιρμπίλη δεν ενέδωσε στις πιέσεις και δεν υπέγραψε την Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ) για την επένδυση στα Μεταλλεία Κασσάνδρας. Για να γίνει η βρώμικη δουλειά (και άλλες βρώμικες δουλειές) αντικαταστάθηκε από το γνωστό για τον αμοραλισμό του Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ο οποίος μια βδομάδα μετά την ανάληψη του ΥΠΕΚΑ έβαλε φαρδιά-πλατιά την υπόγραφή του στην ΑΕΠΟ. Τη διάβασε πριν υπογράψει; Δεν πρόλαβε, αλλά είχε εμπιστοσύνη στον κ. Κούτρα. Το δελτίο τύπου που έβγαλε και μιλάει για “την υπογραφή της ΑΕΠΟ του έργου στην Κασσάνδρα Χαλκιδικής“ είναι ενδεικτικό του βαθμού κατανόησης του θέματος από το νεοφώτιστο Υπουργό ΠΕΚΑ.

Με την ΑΕΠΟ της 18ης Ιουλίου επιτρεπόταν η εκρίζωση 1.780 στρεμμάτων “αρχέγονου δάσους” στις Σκουριές, παρά την αντίθεση του αρμόδιου Δασαρχείου Αρναίας και της Διεύθυνσης Δασών Χαλκιδικής. Όμως μετά την ΑΕΠΟ, η εταιρεία απαιτεί από το Δασαρχείο Αρναίας την έγκριση εκρίζωσης 3.300 στρεμμάτων “αρχέγονου δάσους”. Μέχρι σήμερα το Δασαρχείο, εφαρμόζοντας το Δασικό Νόμο, αρνείται να δώσει έγκριση.

Πρόβλημα για τη “μεγάλη επένδυση”; Ο Παπακωνσταντίνου θα το λύσει! Στο εκτρωματικό πολυνομοσχέδιο του ΥΠΕΚΑ περιλαμβάνεται διάταξη που καταργεί την υποχρέωση λήψης άδειας επέμβασης από το Δασαρχείο για έργα και δραστηριότητες εντός δασών και δασικών εκτάσεων! Το νομοσχέδιο που δεν τόλμησαν να βγάλουν σε δημόσια διαβούλευση, πέρασε από την αρμόδια Επιτροπή της Βουλής και οδεύει για ψήφιση από την Ολομέλεια στις 1 Φεβρουαρίου.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου αφού ρήμαξε την Ελληνική οικονομία, μετακινήθηκε στο Υπουργείο Περιβάλλοντος για να τελειώσει αυτό που ξεκίνησε στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Τώρα αφανίζει το Ελληνικό περιβάλλον υπακούοντας στις απαιτήσεις των εγχώριων και ξένων νταβατζήδων. Κι εμείς οι ραγιάδες τον καμαρώνουμε ανίκανοι ν’αντιδράσουμε, “δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα” χωρίς να προσμένουμε πλέον κάποιο θάμα.

Ραγιάδες είμαστε κι αυτός ο Βεζύρης μας πρέπει. Ή μήπως όχι; 

Από:http://antigoldgreece.wordpress.com

Ένα μικρό απόσπασμα από τη συνέντευξη που παραχώρησε η Naomi Klein, στους Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη για το νέο ντοκιμαντέρ που προετοιμάζουν, με τον τίτλο «Catastroika».

«Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ειπωθεί η ιστορία του νεοφιλελευθερισμού, μια από αυτές είναι και η ιστορία του πώς να δεθούν τα χέρια της δημοκρατίας…». Με τον τρόπο αυτό, η γνωστή δημοσιογράφος και συγγραφέας, Naomi Klein, επιχειρεί μια περιγραφή της απόπειρας αλλαγής των «κανόνων» της πολιτικής σκακιέρας, τόσο στην Ελλάδα, όσο και παγκοσμίως.

Η συγγραφέας του εξαιρετικού βιβλίου «το Δόγμα του Σοκ» σχολιάζει τις επιταγές της τρόικας, προχωρά σε συγκρίσεις και παρουσιάζει μια διαφορετική ερμηνεία των όσων συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας, βασισμένη σε ιστορικά αντίστοιχα παραδείγματα.

Από: http://omadeon.wordpress.com

Οι αστυνομικές δυνάμεις προσπάθησαν αν τους διαλύσουν και τους επιτέθηκαν ρίχνοντάς τους χημικά.

Παρά τα επεισόδια και τις συλλήψεις οι διαδηλωτές παραμένουν στο κέντρο της πόλης διαμαρτυρόμενοι για την ακρίβεια, την ανεργία και τη βία της αστυνομίας.

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ.

Κάτι που δεν έχει καταλάβει η αριστερά της χώρας μας..

Βίντεο από την Αγορά της Κυψέλης 25.1.2012

]]> http://dosepasa.wordpress.com/2012/01/28/bx685/feed/ 0 trillos1 http://dosepasa.wordpress.com/2012/01/27/bx683/ http://dosepasa.wordpress.com/2012/01/27/bx683/#comments Fri, 27 Jan 2012 16:39:30 +0000 Β.Χ. http://dosepasa.wordpress.com/?p=20114 ]]> του Φώτη Τερζάκη

Συνέντευξη στον Σταμάτη Μαυροειδή. Κακά τα ψέματα: ο κόσμος που ζούσαμε ή νομίζαμε ότι ζούσαμε τελειώνει με πάταγο. Ουδείς γνωρίζει τη συνέχεια της οδοιπορίας, ούτε το βάθος του νέου καπιταλιστικού «υποδείγματος» που -δίκην πειραματόζωου- δοκιμάζεται και δοκιμάζει τις αντοχές ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας.
Το φαινόμενο βέβαια δεν είναι εγχώριο, η κρίση δεν είναι (αποκλειστικά) οικονομική. Είναι κρίση ολόκληρου του κεφαλαιοκρατικού πολιτισμού της Δύσης, που αντιδρώντας στον περιορισμό των κερδών του απαντά με την κήρυξη πολέμου ενάντια στους φτωχούς. Ενός πολέμου λυσσαλέου, προετοιμασμένου από καιρό, πρωτόγνωρου στην σύγχρονη ιστορία, καθώς δεν συντρίβονται μόνο κατακτήσεις και δικαιώματα ενός αιώνα. Αμφισβητείται, αναιρείται για να ακριβολογούμε, η υπόσταση και η συνείδηση του ανθρώπου που γνωρίζαμε. Η κοινωνική δικαιοσύνη, οι ελευθερίες, η αξιοπρέπεια, οι συνήθειές του, ό, τι μέχρι πρότινος συγκροτούσε το πολιτικό περιβάλλον της αστικής δημοκρατίας στέλνονται στα αζήτητα. Η έκταση της αδικίας και της ξεδιαντροπιάς απέναντι στους πολλούς είναι τεράστια. Η αντίδραση της κοινωνίας δυσανάλογη και δυσεξήγητη ακόμη. Δεν ξέρουμε την τελική έκβαση της μάχης, Πριν όμως δοθεί, όπως εύστοχα σημειώνει και ο Φώτης Τερζάκης στη συνέντευξη που ακολουθεί, «το ελάχιστο απαραίτητο, χωρίς το οποίο τίποτα δεν μπορεί να γίνει, είναι να προσδιορίσουμε με ακρίβεια ποιος είναι ο εχθρός – σύμφωνα με την παλαιά πολιτική σοφία που λέει ότι το άλφα στην πολιτική είναι ο διαυγής καθορισμός του εχθρού και του φίλου».

Γινόμαστε ήδη μάρτυρες ιστορικών στιγμών παγκοσμίως όπου το σύστημα κλονίζεται συνθλίβοντας την πλειονότητα των πολιτών αλλά και μέρος τού… εαυτού του. Αυτή η επί θύραις τρομακτική κρίση, είναι κρίση μόνο οικονομικών μεγεθών ή κάτι περισσότερο κ. Τερζάκη;
Η κρίση αναπαρίσταται με οικονομικούς όρους επειδή η οικονομία έχει γίνει το κύριο σύστημα αναπαράστασης των πολύπλοκων κοινωνικών σχέσεων στις δικές μας κοινωνίες. Να πούμε όμως ότι η κρίση είναι οικονομική σημαίνει ότι υιοθετούμε την παραπλανητική γλώσσα εκείνων οι οποίοι την προκάλεσαν… Ουσία τής παρούσας κρίσης είναι, υποστηρίζω, η κρίση ενός συστήματος παραγωγής τεσσάρων αιώνων, του κεφαλαιοκρατικού συστήματος παραγωγής, του καπιταλισμού. Αλλά ένα σύστημα παραγωγής δεν είναι απλώς «οικονομία»: είναι οι θεμελιώδεις όροι εξασφάλισης και αναπαραγωγής τής υλικής ύπαρξης των ανθρώπων, είναι επίσης οι σχέσεις εξουσίας που πλέκονται ανάμεσά τους, πάνω στα οποία εποικοδομούνται αξίες, σημασίες, κοσμοαντιλήψεις, ψυχολογικές διαμορφώσεις και ηθικές συμπεριφορές – όλ’ αυτά δηλαδή που λέμε πολιτισμό. Η κρίση που ζούμε σήμερα είναι ούτε λίγο ούτε πολύ η κρίση ενός ολόκληρου πολιτισμού: η κρίση του κεφαλαιοκρατικού πολιτισμού της Δύσης, ο οποίος εν τω μεταξύ έγινε παγκόσμιος, και με τον τρόπο αυτό θέτει σε θανάσιμο κίνδυνο όλες τις μορφές ζωής πάνω στον πλανήτη.

Σε αυτές τις συνθήκες η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, το 99% του πληθυσμού τής γης, δεν έχει ανακαλύψει ακόμη ένα σταθερό βηματισμό που να οδηγεί σ’ ένα ξέφωτο, σε μια πειστική εναλλακτική πρόταση… Ξέρουμε τι «δεν θέλουμε», όμως κάτι λείπει στο τί θέλουμε, αλλά τι; Χρειάζεται μια νέα γλώσσα ίσως, νέες ιδέες, άλλες θεωρήσεις και θεωρίες;
Όλος ο πληθυσμός της γης βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε αναβρασμό, ακόμα κι ένας τυφλός το βλέπει…
Το τι όλος αυτός ο κόσμος θέλει μπορεί να μη λέγεται απερίφραστα πάντα, ωστόσο λέγεται αρκετά, και με πολλούς τρόπους επίσης υποβάλλεται: θέλει όρους ζωής που να του εξασφαλίζουν ειρήνη και βιοτική ασφάλεια, θέλει δικαιότερη κατανομή του παγκόσμιου πλούτου κι έναν βαθμό ελέγχου πάνω στην ίδια τη ζωή του, δηλαδή αυτονομία, αυτοδιαχείριση… Ούτε οι θεωρίες που αρθρώνουν αυτά τα αιτήματα μας λείπουν: όλη η ριζοσπαστική σκέψη από τη εποχή του Διαφωτισμού, ο μαρξισμός και ο αναρχισμός, οι «αριστερές» εκδοχές τής ψυχανάλυσης που συνδέθηκαν με τα κινήματα σεξουαλικής απελευθέρωσης και με τα κινήματα μειονοτικών δικαιωμάτων, είναι ένα τεράστιο θεωρητικό οπλοστάσιο που εξακολουθούμε να έχουμε στα χέρια μας και που η δύναμή του δεν έχει εξαντληθεί. Έχουμε λοιπόν από τη μία πλευρά επιθυμίες, από την άλλη πλευρά τα θεωρητικά όπλα που τους αντιστοιχούν, υπάρχει όμως κάτι που εμποδίζει την αποφασισμένη ανάληψή τους και τη μετουσίωσή τους σε μορφές δράσης… Τί είναι αυτό; Πιστεύω, είναι η φοβερή αποκαρδίωση των ανθρώπων, η αδυναμία τους να πιστέψουν ότι μία
απελευθέρωση είναι εφικτή. Οι τρομακτικές ήττες των επαναστατικών κινημάτων ––εργατικών, αντιαποικιακών, σπουδαστικών, κλπ.–– στη διάρκεια του αιώνα που πέρασε, και προπαντός η καπιταλιστική αφομοίωση όλων των εθνοκρατικών μορφωμάτων που ευαγγελίστηκαν μια μορφή κομμουνισμού (ή «κομμουνισμού») έχουν τραυματίσει την καρδιά τής ελπίδας στους ανθρώπους βαθύτερα απ’ ό,τι μπορούμε να φανταστούμε, και το τραύμα αυτό δεν θα επουλωθεί γρήγορα.
Εν μέρει βέβαια αυτή η απελπισία έχει πραγματικές αιτίες: ο εχθρός της ανθρωπότητας, οι παγκόσμιες κεφαλαιοκρατικές τάξεις που διοικούν τον πλανήτη, έχουν συγκεντρώσει στα χέρια τους θηριώδη ισχύ την οποία είναι δυσκολότερο από κάθε άλλη φορά στην ιστορία να διαβρώσεις. Βλέπετε τί γίνεται: παντού σε ολόκληρο τον κόσμο έχουμε κινητοποιήσεις, απίστευτα μαζικές, συγκινητικές, μεγαλειώδεις, και παντού ηττώνται…

Δεν ξέρω ειλικρινά τί μπορούμε αυτή τη στιγμή να κάνουμε που να μην οδηγεί στη συντριβή. Πάντως το ελάχιστο απαραίτητο, χωρίς το οποίο τίποτα δεν μπορεί να γίνει, είναι να προσδιορίσουμε με ακρίβεια ποιος είναι ο εχθρός – σύμφωνα με την παλαιά πολιτική σοφία που λέει ότι το άλφα στην πολιτική είναι ο διαυγής καθορισμός του εχθρού και του φίλου.

Όλοι διαπιστώνουν την υποχώρηση της πολιτικής έναντι της οικονομίας. Ληστρικοί χρηματοπιστωτικοί οίκοι χειραγωγούν ασύδοτα το πολιτικό και κοινωνικό «περιβάλλον». Θεωρείτε ότι ήρθε ο καιρός να νοηματοδοτήσουμε εκ νέου την πολιτική;
Πρώτα πρώτα πρέπει να καταλάβουμε ότι «οικονομία» ως κάτι διαφορετικό από την πολιτική δεν υπάρχει. Η «οικονομία» είναι δημιούργημα του κεφαλαιοκρατικού κόσμου και αντικατοπτρίζει τη δική του ιδεολογική αναπαράσταση του κόσμου. Ο Αριστοτέλης χειρίζεται το οικονομικό ζήτημα σαν μία υποσημείωση στους πολιτικούς στοχασμούς του. Μέχρι τον δέκατο όγδοο αιώνα δεν μιλούσαμε για «οικονομία» αλλά για «πλούτο» των εθνών ή της ανθρωπότητας, και η έννοια του πλούτου ανταποκρινόταν ακόμα εν μέρει σε πραγματικές αξίες χρήσης. Η απορρόφηση της αξίας από το γενικό ισοδύναμο, το χρήμα, ήταν η κεντρική στρατηγική τού αναπτυσσόμενου καπιταλισμού από την εποχή τής βιομηχανικής επανάστασης και μετά για την υποδούλωση της εργασίας – κι εν συνεχεία την υποδούλωση όλων τα άλλων μορφών ανθρώπινης δραστηριότητας, ακόμη και του λεγόμενου «ελεύθερου χρόνου»… Αυτό σημαίνει, εκτός των άλλων, ότι η έννοια «αριστερός οικονομολόγος» είναι αντίφαση εν τοις όροις: ένας οικονομολόγος είναι εξ ορισμού ιδεολογικός φορέας των κεφαλαιοκρατικών αξιών· ένας αριστερός είναι ––δηλαδή, θα έπρεπε να είναι–– εξ ορισμού αντίπαλος της χρηματικής οικονομίας και ως εκ τούτου αφιερωμένος στο ξεσκέπασμα των πραγματικών σχέσεων ανισότητας, εκμετάλλευσης, κυριαρχίας που κρύβονται πίσω από τ’ αφηρημένα και ποσοτικοποιημένα, δήθεν «αντικειμενικά» οικονομικά μεγέθη. Ο ίδιος ο Μαρξ ήταν κριτικός της πολιτικής οικονομίας, όχι οικονομολόγος…
Αυτό που έχουμε λοιπόν δεν είναι μια «υποχώρηση της πολιτικής έναντι της οικονομίας» αλλά μια πολιτική δια της οικονομίας: ο χρηματοπιστωτισμός είναι μία κατάφωρη τέτοια χρήση «οικονομικών» μέσων για τη συντριβή ολόκληρων ομάδων του πληθυσμού της γης, συντριβή εθνών και, σε τελευταία ανάλυση, συντριβή των εργαζόμενων τάξεων εκ μέρους τού πιο επιθετικού τμήματος τής παγκόσμιας κεφαλαιοκρατικής ελίτ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι το όπλο χρησιμοποιήθηκε κατεξοχήν στις πρώην αποικίες για να εξουδετερωθεί η πολιτική ανεξαρτησία που κέρδισαν με απίστευτα αιματηρούς αγώνες και να ξαναδεθούν στο άρμα των πρώην δυναστών τους, όπου τα οικονομικά όπλα έχουν αντικαταστήσει πλέον τα στρατιωτικά. Τώρα, η χρήση του όπλου αυτού γενικεύεται και στο εσωτερικό των ίδιων των «ανεπτυγμένων» ζωνών τής καπιταλιστικής μητρόπολης. Και ρωτώ: αν οι μεγαλύτερες σύγχρονες εθνικές οικονομίες φαίνονται να πλήττονται αυτή τη στιγμή από τις ανεξέλεγκτες κεφαλαιαγορές, ποιος τις εμποδίζει να τις ελέγξουν; Γιατί ένας συνασπισμός των ισχυρότερων εθνικών κρατών δεν μπορεί να νομοθετήσει με πολιτικά μέσα εναντίον του χρηματοπιστωτικού καρτέλ, να το συντρίψει ή να το εξαφανίσει ολοσχερώς; Θεωρητικά είναι απολύτως δυνατό, απλώς δεν θέλει… Και δεν θέλει διότι η χρηματοοικονομική αξιοποίηση είναι η απονενοημένη διέξοδος των κεφαλαίων που λιμνάζουν, χωρίς την οποία θα αποκαλυπτόταν γυμνή η δομική κρίση του καπιταλισμού που μεταφράζεται σε δραματική πτώση της κερδοφορίας τού κεφαλαίου. Η αντίθετη πολιτική θα ήταν να εξαναγκάσουμε τις κεφαλαιοκρατικές τάξεις να παραιτηθούν από τα κέρδη τους, πράγμα που θα μεταφραζόταν σε πρωτοφανή πλούτο και ελεύθερο χρόνο για τις εργαζόμενες τάξεις· αυτήν την πολιτική όμως είναι που δεν θέλουν να ασκήσουν οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες οι οποίες είναι σάρκα εκ της σαρκός των κεφαλαιοκρατικών τάξεων και πειθήνιοι δούλοι τους – εξ ου και οι ακατανόητοι δισταγμοί κι οι παλινωδίες τους. Το δίλημμα δεν είναι λοιπόν «οικονομία ή πολιτική» αλλά «ποια πολιτική: του κεφαλαίου ή της ζωής».

Μέσα στο κλίμα που περιγράφετε, ο «γάμος» της δημοκρατίας με τον καπιταλισμό –αν ποτέ υπήρξε μια τέτοια σχέση– σήμερα αποσυντίθεται με πάταγο. Νομίζετε ότι πρέπει να ανανοηματοδοτηθούν η έννοια και το περιεχόμενο της δημοκρατίας;
Δημοκρατία και καπιταλισμός είναι ευθέως αντιτιθέμενες έννοιες, και θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί. Το νόημα της δημοκρατίας είναι η συμμετοχή όλου του κοινωνικού σώματος τουλάχιστον στη νομοθετική εξουσία, είτε με άμεση διαβούλευση (το αρχαίο παράδειγμα) είτε μέσω εκλεγμένων εκπροσώπων (το νεωτερικό παράδειγμα). Αν ένα μέρος τού πληθυσμού αποκλείεται καταστατικά από τη διαβούλευση, δεν μιλάμε για δημοκρατία αλλά για ολιγαρχία. Στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, για να μη συμβαίνει αυτό (πράγμα εξ αρχής δύσκολο) οι εκπρόσωποι θα πρέπει να προτείνονται από την ίδια την εκλογική βάση, οργανωμένη σε κατά τόπους συμβούλια, και να είναι άμεσα ανακλητοί – κάτι το οποίο δεν γίνεται σε καμία μοντέρνα κοινοβουλευτική δημοκρατία. Επιπλέον, η διαβούλευση δεν είναι απλώς διαδικαστικό ζήτημα· έχει και μία περιεχομενική, απολύτως δεσμευτική μάλιστα προϋπόθεση, που είναι η σχετική ισότητα ισχύος των διαβουλευομένων. Καταλαβαίνετε ότι μια «διαβούλευση» ανάμεσά μας τη στιγμή που εγώ είμαι σε θέση να σε τσακίσω αν δεν συμφωνείς μαζί μου, τη στιγμή που μπορώ ν’ αγοράσω τη γνώμη σου και την ψήφο σου κι εσένα τον ίδιον, είναι τραγική φάρσα. Μιλώντας με ρεαλιστικούς όρους, και για να θέσω ένα πρόχειρο μέτρο, θα έλεγα ότι σε συνθήκες εισοδηματικής ανισότητας άνω του 1:10, δημοκρατία με οιαδήποτε έννοια δεν είναι ––όχι απλώς εφικτή, εφικτή μπορεί να μην είναι και υπό μικρότερη, αλλά–– καν διανοητή! Αν όμως η ισότητα είναι το καθ’ ύλην περιεχόμενο της δημοκρατίας, είναι αυτό που καταστατικά ––δηλαδή κατ’ αρχήν και εξ ορισμού–– αποκλείει ο καπιταλισμός. Αυτός όχι μόνο προϋποθέτει ως όρο δυνατότητάς του μια θεμελιώδη ανισότητα (μεταξύ εκείνων που κατέχουν κεφάλαιο κι εκείνων που δεν έχουν προς πώλησιν παρά μόνο την εργασία τους) αλλά και λειτουργεί βάσει της διαρκούς μεγιστοποίησης του κέρδους, άρα της συγκεντροποίησης και της συσσώρευσης. Η «φυσική» απόληξη του καπιταλισμού είναι το μονοπώλιο, και η πολιτική μορφή που αντιστοιχεί στο μονοπώλιο είναι ο ολοκληρωτισμός. Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε σήμερα – με ή χωρίς κοινοβουλευτικό πρόσχημα, αδιάφορο. Συνεπώς, το αίτημα της δημοκρατίας δεν είναι άλλο από την απαίτηση για ανάσχεση του καπιταλισμού και για κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής της κοινωνίας. Όλα τα άλλα είναι φληναφήματα για ανοϊκούς και παραπλανημένους.

Ας έρθουμε στο «πειραματόζωο» Ελλάδα. Πώς έγινε, μια χώρα του σκληρού πυρήνα των κρατών της Ευρώπης να μετατρέπεται ξαφνικά σε παράδειγμα προς αποφυγήν; Πως είναι δυνατόν το σύνολο των δυνάμεων του πολιτικού συστήματος να πιάνονται στον ύπνο;
Το ελληνικό πρόβλημα έχει πολλές σκοτεινές πλευρές, εννοώ μεθοδεύσεις για τις οποίες είναι συνένοχοι το ευρωπαϊκό διευθυντήριο και όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις από την εποχή του Σημίτη τουλάχιστον, τις οποίες ίσως δεν μάθουμε ποτέ. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, είναι αναπόσπαστο μέρος ενός παγκόσμιου προβλήματος έστω κι αν δεν είναι ορατά όλα τα νήματα που συνδέουν το όλο με το μέρος. Για να μην ακολουθώ λοιπόν νήματα που οι διαδρομές τους χάνονται στο σκοτάδι, προτιμώ να ξεκινάω από την οπτική του όλου, που είναι πολύ πιο ξεκάθαρη. Η δομική κρίση του καπιταλισμού για την οποία μίλησα προηγουμένως ξεκινάει από τη γενίκευση των εφαρμογών του αυτοματισμού στη δεκαετία του 1970, οπότε μειώνεται ασύλληπτα ο αναγκαίος χρόνος εργασίας και αυτό, αντί να οδηγήσει στη μείωση του εργάσιμου χρόνου για όλους, οδηγεί σε αυτό που λέμε δομική ανεργία. Γιατί; Επειδή η εργασία εξακολουθεί να παραμένει εμπόρευμα, κάτι που ο ιδιοκτήτης κεφαλαίου πουλάει και αγοράζει προς ίδιον όφελος. Αυτό όμως έχει μία διπλή συντριπτική συνέπεια για τον ίδιο τον καπιταλισμό: από τη μία πλευρά μειώνεται η δυνατότητα απόσπασης υπεραξίας από τη στιγμή που μειώνεται το μεταβλητό κεφάλαιο, δηλαδή το υπό εκμετάλλευσιν εργασιακό δυναμικό, και από την άλλη βραχυκυκλώνεται η ανακύκλιση των εμπορευμάτων από τη στιγμή που μειώνεται η αγοραστική δύναμη ενός διαρκώς αυξανόμενου ποσοστού τού πληθυσμού. Πρώτη φάση, λοιπόν, κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης: το ποσοστό κέρδους πέφτει και λιμνάζουν κεφάλαια (τέλη της δεκαετίας του 1980). Τί γίνεται τώρα για να τονωθεί η κερδοφορία; Χρηματοοικονομική αξιοποίηση, απεριόριστος δανεισμός κρατών και ιδιωτών, που σημαίνει προεξόφληση κερδών από μια δυνητική παραγωγή, η οποία δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί και, άρα, να επενδυθεί σε κάτι τι υλικό και πραγματικό. Δεύτερη φάση λοιπόν, «σπάσιμο της φούσκας» και χρηματοπιστωτική κρίση (2008). Τα τεράστια εικονικά κέρδη που έχουν σημειωθεί επί τουλάχιστον μια εικοσαετία, και τα έχουν πραγματικά εξαργυρώσει χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί και πολυεθνικές, εμφανίζονται ως έλλειψη, τρύπα, απώλεια στη διεθνή οικονομία. Το ζήτημα είναι ποιος θα τα χρεωθεί, σε τίνος τις πλάτες θα φορτωθούν, και ξεκινάει ο άγριος διαγκωνισμός τού οποίου είμαστε μάρτυρες σήμερα όπου ο καθένας από τους παίκτες προσπαθεί να χρεώσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος αυτής τής (επίσης εικονικής) έλλειψης στον πιο αδύναμο. Είναι ένας πραγματικός πόλεμος όλων εναντίον όλων: ανάμεσα σε ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση και Κίνα, ανάμεσα στις ίδιες τις εθνοκρατικές συνιστώσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανάμεσα στις πολιτικές ηγεσίες και τις τράπεζες, και σε τελευταία ανάλυση ανάμεσα στην ανταγωνιστικά διαπλεκόμενη παγκόσμια κεφαλαιοκρατική ελίτ και στον κόσμο της εργασίας. Από τη σύνθλιψή του δηλαδή, σε παγκόσμιο επίπεδο, καλείται να εξοφληθεί σε τελευταία ανάλυση ο λογαριασμός των αμύθητων κερδών που σημειώνονται εδώ και είκοσι-τριάντα χρόνια χωρίς να αντιστοιχούν σε καμία πραγματική παραγωγή.
Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο ανέκυψε η «ελληνική κρίση». Η Ελλάδα αποδείχθηκε ο πλέον αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης, οπότε στις πλάτες της έγινε προσπάθεια να φορτωθεί ένα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος τού προβλήματος. Προφανώς βρέθηκε σε αυτή τη θέση λόγω ενδημικών παθολογιών τις οποίες όλοι ξέρουμε, αλλά δεν θα επαναλάβω εδώ γιατί ο υπερτονισμός τους στην τρέχουσα ρητορική έχει τον εξαιρετικά ύποπτο σκοπό να συγκαλύπτει την ολική εικόνα. Ο στερεότυπος που λέει, ας πούμε, «να προστατευθεί η Ευρώπη από τη μετάδοση της ελληνικής κρίσης» είναι μια ύπουλη και κατάφωρα προπαγανδιστική αντιστροφή τού πραγματικού προβλήματος, που είναι ότι (λόγω εγγενών αδυναμιών που θα πρέπει να μας απασχολήσουν ξεχωριστά και πιο ειδικά) η Ελλάδα δεν μπορεί να προστατευθεί από τη μετάδοση της ευρωπαϊκής κρίσης. Από την άλλη πλευρά, όμως, πρέπει επίσης ν’ αποσαφηνίζουμε για ποια «Ελλάδα» μιλάμε κάθε φορά: το πρόβλημα των ελλήνων τραπεζιτών, εφοπλιστών και βιομηχάνων δεν είναι το ίδιο με το πρόβλημα των εργαζομένων και των ανέργων, και το μύθευμα της εθνικής ενότητας ή ομοψυχίας γίνεται ακόμα μία φορά στην ιστορία σφυρί για να συντρίψει τις καταληστευόμενες λαϊκές μάζες.

Είναι αρκετοί εκείνοι που βλέπουν την κρίση ως ευκαιρία. Συμμερίζεστε μια τέτοιαν άποψη; Και αν δεν τη συμμερίζεστε, τί νομίζετε ότι πρέπει να γίνει ώστε να μετατρέψουμε το δράμα σε αναγέννηση;
Από τη δική μας σκοπιά, η κρίση δίνει όντως μια ευκαιρία: να επιτεθούμε κατά μέτωπον στον καπιταλισμό, να βραχυκυκλώσουμε οριστικά τις διαδικασίες «ανάπτυξης» και «κερδοφορίας» που οδηγούν μαθηματικά στον συλλογικό θάνατο, να επινοήσουμε τρόπους ζωής και αξίες ενάντιες στην εμπορευματική αγορά, δημιουργώντας κατά κάποιον τρόπο έναν θύλακο «άλλης» κοινωνίας μέσα σε αυτήν που καταρρέει μπροστά στα μάτια μας.

Παρά το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ καταρρέει δημοσκοπικά και πραγματικά, όμως, το κοινωνικό σώμα δεν φαίνεται να μετατοπίζεται αποφασιστικά προς τα αριστερά. Που οφείλεται κατά τη γνώμη σας αυτή η διστακτικότητα του κόσμου;
Να μου επιτρέψετε να πω το εξής: στη διάρκεια αυτών των δύο χρόνων της κρίσης φάνηκαν καθαρά τόσο οι μεγάλες αρετές όσο και οι μεγάλες παθολογίες του ελληνικού πληθυσμού. Στις αρετές του καταχωρώ μια ιδιοσυγκρασιακή απειθαρχία, ένα αναρχικό ανακλαστικό, αν μου επιτρέπεται η λέξη, που δείχνει πόσο λίγο χειραγωγήσιμος είναι εν συγκρίσει με άλλους λαούς της Ευρώπης. Αυτό για το οποίο πολλοί τον κατηγορούν, είναι κατά τη γνώμη μου ένα γνώρισμα που θα πρέπει να διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού και να το καλλιεργήσουμε μάλιστα με συνειδητούς τρόπους. Η μεγάλη παθολογία του, από την άλλη, είναι η απελπιστική του πολιτική ανωριμότητα. Από τον Δεκέμβρη του 2008 είχαμε ένα εξαιρετικά μαζικό αυθόρμητο κίνημα με διάφορες κορυφώσεις, παράδειγμα για πολλά άλλα ευρωπαϊκά και παγκόσμια κινήματα, το οποίο μέσα στον τελευταίο χρόνο έριξε δύο φορές ––ας μην έχει κανένας αμφιβολία επ’ αυτού–– την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ: μία στις 15 Ιουνίου και μία στις 31 Οκτωβρίου. Και τις δύο φορές όμως είδαμε την κυβέρνηση να ξαναστήνεται στα πόδια της σαν μαριονέτα, της οποίας τις κλωστές κινούν βέβαια κεφαλαιοκρατικοί κύκλοι της Ελλάδας και της Ευρώπης που την χρησιμοποιούν σαν πειθήνιο εργαλείο για την υλοποίηση των σκοπών τους. Ζούμε δηλαδή μια κατάσταση κυριολεκτικά προεξεγερσιακή, όπου το πολιτικό σύστημα έχει απονομιμοποιηθεί εντελώς και αμετάκλητα όμως η λαϊκή δυσαρέσκεια δεν είναι σε θέση ν’ αποκρυσταλλωθεί σε πρόσφορες πολιτικές μορφές οι οποίες θα κατελάμβαναν το κενό εξουσίας.
Η ίδια περίπου ανωριμότητα είναι που ωθεί τον κόσμο σε μια παράλογη εκλογική συμπεριφορά: ψηφίζει τα ίδια εκείνα κόμματα και τους ίδιους πολιτικούς που μισεί, και ξεχνάει πάρα πολύ γρήγορα… Σε όλο αυτό βλέπω ένα τυφλό, νηπιώδες ανακλαστικό που ωθεί σε ταυτίσεις με ισχυρά γονεϊκά πρότυπα: υποψιάζομαι δηλαδή ότι ακολουθούν τα μεγάλα κόμματα μόνο και μόνον επειδή είναι μεγάλα, επειδή δίνουν μια ψευδαίσθηση ισχύος με την οποία το εκλογικό σώμα ταυτίζεται μαζοχιστικά ακριβώς για να μην αναλάβει τις ευθύνες της δικής του δράσης. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο κατά τη γνώμη μου γνώρισμα αυτού του λαού, που θα μπορούσε να τον κάνει ευάλωτο σε πραγματικούς φύρερ, αν υπήρχαν… Αλλά, εν πάση περιπτώσει, η τωρινή συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-Νέα Δημοκρατίας, που ήταν το μεγάλο όνειρο της εγχώριας κεφαλαιοκρατικής τάξης (το βλέπουμε στη ρητορεία των πιο επιδέξιων δημαγωγών της, όπως ο Σ. Ράμφος), με χαροποιεί ιδιαίτερα επειδή νομίζω ότι θα έχει το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα: να «κάψει» αποτελεσματικά και τους δύο, απεγκλωβίζοντας τεράστιο μέρος τού λαϊκού πληθυσμού από τη δικομματική λαβή που τον κρατούσε τόσες δεκαετίες αιχμάλωτο και ν’ αποδεσμεύσει ένα επαναστατικό δυναμικό που λανθάνει.

Θεωρείτε ότι η αριστερά παραμένει ακόμη δέσμια μιας «δανει(α)κής» πολιτικής που προκύπτει από τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της, ότι φοβάται ή και μεγεθύνει το γκρεμό που θα ζήσουμε αν αποπεμφθούμε από την ΕΕ;
Η αριστερά λοιπόν, μιας και το αναφέρετε, έχει μεγάλο μερίδιο της ευθύνης. Ο «ευρωπαϊκός προσανατολισμός» της είναι η τελευταία συνέπεια μιας πολύ δομικότερης μεταλλαγής της, η οποία την κάνει αναξιόπιστη και ανεπίκαιρη: μεταπολεμικά έχει γίνει οργανικό μέρος τού συστήματος, ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός κομματικού και συνδικαλιστικού χαρακτήρα που περιορίζεται σε «διεκδικήσεις» οι οποίες λαμβάνουν ως δεδομένες τις κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής όσο και οι συνάδελφοί της των αστικών κομμάτων στα βουλευτικά έδρανα. Ακόμη, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, τα προγράμματά της είναι κεϋνσιανού τύπου, ξεπερασμένα από την ίδια την εξέλιξη του καπιταλισμού, όπως ας πούμε οι «κρατικές παροχές» και η «δημιουργία θέσεων εργασίας». Ο φετιχισμός τού παραγωγισμού και της εργασίας δεν της επιτρέπει να δει ότι το πρόβλημα σήμερα ξεκινάει από το ότι, ακριβώς, δεν χρειαζόμαστε πλέον τόση εργασία! Το ζητούμενο είναι η αυτοδιαχείριση της εργασίας και ο ελεύθερος χρόνος. Κι αν αυτά που λέω «φωτογραφίζουν» πρωτίστως το ΚΚΕ, τη μεγάλη αριστερή δύναμη που κρατάει εγκλωβισμένο ένα τόσο μεγάλο κομμάτι των λαϊκών στρωμάτων στην Ελλάδα, ισχύουν σε διάφορους βαθμούς και για τα υπόλοιπα, μικρότερα και περισσότερο «ευέλικτα» αριστερά σχήματα…
Δεν είμαι εγώ αυτός που θα πει στην αριστερά τί να κάνει. Σκέφτομαι όμως ότι αν ήθελε να κερδίσει μία πραγματική ηγεμονία, ένα καλό παράδειγμα θα μπορούσε να πάρει από τα ισλαμιστικά κινήματα στις αραβικές χώρες: αφουγκραζόμενα τις αληθινές ανάγκες των στερημένων στρωμάτων, υφαίνοντας πυκνά δίκτυα αλληλοβοήθειας, συντονίζοντας μεθοδευμένες μορφές ανυπακοής στην πολιτική εξουσία και τρόπους αντίστασης από τα κάτω, δημιουργούν ένα σκιώδες «κράτος» παράλληλο με το υπάρχον, έτοιμο να καταλάβει το κενό όταν αυτό δημιουργηθεί και να βηματίσει αποφασιστικά μέσα στις ρωγμές του. Είναι η ίδια στρατηγική, αν θέλετε, των πρώιμων χριστιανικών κοινοτήτων στα πλαίσια της καταρρέουσας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Από: http://e-dromos.gr

Την Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2012 πραγματοποιήθηκε Συνέντευξη Τύπου στο Στέκι Μεταναστών της Αθήνας, με πρώην απεργούς πείνας μετανάστες από τα Χανιά, τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα,καθώς και οργανώσεις και συλλογικότητες που στήριξαν και στηρίζουν  τον αγώνα τους.Πριν ένα χρόνο, στις 25 Ιανουαρίου 2011 ξεκινούσε ο σκληρός αγώνας των 300 μεταναστών εργατών στη Νομική της Αθήνας και το Εργατικό.

Κέντρο Θεσσαλονίκης. Ένας αγώνας για τη ζωή και την αξιοπρέπεια, οργανωμένος από τους ίδιους τους μετανάστες, οι οποίοι παρότι στην γκρίζα ζώνη της κοινωνίας, χωρίς χαρτιά και χωρίς δικαιώματα, έστρεφαν το χέρι της ενότητας και της αλληλεγγύης σε όλους τους εργαζόμενους και εργαζόμενες αυτής της χώρας.

Διεκδικώντας τη νομιμοποίησή των ίδιων και όλων των μεταναστών και μεταναστριών που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, οι 300 μετανάστες χρησιμοποίησαν το ύστατο μέσο αγώνα για να ακουστεί η φωνή τους, σε μια κοινωνία που βυθιζόταν σταδιακά στην ανασφάλεια, τη φτώχια και το ρατσισμό. Και απέδειξαν σε όλη την κοινωνία ότι η αυτοοργάνωση, η αλληλεγγύη, η ενότητα και η αποφασιστικότητα μπορούν να φέρουν νίκες ακόμη και κάτω από τις δυσμενέστερες συνθήκες αυταρχισμού, συκοφαντίας και καταστολής.

Όπως σημειώθηκε στη συνέντευξη, ο αγώνας των 300 μεταναστών, όπως και ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας, υπήρξαν οι πρώτοι αγώνες που δημιούργησαν ρήγματα και κατάφεραν νίκες κατά την πρώτη περίοδο εφαρμογής του Μνημονίου.
Σαράντα τέσσερις ημέρες αγώνα. Σκληρού και κάτω από αντίξοες συνθήκες, από τη Νομική στο κτίριο της Υπατίας. Με χιλιάδες αλληλέγγυους στις περιφρουρήσεις και τις διαδηλώσεις και, αργότερα στις βάρδιες στα νοσοκομεία. Με τη στήριξη εκατοντάδων σωματείων, δημοτικών συμβουλίων, φοιτητικών συλλόγων, διανοουμένων. Με εκδηλώσεις αλληλεγγύης σε δεκάδες πόλεις εντός και εκτός συνόρων, στην Ευρώπη και όχι μόνο. Ο αγώνας των 300 μεταναστών έγινε σύμβολο και παράδειγμα για όλους τους καταπιεζόμενους.

Στις 9 Μαρτίου η Απεργία Πείνας έληξε με τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης για παροχή ανανεώσιμου «καθεστώτος ανοχής» 6μηνης διάρκειας, τη  δυνατότητα ταξιδιού στις χώρες προέλευσης και την έκδοση άδειας εργασίας για τους 300 απεργούς πείνας. Επίσης, τη μείωση των απαιτούμενων ενσήμων για την ανανέωση της ετήσιας άδειας παραμονής των μεταναστών από 200 σε 120 και τη μείωση των ενσήμων για έκδοση βιβλιαρίου ασθενείας από 100 σε 60 για όλους τους εργαζόμενους-ες. Τέλος, ο απαιτούμενος χρόνος παραμονής για τη νομιμοποίηση χωρίς προϋποθέσεις μειώθηκε από τη 12ετία σε 10ετία, παρότι η συμφωνία με την κυβέρνηση αφορούσε 8ετία.

Ένα χρόνο μετά την απεργία πείνας, η κυβέρνηση δεν έχει εκπληρώσει τη δέσμευση για την έκδοση Άδειας Εργασίας. Ακόμη περισσότερο έχει αποκλείσει από την άδεια και τη δυνατότητα κανονικής εργασίας με ασφάλιση, χιλιάδες ακόμη αιτούντες  άσυλο. Όσον αφορά τη δυνατότητα ταξιδιού, οι πρώην απεργοί πείνας συναντούν διαρκώς προσκόμματα, όπως την απροθυμία εξυπηρέτησης από τις ελληνικές πρεσβείες των χωρών καταγωγής τους. Αλλά και κατά την πρώτη ανανέωση των χαρτιών τους το Σεπτέμβριο του 2011, υπήρξε προσπάθεια από κύκλους της αστυνομίας για κατάργηση της δυνατότητας ανανέωσης, που δεν τελεσφόρησε μετά από παρεμβάσεις των πρώην απεργών και του κινήματος αλληλεγγύης.

Στα ζητήματα αυτά αναφέρθηκαν απεργοί πείνας από τα Χανιά, τη Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Τόνισαν ότι ο αγώνας δεν τελείωσε με τη λήξη της απεργίας, ότι αντίθετα τότε άρχισε, για να περιφρουρηθούν όσα κατακτήθηκαν και για να υλοποιηθεί η δέσμευση για την παροχή άδειας εργασίας. Όπως τόνισαν, ένα χρόνο μετά, ο αγώνας συνεχίζεται, και έχει το ίδιο αίτημα, τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και μεταναστριών, το κεντρικό δηλαδή αίτημα της Απεργίας Πείνας. Ο αγώνας που ξεκίνησε τον περασμένο Γενάρη θα συνεχιστεί μέχρι κάθε μετανάστης που ζει σ’ αυτή τη χώρα να αποκτήσει τα αυτονόητα για κάθε άνθρωπο δικαιώματα. Σήμερα, που οι ντόπιοι και οι μετανάστες χτυπιούνται από το μνημόνιο, τη φτώχια και τις απολύσεις και όταν έχει επιβληθεί μια συγκυβέρνηση με την ακροδεξιά, θα ενώσουμε τη φωνή μας με κάθε ντόπιο και μετανάστη που αγωνίζεται για μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Οι πρώην απεργοί πείνας και οι αλληλέγγυοι σε αυτούς καλούν αύριο Παρασκευή 27 Γενάρη, στις 12 το μεσημέρι, συγκέντρωση στο Υπουργείο Εσωτερικών, Β. Σοφίας 15, με αίτημα τη χορήγηση Άδειας Εργασίας στους πρώην απεργούς πείνας μετανάστες και σε όλους και όλες τους μετανάστες και πρόσφυγες.

Δίκτυο Μεταναστών

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή ο ευαισθητοποιημένος περι των Πολιτιστικών μνημείων μας κ. Ψαριανός, (βουλευτής της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ που ίδρυσε πρόσφατα ο Φώτης Κουβέλης).

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
 05/12/11
 ΕΡΩΤΗΣΗ
 Προς τους κ.κ. Υπουργούς
Εσωτερικών, Πολιτισμού και Τουρισμού, Ανάπτυξης Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας

Θέμα : «Κλειστό το Μουσείο «Μαρία Κάλλας» και εγκαταλελειμμένο το σπίτι της επί της Πατησίων»

Ακριβώς πριν από 88 χρόνια, στις 2 Δεκεμβρίου 1923, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη η παγκοσμίου φήμης Ελληνίδα υψίφωνος, Μαρία Κάλλας. Το 1937 η Μαρία Κάλλας ήρθε στην Αθήνα και έμεινε μέχρι το 1945 με τη μητέρα της και τη μεγαλύτερη αδελφή της σε μια επιβλητική πολυκατοικία που δεσπόζει μέχρι σήμερα στον αριθμό 61 της οδού Πατησίων. Η Πολυκατοικία Παπαλεονάρδου, οικοδομήθηκε γύρω στο 1925 με μορφολογικές επιρροές του ευρωπαϊκού ρυθμού «Αρ Νουβό» της, σε σχέδια του αρχιτέκτονα καθηγητή του ΕΜΠ Κωνσταντίνου Κιτσίκη. Η Οικία Μαρίας Κάλλας έχει χαρακτηρισθεί από το 1989, επί υπουργίας Μελίνας Μερκούρη, ως διατηρητέο ιστορικό και αρχιτεκτονικό μνημείο των νεότερων χρόνων. Στην πρόσοψη της πολυκατοικίας τοποθετήθηκε αναμνηστική πλάκα, η οποία έχει αφαιρεθεί σήμερα, όπου αναγραφόταν: «Στο σπίτι αυτό έζησε η Μαρία Κάλλας. Υπουργείο Πολιτισμού 1987». Το κτίριο ανήκει στην ιδιοκτησία του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου (ΝΑΤ) από το 1950. Έγινε μελέτη ανακατασκευής, αλλά το ΝΑΤ δήλωσε έλλειψη κονδυλίων για την εφαρμογή της και έκτοτε έχει εγκαταλειφθεί. Το κτίριο στέκει σήμερα έρημο με μια σκαλωσιά στο εξωτερικό του, όχι για έργα επισκευής, αλλά πιο πολύ για να προφυλάσσει τους πεζούς από σοβάδες, και τελεί υπό κατάληψη. Αντιθέτως, όποιος περάσει μπροστά από την ακριβή πολυκατοικία στον αριθμό 36 της Avenue Georges Mandel στο Παρίσι, θα δει την χρυσή επιγραφή που υπενθυμίζει στους περαστικούς ότι “εδώ έζησε τα τελευταία της χρόνια η μεγάλη Κυρία της Όπερας, Μαρία Κάλλας”.

H Μαρία Κάλλας όπως και πολλοί άλλοι επιφανείς Έλληνες δεν τιμάται στην Ελλάδα τόσο όσο στο εξωτερικό. Ακόμα και το Μουσείο «Μαρία Κάλλας», που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα, σήμερα είναι κλειστό. Το Μουσείο αποτελεί αυτόνομο οργανισμό του δήμου Αθηναίων και διαθέτει αυθεντικά αντικείμενα της μεγάλης ντίβας του λυρικού τραγουδιού, που αγοράστηκαν στο Παρίσι, με τη συνδρομή του Υπουργείου Πολιτισμού. Ιδρύθηκε στα τέλη του 2002 και λειτούργησε στην αίθουσα «Ανδρέας Εμπειρίκος» στην Τεχνόπολη στο Γκάζι έως τον Οκτώβριο του 2008, οπότε ξεκίνησε η μεταφορά του στον δεύτερο όροφο, στην αίθουσα «Άγγελος Σικελιανός». Από τότε δεν έχει ξαναλειτουργήσει (παρόλο που εξακολουθεί να αναφέρεται ως ενεργό στους ξένους τουριστικούς οδηγούς) και 3 χρόνια μετά, μένει κλειδωμένο, με τα σπάνια εκθέματά του να κινδυνεύουν από τη φθορά.

Με βάση τα προαναφερόμενα ερωτώνται οι υπουργοί:

Για ποιο λόγο δεν λειτουργεί σήμερα το Μουσείο «Μαρία Κάλλας» και πότε προβλέπεται να λειτουργήσει;

Για ποιο λόγο έχει αφεθεί στην ερήμωση το κτήριο της οδού Πατησιών όπου έζησε τα νεανικά της χρόνια η Μαρία Κάλλας;

Σκοπεύουν να προβούν (και αν ναι, πότε;) σε έναρξη εργασιών συντήρησης του κτηρίου έτσι ώστε να αναδειχτεί ο ιστορικός του χαρακτήρας;

 Προτίθενται να εξετάσουν το ενδεχόμενο, το κτήριο της Πατησίων, μετά την αναπαλαίωσή του, να στεγάσει το Μουσείο «Μαρία Κάλλας», ώστε να είναι πιο ολοκληρωμένος ο χαρακτήρας του και ταυτόχρονα να συντελέσει στην αναβάθμιση της περιοχής; Οι ερωτώντες βουλευτές
 Θανάσης Λεβέντης
Γρηγόρης Ψαριανός

Μετά απο πολύ προσεκτική ανάγνωση του περιεχομένου είπαμε: “είναι δυνατόν ένας επαναστάτης, ασυμβίβαστος, αριστερός βουλευτής να εφαρμόζει ΟΛΟΪΔΙΑ πρακτική με τα φασισταριά του ΛΑΟΣ;”. Και όμως είναι δυνατόν!

Με δυό λόγια ο Ψαριανός παροτρύνει τα κομματόσκυλα του ΠΑΣΟΚ και της φασιστικής κυβέρνησης να στείλουν και πάλι τα ΜΑΤ, τους μπάτσους και τους ασφαλίτες για να “εκκενώσουν” το …πολιτιστικό μνημείο και να το μετατρέψουν σε Μουσείο Μαρίας Κάλλας.

Σε τι διαφέρει αυτή η “δημοκρατική αριστερή” πρακτική απο την φασιστική πολιτική του ΛΑΟΣ και των ρατσιστών ναζιστών μελών του; ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ!

Άραγε ο Γρηγόρης Ψαριανός γνωρίζει οτι στην κατάληψη της οδού Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά λειτουργεί μια απο τις μεγαλύτερες δανειστικές βιβλιοθήκες όπου ο καθένας μπορεί να πάει και ελεύθερα να δανειστεί όποια βιβλία θέλει να διαβάσει; ΜΑΛΛΟΝ ΟΧΙ…

Ο αριστερός επαναστάτης βουλευτής μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς του Φώτη Κουβέλη γνωρίζει οτι στην κατάληψη της οδού Σκαραμαγκά λειτουργούν μια σειρά απο εργαστήρια εκμάθησης, χορού, ραπτικής, ξυλουργικής; Γνωρίζει ότι γίνονται δωρεάν σεμινάρια αυτομόρφωσης, οτι λειτουργεί συλλογική κουζίνα, ότι διοργανώνονται προβολές κινηματογραφικών ταινιών;

ΜΑΛΛΟΝ ΟΧΙ δεν τα γνωρίζει αν και όφειλε να τα γνωρίζει αν θέλει να παριστάνει τον ιδεολόγο αριστερό επαναστάτη βουλευτή. Έτσι λοιπόν ο κ. Ψαριανός αντέγραψε στην ουσία ένα ρεπορτάζ της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ (του γνωστού εθνικού μας εργολάβου) έβαλε την υπογραφή του φαρδιά πλατιά και το κατέθεσε σαν ερώτηση στη Βουλή για να πολλαπλασιάσει το “κοινοβουλευτικό του έργο“.

Ενδεικτικά της οργής που προκάλεσε αυτή η κίνηση του δημοκράτη Ψαριανού στους γνωρίζοντες καλύτερα τα όσα διαδραματίζονται στην κατάληψη της Σκαραμαγκά, είναι τα σχόλια που γράφτηκαν στην ιστοσελίδα του βουλευτή της δημοκρατικής αριστεράς. Αντιγράφουμε δύο απο αυτά:
“Θα ‘πρεπε να ντρέπεστε που, ειδικά τέτοιες εποχές, προτείνετε (και σε ποιους!) την ‘αναπαλαίωση’ (όρος λανθασμένος ούτως ή άλλως) σε ένα ρημάδι, σε μια περιοχή που κανένας από τους ‘επιφανείς ‘ τουρίστες σας δε διασχίζει, από το οποίο η καλλιτέχνης έφυγε τρέχοντας διότι τα 8 χρόνια που πέρασε εκεί ήταν μάυρα γι’ αυτήν. Και μάλιστα έχει κατασκευαστεί μουσείο για το σκοπό αυτό ακριβώς. Ντροπή σας!”

“Καλα κανετε και δε ντρεπεστε που συνεχιζεται το εργο των ακρωδεξιων του ΛΑ.Ο.Σ., εγω τους λεω ετσι εσεις δε τους χαρακτηριζεται ετσι, που επερωτουν στη βουλη για χωρους κατειλημμενους. Καλα κανετε και δε ντρεπεστε που προβοκαρετε τους μπατσους να επεμβουν σε μια καταληψη. Καλα κανετε και δε ντρεπεστε που θελετε να κλεισετε ενα ζωντανο χωρο και να τον μετατρεψετε σε ενα μη-χωρο, ενα χωρο καταναλωσης κουλτουρας και ιστοριας. Πραγματικα καλα κανετε γιατι καποια στιγμη επρεπε να μας πειτε με ποια πλευρα ειστε. Ειστε αντιδραστικος τουλαχιστον. Αλλα δε πειραζει. Λογικο στην απομονωση σας να καταντησετε τετοιος. Οχι οτι παλιοτερα κανατε και κατι αλλο δηλαδη. Ο κοσμος ευτυχως οργανωνεται για να πατησει οποιον σταθει μπροστα του προσπαθωντας να τον συγκρατησει. Θα χαρουμε να σας βρουμε μπροστα μας λοιπον. Εχει χωρο το πηγαδι.”

Αυτή λοιπόν είναι η δημοκρατική αριστερά που αυτοχαρακτηρίζεται ως «η αριστερά της ευθύνης», η αριστερά δηλαδή, που δεν εναντιώνεται απλά στο «σύστημα» αλλά προτείνει και λύσεις. Η μετάφραση αυτής της φράσης είναι ότι θέλει να αποτελέσει μια βασική συνιστώσα του σχήματος εξουσίας, που θα προκύψει μετά τις επόμενες εκλογές. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχάσει κανένας ψηφοφόρος στις εκλογές που θα γίνουν….

Από:http://anarhogatoulis.blogspot.com/

Από:http://navarino-s.blogspot.com

Κινηματογραφικό ταξίδι μέ το φακό του Θ. Αγγελόπουλου.