Τι αλήθεια σημαίνει αντι-συστημισμός;

Posted: 03/10/2009 by Ioannis Kyriakakis in Κείμενα θέσεων, Παρεμβάσεις
Ετικέτες:

Τι αλήθεια σημαίνει αντι-συστημισμός;
(και κατ’ επέκταση τι είναι στ’ αλήθεια και η Π.Α-Σ.Α);

Σήμερα διάβασα στην αυγή το ακόλουθο άρθρο που παραθέτω ολόκληρο:

«Επιστροφή στο παρελθόν ο αντισυστημισμός»

Ημερομηνία δημοσίευσης: 31/07/2009
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΖΕΥΓΩΛΗ*

Η ανανεωτική αριστερά βρίσκεται στο σημείο μηδέν μετά από 40 χρόνια.

Η «Αυγή», την Τρίτη 14/7, είχε τίτλο “Όλοι μαζί μπροστά”. Ο δικός μου τίτλος διαβάζοντας τις μέσα σελίδες ήταν “Όλοι μαζί πίσω”.

Ανανεωτική αριστερά σύντροφοι σημαίνει πολυφωνία και δυνατότητα σύνθεσης. Στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει όντως η πολυφωνία αλλά λείπει τελείως η δυνατότητα σύνθεσης.

Στον ΣΥΝ υπάρχουν 3-4 τάσεις και στον ΣΥΡΙΖΑ πολλαπλάσιες συνιστώσες. Όταν δεν μπορούν να βρουν μία κοινή φωνή έκφραση προς τα έξω, πώς θέλουν να πείσουν την ελληνική κοινωνία για τις θέσεις τους.

Κομβικό σημείο για την αριστερά είναι οι συμμαχίες και η κατάληψη της εξουσίας. Η ανανεωτική αριστερά έχει απορρίψει τη βίαιη κατάληψη της εξουσίας από μία οργανωμένη μειοψηφία, “το κόμμα της εργατικής τάξης” και δεν θεωρεί ότι είναι ο μοναδικός φορέας της αλήθειας για το καλό του λαού και του κράτους.

Αγωνίζεται να διαδώσει τις ιδέες της και συγχρόνως βρίσκεται σε συνεχή αναζήτηση για τη δημιουργία συμμαχιών, όπου είναι δυνατόν, για να προωθήσει θέσεις προς όφελος αυτών που το σημερινό σύστημα εξουσίας έχει στο περιθώριο, ημεδαπών και αλλοδαπών.

Το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει και δεν είχε ποτέ άλλη πολιτική επιδίωξη πέραν της λεηλασίας των ψήφων της αριστεράς δεν σημαίνει ότι για τον αιώνα τον άπαντα εμείς δογματικά θα διατυμπανίζουμε ότι ποτέ και για τίποτα δεν μπορεί να συνεργαστούμε με το ΠΑΣΟΚ.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το ΚΚΕ. Δεν μπορεί να ξέρουμε τι επιφυλάσσει το μέλλον. Για το παρόν, όμως, να θέλουμε να κάνουμε τον τρίτο πόλο σε συνεργασία με το ΚΚΕ είναι αυτοκαταστροφικό.

Σύντροφοι, αναζητώντας την καθίζηση της αριστεράς στην Ευρώπη δε σας απασχόλησε καθόλου το αίσθημα απογοήτευσης που αισθάνονται οι Ευρωπαίοι από την κατάρρευση του ανύπαρκτου σοσιαλισμού;

Η ευρωπαϊκή αριστερά θα κάνει δεκαετίες να σηκώσει κεφάλι. Ο καπιταλισμός περνάει κρίσεις αλλά έχει τη δυνατότητα να τις ξεπερνάει, δεν κατέρρευσε.

Η κ. Παπαρήγα κατηγορεί τα άλλα κόμματα για αντικομμουνιστική προπαγάνδα. Η χειρότερη αντικομμουνιστική προπαγάνδα είναι να ταυτίζεις τα καθεστώτα της Σοβιετικής Ένωσης και των συμμάχων της με τις ιδέες του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.

Δυστυχώς, όπου έχει εγκατασταθεί, υποτίθεται, λαϊκή εξουσία, από την Κούβα μέχρι την Κίνα, τα καθεστώτα δεν διαφημίζουν τις σοσιαλιστικές ιδέες.

Δυστυχώς φίλοι μου, η αστική δημοκρατία δυτικού τύπου είναι το καλύτερο καθεστώς στο οποίο έχουν ζήσει οι άνθρωποι. Κάποτε πρέπει να παραδεχτούμε αυτήν την αλήθεια και να επεξεργαστούμε τις προτάσεις μας για τη βελτίωση των πολλών στραβών που έχει και αυτό το καθεστώς. Ο καπιταλισμός αντέχει ακόμα, μέχρι να έρθει η ώρα της αλλαγής δεν μπορεί να είμαστε άρνηση και να ταυτιζόμαστε με καθέναν που δεν θέλει να χάσει τα προνόμιά του.

Η δεξιά, η συντήρηση φοβάται τις αλλαγές. Η αριστερά αν φοβάται τις αλλαγές δεν είναι αριστερά. Ούτε τα λάθη πρέπει να φοβάται. Όποιος δρα θα κάνει και λάθη. Το τραγικό είναι να μην μαθαίνεις από τα λάθη σου.

Λέμε αλλαγή του φορολογικού συστήματος. Όταν το κράτος πάει να φορολογήσει μόνο τους μικρούς και μεσαίους επαγγελματίες λέμε όχι. Ποιοι φοροδιαφεύγουν στην Ελλάδα; Το μεγάλο κεφάλαιο (τραπεζίτες, εφοπλιστές κ.λπ.) είναι λίγοι. Η πλειονότητα είναι μικροί και μεσαίοι. Τα ταμεία του κράτους θα ήταν γεμάτα μόνο αν όλοι έμπαιναν στην τσιμπίδα της εφορίας.

Οι τοπικοί άρχοντες και οι τοπικές κοινωνίες της Ανατολικής Αττικής δεν θέλουν ΧΥΤΑ στην περιοχή τους. Στην Ελλάδα το σλόγκαν είναι: Η καλύτερη περιοχή για χωματερή είναι στο διπλανό χωριό. Η σύγχρονη αριστερά τι θέσεις πρέπει να έχει απέναντι στην κυρίαρχη ιδεολογία που θέλει να φορτώνει τα προβλήματα στον ΑΛΛΟΝ;

Στον επίλογο θα ασχοληθώ με τη δήλωση υποστήριξης των Πανεπιστημιακών του ΣΥΡΙΖΑ σε δύο σημεία.

α) Αντισυστημική αριστερά. Είναι όρος που χρησιμοποιούν οι πούροι επαναστάτες. Τι σημαίνει όμως αριστερά που μένει στην απέξω. Αριστερά σημαίνει αγώνας μέσα στην κοινωνία, μέσα στα όργανα που αποφασίζουν για μικρές και μεγάλες αλλαγές, μέχρι να επιτευχθεί ο σκοπός, που είναι μια κοινωνία που θα λειτουργεί προς όφελος των πολλών που τώρα είναι οι αδικημένοι. Η αριστερά πουθενά και ποτέ δεν νοείται να είναι σκέτο «αντί», πρέπει πάντα να κατορθώνει να είναι παρούσα. «Αντί», είναι οι στερούμενοι ιδεολογίας. Αλήθεια, οι κύριοι πανεπιστημιακοί που υπογράφουν έχουν επιλέξει και δεν συμμετείχαν ποτέ στα όργανα διοίκησης των Ιδρυμάτων τους;

β) Είναι τραγική η ρηχότητα των θέσεων των αντιευρωπαϊστών. Το γεγονός ότι χρησιμοποιούν την εκλογή του Μπαρόζο για να κριτικάρουν την Ε.Ε. δεν πείραξε κανέναν από τους υπογράφοντες τη δήλωση;

*Ο Γιώργος Ζευγώλης είναι συνταξιούχος διευθυντής του ΕΣΥ»

Αυτό είναι το άρθρο. Θέλω να αντιμετωπίσω το άρθρο με τον μέγιστο δυνατό σεβασμό στην άλλη άποψη. Το άρθρο είναι ειλικρινές και απλό και στην ουσία εκφράζει επιγραμματικά και λιτά, αυτό που θα λέγαμε την «ιδεολογική πλατφόρμα» της «ανανεωτικής πτέρυγας» του ΣΥΝ. Απο αυτή την άποψη είναι πολύτιμο για την συμπύκνωση και την ειλικρίνειά του. Θα αναφερθώ μόνο στο ζήτημα του αντι-συστημισμού που θίγει ο σύντροφος.

Είναι σαφές οτι για να εκτιμήσουμε τι είναι συστημικό και τι αντι-συστημικό πρέπει πρώτα να ορίσουμε τι εννοούμε «σύστημα». Ο σ. δίνει στο σύστημα ένα χαρακτήρα «νοοτροπίας» πχ. όταν λέει «να φτιαχτεί Χυτά στο δίπλα χωριό», ή «να μην πληρώνουμε φόρους», αλλά κι ένα χαρακτήρα «δομής» όταν λέει ας πούμε οτι η αστική δημοκρατία είναι το καλύτερο σύστημα που έφτιαξε ο άνθρωπος. Η πολιτική και ιδεολογική πλατφόρμα που απορρέει απο αυτό το σχήμα είναι οτι η Αριστερά πρέπει να αναγάγει σε προνομιακό της χώρο παρέμβασης την νοοτροπία και όχι την δομή, κι εν τέλει αυτή είναι και η «ιδεολογία» της ανανεωτικής πτέρυγας.

Το ερώτημα που τίθεται όμως, εν τέλει, είναι με ποιά θεωρητική ή άλλη νομιμοποίηση αποκόβεται η νοοτροπία απο την δομή; Πως είναι δυνατόν να αποσιωπώνται ας πούμε τα ΔΟΜΙΚΑ χαρακτηριστικά του ελληνικού τοπικισμού (=πελατειακό σύστημα, και η παράδοση του τοπικού κομματάρχη) και τα ΔΟΜΙΚΑ χαρακτηριστικά της ελληνικής φοροδιαφυγής (αρπαχτικός, πελατειακός και γραφειοκρατικός καπιταλισμός με κοινωνική και κρατική δικτύωση); Πως είναι δυνατόν να «μεταρρυθμιστούν» παραδόσεις και δίκτυα ριζωμένα για 10ετίες, χωρίς βαθειές και ριζικές αλλαγές στο σύστημα εξουσίας και στην συνείδηση των ανθρώπων με ανάδειξη ριζικά διαφορετικών τρόπων διαχείρησης των σχέσεων;

Εδώ λοιπόν ερχόμαστε στο τι εννοούμε «σύστημα». Σύστημα λοιπόν για μάς εδώ στην Πασα, δεν είναι γενικά κι αόριστα ο καπιταλισμός, όπως υπονοούν οι ανανεωτικοί για να διαβάλλουν την αντι-συστημική αριστερά. Είναι ο μηχανισμός μέσω του οποίου αναπαράγεται ο καπιταλισμός, είναι δηλαδή εκείνες οι παγιωμένες κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις που επιτρέπουν στο κοινωνικο-οικονομικό μοντέλο του καπιταλισμού να κυριαρχεί. Κι αυτές οι σχέσεις βρίσκονται παντού μέσα στην καθημερινότητά μας, δεν είναι ένα «αριστερίστικο» θεωρητικό ζήτημα. Είναι πρώτα απο όλα οι εργασιακές σχέσεις, οι σχέσεις με την κοινωνική παραγωγή, με τα αφεντικά, τις εταιρίες, τους διευθυντές και το χρήμα, ύστερα οι πελατειαικές, η διαφθορά, η γραφειοκρατία, ο ρατσισμός, ο ατομισμός και η υπερ-κατανάλωση, η έλλειψη παιδείας, ο ελιτισμός, η επίθεση στο περιβάλλον, οι σχέσεις με τη φύση, οι σχέσεις με την γνώση, με την πληροφορία, οι σχέσεις των φύλων κλπ. Σε όλες αυτές τις σχέσεις υπάρχει διαφορετικός βαθμός ιδιοποίησης και διανομής των αγαθών που παράγουν ή διανέμουν. Όλο αυτό το πράγμα εμείς το λέμε ΣΥΣΤΗΜΑ, και η έννοια αντισυστημικός έχει να κάνει με τις θεμελιώδεις ασσυμετρίες και ανισότητες που αναγνωρίζουμε στο ΙΣΧΥΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ. Δεν είμαστε γενικά αντί-. Είμαστε αντι- σε ένα συγκεκριμένο σύστημα σχέσεων εξουσίας.

Αυτή είναι μια θεμελιώδης διάκριση. Κι εγώ ως μέλος του ΣΥΝ (μιλάω για τον εαυτό μου αυτή τη στιγμή κι όχι για την Πασα) κατανοώ όσους δυσκολεύονται να κάνουν την διάκριση ανάμεσα σε συστημισμό και αντι-συστημισμό. Αν όμως στο κόμμα μου τον ΣΥΝ, υπάρχουν σύντροφοι που την κάνουν την διάκριση και διαλέγουν να βρίσκονται στο «συστημικό» κομμάτι, σύντροφοι δηλαδή που πιστεύουν οτι αυτό το διεφθαρμένο-πελατειακό-καπιταλιστικό σύστημα της Ελλάδας δεν χρειάζεται ΄ΔΟΜΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ αλλά μόνο μεταρρύθμιση, σέβομαι απόλυτα την άποψή τους, αλλά δεν βλέπω εγώ προσωπικά πως μπορούμε να βρισκόμαστε στο ίδιο κόμμα! (Σε ένα ευρύτερο συμμαχικό σχήμα μπορεί, στο ίδιο κόμμα όμως όχι!) Περιμένω τις διαδικασίες του Σεπτέμβρη για να δώ και να αποφασίσω τι θα κάνω. Απο ότι φαίνεται η Πτέρυγα θα παραμείνει, κι εγώ θα αποχωρήσω! Ως αντι-συστημικός, αυτό δεν πρέπει να κάνω;

Γιάννης Κυριακάκης (ακόμα) μέλος ΣΥΝ.

Σχόλια
  1. Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

    Όταν ο Έγκελς έγραφε την Διαλεκτική της Φύσης και ο Μαρξ το Κεφάλαιο, η επιστημονική αντίληψη για το «Σύστημα» ήταν μια έννοια επιστημονικά ασαφής και καθόλου καλά ορισμένη. Η περιγραφική προσέγγιση της έννοιας «Σύστημα» ως σύνολο λειτουργιών που καθορίζουν την ιστορική και οικονομική λειτουργία των σύγχρονων κρατών ήταν (και παραμένει) η σημαντικότερη ίσως συμβολή των μεγάλων αυτών θεμελιωτών της μαρξιστικής σκέψης για την δημιουργία των ερμηνευτικών αλλά και πολιτικών εργαλείων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ανατροπές ή μετεξελίξεις αυτού του «Συστήματος».

    Τι γνωρίζουμε σήμερα περισσότερο από την εποχή που γραφόταν το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο»;

    -Γνωρίζουμε ότι η πολυπλοκότητα ενός Συστήματος (ή η εντροπία του όπως θα την έλεγε ένας φυσικός) δεν είναι μια μικρή παρέκκλιση από τους νόμους του Νεύτωνα αλλά η βασική αρχή που χαρακτηρίζει κάθε σύστημα. Και η διαπίστωση ότι αυτό που κυβερνάει τους κυβερνώντες του κάθε συστήματος είναι αυτή η εντροπία του Συστήματος.

    -Γνωρίζουμε σήμερα ότι στη φύση και την κοινωνία τα «Συστήματα» ως οργανωμένα σύνολα κατατάσονται σε «ανοιχτά» και «κλειστά» αλλά και σε συστήματα «εγκύς ισορροπίας» και συστήματα «εντός ισορροπίας». Γνωρίζουμε ότι κάθε «Σύστημα» αποτελείται από πολλά στοιχεία, οι αλληλεπιδράσεις των οποίων υπακούουν σε απλούς κανόνες και παράγουν αυτοαναδυόμενα φαινόμενα. Γμωρίζουμε ότι το όλο είναι μεγαλύτερο από το σύνολο των μερών του και ξέρουμε ότι οι αλλαγές σε αυτά (καταστροφές κατά τον Rene Thom) , ανάλογα με την κατάστασή τους ως πχ ανοιχτά εγκύς ισορροπίας, μπορεί να δημιουργηθoύν φυσικά από την πάλη αντιθέτων μεγάλων δυνάμεων (όπως η πάλη των τάξεων) που δρουν εντός των συστημάτων και από την ποιοτική μεταβολή της δομής τους από ποσοτικές μεταβολές, όπως προέβλεπε ο κλασικός μαρξισμός ΑΛΛΑ και από την δράση πολύ μικρών, ελάχιστων δυνάμεων, πχ το να σηκώσει ένας δεκαπεντάχρονος μια πέτρα και να δημιουργηθεί μια εξέγερση που μπορεί να οδηγήσει στην ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας ή στην συντηρητικοποίησή της.

    -Γνωρίζουμε σήμερα ότι η ακριβής πρόβλεψη και ο σχεδιασμός είναι αδύνατος όταν μιλάμε για πολύπλοκα συστήματα εγκύς ισορροπίας. Τρανό παράδειγμα η τρέχουσα οικονομική κρίση του καπιταλισμού. Όπως γνωρίζουμε ότι μέσα από την χαοτική «καταστροφή» ενός συστήματος, πάντα δημιουργείται και μια νέα ισορροπία του που και αυτή δεν μπορούμε να την προσδιορίσουμε με απόλυτη ακρίβεια.

    -Γνωρίζουμε σήμερα ότι την κίνηση στην ιστορία και την οικονομία δεν την δημιουργεί το αντιπαλόμενο δίπολο Κεφάλαιο-Εργασία αλλά το πολύ πιο δύσκολο να μοντελοποιηθεί και να ισορροπίσει τρίπολο Κεφάλαιο-Εργασία-Περιβάλλον.

    Και άλλα τέτοια πολλά τα γνωρίζουμε και πρέπει να τα λαμβάνουμε υπ’ όψη όταν σαν Αριστερά, δηλαδή σαν εκείνο το δρον συλλογικό υποκείμενο της Κοινωνίας που ενδιαφέρεται να ερμηνεύσει αλλά και να σχεδιάσει (όσο μπορεί να σχεδιάσει) ανατροπές στις υφιστάμενες ισορροπίες του «συστήματος» που διαμορφώνει τον τρόπο που λειτουργεί η οικονομία και οι κοινωνικές σχέσεις έτσι ώστε αυτές να πετυχαίνουν….

    Αλήθεια, τι πραγματικά θέλουμε να πετυχαίνουν όταν όλα τα πιο πάνω ισχύουν?

    -Την αποθέωση της κάποιας πρωτοπορίας αυτής της Αριστεράς που θα έρθει μόνο μέσα από την συνολική ανατροπή του «συστήματος» όπως ισχυρίζονται οι κατοικοεδρεύοντες στον Περισσό και τις αριστερίστικες οργανώσεις?

    -Την αποθέωση του τακτικισμού των συμμαχιών με όμορους πολιτικούς σχηματισμούς που διατυπώνουν και εφαρμόζουν είτε θέσεις και «προγράμματα» καλλίτερης διαχείρισης των υφιστάμενων συστημάτων, χωρίς πραγματικά να θέλουν να οδηγηθεί ποτέ αυτή η διαχείριση σε ανατροπή τους είτε με μονοθεματικές διεκδικήσεις, όπως πχ αυτές της προάσπισης των αναγκών του περιβάλλοντος που το βλέπουν αποκωμένο από τις λειτουργίες της οικονομίας και της κοινωνίας?

    -Την ικανοποίηση των «αναγκών των πολλών» ήταν το τελευταίο εφεύρημα των θεωρητικών της Ευρωπαϊκής και Ελληνικής Αριστεράς, συνεχίζοντας την παράδοση της σχολής σκέψης του Πουλαντζά που τόλμησε να διατυπώσει την άποψη ότι «Ο Σοσιαλισμός ξεκινάει τώρα». Ας δεχτούμε ότι αυτό είναι σωστό, ότι αυτό πρέπει να επιδιώκει η λεγόμενη Αριστερά του 21ου αιώνα.
    Στο πως θα προσπαθήσει να το πετύχει αυτό βρίσκεται και όλη η ουσία του χαρακτηρισμού «συστημική» ή «αντι-συστημική».

    Μια Αριστερά που ονειρεύεται να αντικαταστήσει τις δομές διεύθυνσης της κοινωνίας και της οικονομίας απλώς με τους δικούς της ανθρώπους και τις δικές της αξίες, στην δική μου αντίληψη είναι μια συστημική Αριστερά. Εύκολα εγλωβίζεται στις γραφειοκρατικές δομές του συστήματος που προσπαθεί να αλλάξει ή αυτού που έχει αλλάξει και αφομοιώνεται τελικά εντός του χάνοντας σταδιακά όλες εκείνες τις αξίες που της προσδιορίζουν τον βασικό χαρακτηρισμό της: Αριστερά.

    Αντιθέτως, μια αριστερά που έχει σαν βασική της επιδίωξη να παίξει τον ρόλο του σχεδιαστή ενός συστήματος διεύθυνσης της κοινωνίας και της οικονομίας «από τα κάτω», από τις δυνάμεις της κοινωνίας και τα κινήματά της, είναι η διαφορετική εναλλακτική προσέγγιση. Και φυσικά αυτή η Αριστερά, η αντι-συστημική, πρέπει να λειτουργεί με τις ίδιες οργανωτικές αρχές, αξίες και φιλοσοφία που θα της επιτρέψουν να παίξει αυτό της τον ρόλο.

    Κάποιοι θα πουν: Τα είπαν και άλλοι αυτά τον προηγούμενο αιώνα και κατέληξαν γραφικοί. Έτσι είναι. Μόνο που σήμερα έχουμε σωρεύσει γνώση και εμπειρίες από συστήματα που δεν υπήρχαν πριν.
    -Γνωρίζουμε την δύναμη της οριζόντιας δυκτίωσης κινημάτων και συλλογικοτήτων, μοντέλα διεύθυνσης και επικοινωνίας δηλαδή που προσομοιάζουν με το μοντέλο του internet (και όχι απλά το χρησιμοποιούν σαν εργαλείο)
    -Γνωρίζουμε καλλίτερα το τι σημαίνει «σκέψου οικουμενικά, δράσε τοπικά» και έχουμε τα μέσα για να το προσεγγίσουμε αυτό
    -Γνωρίζουμε ότι οι όποιες συμμαχίες με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις είτε σε τακτικό επίπεδο είτε ακόμα και σε κυβερνητικό, θα πρέπει να καθορίζονται από την στάση και το ρόλο τους στον στόχο της αυτο-οργάνωσης της κοινωνίας, που είναι και η μοναδική αποτελεσματική μέθοδος που έχει επινοήσει ο homo sapiens για να επιβιώνει εξελισσόμενος μέσα όσο το δυνατόν απλές κοινωνικές δομές που του δίνουν τον χρόνο για να υπερνικήσει με την ευφυία του τους άκαμπτους νόμους των συστημάτων.

    Σε μια τέτοια Αριστερά λέω ότι έχω και εγώ θέση και ρόλο. Σε εκείνες τις άλλες παραλλαγές της που ονειρεύονται εξίσου δογματικά η ηγεσία του Περισσού και της ανανεωτικής πτέρυγας, θα μου επιτρέψετε να πω «Ευχαριστώ, δεν θα πάρω».

    ΥΓ Η βιβλιογραφία για τους πιο πάνω ισχυρισμούς μου διαθέσιμη εφ’ όσον κάποιος ενδιαφερθεί

  2. Ο/Η Aριστερό εξτρέμ λέει:

    Α)Η αντι-συστημικότητα έγκειται στη στήριξη εγχειρημάτων και κινημάτων που ναι μεν επιδιώκουν μεταρυθμίσεις που βελτιώνουν προσωρινά τη ζωή των ανθρώπων αλλά σαν μέρος μιας διαδικασίας που ανατρέπει και αλλάζει τα υπάρχοντα κοινωνικά χαρακτηριστικά . Aυτό έχει επί μέρους εφαρμογές :

    1) Οι αγώνες για καλυτερα εισοδήματα δεν αποτελούν αυτοσκοπό αλλά αποβλέπουν στη συνειδητοποιηση των μαζών για την ανάγκη ύπαρξης ενός συστήματος που αμείβει την προσπάθεια και τις θυσίες, και όχι την ιδιοκτησία, τη δύναμη σε ιεραρχία αλλά με βάση το κοινωνικά ωφέλιμο παραγόμενο προϊόν
    2) Οι αγώνες για καλύτερες συνθήκες εργασίας δεν αποτελούν αυτοσκοπό αλλά αποβλέπουν στη συνειδητοποίηση των μαζών για την ανάγκη ύπαρξης ισοροπημένου καταμερισμού εργασίας (αντί άλλοι να χουν την ισχύ, τις πληροφορίες, την «επιτελική» δουλειά και άλλοι να εκτελούν μηχανιστικά αγγαρείες)
    3) Οι αγώνες εναντιον λχ της ρυπανσης δεν αποτελούν αυτοσκοπό αλλά αποβλέπουν στη συνειδητοποίηση των μαζών για την ανάγκη ύπαρξης μέσων που θα ασκούν επιροή και στις οικονομικές αποφάσεις που αφορούν τους πολίτες, με αυτοδιαχείριση και θέσπιση σε πρώτο πλάνο κριτηρίων κοινωνικού κόστους και ώφελους
    4) Οι αγώνες για μικρότερες στρατιωτικές δαπάνες και για μεγαλύτερο μέρισμα ειρήνης δεν αποτεόύν αυτοσκοπο αλλά στοχεύουν στη συνειδητοποίηση των μαζών για την ανάγκη ύπαρξης σχεδιασμού συνεργατικής διαπραγμάτευσης που προτάσει τις κοινωνικές ανάγκες

    Με άλλα λόγια οποιοδήποτε αντι-συστημικό πλάνο θα στοχεύει στην άμμεση βελτίωση της ζωής των ανθρώπων καθιστώντας τα κινήματα ισχυρότερα, όλο και πιο συνειδητοποιημένα για όλο και περισσότερες αλλαγές και όχι να τα οδηγήσουν σε κορεσμό λόγω μικρο-επιτευγμάτων συντεχνιακού τύπου, με επίγνωση της περιοδικής ανασύνταξης των παραγόντων αντίδρασης

    Β) Επίσης η αντι-συστημικότητα έγκειται στο ότι ένα κίνημα ή συλλογικό εγχείρημα προχωρά προς την αταξικότητα όχι μόνο μέσα από τις αρχές του αλλά και μέσα από το χαρακτηρα, τα έργα του, τα πεπραγμένα του, τα δείγματα γραφής του. Δηλαδή :

    1) δεν εφαρμόζει αυταρχική ή έστω τυπικά δημοκρατική διαδικασία λήψης απόφασης που ουσιαστικά κυριαρχείται από μια μικρή ομάδα ανθρώπων που έχει «διαπιστευτήρια» και άλλα χαρακτηριστικά ανάλογα με τα της διευθυντικής ελίτ σε μια επιχείρηση
    2) δεν αναπαράγει φαινόμενα αυξημένης πρόσβασης κάποιων «στελεχών» σε πληροφορίες
    3) επιλέγει τον ισσοροπημένο συνολικά ρόλο όλων των μελών του

    εδώ στο Β θα πρέπει να φαίνεται στην πράξη και η διαφορά με το ΚΚΕ, σα κάθετη δομή αλλά και σε σχέση με τον αποτυχημένα εφαρμοσμένο «σοσιαλισμό της αγοράς» ή τον «κεντρικά σχεδιασμένο σοσιαλισμό» που οδήγησε σε υπερεξουσίες διευθυντικών ελίτ στις χώρες του πρώην ΑΝ ύπαρκτου που έφτιαξε μέχρι και προτυπα για τη δομή απρόσωπων (με την έννοια του προσωποπαγούς ιδιοκτητη τύπου Ford) εταιρειών στον καπιταλιστικό κόσμο

    Γ) η αντι-συστημικότητα έγκειται στην πεποίθηση ότι η ποσότητα και η ποιότητα των συνθηκών που επαρκούν για την επίτευξη των παραπάνω στόχων εξαρτάται από την πίστη στο κατά πόσο ο δρόμος που οδηγεί είναι κλειστός ή όχι . Με άλλα λόγια τα υποθετικά συμπεράσματα ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική» ή «δεν μπορεί να επιτευχθεί λόγω μεγάλων εμποδίων» δεν είναι τεκμηριωμένα επιχειρήματα

    Κανονικά όποιος υποστηριζει ότι δεν υπάρχει άμμεσα εναλλακτική ή θα πρέπει να ναι απαρηγόρητος ή αν το λέει με καλή διάθεση θα πρεπει να ναι σχιζοφρενής άρα η επιχειρηματολογία του στερείται λογικής και απλά εκφράζει ευσεβή πόθο και το μόνο που εκλογικεύει είναι η αδικία που εξυπηρετεί προνόμια και εκλεκτούς

    Η ενεργή δράση δεν αποτελεί μάχη με ανεμόμυλους αλλά συμμετοχή σε ένα εγχείρημα με νικηφόρα προσδοκία επειδή κανείς δεν μπορεί να αποδείξει σχετικά με το τι θα πετύχουν οι άνθρωποι στο μέλλον αλλά μπορεί να πιστεύει σε αυτό

    Όσοι θεωρούν πως ο καπιταλισμός, ο ρατσισμός, ο απολυταρχισμός θα διατηρηθούν για πάντα, θεωρούν πως ήταν άστοχοι οι υποστηριχτές της κατάργησης της δουλείας , των δικαιωμάτων των γυναικών, των μαύρων, της κατάργησης του απαρτχαΙντ ;

    Η αντι-συστημικότητα έγκειται στην συνειδητοποίηση και την πεποίθηση ότι όταν η πλειονοτητα δεν θελει να παραμεινει υποτελής στους λίγους εκμεταλευτές δεν παραβιάζει καμία «φύση» ή «λογική» ή ιστορία παραδοσιακών δομών

    Η αντι-συστημικότητα έγκειται στην συνειδητοποίηση ότι άποδείχτηκε ιστορικά ότι η παραίτηση από οποιαδήποτε αντίσταση δεν ήταν θεμιτή ούτε όταν οι Φαραώ μαστίγωναν σκλάβους για να χτίσουν πυραμίδες ούτε όταν οι άνθρωποι πάλευαν με λιοντάρια για να διασκεδάσουν μια ισχυρή ελίτ

    Η αντι-συστημικότητα έγκειται στην πεποίθηση ότι οι άνθρωποι είναι αρκετά έξυπνοι και ικανοί να επινοήσουν και να πραγματώσουν νέα συστήματα χωρίς φτώχεια, λιμοκτονίες, άρνηση αξιοπρέπειας , δεν τυχαίνει καμιάς ηθικής και λογικής βάσης ένας πεσιμισμός στην αντίθετη σκέψη

    Δ) Η αντι-συστημικότητα έγκειται στην πεποίθηση ότι οι άνθρωποι είναι αρκετά έξυπνοι να σκεφτούν ότι η διαιώνιση των ειδών ζωικού και φυτικού βασιλειου είναι κάτι ευεργετικό για τον άνθρωπο, προσοδοφόρο σε σχέση βραχυπρόθεσμων κερδών των λίγων που πρέπει να τους βγάλει από τον μπούσουλα της «προστασίας του περιβάλλοντος» που μπορεί να χει και συστημικούς σπόνσορες
    Ο άνθρωπος είναι συν-ωφελούμενος και όχι προστάτης ενός καλύτερου περιβάλλοντος

    Η αντι-συστημικότητα έγκειται σε κινήματα που οι ελίτ :
    a) δεν καταστέλουν β) δεν απροσανατολίζουν γ) δεν μπορούν να ανεχτούν ήρεμα

    και σε κινηματα που οι αξίες και δυναμικές τους δεν πάνε ενάντια στους στόχους του

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s