Εντάξει αφήστε τα οργανωτικά! Ας μιλήσουμε πολιτικά: Τι είναι «Δημοκρατικός Σοσιαλισμός» και τι «Ευρωπαϊκός Προσανατολισμός»; (των Τ. Αναστόπουλου, Γ. Κυριακάκη)

Posted: 11/11/2009 by Ioannis Kyriakakis in Κείμενα θέσεων
Ετικέτες:

syriza_15_simeia_200812

Ίσως είναι σκληρό, αλλά πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι στην τελευταία Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε ως φερέφωνο της Ανανεωτικής Πτέρυγας και ως απολογητής των πιο δεξιών απόψεων που έχουν διατυπωθεί στον ΣΥΝ από την εποχή Δαμανάκη.

Ενώ εμείς ψειρίζουμε λεπτομέρειες, ο Τσίπρας έριξε μετεωρίτη (ή μάλλον αστεροειδή) πάνω στα κεφάλια μας. Οι κυνικές απόψεις που κατά καιρούς εξακοντίζουν κάποιοι ανανεωτές (πχ Γεωργάτος κ.α.) περί της σχέσης σοσιαλισμού και δημοκρατίας ή σχετικά με το τι οφείλουμε στην Ευρώπη νομιμοποιούνται πλέον δια στόματος Αλέξη Τσίπρα.

Συνεπώς δεν πρόκειται για διαπραγματευτική τρίπλα αλλά για μετωπική επίθεση στο ΣΥΡΙΖΑ των μελών του διανθισμένη με μεγάλη δόση ασχετοσύνης και κυνισμού.
Στην τοποθέτησή του στην τελευταία συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού, ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε, μεταξύ άλλων, ότι: (α) ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία και (β) ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός, είναι οι εκ των ων ουκ άνευ όροι για το μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό φορέα της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς.

 
Για να τίθεται κάτι ως όρος πολιτικής συμφωνίας πρέπει τουλάχιστον να έχει ένα σαφές περιεχόμενο.
Αν με τον όρο «σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία» εννοούμε ένα θεσμικό πλαίσιο μέσω του οποίου θα ενσωματώνονται στο πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό σύστημα οι αντιθέσεις που θα ανακύπτουν κατά τη διάρκεια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, τότε λυπούμαστε που θα το πούμε στον πρόεδρο Τσίπρα αλλά μας καλεί να συμφωνήσουμε με κάτι ανύπαρκτο. Από την εποχή του Μάρξ, κατά την ταπεινή μας γνώμη, δεν έχει γίνει ούτε ένα βήμα προς τη συγκεκριμενοποίηση εκείνων των βασικών αρχών και θεσμών του σοσιαλιστικού κράτους δια των οποίων θα εξασφαλίζεται η δημοκρατία και η ελευθερία για όλους.

 
Φοβόμαστε ότι ακόμη και για το Νίκο Πουλαντζά ο «σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία» παρέμενε μέχρι τέλους ένα όραμα παρά μια συγκεκριμένη πρόταση. Άρα, σε τι μας καλεί να συμφωνήσουμε ο πρόεδρος Τσίπρας; Αυτού του είδους η αγοραία επίκληση του «σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία» μας θυμίζει μάλλον τον αποστεωμένο και ανιστορικό λόγο της Ανανεωτικής Πτέρυγας και ίσως και κάποιων νέο-ανανεωτών, που έχουν ακόμη πολύ διάβασμα να κάνουν.

Για να μην είμαστε όμως γενικόλογοι και αφηρημένοι, και πετάμε πυροτεχνήματα όπως ο σ. Τσίπρας, ας φέρουμε ένα παράδειγμα: Ας υποθέσουμε οτι έναν ισχυρός ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ, ένα δημοκρατικό ΚΚΕ, ένα ριζοσπαστικό κόμμα Οικολόγων, μια ισχυρή ΑΝΤΑΡΣΥΑ κι ένα κομμάτι της βάσης του ΠΑΣΟΚ, σε 5-6 χρόνια φτιάχνουν μια κυβέρνηση. Τι θα κάνει αυτή η κυβέρνηση; Δεν θα περιορίσει την κερδοφορία των τραπεζών και του κεφαλαίου;  δεν θα κοινωνικοποιήσει κρίσιμους τομείς της οικονομίας; δεν θα δημιουργήσει θεσμούς λαϊκής αυτο-διοίκησης συντρίβωντας το κύκλωμα διαφθοράς και πελατοκρατίας που ανθεί γύρω απο την δημόσια διοίκηση; Δεν θα νομιμοποιήσει και ασφαλίσει όλους τους μετανάστες, νέους, επισφαλείς εργάτες κλπ.;  δεν θα αφοπλίσει τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους; δεν θα σταματήσει την καταπάτηση γής και την καταστροφή του περιβάλλοντος; Όλα αυτά τα μέτρα αντικειμενικά θα περιορίσουν την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ των επιχειρηματιών να παράγουν κέρδος μέσω της προστασίας των θεσμών του αστικού κράτους στις εκμεταλλευτικές σχέσεις όπως συμβαίνει μέχρι τώρα. Έτσι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ κάποιων αναγκαστικά θα περισταλεί και το δικαίωμά τους ως ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ να διεκδικούν ίσα προνόμια με την πλειοψηφία, άρα και η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, για ένα μεταβατικό διάστημα τουλάχιστον, θα περιοριστεί.

Δεν χρειάζεται καν να εφαρμοστεί βία, ή η «δικτατορία του προλεταριάτου» για να περισταλούν τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των οικονομικών και πολιτικών εκφραστών του καπιταλισμού σε μια μετάβαση προς τον σοσιαλισμό. Και μόνον η αναστολή της κερδοφορίας, η αφαίρεση των προνομίων στην ιδιοποίηση του πλούτου, η καταστροφή των πελατειακών δικτύων διαφθοράς, η αποκοπή τους απο τον έλεγχο κατασταλτικών μηχανισμών κλπ. είναι βία και «παραβίαση της Δημοκρατίας» απο μόνη της γι αυτούς ακόμα κι αν επισυμβεί ή ξεκινήσει με «κοινοβουλευτικά» μέσα.  

Αν εξετάσουμε τώρα τον όρο του ευρωπαϊκού προσανατολισμού τα πράγματα παραμένουν το ίδιο ασαφή.
Ποιού περιεχομένου ευρωπαϊκό προσανατολισμό επικαλείται ο πρόεδρος Αλέξης; Τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της αποδοχής του Μάαστριχτ και οποιασδήποτε ευρωσυνθήκης που υπερασπιζόταν ανυποχώρητα ο συγχωρεμένος Μιχάλης Παπαγιαννάκης; Τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που απείχαν από την ψηφοφορία της προηγούμενης βουλής για τη συνθήκη της Λισσαβόνας; Ή μήπως επικαλείται τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό του ΚΕΑ, ο οποίος απέχει μακράν από το να είναι ένας και ενιαίος και καλύπτει όλο το φάσμα από τις απόψεις της ισπανικής έως και της ιρλανδικής αριστεράς;

 
Κατά τη γνώμη μας μέσα στον ΣΥΝ δεν υπάρχει άλλη διαμορφωμένη άποψη εκτός από τις υποθήκες του Παπαγιαννάκη περί ευρωπαικού προσανατολισμού, ο οποίος κατά περίπτωση κυμαίνεται από ντροπαλό φιλοευρωπαισμό μέχρι ευρωλιγουρισμό και αυτές τις απόψεις εξέφρασε ο πρόεδρος Τσίπρας.

Επιπλέον το ζήτημα της Ευρώπης συνδέεται και με το ζήτημα του «δημοκρατικού δρόμου» και την ασάφεια που το περικλείει. Γιατί το ζήτημα του σοσιαλισμού στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο, είναι προφανές οτι είναι ένα ζήτημα που στο βαθμό που θα τεθεί με όρους πολιτικών συσχετισμών που θα το επιτρέπουν, θα προκαλεί ακόμα μεγαλύτερες ταξικές συγκρούσεις απο αυτές που περιγράψαμε στο παράδειγμα με τον εθνικό χώρο, και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με ποιές πολιτικές δομές (ΚΕΑ ή άλλη) κι εντός ποιού πολιτικού πλαισίου (ΕΕ, κάποια κομμάτια της ΕΕ αδύναμοι κρίκοι, κάποιοι θεσμοί της ΕΕ, ή κατι άλλο που θα δημιουργηθεί στην πορεία) η ευρωπαϊκή αριστερά θα δώσει την μάχη. Η εντύπωση λοιπόν που αφήνεται οτι η ΕΕ όπως είναι σήμερα και το ΚΕΑ όπως είναι σήμερα αποτελούν το πλαίσιο της πάλης για σοσιαλισμό στην Ευρώπη, εκτός απο ανιστόρητη, αντι-διαλεκτική και περιοριστική, συνιστά την αποδοχή της πιο δεξιάς αντίληψης μέσα στον ΣΥΝ για την ευρώπη.

Η στροφή λοιπόν αυτή του ΣΥΝ και του σ. Τσίπρα  ενώ φαίνεται να έχει πολιτικό και ιδεολογικό έρεισμα, στην ουσία είναι προσχηματική γιατί θέτει ζητήματα στα οποία δεν υπάρχει σαφής άποψη, ούτε έχουν καν συζητηθεί μέσα στον ΣΥΝ! Αντανακλούν περισσότερο μια διάθεση ηγεμονίας και κομματικού πατριωτισμού και λιγότερο μια διάθεση ιδεολογικής συζήτησης. Πόσο μάλλον που τίθενται και ως προαπαιτούμενα (!) για την συγκρότηση του Σύριζα!

Εδώ και πολύ καιρό κάποιοι μας κατηγορούν οτι ασχολούμαστε με το οργανωτικό ζήτημα και λησμονούμε το πολιτικό, διαχωρίζοντας οι ίδιοι μηχανιστικά το πολιτικό με το οργανωτικό. Τώρα τελευταία πολλοί έχουν αρχίσει να αλλάζουν γνώμη, γιατί βλέπουν πως οι ίδιες δυνάμεις που αρνούνται την δημοκρατική ανασυγκρότηση του Σύριζα στέφουν και την πολιτική ατζέντα προς τα δεξιά, χωρίς καν συζήτηση! θεωρώντας ως δεδομένο οτι είναι επίκαιρα και σήμερα, συνθήματα της 10ετίας του 1980, λές και τίποτα δεν άλλαξε στον κόσμο και στην αριστερά απο τότε!

Ας μην αφήσουμε λοιπόν την μετάλλαξη του σ. Τσίπρα σε νέο Κωνσταντόπουλο, και την ιδεολογική κυριαρχία της ΑΠ. (σε σημείο που να μιλάμε βάσιμα πια για «δεξιά στροφή» ) στον ΣΥΝ, να αποτελέσει την ταφόπλακα του ΣΥΡΙΖΑ! Εντάξει! Αφήστε το οργανωτικό! Ας μιλήσουμε πολιτικά! Έχουμε και σε αυτό το ζήτημα, πολλά να πούμε! Για να μην πληρώσουμε εμείς την κρίση τους!

Τάσος Αναστόπουλος, Γιάννης Κυριακάκης

Advertisement
Σχόλια
  1. Ο/Η δημητρης λέει:

    Ελικρινα διαβαζοντας το κειμενο θα ηθελα να γραψω ενα σχολιο που δεν θα περιποιουσε τιμη ουτε σε εσας ουτε σε μενα,για αυτο θα το αποφυγω. Α ΛΗΘΕΙΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ πως θα τα κανετε ολα αυτα και με ποιους, με αυτους που περιγραφετε?Δηλαδη το δημοκρατικο Κ.Κ.Ε (ΧΑ,ΧΑ)δεν θα μας στειλει να σπαμε πετρες?Κατανταει αστειο,παρεπιπτοντως θα ειναι και η θεουσα μαζι(κανελλη)?Και ολα αυτα ρε παιδια με τις επιδοτησεις της Ε.Ε ΠΟΥ ΑΝ ΔΕΝ ΗΜΑΣΤΑΝ ΣΤΗΝ ΖΩΝΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ θα ειχαμε χρεωκοπησει, εκτος αν θελετε να γινουμε Αργεντινη για να οξυνθουν οι αντιθεσεις αλλα τοτε δεν ζειτε εδω αλλα σε αλλη χωρα και δεν εχετε καταλαβει με ποιους (ελληναραδες)εχετε να κανετε.Και ενα τελευταιο εγω και φανταζομαι η αριστερα (πλην λακαιδρμονιων) δεν θελει να στερησει τα δημοκρατικα δικαιωματα ΚΑΝΕΝΟΣ ακομα και του χειροτερου ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗ,γιατι οπου εγινε τα χαιρια τους τα ειδαμε.-Οταν δεν σε φοβιζει το τερας εχεις αρχισει να του μοιαζεις- Μανος Χατζηδακης.

    • Ο/Η Γιάννης Κυριακάκης λέει:

      σύντροφε το σενάριο είναι υποθετικό, δεν διάβασες σωστά…
      στη θέση του ΚΚΕ βάλε εσύ το αριστερό ΠΑΣΟΚ, βάλε ό,τι θές. Το παράδειγμα λέει, μια πιθανή «κυβέρνηση με προοπτική τον σοσιαλισμό»…υποθετικά, ρητορικά μιλάμε…ας αποτελείται απο όποιες δυνάμεις θές εσύ…σημασία έχει οτι θα πρέπει να έρθει σε ρήξεις με κοινωνικές ομάδες ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΕΙ ΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ τους δικαιώματα, όπως αυτές θεωρούν κι έχουν συνηθίσει να βλέπουν την δημοκρατία.

      Ανοίγουμε ένα ιδεολογικό-πολιτικό θέμα, μην διαβάζετε με τα μυωπικά γυαλιά της τάσης ή της συνιστώσας σας, διάλογο κάνουμε…Στο ζήτημα της μετάβασης στον σοσιαλισμό, έχουμε όλοι απορρίψει την δικτατορία του προλεταριάτου, αλλιώς θα ήμασταν στο ΚΚΕ, όμως ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΒΡΕΘΕΙ ΕΠΑΡΚΕΣ εναλλακτικό μοντέλο…το ψάχνουμε…η άποψη οτι υπάρχει τέτοιο μοντέλο είναι ανιστόρητη και ανακριβής…αυτό λέμε…διάβασε πιο προσεκτικά σύντροφε…

  2. Ο/Η Δ.Π. λέει:

    Σύντροφοι,
    πολύ καλά τα λέτε, αλλά εγώ έχω μιά άλλη «απορία»: αυτή η πολύ σαφής (ως προς τις προθέσεις της) δεξιά τοποθέτηση του σ. Τσίπρα στην ΠΓ του ΣΥΝ, απαντήθηκε (και πως) από κάποιον στη συνεδρίαση ή όχι;
    Γιατί αν όχι, είναι πλέον ολοφάνετο (και σε όσους μέχρι τώρα δεν είχαν πειστεί) πως η «συμφωνία» έχει συναφθεί με πολύ περισσότερους (αν όχι με όλους) από την Ανανεωτική Πτέρυγα και τον πρόεδρο.
    Να υπενθυμίσω μόνο ότι στα «εκ των ων ουκ ανευ» συμπεριέλαβε ο σ. Τσίπρας, σε άλλη, προχθεσινή -νομίζω, τοποθέτηση, τη συμμετοχή στο ΚΕΑ, ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτό είναι από μόνο του λόγος «διάσπασης».
    Να υπενθυμίσω, τέλος, για όσους έχουν ασθενή μνήμη, ότι στα εγκαίνια του κεντρικού προεκλογικού (για τις ευρωεκλογές) περιπτέρου του ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα, είχε προσκληθεί και χαιρετήσει εκπρόσωπος από το Γαλλικό «αντίστοιχο» του ΣΥΡΙΖΑ που -το λέω εύσχημα- ΔΕΝ μετέχει στο ΚΕΑ, αλλά σε «ανταγωνιστική» ευρωπαϊκή συσπείρωση.

    Εγώ δε λέω «ουαί ημίν», όπως άλλος σύντροφος, λέω «βοήθειά μας …. και χαιρετισμούς στους δικούς σας….»

    Δ.Π.

    • Ο/Η Γιάννης Κυριακάκης λέει:

      σύντροφε Δ.Π. ανοίγεις πολύ πονεμένο θέμα. Δεν είμαστε εμείς αρμόδιοι να απαντήσουμε. Ρώτα το «Αριστερό Ρεύμα», το «ΚΠΔ» και την «ΠΑρΑν», τις λεγόμενες αριστερές τάσεις του ΣΥΝ. Εμείς δεν γνωρίζουμε, κι αν θές, ρωτάμε κι εμείς μαζί σου…

  3. Ο/Η Δ.Π. λέει:

    σ. Γιάννη, η ερώτηση -δυστυχώς- είναι ρητορική και η ουσιαστική απάντηση -πάλι δυστυχώς- έχει ήδη δοθεί. Το θέμα είναι, η δική μας απάντηση σε όλο το «κογκλάβιο» του ΣΥΝ, θα είναι ανάλογη των περιστάσεων;
    Και για να εξηγούμαι, όταν λέω «η δική μας», εννοώ όλων όσων θέλουν ΣΥΡΙΖΑ μαζικό, αριστερό, αντισυστημικό κλπ, είτε είναι «ανένταχτοι» είτε μέλη του ΣΥΝ είτε μέλη άλλων συνιστωσών (όπως εγώ).
    Για μένα είναι δεδομένο ότι όλοι αυτοί είναι -όχι, ίσως, η πλειοψηφία- ένα πολύ σημαντικό ποσοστό των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και σίγουρα η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνικής αριστεράς, των ανθρώπων που μετέχουν ενεργά στα όποια κινήματα και κινήσεις (τοπικές, συνδικαλιστικές, νεολαιίστικες κλπ).
    Και όλοι αυτοί, πρέπει-νομίζω, να «συσπειρωθούν», εν όψει -πλέον- και της οριστικής ταφόπλακας που -φαίνεται ότι-βάζει ο σ. Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΝ στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ.

    Δ.Π.

    ΥΓ. Διευκρινιστικά, ο Γάλλος σύντροφος που έλεγα προηγουμένως ήταν από το Γαλλικό Αντικαπιταλιστικό Κόμμα, που τότε (τον περασμένο Μάιο) συμπεριλαμβανόταν (από τον σ. Τσίπρα και τους συν αυτώ στα «αδελφά» κόμματα, αλλά τώρα ΔΕΝ…. (ας τον ρωτήσει κάποιος, έτσι για τα μάτια του κόσμου, τι μεσολάβησε και «τα γύρισε»;)

    • Ο/Η Γιάννης Κυριακάκης λέει:

      σ. Δ.Π κάθε πρόταση συσπείρωσης με όρους πολιτικούς-ιδεολογικούς-κινηματικούς και δημόσιας διαβούλευσης, και όχι με όρους μικρών μαγαζιών και μηχανισμών απέναντι στον μεγάλο ΣΥΝ, είναι ευπρόσδεκτη και την συζητάμε…ήδη κάποιοι σύντροφοι μέλη ΣΥΝ εκτός τάσεων (και οι 2 συγγραφείς αυτού του άρθρου είμαστε μέλη ΣΥΝ) έχουμε θέσει ως όριο (αφού στον Φλαμπουράρη και τον Τσίπρα αρέσουν τα όρια) την Πανελλαδική του Σύριζα και την στάση του ΣΥΝ σε αυτήν. Αν ο ΣΥΝ επιμείνει στο να θέλει τον Σύριζα παραμάγαζό του, και δεξαμενή ψήφων για να συντηρεί ο μηχανισμός των αιώνιων στελεχών του, την γωνίτσα του με τις εδρούλες του και τα παιχνιδάκια του και τις φιλοφρονήσεις των αντιπάλων στο πολιτικό σύστημα, εμείς καταθέτουμε τις κομματικές μας ταυτότητες και αποχωρούμε απο τον ΣΥΝ…Ας κάτσει το ΚΠΔ να ονειρεύεται αριστερές στροφές, όταν όλες οι μάχες μέσα στον ΣΥΝ θα έχουν χαθεί! Εκτός απο την πολιτική, υπάρχει και η αξιοπρέπεια…

  4. Ο/Η Γιώργος Τριβιζάκης λέει:

    Έχει δίκιο ο Δ.Π: το πρόβλημα που τίθεται δεν είναι τα αστεία τελεσίγραφα Τσίπρα αλλά το τί λέει επ’αυτών η αριστερή (χα-χα) πλειοψηφία του Συν. Μήπως κάποιος από τους παραδοσιακούς του ρεύματος τον έβαλε στη θέση του; Η μήπως κάποιος από το ΚΠΔ; Όταν, πριν λίγους μήνες, η Αν. Πτέρυγα μιλούσε για «αριστερό ευρωπαισμό» (για να πλήξει την υποψηφιότητα Σωτηρίου) κάποιοι πούροι αριστεροί του Συν το χαρακτήριζαν «παπαριά». Το θυμάστε σύντροφοι του ΚΠΔ; Το θυμάστε σύντροφοι αριστερορευματικοί; Τώρα που τo αναμασάει ο Αλέξης παραμένει παπαριά ή είναι επαναστατική θέση; Αν κρίνω από την εκκωφαντική σιωπή σας, παραμένει παπαριά αλλά παπαριά που «μας βολεύει». Φαίνεται ότι η ηγεσία του Συνασπισμού έχει επιλέξει το ρόλο που θα επιφυλάξει για το Σύριζα: Εκλογική συμμαχία του Συν με προσωπικότητες της Αριστεράς. Υπάρχουν μέσα στο κόμμα αυτό αντίθετες απόψεις; Πρέπει να ακουστούν δυνατά και τώρα. Αλλιώς δεν υπάρχουν. Πράγμα που σημαίνει ότι η «αριστερή στροφή» πέθανε οριστικά και ο Φλαμπουραρισμός (κάτι σαν το ανώτατο στάδιο του Κωνσταντοπουλισμού) επικράτησε οριστικά.

  5. Ο/Η Κώστας Λεγάκης λέει:

    Αυτοί οι ορισμοί (σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία, ειρηνικός δρόμος για τον σοσιαλισμό, αριστερός ευρωπαϊσμός), δεν είναι τίποτε άλλο από εφευρέσεις ενός συγκεκριμένου ιδεολογικοπολιτικού ρεύματος μέσα στην αριστερά, του αλήστου μνήμης ευρωκομμουνισμού, της πιο πρόσφατης «ανανέωτικής» αριστεράς.
    Η αλήθεια είναι ότι χρησιμοποιούνται όροι (ελευθερία, δημοκρατία, οικολογία) ΑΦΑΙΡΩΝΤΑΣ τους την ΤΑΞΙΚΟΤΗΤΑ. Έτσι οι οπαδοί του συγκεκριμένου ρεύματος καταλήγουν στη γνωστή σούπα που μπορεί να περιλαμβάνει τους πάντες. Ακόμα και τους Καρατζαφέρηδες στο ζήτημα της τρομοκρατίας.
    Σοσιαλισμός = δημοκρατία και ελευθερία. Δεν χρειάζεται επιθετικούς προσδιορισμούς. Ελευθερία και δημοκρατία όμως ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ και όχι για το κεφάλαιο!!! Αυτό ΔΕΝ σημαίνει διώξεις και απαγορεύσεις για τους ανθρώπους που προέρχονται από την αστική τάξη. Δεν σημαίνει βίαιες «κολεκτιβοποιήσεις» σταλινικού τύπου. Σημαίνει ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΙΑ στην ασυδοσία της αγοράς, στις απολύσεις, στην εργοδοτική τρομοκρατία, στην ενοικιαζόμενη και επισφαλή εργασία, στους μισθούς πείνας.
    Οι αρθρογράφοι σωστά βάζουν το ζήτημα.

  6. Ο/Η Παναγιώτης Λαμπρόπουλος λέει:

    Σ.φοι
    α) λέτε: «Από την εποχή του Μάρξ, κατά την ταπεινή μας γνώμη, δεν έχει γίνει ούτε ένα βήμα προς τη συγκεκριμενοποίηση εκείνων των βασικών αρχών και θεσμών του σοσιαλιστικού κράτους δια των οποίων θα εξασφαλίζεται η δημοκρατία και η ελευθερία για όλους.»
    Και εγώ πάλι με τα φτωχά μαρξιστικά μου σκέφτομαι: Ο Μαρξ δεν πρόσφερε έτοιμες «συνταγές από τη κουζίνα του μέλλοντος». Εάν εσείς έχετε να προσφέρεται έχει καλώς. Αρα -πάλι με το φτωχό μου το μυαλό – εγώ καταλαβαίνω τον όρο «σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία» σαν το αντίθετο του «σοσιαλισμού» που γνωρίσαμε.

    β)για τον «ευρωπαϊκό προσανατολισμό» σας παραπέμπω εδώ:
    http://syriza.eu/index.php?pathID=1_997_1494_1501&aid=2383

    • Ο/Η Γιάννης Κυριακάκης λέει:

      1. Παναγιώτη την αντίθεση στον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε την συμμεριζόμαστε και μείς, η αντίθεση όμως δεν είναι θέση
      2. και τις θέσεις στο link που έβαλες τις συμμεριζόμαστε, όπως άλλωστε και όλος ο Σύριζα, αφού μας στέλνεις λινκ του Σύριζα κι όχι του ΣΥΝ! Προς τί τότε ο εκβιασμός Τσίπρα αφού όλος ο Σύριζα έχει ΑΥΤΟΝ (τον αντικαπιταλιστικό, αντι-νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό); Τι κυνηγάει ο Τσίπρας, ανεμόμυλους; ο μόνος λόγος για να βάλει ο Τσίπρας θέμα Ευρώπης, θα ήταν μόνο και εφόσον υιοθετούσε θέσεις Παπαγιαννάκη, δηλαδή ναι στο Μάαστριχτ (που όπως αποδείχτηκε ήταν βασικό εργαλείο για την επικράτηση του νεο-φιλελευθερισμού στην ευρώπη) ναι στην Ευρωσυνθήκη, ναι σε όλα! Αυτός ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός, ΕΙΝΑΙ ΜΕΙΟΨΗΦΙΚΟΣ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ιδιο τον ΣΥΝ όπως πολύ καλά γνωρίζεις.
      λυπάμαι που πρέπει να απαντάω στα αυτονόητα ρε Παναγιώτη! κράτα τουλάχιστον τον διάλογο σε ένα επίπεδο!

  7. Ο/Η DimTem λέει:

    Είκοσι χρόνια μετά το Τείχος, σημαίνει και είκοσι χρόνια από την κατάρρευση του ανύπαρκτου σοσιαλισμού στην Αν.Ευρώπη. Ομως και ο νικητής του Ψυχρού Πολέμου, ο καπιταλισμός, είκοσι χρόνια μετά τον θρίαμβό του έχει χάσει την… αίγλη του, βουρ να τον ανατρέψουμε! Δεν πάει όμως έτσι.
    Οι συνέπειες απο την κατάρευση των καθεστώτων αυτών θα είναι πολλά χρόνια ακόμα πολύ μεγαλύτερες απο όσο φανταστήκαμε 20 χρόνια μετά….
    Ας ξεκινήσουμε απο μια (την) αρχή:
    Ο σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι απεχθής. Τελεία και παύλα…

  8. Ο/Η Τάσος Αναστόπουλος λέει:

    Θα επιχειρήσω μια συνολική απάντηση στους συντρόφους Δημήτρη, ΔΠ και Παναγιώτη Λαμπρόπουλο και ιδιαίτερα για το σύντροφο Δημήτρη ίσως βοηθήσω να γίνει πιο φανερό ότι πολύ καλά έκανε που δεν έγραψε κάτι που δεν θα περιποιούσε τιμή σε κανέναν μας.
    Το σενάριο της αριστερής συμμαχικής κυβέρνησης με βάση το οποίο επιχειρηματολογούμε είναι απλώς μια υπόθεση εργασίας που επιχειρεί να δείξει το μέγεθος των ανατροπών και το βάθος των τομών που θα προκληθούν από την εφαρμογή ενός μετριοπαθούς και ουσιαστικά μεταρρυθμιστικού σοσιαλιστικού προγράμματος.
    Αυτή η υπόθεση επιτρέπει επίσης να συλλάβουμε το μέγεθος και την ένταση της αντίδρασης που θα προκληθεί σε εσωτερικό και εξωτερικό επίπεδο. Ειδικά για το τελευταίο αναδεικνύεται η σημασία της διεκδίκησης της σοσιαλιστικής προοπτικής σε ευρωπαϊκό επίπεδο, γεγονός που νοηματοδοτεί έναν πραγματικό διεθνισμό, έναν γνήσιο και λαϊκό ευρωπαϊσμό που δεν έχει σχέση με τον «φιλευρωπαϊσμό» των υποστηρικτών του Μααστριχτ, των κάθε είδους ευρωσυνθηκών και της ιδεοληψίας «τι θα κάναμε χωρίς την Ευρώπη;».
    Επίσης ας μην αντιδρούμε με έκλπληξη και πανικό όταν συγκεκριμενοποιούνται και φωτίζονται τα περι δημοκρατικού δρόμου χαώδη ελλείμματα της ιδεολογίας μας, όταν ξεσκεπάζονται τα υπονοούμενα περί περίπου βελούδινου μετασχηματισμού του καπιταλιστικού κράτους σε κάτι που αυθαίρετα ονομάζουμε «σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία». Για να τελειώσω και με κάτι ευτράπελο, στον προβληματισμό για τα ζητήματα της αρχικής φάσης του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού μας έβαλε τα γυαλιά η Αλέκα όταν μετά τα Δεκεμβριανά δήλωσε ότι «στη δική μας (του ΚΚΕ) επανάσταση δε θα σπάσει ούτε ένα τζάμι»!!

  9. Ο/Η stavros k λέει:

    Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έπρεπε να επιχειρηματολογήσω για το σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία και για ευρωπαϊκό προσανατολισμό, κόντρα σε μέλη του ΣΥΝ, που πρωτοστατούν για τη δημοκρατική εμβάθυνση του ΣΥΡΙΖΑ.

    Καλά ρε παιδιά τώρα τα πρωτακούσατε ότι τα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, ή τώρα καταλάβατε ότι διαφωνείτε; Καλά κανένας δεν διάβασε ούτε την αρχική διακύρηξη (6/07), ούτε τις πάμπολες διακηρύξεις και θέσεις που φυσικά τα περιέχουν;

    Ας υποθέσουμε ότι δεν είχατε πάρει χαμπάρι τι έλεγε η ιδρυτική διακύρηξη κλπ ή ότι διαφωνούσατε και τότε, αλλά σας καπέλωσαν οι ηγεσίες και δεν καταφέρατε να αντιδράσετε.

    Τώρα ως μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, θα βάλετε ζήτημα να μην υπάρχουν αυτοί οι 2 ιδεολογικοί τόποι; Συγνώμη αλλά επειδή είχα γνωρίσει το Γιάννη εδώ και πολύ καιρό, δεν το πιστεύω.

    Έχετε δικαίωμα βέβαια να διαφωνείτε αλλά τουλάχιστον αντιμετωπίστε τις απόψεις άλλων με μεγαλύτερη σεμνότητα.

    Αφού προηγουμένως ξεμπερδεύετε με τον Πουλαντζά, που για υτο σοσιαλισμό είχε «όραμα» και όχι «συγκεκριμένη πρόταση», γράφετε:
    «Αυτού του είδους η αγοραία επίκληση του «σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία» μας θυμίζει μάλλον τον αποστεωμένο και ανιστορικό λόγο της Ανανεωτικής Πτέρυγας και ίσως και κάποιων νέο-ανανεωτών, που έχουν ακόμη πολύ διάβασμα να κάνουν».

    Εγώ που δεν σχετίζομαι με Α.Π. μάλλον θα πρέπει να αυτοκατατακτώ στους «νέο-ανανεωτές» και θα πρέπει να ρίξω πολύ διάβασμα.

    Ευχαριστώ σ. για τη συμβουλή. Έχω ρίξει πολύ διάβασμα και θα συνεχίσω να ρίχνω. Πάντως μη φοβάστε να διαβάσετε λίγο και σεις. Ισως βρείτε σε καμιά βιβλιοθήκη και μερικά βιβλία για το κράτος, μετά το Μαρξ, που κάτι έχουν να μας πουν. Αν μη τι άλλο, δεν έχετε ακούσει για το «Κράτος και Επανάσταση»; (συγνώμη αλλά ας προσέχατε τι γράφετε).

    Παιδιά μπορώ να δικαιολογήσω τα πάντα. Ακόμα και το μένος σας για το Τσίπρα, που νομίζω σας παρασέρνει …. . Δεν μπορώ όμως να συγχωρέσω κανέναν που δημιουργεί οξύτητες και προβλήματα εκει που δεν υπάρχουν ώστε να σαμποτάρει τη προσπάθεια εμβάθυνσης του ΣΥΡΙΖΑ των μελών. Η ηγεσία του ΣΥΝ έχει πολύ μεγάλη ευθύνη στη συγκυρία και ας προσέξει γιατί το ύφος των τελεσιγράφων και των «ανυποχώρητων» ήδη μας έκανε μεγάλο κακό. Αλλά ευθύνη έχει ο καθένας από εμάς.

    Καληνύχτα

    • Ο/Η Γιάννης Κυριακάκης λέει:

      σταύρο να διαβάζεις πιο προσεκτικά τι γράφουμε…
      ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία είναι σύνθημα, ευχή κι επιθυμία όλων μας, δεν είναι όμως (ακόμα) πολιτικό πρόγραμμα και δεν μπορεί, άρα, να μπαίνει ως προαπαιτούμενο για την συγκρότηση του Σύριζα. Το ποιός διχάζει λοιπόν και ποιός δημιουργεί ανύπαρκτα ζητήματα το απάντησες μόνος σου: Ο Τσίπρας. Όχι εμείς! Εκτός αν δεν δικαιούμαστε δια να ομιλούμε, εαν είναι να κριτικάρουμε τον μεγάλο αρχηγό (ειδικά όταν εκβιάζει τους υπόλοιπους εταίρους του Σύριζα)…

  10. Ο/Η Γιάννης Κυριακάκης λέει:

    «ο σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι απεχθής. τελεία και παύλα»

    συγνώμμη σύντροφοι αλλά εάν ταυτίζουμε οποιαδήποτε προσπάθεια να επεξεργαστούμε έναν εναλλακτικό δρόμο υπέρβασης του καπιταλισμού, με τον υπαρκτό σοσιαλισμό που κατέρευσε (και ορθώς κατέρευσε μέσα στις ίδιες τις αντιφάσεις της γραφειοκρατικής δομής του), δεν καταλαβαίνω για ποιά ακριβώς αριστερά μιλάμε…ή μήπως νομίζετε οτι έχετε λύσει το θέμα της μετάβασης σε ένα άλλο μοντέλο κοινωνίας, μόνο και μόνο επειδή απορρίπτετε τον «υπαρκτό σοσιαλισμό». Εάν αυτό είναι το βάθος της «ανανεωτικής» σκέψης, φοβάμαι οτι πολύ λίγα έχει να προσφέρει στην αριστερά του 21ου αιώνα που χρειαζόμαστε…

  11. Ο/Η Παναγιώτης Λαμπρόπουλος λέει:

    Συγνώμη σ.φε Γιάννη που δεν κατάλαβα ότι στο πρόγραμμα του ενιαίου πολιτικού φορέα, του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή θα πρέπει να υπάρχει και «ένας επεξεργασμένος εναλλακτικός δρόμος υπέρβασης του καπιταλισμού».
    Συγνώμη σ.φε Γιάννη που δεν κατάλαβα ότι στο πρόγραμμα του ενιαίου πολιτικού φορέα του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, θα πρέπει να είναι λυμένο και το «θέμα της μετάβασης σε ένα άλλο μοντέλο κοινωνίας» δηλαδή στο σοσιαλισμό.

    • Ο/Η Γιάννης Κυριακάκης λέει:

      είπα εγώ τέτοιο πράγμα; θα με τρελάνεις; εγώ είπα οτι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΜΕΝΟ κι επειδή δεν είναι ΛΥΜΕΝΟ δεν μπορούμε να το θέτουμε ως ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΟ για τον ΣΥΡΙΖΑ! έλεος! η διαστρέβλωση έχει και όρια! ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ για τον σύριζα έθεσε ο Τσίπρας όχι εμείς. Εμείς είπαμε απλά οτι αυτά που θέτε ο Τσίπρας ως προαπαιτούμενα για να δεχτούν οι άλλες συνιστώσες, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΜΕΝΑ ούτε μέσα στον ΣΥΝ. Αυτό είπαμε! Μη με διαστρεβλώνεις σύντροφε. Άλλο η διαφωνία, άλλο η διαστρέβλωση!

      • Ο/Η Παναγιώτης Λαμπρόπουλος λέει:

        Λες: «ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία είναι σύνθημα, ευχή κι επιθυμία όλων μας» ωραία μέχρι εδώ συμφωνούμε. «δεν είναι όμως (ακόμα) πολιτικό πρόγραμμα και δεν μπορεί, άρα, να μπαίνει ως προαπαιτούμενο για την συγκρότηση του Σύριζα.»
        Αρα: Αυτό που όλοι μας θέλουμε δηλαδή «σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία» δεν μπορούμε να το έχουμε και στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, επειδή δεν είναι λυμένο πώς θα το καταφέρουμε.
        Τι διαφορετικό είπα και σε διαστρέβλωσα;

        • Ο/Η Γιάννης Κυριακάκης λέει:

          με τις λέξεις θα παίζουμε τώρα ρε Παναγιώτη; ξέρεις πολύ καλά πως και γιατί μπαίνουν τα προαπαιτούμενα εκατέρωθεν. Με ασαφείς όρους και συνθήματα δεν χτίζονται συμμαχίες. Μιλάμε για τον Σύριζα που έχει κατέβει ήδη σε ευρωεκλογές με κοινή διακύρηξη, υπάρχουν η ιδρυτική διακύρηξη, το πρόγραμμα, τα 15 σημεία…όλα αυτά δεν αρκούν; γιατί να μπαίνουν ζητήματα στα οποία οι συνιστώσες δίνουν άλλο νόημα και περιεχόμενο στους όρους; και στα οποία ούτε ο ίδιος ο ΣΥΝ δεν έχει ξεκάθαρη απάντηση; Σε τι βοηθάει;

  12. Ο/Η Τάσος Αναστόπουλος λέει:

    Σύντροφε Σταύρο ο τρόπος με τον οποίο επικαλείσαι τους όρους «σοσιαλισμός με ελευθερία και δημοκρατία» και «ευρωπαϊκός προσανατολισμός» μου δημιουργεί την εντύπωση ομολογίας πίστης σε απαρασάλευτες αρχές δηλαδή σε θέσφατα.
    Θα σου ήμουν προσωπικά ευγνώμων αν μπορούσες να μου περιγράψεις εν ολίγοις ή έστω εν πολλοίς το θεσμικό εκείνο πλαίσιο που εξασφαλίζει δημοκρατία και ελευθερία για όλους την ίδια στιγμή που το ιδιοκτησιακό καθεστώς των μέσων παραγωγής θα ανατρέπεται και η μεγάλη ιδιοκτησία θα περιορίζεται δραστικά. Με άλλα λόγια σ’ αυτές τις συνθήκες ποιοί θα είναι οι πραγματικοί και όχι ψευδείς θεσμοί αντιπροσώπευσης των κοινωνικών αντιθέσων;
    Επίσης προτείνω να αποφεύγουμε την εύκολη επίκληση βιβλίων (Κράτος και Επανάσταση, γραμμένο για τις συνθήκες του νεογέννητου σοβιετικού κράτους)και του έργου του Νίκου Πουλαντζά (όχι για το μελλοντικό σοσιαλιστικό αλλά για το καπιταλιστικό κράτος της εποχής του).
    Προσωπικά τέλος για τον Αλέξη Τσίπρα δεν έχω μένος αλλά απαιτήσεις σοβαρότητας και συνέπειας.

  13. Ο/Η Raindog λέει:

    Αγαπητοί σύντροφοι

    Ο σοσιαλισμός ή θα τον χτίσουμε ή δεν θα υπάρχει…
    ή, για να το πω καλύτερα, να μην ασχολούμαστε «με ένα πουκάμισο αδεινό…».

    Και το λέω εγώ, ευρωκομμουνισταράς απ’ τα μικράτα μου, που έπινα νερό (και διάφορα ποτά ενίοτε) στο όνομα του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία. Δεν το περίμενα ποτέ ότι από στόματα πρώην Κνιτών θα άκουγα τέτοια συνηγορία και ότι θα επιδείκνυαν τόσο μεγάλο ζήλο στην επικράτηση των αξιών των αναθεωρητών. :-)

    Κάνω πλάκα βέβαια, τo λέω με την καλύτερη των προθέσεων στους συντρόφους που τσίμπησαν το συγκεκριμένο επικοινωνιακό τσιτάτο της στενής ηγεσίας του ΣΥΝ, θέλοντας να πω ότι μετά από 40 χρόνια από τη διάσπαση του ΚΚΕ έχουν έρθει τόσο τα πάνω κάτω, οι ταξικές και πολιτικές συμμαχίες ενώθηκαν και διαλύθηκαν έκτοτε πολλές φορές, κοσμοϊστορικά γεγονότα μας βρήκανε στο δρόμο, κοσμοϊστορικά μας προσμένουν, και εμείς εξακολουθούμε να «μαλώνουμε» για πράγματα, πώς να το πω, ε, ρε σύντροφοι, μοιάζουμε (προσπαθούν να μας βάλουνε να μοιάζουμε) λιγάκι με ξεροκέφαλους συνταξιούχους που μαλώνουνε για πράγματα πεθαμένα, ενώ η ζωή περνάει από μπροστά τους και δεν μπορούν να κάνουν τίποτε για να την ξανακαβαλήσουν.

    Το συγκεκριμένο πυροτέχνημα (στα οποία μας έχει συνηθίσει η τωρινή ηγεσία του ΣΥΝ – μόνο επικοινωνία, τα πάντα επικοινωνία, εντυπωσιακές κινήσεις και βοναπαρτισμοί του κώλου, σχεδόν τίποτε άλλο… και το ΠΑΣΟΚ αλωνίζει…) είναι μια φτηνή δικαιολογία, ένα σκιάχτρο που μας κουνούν μπροστά στα μάτια μας, για να αποφύγουν το διάλογο και τις αποφάσεις για τα επίδικα ζητήματα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ που υποτίθεται ότι ΘΑ ΧΤΙΣΕΙ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΜΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

    Δεν αξίζει να το συζητάμε. Και το λέω εγώ που παραμένω αριστερός ευρωκομμουνιστής, ελλείψει, βέβαια, μιας νέας, ελπιδοφόρας σύνθεσης στα πλαίσια της αριστεράς, την οποία ήλπιζα ότι θα την χτίζαμε όλοι μαζί (ευρωκομμουνιστές, μαοϊκοί, καταστασιακοί, οικολόγοι, ταοϊστές κ.λπ.) στον ΣΥΡΙΖΑ.

    Κανόνισα όμως χωρίς τον ξενοδόχο, γιατί σαν ξενοδόχοι φέρονται, και εμείς είμαστε ξένοι που δεν έχουν να πληρώσουν πια-με την ψήφο τους- την παραμονή στο ξενοδοχείο «τους».

    Ας είναι· όμως να ξέρουν ότι, κατά τη διαλεκτική, μετά το καλοκαίρι έρχεται πάντα φθινόπωρο και μετά έρχεται χειμώνας, και οι μεν θα μείνουν χωρίς πελάτες (αφού έτσι μας λογάριασαν) και εμείς ή θα πάμε στο σπίτι μας (να κάνουμε και καμιά δουλειά ρε αδερφέ, να μαζέψουμε κανένα ξύλο να ζεστάνουμε το θνητό σαρκίο μας) ή θα μείνουμε εδώ να χτίσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ. Και εγώ πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε το δεύτερο. Αρκεί να ξέρουμε ότι θα πρέπει να παλέψουμε γι’ αυτό πολύ πολύ περισσότερο απ’ ότι τώρα (το λέω και στον εαυτό μου, που αισθάνεται κουρασμένος). Αξίζει να το δοκιμάσουμε. Άλλωστε αν δεν το κάνουμε εμείς τώρα, τότε ποιοι και πότε;

  14. Ο/Η Τάσος Αναστόπουλος λέει:

    Σύντροφε ρέηντογκ, κι αν δε το κάνουμε εμείς τώρα, σίγουρα θα το κάνουν κάποιοι άλλοι σε μιαν άλλη φάση. Αρκεί αν τότε ζούμε και δεν έχουμε ξεμωραθεί τελείως να μπορούμε να το νοιώσουμε και να μην τους κατηγορούμε για αριστεριστές, εξτρεμιστές αγενείς και τα τοιαύτα. Κατά τα άλλα επειδή από τα γραφόμενα σου συνάγω ότι έχουμε την ίδια πολιτική καταγωγή και λόξα συμφωνώ να το προσπαθήσουμε και μεις όσο οι αντοχές μας το επιτρέπουν αλλά να πάρουμε μαζί μας και όσους συντρόφους κνίτες, μαοϊκούς, τροτσκιστές,ελευθεριακούς, μετανοιωμένα πασόκια κλπ θέλουν να το παλέψουν κι αυτοί.

  15. Ο/Η Παναγιώτης Λαμπρόπουλος λέει:

    Περί «ευρωπαϊκού προσανατολισμού» ο λόγος.

    Η πρακτική ουσία του «προαπαιτούμενου» που τέθηκε-εάν το θεωρούσαμε σαν τέτοιο – έχει να κάνει με τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στο ΚΕΑ. Να σημειώσω ότι αυτό δεν αναιρεί την συμμετοχή του και σε άλλες συλλογικότητες (κάτι που ήδη το κάνει το Bloco που συμμετέχει ταυτόχρονα και στην Ευρωπαική Αντικαπιταλιστική Αριστερά – όπως και αρκετές άλλωστε οργανώσεις της Αριστεράς στην Ευρώπη που συμμετέχουν και στα δύο.)

    Γιατί έχει μεγάλη σημασία να αποφασίσουμε (καταρχήν) εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι μέλος σε ένα ευρύτερο και μάλιστα μεγάλο ευρωπαϊκό κόμμα;)
    Γιατί υπάρχει αυτή η γαμημένη συνθήκη της Λισαβώνας που είναι γεγονός. Οσο και να μην την θέλουμε αυτή υπάρχει.
    Τι προβλέπει για το ευρωκοινοβούλιο;
    (αντιγράφω από: http://www.europedia.moussis.eu/books/Book_2/2/4/1/3/index.tkl?lang=gr&all=1&pos=36&s=1&e=10)

    1ον. Η σύνθεση των μελών του Ευρωκοινοβουλίου συνίσταται από τους «αντιπροσώπους των πολιτών της Ένωσης» και όχι από αντιπροσώπους των λαών των κρατών που έχουν συνενωθεί στην Κοινότητα.

    Αυτό, το φτωχό μου το μυαλό με οδηγεί στο καταλαβαίνω ότι είναι πολύ πιθανό στις επόμενες ευρωεκλογές να πάμε όχι με «εθνικά» αλλά με «ευρωπαϊκά» κόμματα(;)

    2ον, «Η εκπροσώπηση των πολιτών θα είναι αναλογική κατά φθίνουσα τάξη, με ελάχιστο όριο 6 βουλευτών ανά κράτος μέλος, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται και στο μικρότερο κράτος μέλος η εκπροσώπηση όλων των μεγάλων πολιτικών τάσεων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Κανένα κράτος μέλος δεν θα κατέχει περισσότερες από 96 έδρες.»
    Τι σημαίνει αυτό; Πάλι με το φτωχό μου το μυαλό (και εάν τέτοια ώρα δουλεύει σωστά) ο ΣΥΡΙΖΑ για να ελπίζει ότι θα έχει Ευρωβουλευτή στις επόμενες εκλογές θα πρέπει να είναι μέλος σε μια από τις «μεγάλες τάσεις» του Ευρωκοινοβουλίου.

    Και μια σκέψη: Θεωρώντας τον ρεαλισμό και των γάλλων σ,φων του ΝΑΚ δεδομένο, μάλλον στις επόμενες ευρωεκλογές θα είμαστε όλοι μάζι. Τώρα ΚΕΑ θα το λένε αυτό, ΜΕΑ ή αλλοιώς δεν ξέρω.

  16. Ο/Η Γιάννης Κυριακάκης λέει:

    ωραία! και αυτό είναι θέμα που πρέπει να λυθεί τώρα; και μάλιστα πρώτο πρώτο στην ατζέντα; κι είναι αυτό εμπόδιο για σύριζα ενιαίο φορέα; ας είναι λοιπόν και στο ΚΕΑ και στην ΕΑΑ (Ό,τι κάνει το bloco δηλαδή) και όπου θέλει, κι όταν ΄ερθουν ευρωεκλογές αποφασίζει (σε 5 χρόνια!!!)….οπότε ή ο Τσίπρας μας δουλεύει, ή εσύ Παναγιώτη μας δουλεύεις!

  17. Ο/Η Παναγιώτης Λαμπρόπουλος λέει:

    αν δεν σου κάνει άστο βρε Γιάννη…
    Άλλωστε από ότι βλέπεις τουλάχιστον σε επίπεδο ΠΓ του ΣΥΝ δεν πέρασε η «μπλόφα» του Τσίπρα. Τον πήραν και εκεί χαμπάρι….

  18. Ο/Η stavros k λέει:

    Καθυστερημένη απάντηση στον Τάσο

    Ναι θεωρώ τις παραπάνω ένοιες θέσφατα και κάτι παραπάνω, τις θεωρώ αξίες και δεν τις συζητώ. ΄Θεωρώ ότι έχει σημασία να τις αναφέρουμε και να τις τονίζουμε, ακριβώς γιατί αντιδιαστέλονται με πονεμένες ιστορίες και ιδεολογίες. Με το ίδιο σκεπτικό δεν συζητώ την αξία της δημοκρατίας στην αριστερά και τονίζω την ανάγκη «ΣΥΡΙΖΑ» των μελών και ισότητα. Μάλιστα δεν δέχομαι να μπω σε συζήτηση γιατί χρειάζεται η ελευθερία και η ισότητα. Χρειάζεται γιατί έτσι γουστάρουμε.

    Ως προς τη συγκεκριμένη έκφραση των παραπάνω εννοιών στην παλιτική πράξη, με καλύπτει η ιδρυτική διακύρηξη του ΣΥΡΙΖΑ (2007), ένα κείμενο που ξεχωρίζει στο περιεχόμενο του, ακόμα και στο λόγο (γραμμένο με καλά ελληνικά, χωρίς ξύλινη γλώσσα, με τρόπο που όλοι μπορούν να το καταλάβουν και να εμπνευστούν).

    Ως προς τη σοσιαλιστική προοπτική, το κράτος κλπ υπάρχουν πολλές επεξεργασίες που με καλύπτουν σε θεωρητικό και πολιτικό – προγραμματικό επίπεδο. Νομίζω ότι οι επεξεργασίες του ΣΥΝ (συμβολή…) είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Επίσης βλέπω με αισιοδοξία (μέσα στη γενική μαυρίλα) επεξεργασίες ΄της ευρωπαϊκής αριστεράς και κυρίως τα ελπιδοφόρα πειράματα στη Λατινική Αμερική. Βέβαια υπάρχουν και μεγάλα ερωτήματα και ανησυχίες, (πχ φαινόμενα προσωπολατρίας) και η συναίσθση ότι μιλάμε στο έδαφος μιας ιστορικής ήττας του εργατικού κινήματος σε όλες τις εκδοχές του (αναρχοσυνδικαλισμός, σοασιαλδημοκρατία, τριτοδιεθνισμός, τεταρτοδιεθνισμός, ευρωκουμουνισμός).

    Φυσικά οι παλιότερες επεξεργασίες, όπως του Λένιν, του Πουλαντζά κλπ ακόμα και είχαν απόλυτα δ΄’ικιο για την εποχή τους (πράγμα που αμφισβητείται) δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως σημερινός «τσελεμεντές». Ωστόσο από αυτό μέχρι το ότι δεν έχει γίνει ούτε βήμα… μετά το Μαρξ… (μάλλον σας ξέφυγε)

    Το θεωρητικό ζήτημα που θέτεις ως προς την αντίδραση της εκμεταλλευτικής μειοψηφίας κλπ σημαίνει ότι πράγματι αμφιβάλεις για την ίδια την ουσία της έννοιας «σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία». Ας είμαστε καλά και μετά τη συδιάσκεψη το συζητάμε αναλυτικά, γιατί τώρα νομίζω ότι θα μπλοκάρουμε.

    Περιορίζομαι μόνο για το πέρασμα στο σοσιαλισμό, στο ότι ουσιαστικά έχει απαντηθεί ήδη από τον Φ. Ενγκελς, στην εισαγωγή των «ταξικών αγώνων» όπου και σχηματοποιείται πληρέστερα ο «ειρηνμικός δρόμος», παρότι ο Ενγκελς παραμένει στην οργανίστικη αντίληψη για το κράτος. Για να μην αναφέρω και άλλους, τονίζω ότι η νόμιμη (κρατική) βία, δίπλα στο λαϊκό κίνημα, είναι ευκολότερο να ελέγχει την αντιδρώσα μειοψηφία. Επίσης στο ότι στο σοσιαλισμό οι ταξικές αντιθέσεις αμβλύνονται συνεπώς, δεν νοείται όξυνση της ταξικής βίας και αντίθετα νοείται μαράζωμα του κράτους.

  19. Ο/Η Τάσος Αναστόπουλος λέει:

    Ξεκινώντας από το τέλος σ.Σταύρο, πιστεύω ότι οι αντιθέσεις είτε έχουν τυπικά ταξικό είτε άλλο χαρακτήρα δεν μπορούμε να προβλέψουμε ότι δεν θα συνεχίζουν να υπάρχουν στη διάρκεια αυτού που αρκετά αυθαίρετα αποκαλούμε σοσιαλιστική οικοδόμηση. Το ζήτημα κατά τη γνώμη μου είναι αν θα έχει αναπτυχθεί ένα πολιτικό θεσμικό πλαίσιο που θα εσωτερικεύει και θα εκλογικεύει αυτές τις αντιθέσεις και θα λύνει με δημοκρατικό τρόπο (ότι και να σημαίνει αυτό σε εκείνο το μάλλον μακρυνό μέλλον)τα προβλήματα που απορρέουν από αυτές. Αυτό ακριβώς δεν μπορεσαν να πετύχουν τα καθεστώτα ύστερου σοβιετικού τύπου και κατέρρευσαν και όχι γιατί δεν είχαν μεταξωτά βρακιά και κάλτσόν. Πηγαίνοντας στην αρχή, η αντίληψη των θέσφατων με βρίσκει προσωπικά αντίθετο. Και τέλος θεωρώ ως μόνη αρχή που αποδέχομαι χωρίς συζήτηση το ότι σοσιαλισμός και δημοκρατία πρέπει να είναι ταυτόσημα και αξεχώριστα, αλλά δεν ξέρω το πως θα γινει αυτό δυνατό. Απλά επικαλούμενος γραπτή δήλωση του μέλους της ΚΠΕ του ΣΥΝ που ονομαστικά αναφέρω στο αρχικό μας κείμενο (με τον Κυριακάκη)ότι «αν είχε να διαλέξει μεταξύ σοσιαλισμού και δημοκρατίας θα διάλεγε το δεύτερο», αυτό αποκαλύπτει το πόσο «βαθειά» πιστευουν οι άνθρωποι αυτοί στον όρο «σοσιαλισμός με ελευθερία και δημοκρατία» που θέλει να μας θέσει και ως προϋπόθεση ο Αλέξης Τσίπρας και όχι μόνο αυτός.

  20. Ο/Η geros λέει:

    Η έννοια σοσιαλισμός με δημοκρατία στην πραγματικότητα είναι μια συγκεκριμένη έννοια που μπορεί να οριστεί με σαφήνεια. Οσον αφορά το σοσιαλισμό, αφορά όχι την τυπική νομή των μέσων παραγωγής(κρατική ιδιοκτησία) αλλά την ουσιαστική νομή τους(δηλαδή την διευθυνσή τους από τους ίδιους τους παραγωγούς).Οσον αφορά την πολιτική διεύθυνση της κοινωνίας αφορά τέτοιους θεσμόυς που προυποθέτουν την άμεση συμμετοχή όλων και την ελευθερία της έκφρασης.Οσον αφορά το πρώτο νομίζω οτι ο κλασικός μαρξισμός το ξεκαθαρίζει.Στην 2η υπόθεση υπαρχουν όντως σημαντικά προβλήματα μια που παρεμβαίνει η δικτατορία του προλεταριάτου κλπ.Ομως ακόμη και εκεί το παράδειγμα της Κομμούνας που δίνει ο Μάρξ, αλλά ακόμη και ο Λένιν με την μαγείρισα που θα διευθύνει το κράτος δείχνει οτι τουλάχιστον στις προθέσεις δεν υπήρχε η τραγική κατάληξη των φαραωνικών καθεστώτων που οικοδομήθηκαν.Κατά την αποψή μου δεν ηταν μονοδιάστατο αποτέλεσμα της μαρξιστικής θεωρίας όπως ισχυρίζονται μια σειρά σχολές, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.Ήδη είχε διατυπωθεί τότε από ελευθεριακούς στοχαστές οτι σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία θα είναι δικτατορία και ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι ψέμα, είναι απάτη. Στο 2ο μισό του 20ου αιώνα ξέσπασε η ουγγρική επανάσταση των εργατικών συμβουλίων του 1956.Ουδείς από τους μετέπειτα μαρξιζοντες που ακόμα φωνασκούν για την ανοιξη της Πράγας ξεσηκώθηκε.Δεν είναι τυχαίο οτι ακόμη και σήμερα για μια ολόκληρη σχολή σκέψης το ορόσημο είναι η άνοιξη της Πράγας και οχι οι νεκροίεπαναστάτες της Βουδαπέστης.Στην πραγματικότητα,στην Πράγα επρόκειτο για μια σειρά μεταρυθμίσεων για εναν στοιχειώδη εκδημοκρατισμό που προσπαθόυσε να εισάγει το εκεί ΚΚ και φυσικά ο λαός επικροτόυσε. Ποιά ήταν η ουτοπία της;Αυτό που μου απαντησε πρόσφατα ένα στέλεχος του ΣΥΝ, που από την χούντα έχει αφωσιωθεί στην αριστερά: Οταν του λέω οτι με την εννοια σοσιαλισμός με ελευθερία ο κόσμος καταλαβαίνει μοντέλο σοβιετικής ένωσης με εκλογές και ελευθερία κόμματων μου απάντησε: φυσικά κάτι τέτοιο εννοούμε. Δηλαδή γραφειοκρατική οικονομία και μοντέλο αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.Τα λέω αυτά για να καταλήξω οτι πρώτον το ρεύμα της ανανέωσης δεν μπόρεσε ποτέ να πάει την κριτική του βαθιά στον υπαρκτό και να αναλύσει την γραφειοκρατία και να κατανοήσει τον σοσιαλισμό ως σύστημα που οι παραγωγοί αποκτούν την ουσιαστική νομή. Οσον αφορά την δημοκρατία μόνο στα αριστερά αυτού του ρεύματος υπήρχαν κάποιες πραγματικές προθέσεις υπέρβασης του κοινοβουλευτικού μοντέλου.Ετσι κυριάρχησε και κυριαρχεί η σύγχιση. Τώρα μάλιστα την σύγχιση και την αοριστία την προτείνουν για σημαία.Τι άλλο να πεί κανείς, εγώ αισθάνομαι ότι ζω στον υπαρκτό και ακούω λέξεις χωρις περιέχόμενο,συνθήματα του ράδιο Τίρανα….

  21. Ο/Η x-no λέει:

    Οταν λες υπέρβαση του κοινοβουλευτικού μοντέλου τι ακριβώς εννοείς?
    Δίοτι όσες φορές επιχειρήθηκε, κατέληξε σε δικτατορία.
    Κατα την αποψη μου η αριστερά, οφείλει να αφήσει τις ανοησίες περί υπέρβασης του κοινοβουλευτισμού. Η κοινοβουλευτική δημοκρατιά αποτελεί σοβαρή κατάκτηση για να την χαρίσουμε στους αντιπάλους μας. Οφείλουμε βέβαια να την ενισχύσουμε και να την εμπλουτίσουμε με αμεσοδημοκρατικά στοιχεία (δημοψηφίσματα, τοπικές συνελέυσεις κτλ)Οχί όμως να την υπερβούμε.
    Ο αντικοινοβουλευτισμός είναι ο πιο γρήγορος δρόμος για κάθε είδους ολοκληρωτισμούς, ίδιως όταν επικαλείται την άμεση δημοκρατία και οι λαοί το ξέρουν πολύ καλά πλεον.

  22. Ο/Η Γιάννης Κυριακάκης λέει:

    εκτός απο το αστικό κοινοβούλιο, υπάρχουν και τα εργατικά συμβούλια, οι λαίκές συνελεύσεις. Αλίμονο αν το ανώτατο όριο δημοκρατίας της αριστεράς είναι το αστικό κοινοβούλιο που είναι η αστική πλευρά της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, των πελατειακών σχέσεων κλπ. την οποία δυστυχώς μιμήθηκε στο έπακρο το σοβιετικό-κινεζικό μοντέλο με τα γνωστά αποτελέσματα. Η εξουσία στον σοσιαλισμό που ονειρευόμαστε πρέπει να ανήκει στους ίδιους τους εργαζόμενους και την νεολαία και όχι στους αντιπροσώπους τους, ή στην «πρωτοπορία» τους, που ξεκόβονται και γίνονται επαγγελματίες πολιτικοί και γραφειοκρατική κάστα. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος μας κι όχι η διατήρηση της αστικής δημοκρατίας ως υπέρτατο αγαθό.

  23. Ο/Η geros λέει:

    Το πολιτικό μοντέλο της καπιταλιστικής Δύσης σωστά εχει χαρακτηριστεί ως φιλελεύθερη ολιγαρχία.Μια που επιτρέπεται μεν η διατύπωση μιας διαφορετικής άποψης αλλα διευθύνεται από ένα πολιτικό στρώμα που εξουσιοδοτείται να αποφασίζει για όλα, και εκλέγεται κάθε τέσσερα συνήθως χρόνια. Αυτό το μοντέλο ορίζεται από όποια μεριά και να το δει κανείς ως ολιγαρχικό.Συμφωνώ λοιπόν μαζί σου οτι απο αυτό το σώμα το κοινοβούλιο πρέπει να αφαιρεθούν εξουσίες είτε με δημοψηφίσματα ειτε με τον τρόπο που αναφέρει ο Γιλαννης,αυτό θα γίνει και με συνδιασμό αυτών των δύο τρόπων.Αυτό ονομάζω υπέρβαση του κοινοβουλευτικού μοντέλου,την υπέρβαση του ολιγαρχικού μοντέλου και την καθιέρωση πολιτικών και κοινωνικών θεσμών ουσιαστικής δημοκρατίας.

  24. Ο/Η Κώστας Λεγάκης λέει:

    Το αστικό κοινοβούλιο είναι σημαντικό και πρέπει να διαφυλαχτεί και να «εκδημοκρατιστεί», ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ. Στον σοσιαλισμό δεν έχει όμως νόημα.
    Το κοινοβούλιο (όπως και όλα τα «αντιπροσωπευτικά» σώματα – ΔΣ σωματείων, Κεντρικές Επιτροπές κομμάτων κ.λπ.) εμπεριέχουν, εκτός των άλλων, ΚΑΙ το στοιχείο της ΑΝΑΘΕΣΗΣ. Δημιουργούν την ψευδαίσθηση στον κόσμο ότι κάποιοι άλλοι -«ικανοί»- μπορούν να λύσουν τα προβλήματα. Η ανάθεση δημιουργεί αυταπάτες και αποστράτευση του κόσμου που θεωρεί ότι θα λύσουν άλλοι τα προβλήματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s