Η Πρόταση του ΔΙΚΚΗ για την Πανελλαδική Σύριζα

Posted: 24/11/2009 by Ioannis Kyriakakis in Κείμενα θέσεων
Ετικέτες:

 

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ Δ.Ε. ΤΟΥ ΔΗΚΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ-19/11/09
1)Η δημιουργία ενός κόμματος της Αριστεράς προϋποθέτει ιδεολογική ενότητα (επομένως ιδεολογική ταύτιση ή σύγκλιση) κάτι το οποίο είναι πολύ διαφορετικό από την δημιουργία Μετώπου της Αριστεράς το οποίο προϋποθέτει μόνο πολιτική ενότητα (επομένως κοινή πολιτική στα καίρια θέματα). Ιδεολογική ενότητα δεν μπορεί να υπάρξει π.χ. στα ζητήματα εθνικής ανεξαρτησίας ανάμεσα στο ΔΗΚΚΙ και σε ορισμένες συλλογικότητες της αριστεράς οι οποίες έχουν διαφορετική αντίληψη για τον Ιμπεριαλισμό και την Νέα Τάξη. Ωστόσο μπορεί να υπάρξει πολιτική ενότητα κάτω από τον κοινό στόχο της “εξόδου από το ΝΑΤΟ, της απομάκρυνσης των βάσεων, και της υπεράσπισης της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας” Ιδεολογική ενότητα δεν μπορεί να υπάρξει ανάμεσα π.χ. σε δυνάμεις που προέρχονται από το ΚΚΕ ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και σε άλλες δυνάμεις της Αριστεράς λόγω των ποικίλης φύσεως ουσιωδών διαφορών στο μοντέλο του Σοσιαλισμού που προτείνουν. Ωστόσο μπορεί να υπάρξει πολιτική ενότητα κάτω στον κοινό στόχο της ανατροπής του νεοφιλελευθερισμού, της ανάκτησης των πρώην ΔΕΚΟ κ.ά.

Στα Λαϊκά Μέτωπα που υπήρξαν στο παρελθόν συνεργάζονταν με επιτυχία κομμουνιστές, σοσιαλιστές, αναρχικοί κ.ά. Η στρατηγική του Λαϊκού Μετώπου, όπου εφαρμόσθηκε, κατάφερε να συσπειρώσει μεγάλες πλειοψηφίες και είναι ένα άλλο θέμα (θέμα που αφορά ειδικότερα τις ηγεσίες εκείνης της περιόδου) το γιατί ηττήθηκε.
Στην περίοδο της Νέας Τάξης και της “νέας κατοχής” των χωρών της περιφέρειας, στην περίοδο του οδοστρωτήρα του “ολοκληρωτικού καπιταλισμού” και της μεγάλης κρίσης, σε μια περίοδο που βρίσκει τις δυνάμεις που ανταγωνίζονται το σύστημα κατακερματισμένες θεωρούμε ότι η προτεραιότητα και η πρόκληση βρίσκεται στην δημιουργία του ενιαίου Μετώπου, στην δημιουργία ενός “νέου ΕΑΜ” όλων των υπαρκτών ιδεολογικών και πολιτικών ρευμάτων της Αριστεράς και του συνεπή σοσιαλιστικού και οικολογικού χώρου και όχι η μετεξέλιξη ενός ενωτικού σχήματος σε κόμμα. Εκτιμάμε ότι στις σημερινές συνθήκες η συνεισφορά του ΣΥΡΙΖΑ είναι η μετεξέλιξή του σε “μικρό” Μέτωπο, διαχωρισμένων από την σοσιαλδημοκρατία και την “κεντροαριστερά” διαφορετικών ιδεολογικοπολιτικών ρευμάτων, συλλογικοτήτων και “ανένταχτων” το οποίο θα αποτελέσει ένα πρόπλασμα για το μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό Μέτωπο που θα θέσει την πρόταση μιας άλλης εξουσίας στη χώρα.

Η πρόταση του Μετώπου παρότι είναι μια πρόταση που χρειάζεται σταθερά να την απευθύνουμε σε όλες τις ηγεσίες της μαχόμενης Αριστεράς έχει ως κύριο και τελικό της αποδέκτη και αφορά πρωτίστως την κοινωνία και εκεί θα κριθεί, επομένως μπορεί να προχωρήσει παρά την βέβαιη άρνηση άλλων ηγεσιών. Άλλωστε, η ελπίδα της συνέχισης του ενωτικού εγχειρήματος ήταν αυτή που “κράτησε” τον ΣΥΡΙΖΑ και του επέτρεψε, εν΄ μέσω εσωτερικής κρίσης, να προχωρήσει σε ένα ελπιδοφόρο εκλογικό αποτέλεσμα και εκεί πρέπει να αναζητήσουμε την νέα δυναμική και την άκρη του νήματος για την περαιτέρω πορεία.

2)Το πρόβλημα δεν οφείλεται στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν λειτουργεί με “καταστατικά” στοιχεία που παραπέμπουν ή/και οδηγούν σε κόμμα (αντικατάσταση της αρχής της ομοφωνίας στην λήψη των κεντρικών αποφάσεων από την αρχή της πλειοψηφίας, αντικατάσταση της αρχής της αντιπροσωπευτικότητας στα συντονιστικά σώματα από εκλογές, αυστηρότερα προσδιορισμένη έννοια μέλους κ.λ.π.) τα οποία πολύ σύντομα θα δημιουργήσουν άλλου είδους αδιέξοδα (πλειοψηφίες – μειοψηφίες) σε κρίσιμα για την πολιτική του φυσιογνωμία θέματα (π.χ. δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές – νέος Καποδίστριας, ΓΣΕΕ, επαναφορά του σχεδίου Ανάν κ.ά.) που θα μας γυρίσουν – με τον έναν ή τον άλλο τρόπο – στο αρχικό σημείο ή θα “επιλυθούν” στην βάση μιας λίγο – πολύ προκαθορισμένης σήμερα πλειοψηφίας.

Η αιτία του προβλήματος βρίσκεται στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως τώρα λειτούργησε κυρίως σαν “εκλογικό ψηφοδέλτιο με κεντρική Γραμματεία, Κοινοβουλευτική Ομάδα και συνιστώσες” χωρίς να προχωρήσει στην επιλογή μιας συγκεκριμένης οργανωτικής στρατηγικής που θα “ξεκαθάριζε τα πράγματα” και θα του επέτρεπε να συγκροτηθεί και να λειτουργήσει θεσμικά με μια επαρκή διάρθρωση και δομή και επομένως με διαδικασίες που θα “έβαζαν στο παιχνίδι” τα οργανωμένα μέλη και τη βάση του. Επιλογή η οποία όμως είναι κατεξοχήν πολιτική και προϋποθέτει την απάντηση στο ερώτημα τι ΣΥΡΙΖΑ θέλουμε:

Θέλουμε ΣΥΡΙΖΑ με τα χαρακτηριστικά ενός πολυτασικού κόμματος της Αριστεράς – που άλλωστε υπάρχει στη χώρα μας; Θέλουμε ΣΥΡΙΖΑ με τα χαρακτηριστικά μιας εν δυνάμει εκλογικής συνεργασίας με τα γνωστά μέχρι σήμερα αποτελέσματα στη λειτουργία και τη δράση του; Θέλουμε ΣΥΡΙΖΑ με τα πολιτικοοργανωτικά χαρακτηριστικά Μετώπου; και σε ότι αφορά το τελευταίο υπάρχουν οι προϋποθέσεις;
Προτείνουμε να ακολουθηθεί η τρίτη εκδοχή σαν πολιτικοοργανωτικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ και συνολικά της Αριστεράς.

Θεωρούμε ότι η περαιτέρω όξυνση της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος σε συνδυασμό με την αναμενόμενη κρίση της σοσιαλδημοκρατίας στην χώρα που είναι πιθανόν να πάρει διαστάσεις ανάλογες αυτής της Γαλλίας και της Γερμανίας, αλλά και την πρόθεση του δικομματισμού να προχωρήσει σε ένα πλειοψηφικού τύπου εκλογικό σύστημα, ευνοούν, (τουλάχιστον στο κοινωνικό επίπεδο που είναι το πρωτεύον) την ανάπτυξη των προϋποθέσεων για αυτόν τον στόχο. Θεωρούμε ότι με το οργανωτικό πλαίσιο ενός μετωπικού σχήματος (με τις δικλείδες ασφαλείας που μπορεί να διαθέτει ένα μετωπικό σχήμα) επικεντρωμένο σε ζητήματα όπως: τον προσδιορισμό ενός αντιπροσωπευτικού “επιτελικού πολιτικού σώματος” στην θέση των πολλών πυλώνων καθορισμού και εκφοράς κεντρικής πολιτικής που υπάρχουν σήμερα, την θεσμοθέτηση ενός αντιπροσωπευτικού λειτουργικού “ενδιάμεσου πανελλαδικού σώματος” για τον πολιτικό και τον οργανωτικό σχεδιασμό η έλλειψη του οποίου είναι εμφανής καθώς και τη θεσμική κατοχύρωση της παρέμβασης των ανένταχτων και της βάσης που τώρα απουσιάζει, μπορεί να γίνει ένα ουσιαστικό βήμα. Εστιάζουμε στα εξής:

α) Την διαμόρφωση και την ευθύνη διατύπωσης της κεντρικής πολιτικής από την Γραμματεία ως το επιτελικό σώμα, με την ευθύνη του Γραφείου Τύπου και τον Συντονιστή της εκπρόσωπο τύπου, και την ευθύνη ισχυρού – αντιπροσωπευτικού Γραφείου Οργανωτικού που θα την συνδέει με τις Οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ. β) Την οργάνωση της πανελλαδικής διαβούλευσης για τον πολιτικοοργανωτικό σχεδιασμό και τον έλεγχο της Γραμματείας με την θεσμοθέτηση ενός ευέλικτου αριθμητικά (150-200 μέλη), αντιπροσωπευτικού Πανελλαδικού Συντονιστικού Σώματος που θα έχει τις προδιαγραφές ώστε να συνέρχεται σε σύντομα διαστήματα

γ) Την οργάνωση πανελλαδικής διαβούλευσης στους νευραλγικούς άξονες παραγωγής πολιτικής με θεσμοθέτηση Γραμματειών επικεφαλής συγκεκριμένων ευρύτερων σωμάτων-Τομέων για την πλαισίωση του Πανελλαδικού Συντονιστικού και την εισήγηση θέσεων και πρωτοβουλιών (Εργατική πολιτική, Οικονομία, Εξωτερική πολιτική, Οικολογία, Παιδεία, Υγεία, Πολιτισμός κ.ά.) δ) Την σύνδεση και την αλληλεπίδραση των κεντρικών σωμάτων με τις Οργανώσεις και τη βάση του ΣΥΡΙΖΑ με την θεσμοθέτηση Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ, ανά τακτά διαστήματα, με κορμό της αντιπροσώπους των Οργανώσεων και των Τομέων.

ε) Την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των μελών και της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ και την ειδική θεσμοθέτηση των διαδικασιών αντιπροσώπευσης και έκφρασης των ανένταχτων σε όλα τα σώματα. Σημειώνουμε ότι σε αυτό το θέμα αναμένουμε ειδικότερες προτάσεις πριν ολοκληρώσουμε τις δικές μας προτάσεις. στ΄)Θεωρούμε ότι η συζήτηση για την Συνδιάσκεψη δεν έγινε (λόγω των εκλογών) στην έκταση που θα έπρεπε. Ότι είναι σήμερα είναι ώριμο να καταλήξουμε με σαφήνεια στο τι ΣΥΡΙΖΑ θέλουμε, στην θεσμοθέτηση των βασικών σωμάτων και των διαδικασιών παρέμβασης των “ανέντακτων” και της βάσης και να ξεκινήσουν οι διαδικασίες συγκρότησης αλλά δεν είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε πιο ολοκληρωμένα στο οργανωτικό πλαίσιο, το οποίο πρέπει να διαμορφωθεί με ορίζοντα τις αρχές του 2010 μαζί με την ολοκλήρωση της σύστασης των πιο πάνω σωμάτων. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο θέσαμε την πρόταση της μικρής αναβολής της Συνδιάσκεψης.

3) Επισημαίνουμε τέλος ότι το πρόβλημα της αναγέννησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι πριν από όλα ιδεολογικό-πολιτικό και στην συνέχεια οργανωτικό και έχει να κάνει με στρατηγικές επιλογές όπως το είδος της αντιπολίτευσης που θα ακολουθήσει απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και το αν θα επιλέξει τον ρόλο ριζοσπαστικής-αριστερής αξιωματικής αντιπολίτευσης, με τις θέσεις που θα πάρει στα ζητήματα του εργατικών-λαϊκών αγώνων και της επίθεσης του ιμπεριαλισμού και της Νέας Τάξης στην περιοχή μας, με τη θέση του στις δημοτικές εκλογές, με το αν θα θέσει ευρύτερα την πρόταση του Μετώπου και την προοπτική εξουσίας κ.ά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s