Αρχείο για 17/01/2010

ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΑ ΣΤΕΛΛΑ ΠΡΩΤΟΝΟΤΑΡΙΟΥ

ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΚΠ/ΚΟΥΣ ΤΟΥ 132ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΑΘΗΝΑΣ

 Εκφράζουμε ολόψυχα την αλληλεγγύη μας στη δασκάλα και πρώην διευθύντρια του 132ου Δημ. Σχολείου Αθηνών, γιατί με τη στάση ζωής της και τη δουλειά της, δίδαξε την ελευθερία και τη δημοκρατία, την ισότητα και τη δικαιοσύνη, την αγάπη για όλα τα παιδιά του κόσμου μαζί με τους άλλους συναδέλφους που είχαν την ευθύνη του σχολείου.

Δίνοντας ουσιαστική έννοια και παιδαγωγικό περιεχόμενο στη λειτουργία του Συλλόγου Διδασκόντων υπεράσπισαν έμπρακτα το καθολικό δικαίωμα στη μόρφωση με ένα σχολείο δημοκρατικό και ανθρώπινο, που δίνει μορφωτικά αγαθά σε όλα τα παιδιά, δεν τα κατηγοριοποιεί, αποδέχεται τη διαφορετικότητα τους – καταγωγής, φύλου, ιδιαιτεροτήτων – διδάσκει τις ανθρώπινες αξίες της αλληλεγγύης, του σεβασμού και της  αποδοχής του άλλου, όποιος κι αν είναι.

Σε μια κοινωνία που διαρκώς συντηρητικοποιείται και «κλείνει», ενώ τα φαινόμενα του ρατσισμού, του σκοταδισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού πληθαίνουν, η Στέλλα και το 132ο αποφάσισαν και πήγαν κόντρα στην περιθωριοποίηση, τις διακρίσεις, την απόρριψη, τους ταξικούς φραγμούς. Σήκωσαν ανάστημα, άνοιξαν δρόμους, έδωσαν αξία χρήσης στη λέξη πρωτοπορία.

Ο νέος ολοκληρωτισμός, με τις συμμαχίες του στην απέναντι όχθη και καθαρά για πολιτικούς λόγους αποφάσισαν να ποινικοποιήσουν τη δράση των δασκάλων του 132ου , «να τους τυλίξουν σε μια κόλλα  χαρτί και να τους καθίσουν στο σκαμνί».     Θέλουν να σπείρουν το φόβο, για να υποτάξουν όλους μας.

         Άλλη μια φορά ματαιοπονούν.  Άλλη μια φορά θα βγουν γελασμένοι.

         Δε φοβόμαστε,  αντίθετα  δυναμώνουμε!                                                        

                                  ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΙΚΗ!

                 (Α’ Μον/λές Πλημ/κείο Αθηνών(πρώην Σχ. Ευελ/δων)  22 Ιαν/ρίου  11π.μ )

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ – ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ Π.Ε.

 (του Άσλεϊ Σμιθ, από το αμερικανικό ηλεκτρονικό περιοδικό Counterpunch 14/1/2010. Ο Σμιθ γράφει στο Socialist Worker,όπου πρωτοδημοσιεύτηκε αυτό το άρθρο)

   Σε 100.000 υπολογίζονται τα θύματα του μεγάλου σεισμού στην Αϊτή.

 Γιατί το 60% των κτιρίων της πρωτεύουσας Πορτ-ο-Πρενς ήταν φθηνές και ανασφαλείς κατασκευές, όπως είπε ο δήμαρχος της πόλης; Γιατί δεν υπήρχαν οικοδομικοί κανονισμοί σε μια πόλη που βρίσκεται πάνω από ένα τεκτονικό ρήγμα; Γιατί το Πορτ-ο-Πρενς από μια μικρή πόλη των 50.000 κατοίκων, τη δεκαετία του 1950, έχει υπερδιογκωθεί σε μια πόλη 2 εκατομμυρίων απελπιστικά φτωχών ανθρώπων σήμερα; Γιατί ο κρατικός μηχανισμός σαρώθηκε πλήρως από την καταστροφή;

Κλικ εδώ για την συνέχεια του άρθρου και τα σχόλιά σας