Ενώ η κρίση-τουλάχιστον στην Ελλάδα- θα βαθύνει επικίνδυνα, η «αριστερά» του Ζαππείου φωνασκεί για την ομαλότητα με συνδαιτημόνες «εκλεκτούς» επιχειρηματίες. (του Κώστα Παπουλή-Γέρου)

Posted: 18/01/2010 by Ioannis Kyriakakis in Κρίση-Οικονομία
Ετικέτες:

  

"Ονειρικόν" Έργο του Κωστή Γεωργίου

 Παρακολουθώντας κανείς τις οικονομικές ειδήσεις που αναφέρονται στις ΗΠΑ και  στην Ε.Ε. διαβάζει τον τελευταίο καιρό αισιόδοξα σχόλια. Χωρίς βέβαια να γνωρίζουμε το τι συμβαίνει, ούτε είμαστε σε θέση να κρίνουμε, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η προσπάθεια Ομπάμα στις ΗΠΑ που έφτασε σε ελλειμματικό προϋπολογισμό (-12%) ήταν πολύ πιο σημαντική απ’ ότι στην Ευρώπη. Στην Ευρώπη όμως, δεν άλλαξε καμία πολιτική και η κρίση μάλλον «κρύφτηκε» πίσω από τη μόχλευση χρήματος προς τα πιστωτικά ιδρύματα, δηλαδή «θεραπεύτηκε» με τον ίδιο τρόπο που δημιουργήθηκε.

      Έχουμε  ένα αρνητικό παράδειγμα από την  οικονομική ιστορία : Όπως γράφει και ο Galbreith (το μεγάλο κραχ του 1929) «Το 1937 ο φυσικός όγκος της παραγωγής επανήλθε στα επίπεδα του 1929 και αμέσως μετά ξανάπεσε». Τι μεσολάβησε ; Τότε ο Ρούσβελτ διαβάζοντας το μέγεθος του ΑΕΠ αποφάσισε ότι η μεγάλη ύφεση είχε τελειώσει, περιόρισε την πολιτική του σε αυτά τα πλαίσια και η οικονομία ξαναβούτηξε στην ύφεση. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν αυτό το σενάριο θα επαναληφθεί. Αλλά όπως γράφει κι ο Krugman, η αύξηση του ΑΕΠ μετά από μια κρίση μπορεί να είναι απλώς «στατιστικός αντικατοπτρισμός». Δηλαδή : Όταν ξεσπάει η κρίση, οι επιχειρήσεις βρίσκονται με σημαντικά πλεονάσματα και για να τα ξεφορτωθούν μειώνουν την παραγωγή τους. Μόλις κλείσει ο «αποθεματικός κύκλος», αυξάνουν την παραγωγή τους και αυτή εμφανίζεται ως αύξηση του ΑΕΠ, που βέβαια είναι βραχυπρόθεσμη. Το τι πραγματικά συμβαίνει στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη θα το δείξει η ζωή. Όμως το καταστροφικό κινηματογραφικό έργο για τη χώρα μας έχει ήδη αρχίσει να προβάλλεται.

      Οι  οικονομικοί «εγκέφαλοι» της  Ε.Ε. βλέπουν την αρχή μιας βελτίωσης των οικονομιών στη Γερμανία, στη Γαλλία και σε άλλες χώρες της Βόρειας Ευρώπης και φυσικά ως συνήθως «ανησυχούν» για τον πληθωρισμό. Άρα – εντός ίσως και τριμήνου – θ’ αρχίσουν να ανεβάζουν τα επιτόκια της ΕΚΤ, και καθώς η Ελλάδα θα βυθίζεται στην ύφεση η κρίση θα πυροδοτηθεί ανεξέλεγκτα από την Ευρωπαϊκή νομισματική πολιτική. Αυτό σημαίνει ότι με επικεφαλής τον πρώτο οικονομικά αδύναμο κρίκο (την Ελλάδα) μια σειρά χώρες όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία αλλά και η Ιρλανδία και η Ιταλία θα μπουν σε μια άγνωστη περιπέτεια βαθέματος τη ύφεσης, με στασιμότητα στην οικονομία, ανεργία, δημοσιονομικά ελλείμματα, αλλά κύρια αναπτυξιακά αδιέξοδα. Άρα πάλι η χώρα μας θα πληρώσει ακριβά το «κοινό» νόμισμα του ευρώ και της κεντρικής ευρωπαϊκής νομισματικής πολιτικής. 

      Καθώς οι κύκλοι των ευρωπαϊκών οικονομιών είναι διαφορετικοί, ο «Νότος» πάντα πληρώνει τη νομισματική πολιτική που χαράσσεται για να ενισχυθούν οι ατμομηχανές της ΕΕ κύρια της Γερμανίας, αλλά και των άλλων χωρών του «Βορρά». Έτσι όταν η Ελλάδα παρουσίαζε οικονομική μεγέθυνση είχε χαμηλά επιτόκια (που αντανακλούσαν την Γερμανική ύφεση), με αποτέλεσμα την υπερθέρμανση της οικονομίας της. Συγχρόνως εξ΄αιτίας των χαμηλών αυτών επιτοκίων και αυτή την πολιτική  που ήταν αντίθετη  με τις πραγματικές ανάγκες των οικονομιών τους, μια σειρά χώρες (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία) ενέτειναν την εξειδίκευση τους στον κατασκευαστικό τομέα, συντελώντας έτσι   στην παραπέρα αποδιάρθρωση της μεταποίησης και του πρωτογενούς τομέα τους. Με αφορμή την κρίση, η οικοδομική και η στρεβλή αναπτυξιακή φούσκα έσκασε με παρόμοια αποτελέσματα σε αυτές τις χώρες, αποκαλύπτοντας σ΄ όλη την έκταση την παραγωγική παρακμή των χωρών του «Νότου».

      Η νομισματική πολιτική, αυτή η μεγάλη αντίφαση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, είναι η μια δόση  του θανατηφόρου οικονομικού κοκτέίλ, που χορηγείται στην πατρίδα μας. Η άλλη δόση είναι η γνωστή περιοριστική πολιτική που επιβάλλουν τα «αφεντικά» της Ευρώπης με την απόλυτη υπεράσπιση του Συμφώνου Σταθερότητας και των συνθηκών του Μάαστριχτ και της Λισσαβόνας που απαγορεύουν την αλληλεγγύη των χωρών της «Ενωμένης Ευρώπης».

      Ο Προβόπουλος μίλησε «ωμά» για  την πολιτική που θα ακολουθηθεί  χαρακτηρίζοντας ορισμένες χώρες  του νότου και ιδιαίτερα τη χώρα μας, ως οικονομίες των «δίδυμων ελλειμμάτων». Η διάγνωση «δίδυμο έλλειμμα», χαρακτηρίζει μια χώρα όταν έχει αρνητικό ισοζύγιο πληρωμών και αυτό οφείλεται στο μέγεθος της κατανάλωσης. Αναγκαστικά το τελευταίο καλύπτεται από εξωτερικό δανεισμό. Η χώρα θεωρείται ότι «τρώει» από τη μελλοντική της κατανάλωση, αφού κάποια στιγμή θα υποχρεωθεί να επιστρέψει τα «δανεικά» και τότε θα μειώσει την κατανάλωσή της. Η βίαιη «θεραπεία» έχει ήδη ξεκινήσει στην Ελλάδα. Ως γνωστόν η χώρα μας είχε φτάσει το 2008 σε ένα ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών με αρνητικό πρόσημο του –15% ποσοστό του ΑΕΠ. Τέτοια ελλείμματα είναι πρωτοφανή για   ανεπτυγμένες χώρες που δεν βρίσκονται σε πόλεμο και φυσικά έδειχναν την καταιγίδα που θα ερχόταν κύρια συνέπεια της ένταξης της χώρας στην ΟΝΕ. Αντίστροφα χώρες όπως η Γερμανία, το Βέλγιο ή η Ολλανδία παρουσιάζουν συστηματικά εξωτερικά πλεονάσματα, ενώ και άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, βρίσκονται αντιμέτωπες με επίμονα ελλείμματα, σε ανάλογα επίπεδα.. Εκτός της Ελλάδας, η Ισπανία, όπως και η Πορτογαλία, κατέγραψαν εξωτερικά ελλείμματα της τάξεως του 10% του ΑΕΠ το 2007 και 2008.

      Όπως  ανακοίνωσε η Τράπεζα της Ελλάδας  ο συνολικός εξωτερικός δανεισμός  έφτασε τα 407 δις ευρώ (167% του ΑΕΠ!!!) το μήνα Σεπτέμβριο έναντι 186 δις ευρώ το τελευταίο τρίμηνο του 2004. Τα 3/4 σε ονομαστικές τιμές περίπου  αυτού του εξωτερικού χρέους (περισσότερα από 300 δις ευρώ) γεννήθηκαν μετά την ένταξη της χώρας στη «σωτήρια» ζώνη του ευρώ.

      Η «θεραπεία» τώρα που προτείνει σήμερα η ΕΕ και υιοθετεί η κυβέρνηση του προέδρου της σοσιαλιστικής διεθνούς, θα μειώσει την κατανάλωση σε τέτοιο σημείο ώστε να μηδενιστεί το τρομακτικό έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών. Οι  επιπτώσεις στην πλειοψηφία του πληθυσμού μέσω της επέκτασης της κοινωνικής δυστυχίας, του αποκλεισμού της νεολαίας και της κατάρρευσης της μεσαίας τάξης, σε μια χώρα που ήδη εμφανίζει τους δυσμενέστερους  κοινωνικούς δείχτες ευρωπαϊκά, θα είναι ιδιαίτερα οδυνηρές και πιθανώς  «μη ανεκτές». Γι αυτό και η υπόθεση του πολιτικού αδύναμου κρίκου ευσταθεί.

   Σύμφωνα με τη «λογική» του Προγράμματος Σταθερότητας ο πρωταγωνιστικός ρόλος για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας που μέχρι τώρα ανήκε στην κατανάλωση, ανατίθεται από τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς στις δημόσιες!!!  και ιδιωτικές επενδύσεις; και σε εξαγωγές!!! Στόχος είναι ο περιορισμός του ελλείμματος της γενικής κυβέρνησης στο 2% και του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών στο –4% το 20013 (όσο ακριβώς και στην προ  της σύνδεσης με το ευρώ εποχής). Πρέπει να είναι κανείς «ανεγκέφαλος» ,ή ωμός και κυνικός υπάλληλος των Βρυξελλών, όπως ο υπουργός οικονομικών για να μην κατανοεί το τι θα συμβεί. Η νομισματική πολιτική του κ. Τρισέ, σε συνδυασμό με την περιοριστική πολιτική που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες στην πατρίδα μας, θα οδηγήσουν στην πλήρη καταστροφή της οικονομίας και θα μετατρέψουν την Ελλάδα κοινωνικά και οικονομικά στο Μεξικό της ζώνης του ευρώ.

      Εν  τω μεταξύ ακόμη και σε εφημερίδες όπως οι «Financial Times» (το αναφέρει και η Αυγή, 16-1, στη στήλη των οικονομικών) αναγνωρίζεται το δικαίωμα της Ελλάδας σε κάποια μορφή ευρωπαϊκής στήριξης. «Δεν πρέπει  να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είναι από τα πολλά παραδείγματα χωρών που έχασαν την ανταγωνιστικότητά τους στη Ευρωζώνη».  Στο ίδιο δημοσίευμα θεωρείται πιθανό η πολιτική που θ’ ακολουθηθεί στην Ελλάδα να οδηγήσει σε τέτοια ύφεση, «με κίνδυνο να απειληθεί σοβαρά η κοινωνική της σταθερότητα». Καθώς λοιπόν η αριστερά θα έπρεπε να είναι «απέναντι», να έχει διακριτή πολιτική θέση για να «θεμελιώσει» τις κοινωνικές διεκδικήσεις,   έτοιμη να συγκρουστεί με αυτή την εξέλιξη και με μοχλό την κίνηση του λαϊκού παράγοντα να προσπαθήσει να συγκροτήσει έναν παρατεταμένο εργατικό Δεκέμβρη, ο «ιστορικός» (……) της αριστεράς Λ. Κύρκος οργανώνει δείπνο και φωνασκεί περί της «ομαλότητας», όχι μόνο αγκαλιά με τον αστικό πολιτικό κόσμο (παλιά του συνήθεια), αλλά και με συγκεκριμένους εκλεκτούς επιχειρηματίες. Επιχειρηματίες που για ορισμένους γράφονται και διάφορα «παράδοξα» σενάρια τον τελευταίο καιρό (ακόμη και για στενές σχέσεις με τον υπερατλαντικό παράγοντα). Θλιβερή η παρουσία του Φ. Κουβέλη, κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ!!! αλλά και «στενάχωρο» το δίλημμα που θα έμπαινε στον πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας κ. Α. Τσίπρα αν τον καλούσε ο «ιστορικός»(….) της αριστεράς. Ο κ. πρόεδρος αφού διαπιστώνει το αυτονόητο για το μήνυμα «εθνικής» συνεννόησης πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου που έβγαζε η συνάντηση δηλώνει ευθαρσώς ότι τελικά θα πήγαινε !!! Βέβαια ξεχνάει ο κ. Τσίπρας ότι η εθνική συνεννόηση προϋποθέτει και κάποιους εκπροσώπους των εργαζομένων τάξεων, αλλά αυτό είναι το τελευταίο που έχει σημασία. Η χλιαρή αντιμετώπιση από τον ΣΥΝ της εκδήλωσης στο Ζάππειο με τους επιχειρηματίες, σε μια τέτοια ταραγμένη κοινωνική κατάσταση, αντανακλά και το βαθύ έλλειμμα πραγματικής αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο σε επίπεδο κοινωνίας αλλά και στην τραγική κοινοβουλευτική του παρουσία.

      Η αδυναμία να προκαλέσει τον πρωθυπουργό και το ΠΑΣΟΚ για τη στάση τους απέναντι στις εντολές των Βρυξελών μέσα από τη Βουλή, η αχρωμία και η θολούρα των θέσεων για την ΕΕ, ο «φόβος» να υποστηριχτoύν τόσο το αναφαίρετο δικαίωμα των «περιφερειακών» κρατών της ζώνης του ευρώ σε μεταβιβαστικές πληρωμές από το «κέντρο», όσο και οι γενικές υποχρεώσεις αλληλεγγύης-που έδειξαν όμως στις τράπεζες για να τις σώσουν- αυτών των χωρών απέναντι στους «αδύναμους» του  «Νότου»  αφού μιλάμε για Ευρωπαϊκή «ένωση»,  η ομηρία οποιασδήποτε αριστερής άποψης από την ανανεωτική πτέρυγα, κλπ αλλά κύρια  οι ισορροπίες των μηχανισμών της Κουμουνδούρου, έχουν οδηγήσει το εγχείρημα πολιτικά πίσω στη χαμένη δεκαετία του Κωνσταντόπουλου. Μοναδική απάντηση είναι η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ μελών, που με την παρέμβασή του στη κοινωνία και με τη δημοκρατική του συγκρότηση θα επαναφέρει το ΣΥΡΙΖΑ στην τροχιά της δομικής και πραγματικής αντιπολίτευσης, η απουσία της οποίας είναι καταστροφική στην παρούσα κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας και συνεπακόλουθα των κοινωνικών δεικτών και της ζωής των εργαζομένων τάξεων και της νεολαίας.

      Κώστας  Παπουλής- Γέρος

Σχόλια
  1. Ο/Η Γιάννης Κυριακάκης λέει:

    Κώστα ορισμένες παρατηρήσεις.

    1. Αν μπορείς να διευκρινήσεις ποιά είναι η διαφορά ή η ταύτιση μεταξύ ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών, ελλείμματος εμπορικού ισοζυγίου και δημοσιονομικού ελλείμματος ή ελλείμματος του προϋπολογισμού γιατί πολύς κόσμος έχει σύγχηση πάνω σε αυτά, και η (αναγκαστική το κατανοώ) πυκνότητα του κειμένου σου δεν διαλύεει την σύγχηση.

    2. Αυτό που καταλαβαίνω εγώ οτι εννοούν ως έλλειμμα είναι το δημοσιονομικό, δηλαδή με απλά λόγια την διαφορά εσόδων-εξόδων/υποχρεώσεων του κράτους. Επειδή είμαι σκράπας στα οικονομικά, δεν γνωρίζω αν το έλλειμμα των τρεχουσών συναλλαγών είναι το ίδιο πράγμα. Αφού διευκρινιστεί αυτό, θα ήθελα μια εκτίμησή σου για το πώς δημιουργήθηκε αυτό το μεγάλο έλλειμμα (είναι μόνον η νομισματική πολιτική της ΚΕΤ που το δημιούργησε; οι αναφορές σου στην κατανάλωση και την αποβιομηχάνιση υπονομεύουν αυτό το επιχείρημα).

    3. Το ζήτημα της κατανάλωσης, του εμπορικού ισοζυγίου, και της χρηματο-πιστωτικής πολιτικής, είναι διαφορετικά μεταξύ τους ζητήματα, πράγμα που δεν διευκρινίζεται με σαφήνεια στο άρθρο.

    4. Θα πρέπει να πάρουμε υπόψη οτι η παρούσα κρίση οφείλεται σε αυτό που θα ονόμαζα
    «φετιχισμό των χρηματοπιστωτικών εμπορευμάτων» που καλλιέργησε ο νεο-φιλελευθερισμός ως απάντηση στην προηγούμενη κρίση (της δεκαετίας του 70 με την διακύμανση των τιμών του πετρελαίου) και έγκειται στην σχετική αυτονόμηση των άυλων εμπορευμάτων απο την παραγωγική διαδικασία. Παρόλο άυλα τελικά κι αυτά τα εμπορεύματα ακολούθησαν την γνωστή κυκλική κρίση του καπιταλισμού: υπερπαραγωγή-υποκατανάλωση-κρίση-ανεργία κλπ. Χρειάζεται όμως μια παραπέρα εμβάθυνση στα χαρακτηριστικά της παρούσας κρίσης, γιατί παραδοσιακά το χρήμα και τα παράγωγά του χρησιμοποιούνταν για την ρύθμιση των κυκλικών κρίσεων, ενώ αυτή την φορά προκάλεσαν την κρίση.

    5. Παρόλο που συμφωνώ με την κριτική σου στα διάφορα γεύματα με επιχειρηματίες κλπ., εκτιμώ οτι δεν αξίζει τον κόπο να ασχολούμαστε με αυτά. Αυτό που χρειάζεται είναι να συζητήσουμε την οικονομία και να επεξεργαστούμε μια συνολική πρόταση εξόδου απο την κρίση σε όφελος των εργαζομένων με την εξής λογική:
    Ποιά ακριβώς μέτρα θα παίρναμε και ποιές ακριβώς κινήσεις θα κάναμε σαν ΣΥΡΙΖΑ αν ήμασταν κυβέρνηση για την έξοδο απο την κρίση σε όφελος των εργαζομένων, των ανέργων και των μη προνομιούχων;

  2. Ο/Η Geros λέει:

    Γιάννη τα ισοζύγια αναφέρονται στον εξωτερικό τομέα της οικονομίας, δηλαδή δείχνουν τις συναλλαγές μιας χώρας. Μην τις μπερδεύεις με το δημόσιο χρέος. Συνεπώς το ισοζύγιο τρ. συναλλαγών δείχνει την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας εντός της ΟΝΕ και αυτό δεν οφείλεται μόνο στην νομισματική πολιτική αλλά στην ιδια τη δομή της ΟΝΕ. Κάτι που νομίζω γίνεται κατανοητό αφου αναφέρεται η απώλεια ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.

  3. Ο/Η Geros λέει:

    Ο Παρκάτω πίνακας θα σου δώσει να κατάλάβεις τι ειναι ακριβώς το ισοζύγιο τρ, συναλλαγών.

    Πίνακας 1: Το Ελληνικό Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών, 2005-2007
    Ιανουάριος – Δεκέμβριος
    2005 2006 2007
    I ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΤΡΕΧΟΥΣΩΝ ΣΥΝ/ΓΩΝ (Ι.Α +Ι .Β+ Ι.Γ + Ι.Δ) -14,743.5 -23,668.1 -32,261.2

    Ι.A ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΙΣΟΖΥΓΙΟ ( I.Α.1 – I.Α.2) -27,558.9 -35,286.3 -41,499.2
    ΙΣΟΖΥΓΙΟ καυσίμων -6,629.2 -8,761.3 -9,219.6
    ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΙΣΟΖΥΓΙΟ χωρίς καύσιμα -20,929.7 -26,525.0 -32,279.6
    ΙΣΟΖΥΓΙΟ πλοίων -723.0 -3,390.5 -5,520.3
    ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΙΣΟΖΥΓΙΟ χωρίς καύσιμα και πλοία -20,206.7 -23,134.5 -26,759.3
    I.A.1 Εξαγωγές αγαθών 14,200.9 16,154.3 17,445.5
    Καύσιμα 2,257.7 2,939.8 3,037.3
    Πλοία (εισπράξεις) 1,602.2 1,631.8 2,275.4
    Λοιπά αγαθά 10,341.0 11,582.7 12,132.8
    I.A.2 Εισαγωγές αγαθών 41,759.8 51,440.6 58,944.8
    Καύσιμα 8,886.9 11,701.1 12,256.9
    Πλοία (πληρωμές) 2,325.2 5,022.3 7,795.7
    Λοιπά αγαθά 30,547.7 34,717.2 38,892.2
    Ι.Β ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ( I.Β.1 – I.Β.2) 15,391.1 15,337.1 16,723.9
    I.B.1 Εισπράξεις 27,253.5 28,364.1 31,425.3
    Ταξιδιωτικό 10,729.5 11,356.7 11,407.2
    Μεταφορές 13,871.4 14,324.7 16,939.3
    Λοιπές υπηρεσίες 2,652.6 2,682.7 3,078.9
    I.B.2 Πληρωμές 11,862.4 13,027.0 14,701.4
    Ταξιδιωτικό 2,445.7 2,382.8 2,441.5
    Μεταφορές 6,237.7 6,991.3 7,771.3
    Λοιπές υπηρεσίες 3,179.0 3,652.9 4,488.6

    Ι.Γ ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΩΝ (I.Γ.1 – I.Γ.2) -5,676.1 -7,118.8 -9,077.0
    I.Γ.1 Εισπράξεις 3,273.5 3,626.1 4,625.7
    Αμοιβές,μισθοί 287.1 318.1 366.9
    Τόκοι,μερίσματα,κέρδη 2,986.4 3,308.0 4,258.9
    I.Γ.2 Πληρωμές 8,949.6 10,744.9 13,702.7
    Αμοιβές,μισθοί 219.8 280.7 332.6
    Τόκοι,μερίσματα,κέρδη 8,729.8 10,464.2 13,370.1

    Ι.Δ ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΤΡΕΧΟΥΣΩΝ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΕΩΝ (I.Δ.1 – I.Δ.2) 3,100.4 3,399.9 1,591.1
    I.Δ.1 Εισπράξεις (μεταβιβάσεις από/προς ΕΕ, εμβάσματα κλπ) 6,876.4 6,847.4 6,608.1
    I.Δ.2 Πληρωμές 3,776.0 3,447.5 5,017.0

    II ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΑΚΩΝ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΕΩΝ (ΙΙ.1 – ΙΙ.2) 2,048.6 3,041.3 4,332.3
    Εισπράξεις (κυρίως μεταβιβάσεις απο ΕΕ) 2,324.9 3,310.7 4,673.9
    Πληρωμές 276.3 269.5 341.6

    III ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΤΡΕΧΟΥΣΩΝ ΣΥΝ/ΓΩΝ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΑΚΩΝ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΕΩΝ (Ι + ΙΙ) -12,694.9 -20,626.8 -27,928.9

    IV ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΧΡΗΜ/ΚΩΝ ΣΥΝ/ΓΩΝ (ΙV.Α + ΙV.Β + ΙV.Γ + ΙV.Δ) 12606.6 20363.7 27361.4
    ΑΜΕΣΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ -679.0 953.8 -2499.0
    Κατοίκων στο εξωτερικό -1180.4 -3321.6 -3900.1
    Μη κατοίκων στην Ελλάδα 501.3 4275.4 1401.1
    ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΧΑΡΤ/ΚΙΟΥ (Υποχρεώσεις – Απαιτήσεις) 7322.6 8115.4 17441.7
    ΛΟΙΠΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ (Υποχρεώσεις – Απαιτήσεις – Δάνεια Γενικής Κυβέρνησης ) 5914.0 11518.5 12740.6
    ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΘΕΣΙΜΩΝ 49.0 -224.0 -322.0

    Πηγή: Τράπεζα της Ελλάδος

    Το ελλειμμα στο ισοζύγιο τρ. συναλλαγών στην Ελλάδα «κρυβόταν» απο τον ιδιωτικό και εξωτερικό δανεισμό, αλλά αυτο που αντανακλά ειναι η παραγωγική αποδιάρθρωση. Συντρίβοντας την μεσαία τάξη και τις τελευταίες εστίες κοινωνικού κράτους σύμφωνα με το σχέδιο του πρ. της σοσιαλιστικής διεθνούς, τα συνολικά παραγωγικά μας ελλείμματα-το ισοζ.τρ.συναλ.- θα επιστρέψουν στα επίπεδα του 1997(οταν συνδεθήκαμε στην ΟΝΕ) μόνο που η ζωή, οι μισθοί, συνολικά η αναπαραγωγή της εργ.δύναμης θα εχει γίνει σαφώς εφιαλτική. Αυτή ειναι η ΟΝΕ. Μοναδικη ανάστροφη δύναμη-πέρα απο την κατάργηση του συμφ. σταθερότηταςκ.α- ειναι ο ομοσπονδιακός προύπολογισμός που θα αναδιενείμει τα εισοδήματα ανάμεσα στα κράτη και στις περιφέρειες, οπως αλλωστε υπάρχει και στις ΗΠΑ. Αλλιως οι περιφερειακές ανισότητες και η ασύμμετρη ανάπτυξη θα ενταθούν και δεν αποκλείεται και η διάλυση της Ε.Ε.

  4. Ο/Η Geros λέει:

    Συγνώμη, αλλιώς ηταν ο πίνακας και αλλιώς εμφανίστηκε στο σχόλιο, δεν μπορώ να το διορθώσω.

  5. Ο/Η Δημήτρης λέει:

    Είναι λάθος να αποδίδεται η τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας μόνο ή κατά κύριο λόγο στο ευρώ. Η ένταξη στο ευρώ ήταν μία στρατηγική επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης η οποία έχει θετικές αλλά και αρνητικές επιπτώσεις. Το εμπορικό έλλειμμα δεν προέκυψε μόνο από το ισχυρό ευρώ αλλά και από τον συστηματικά υψηλότερο πληθωρισμό της Ελλάδας που ροκανίζει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων, την χαμηλότερη παραγωγικότητα καθώς και το είδος των προϊόντων που παράγει η η οικονομία (κυρίως αγαθά εντάσεως εργασίας που δεν μπορούν αντικειμενικά να ανταγωνιστούν χώρες όπως η Βουλγαρία, πόσο μάλλον η Κίνα). Αν δεν είμασταν στο ευρώ θα είχαμε ήδη χρεοκοπήσει αν συνυπολογίσει κανείς τις κερδοσκοπικές επιθέσεις που θα δεχόταν το εθνικό νόμισμα (θυμάται καποιος την Αργεντινή το 2001 ή και τη Βρετανία το 1992 με τις κερδοσκοπικές επιθέσεις του Σόρος). Μία μεγάλη υποτίμιση θα είχε τραγικές συνέπειες για τα εργατικά εισοδήματα. Όποιος θέλει να διαπιστώσει τι συμβαίνει σε χώρες με υπερήφανο εθνικό νόμισμα, ας ρίξει μία ματιά στη Βενεζουέλα η οποία πριν μερικές μέρες υποτίμισε το μπολιβαρ περίπου κατά 40%. Ουρές καταναλωτών στα καταστήματα και πληθωρισμός που μάλλον θα ξεπεράσει το 30%. Δεν υπάρχει γραμμική άμεση σχέση ανάμεσα στο εμπορικό έλλειμμα και το δημοσιονομικό. Το δεύτεrο οφείλεται κυρίως στην κατάρρευση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών του κράτους και στην διόγκωση των κρατικών εξόδων, τα οποία δεν πάνε βέβαια στο λαό. Είναι μία χρόνια πολιτική των κομματων εξουσίας με την οποία οικοδομούν και αναπαράγουν κοινωνικές συμμαχίες. Αφορά σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού που κερδίζει από αυτή την πολιτική (σε βάρος βέβαια της πλειοψηφίας των εργαζομένων). Αυτά έχει ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός και δεν είναι σωστή τακτική η αριστερά να σπέρνει στον κόσμο αυταπάτες για κεϋνσιανισμό σε μία μόνο χώρα, με τον οποίο θα ανπτύσεται η οικονομία, θα έχουν υψηλά κέρδη οι εταιρίες και οι εργαζόμενοι θα απολαμβάνουν υψηλούς μισθούς και υπηρεσίες. It is to good to be true. Ουτε βέβαια για τα προβλήματά μας ευθύνονται οι Βρυξέλες και ο ιμπεριαλισμός. Η θέση μίας χώρας στο διεθνή καταμερισμό είναι αποτέλεσμα της ισχύος και του συσχετισμού δυνάμεων στο εσωτερικό της…

    • Ο/Η Raindog λέει:

      Ας ρίξουμε μια ματιά για το θέμα της υποτίμησης που ετέθη το 1998 μέσα από το άρθρο του καθηγητή Γ. Σταμάτη στο ΟΥΤΟΠΙΑ. Μια ενδιαφέρουσα περιήγηση στις ρίζες του κακού.

      Click to access Stamatis.pdf

      Γιατί όταν κάποιοι τα έλεγαν κάποιοι άλλοι είχαν τσιμπήσει με την πεπονόφλουδα «Ισχυρή Ελλάς», «Διείσδυση στα Βαλκάνια», «Ολυμπιακοί Αγώνες» και λοιπά φληναφήματα που τώρα θα πληρώσουμε ακριβά, εμείς που ΔΕΝ φταίμε. Δώσαμε δώσαμε… (και τα θέλουμε και πίσω).

  6. Ο/Η Πορτογάλος λέει:

    Νομίζω οτι ο Σταμάτης πέρα απο το υπόλοιπο άρθρο που δεν μπορώ να το κρίνω καταλήγειστο τέλος του άρθρου του, στο ιδιο συμπέρασμα με τον αρθρογράφο τουλάχιστον οσον αφορά τις επιπτώσεις της κοινής νομισματικής πολιτικής. Λέει οτι θα ειναι «καταστροφική επειδή ακριβώς θα ειναι κοινή «. Ο αρθρογράφος περιγράφει τις μέχρι τώρα οδυνηρές επιπτώσεις της στις οικονομίες του Νότου και ισχυρίζεται οτι συνδυαζόμενη σήμερα μια πολιτική πιθανόν υψηλών επιτοκίων -που οφελούν την Γερμανία΄και οχι την ελλάδα- με την περιοριστική δημοσιονομική πολιτική οδηγούμαστε στην καταστροφή. Απλα συμπεράσματα του κοινού νού-δεν χρειάζεται να ειναι κανείς οικονομολόγος- για να τα συμπεράνει; Εκτός απο την ανανεωτική πτέρυγα, τον κ.Κουβέλη κ.α. που κρατούν σε ομηρία την αριστερά. Ευθύνες πια φέρνει και ο Αλαβάνος και οι άλλοι του ΣΥΡΙΖΑ που δεν εξηγούν στην κοινωνία και την αριστερά τα προφανή.

  7. Ο/Η Πορτογάλος λέει:

    Λέει ο Σταμάτης ακριβώς: «Αλλά ανεξαρτήτως ολων αυτών και αδιάφορο ποιά θα ειναι η ενιαία νομισματική πολιτική της Κ.Ε.Τ. και μόνο το γεγονός οτι θα είναι ενιαία θα εχει καταστροφικά αποτελέσματα για τις οικονομικές καθυστερημένες περιοχές της Ευρώπης οπως είναι η Ελλάδα.» Μια μαύρη «προφητεία» που βγήκε αληθινή και για την Ελλάδα και την Ισπανία και την Πορτογαλία.

  8. Ο/Η Δημήτρης Α λέει:

    Τελικά, μήπως η Ευρωζώνη δεν είναι παρά η επιβολή της Γερμανίας επί των υπολοίπων «εταίρων» (πέρα από προσχήματα & ωραία λόγια); Απ΄ ότι διαβάζω, μόνο τους Γερμανούς συμφέρει η πολιτική της (και παρεπιπτόντως όσες χώρες έχουν παρόμοια οικον.δομή & επίπεδο), ενώ χαντακώνει τις υπόλοιπες!
    Άξιο απορίας βέβαια, πώς οι Γερμανοί δεν αντιλαμβάνονται ότι το όλο σύστημα θα στραφεί τελικά (και) εναντίον τους, αφού κανείς δεν ευημερεί εν κενώ, κι ότι η πτώση των άλλων παρασύρει κι εσένα που εξαρτάσαι απ΄ αυτούς!

  9. Ο/Η Geros λέει:

    Αδικώ τον θεοδωρή (καθηγητή οικονομικών στο πάντειο) που τον παραθέτω εδώ στα σχόλια, αλλά η απαντησή του στην συγκεκριμένη ερώτηση ειναι σαφέστατη και απαντάει ισως και σε σένα Δημήτρη Α. Η «πτώση» της νομισματικής ένωσης-χωρίς να το προδιαγράφω με βεβαιότητα- μπορεί να μοιάζει με τις κρίσεις του καπιταλισμού. Δεν σημαίνει οτι κατανοούν οι γραφειοκράτες των Βρυξελών το τέρας-την ΟΝΕ- που εχουν φτειάξει η τουλάχιστον τα αδιεξοδά της. Ενα είναι βέβαιο οτι τα πράγματα στην Ε.Ε. οδηγούνται σε όλο και πιο οξεία πόλωση. Και η πόλωση οδηγεί στην σύγκρουση και στις φυγόκεντρες τάσεις….Μοναδική λύση ειναι τουλάχιστον η αναίρεση του τρίτου χαρακτηριστικού γνωρίσματος της ευρωπαίκής ολοκλήρωσης.Δεν είναι τυχαίο οτι Ομοσπονδιακό προοϋπολογισμό με ενεργό αναδιενεμητικό ρόλο εφαρμόζουν και οι ΗΠΑ..Κατι ξέρουν…

    Απάντηση σε ερώτημα της ελλ. έκδ. του Monthly Review, Ιουνίου 2008

    Ποια είναι τα όρια επέκτασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και
    ποιες οι δυνάμεις που καθορίζουν αυτή τη διαδικασία;

    Θεόδωρος Μαριόλης*

    Δεν είναι δυνατόν να αναλύσουμε, εδώ, το ‘γιατί’, αλλά να επισημάνουμε, απλώς, ότι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης φέρουν τη σφραγίδα του νεοφιλελευθερισμού και είναι (i) το αδύνατον άσκησης εθνικής εμπορικής πολιτικής (δασμολογικής και μη), (ii) οι σημαντικοί περιορισμοί στην άσκηση εθνικής δημοσιονομικής πολιτικής, (iii) η ανυπαρξία Κοινοτικού Προϋπολογισμού με ενεργό αναδιανεμητικό ρόλο, (iv) η απελευθέρωση της κίνησης των χρηματικών κεφαλαίων, (v) η σταθεροποίηση των συναλλαγματικών ισοτιμιών και, εν συνεχεία, η εισαγωγή ενιαίου νομίσματος, και (vi) το εγχείρημα της πλήρους ‘απελευθέρωσης’ και ‘ενοποίησης’ των εθνικών αγορών εργασίας.
    Δεδομένων αυτών, και βάσει της οικονομικής θεωρίας, έπεται, λοιπόν, ότι η προώθηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης οδήγησε, καταρχάς και βαθμιαία, στην αδυναμία άσκησης αυτόνομης εμπορικής, συναλλαγματικής, νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Έτσι, υπέταξε τον ευρωπαϊκό καταμερισμό-συνδυασμό εργασίας στη – χωρίς μεσολαβήσεις – δράση του ‘νόμου του συγκριτικού πλεονεκτήματος’ και επιφόρτισε τις εθνικές εισοδηματικές πολιτικές με το ρόλο διαφύλαξης της απρόσκοπτης λειτουργίας του (εξέλιξη η οποία ήταν, βεβαίως, προς το συμφέρον των περισσότερο ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών οικονομιών και προήγαγε, συνεπώς, την ανισόμετρη ανάπτυξη του συστήματος στο σύνολό του). Όμως, με την εισαγωγή ενιαίου νομίσματος και, κυρίως, με την ‘ενοποίηση των απελευθερωμένων αγορών εργασίας’, η ολοκλήρωση θα οδηγήσει, τελικά, στη μετατροπή του προαναφερθέντος νόμου στο αντίθετό του, ήτοι σε αυτόν του ‘απολύτου πλεονεκτήματος’, πράγμα που δεν συνεπάγεται παρά την ανάπτυξη έντονων (και μη αντιστρέψιμων) πολώσεων στην παραγωγή και κατανομή του εισοδήματος μεταξύ χωρών και περιφερειών και, άρα, την αντικειμενική αδυναμία συγκρότησης ενός υπερεθνικού δημοσιονομικού συστήματος, το οποίο (θα) διαθέτει σημαντικές ανοχές ως προς τη σχετική αυτονομία των εθνικών δημοσιονομικών πολιτικών.
    Είναι δυνατόν να λεχθεί, επομένως, ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση τείνει να οξύνει, στον υπερθετικό βαθμό, την αντίφαση ανάμεσα στην τάση διεθνοποίησης των ‘οικονομιών της αγοράς’ και την εθνική συγκρότησή των, δηλ. τη βασική αντίφαση, στο διεθνές επίπεδο, του υφιστάμενου συστήματος παραγωγής. Υπ’ αυτήν την έννοια, το αληθινό όριό της είναι η ίδια.

  10. Ο/Η Geros λέει:

    @Γ. Κυριακάκης,
    Εχει σημασία το τελευταίο σου ερώτημα. Τι θα έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ αν ηταν κυβέρνηση;
    Τουλάχιστον αυτά που θα επρεπε να απαιτεί να πράξει η σημερινή κυβέρνηση.
    Σε σχέση με την Ε.Ε: θα επρεπε να τεθεί επικεφαλής στην Ευρώπη η τουλάχιστον των χωρών του Νότου α) για την κατάργηση των συνθηκών του Μάαστριχτ και της Λισσαβόνας που απαγορεύουν την «αλληλεγγύη» των μελών, για την κατάργηση του συμφώνου σταθερότητας. β) Το κοινό νόμισμα για να γίνει αποδεκτό, προυποθέτει εναν ενεργό μηχανισμό αναδιανομής του εισοδήματος, αρα απαιτεί εναν ισχυρό κοινοτικό προϋπολογισμό. Διεκδικεί αυτά εστω και με απειλές για στάση πληρωμών δηλαδή οτι θα τινάξει το ευρώ στον αέρα. Εσωτερικά: γ) σφοδρη ανδιανομή του εισοδήματος και δημιουργία κοινωνικού κράτους δ)Εθνικοποίηση των τραπεζών για να τροφοδοτήσουν συγκεκριμένους παραγωγικούς τομείς, την κοινωνική και οικολογική οικονομία και οικονομικές εστίες αυτοδιεύθυνσης με τελικό σκοπό την συνολική οικονομική και πολιτική αυτοδιεύθυνση της ελληνικής κοινωνίας.ε)εθνικοποίηση με εργατικό έλεγχο των βασικών επιχειρήσεων της χώρας.Το σημερινό και πραγματικό προγραμμά μας σταματάει εδώ.

    Τα επόμενα ενδεχόμενα ειναι ασκηση του αν..
    Στο βαθμό που οι συνολικοί συσχετισμοί στην Ευρώπη δεν επιτρέψουν κάτι τέτοιο τότε η ελλάδα θα πρέπει να εξετάσει την πορεία της μαζί με την ομάδα των χωρών του Νότου,διαρηγνύοντας τις σχέσεις τους με το κέντρο, αν και αυτό δεν είναι εφικτό τότε θα πρέπει να εξετάσει αν το πλοίο με την εθνική σημαία μπορεί να πιάσει στην Ιθάκη.

  11. Ο/Η Αλεκος (κι άλλος) λέει:

    Πολύ σωστή η εππισήμανση σχετικά με το ότι η «θεραπεία» για τους μεγάλους της ευρωζώνης ίσως αποδειχθεί μοιραία για τους μικρούς.

    Σχετικά με την απειλή στάσης πληρωμών, ίσως να μην υπάρχει άλλος τρόπος πλέον. Για το 2010 προβλέπονται (νομίζω) πληρωμές τοκοχρεωλυσίων περίπου 60 δις ευρώ, δηλαδή περίπου το 20% του ΑΕΠ. Γενικότερα πάντως, οι οικονομίες των μικρών χωρών προβλέπεται να πατώσουν, εκτός κι αν μετατραπούν σε παντοειδείς φορολογικούς παραδείσους, διεθνή πλυντήρια χρημάτων κλπ.

  12. Ο/Η stavros k λέει:

    Μεγάλη και δύσκολη κουβέντα άνοιξε ο Κώστας (και επιτείνουν τα ερωτήματα του Γιάννη), αλλά πολύ χρήσιμη και αναγκαία. Ακόμα και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και αρκετοί από αυτούς που δραστηριοποιούμαστε στον ένα ή τον άλλο βαθμό στην τρέχουσα δράση δεν συζητάμε τέτοια θέματα και σε μερικούς σ. φαίνονται πολύ «τεχνοκρατικά» ή «ενσωματικά».

    Το ερώτημα περί του τι θα έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση είναι κλασσικό μεταφυσικό ερώτημα. Ωστόσο οφείλουμε να θέσουμε το ζήτημα της αναγκαιότητας ριζικά διαφορετικής πολιτικής, γιατί απλά οποιαδήποτε άλλη πρόταση, ως επιμέρους διόρθωση των υφιστάμενων πολιτικών είναι ατελέσφορη, δεν μπορεί να πείσει κανέναν και υπονομεύει τους αγώνες αντίστασης και επιβίωσης.

    Για παράδειγμα για τους καταληψίες της ελίτ, το εισαγόμενο παπούτσι έχει τιμή λιανικής όσο περίπου το κόστος παραγωγής του «ελληνικού». Το εισαγόμενο πχ ρουμάνικο καλαμπόκι έχει τιμή περίπου όσο το κόστος παραγωγής και το λάδι στο Λίντλ έφτασε να κοστίζει περίπου όσο το νερό. Οι ντόπιοι και βαλκάνιοι δανειολήπτες (καταναλωτές και μικροεπιχειρηματίες) ξεζουμίστηκαν τόσο από τις τράπεζες που δεν μπορούν πλέον να τροφοδοτήσουν τα υπερκέδη των Τραπεζών, που με τη σειρά τους περιόριζαν μέχρι τώρα το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών. Τα εισοδήματα πέφτουν και η οικοδομή όσο η αγορά άμεσων καταναλωτικών αγαθών και υπηρεσιών φυτοζωεί με κυκλικές συνέπειες. Το πρόβλημα δηλαδή δεν είναι «πόσο χρωστάμε» αλλά «πόσο παράγουμε», με άλλα λόγια το κύριο πρόβλημα δεν είναι το χρέος, αλλά το ΑΕΠ, ως προς τη σύνθεση και το μέγεθος του. Για το πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό, πως θα μπορούσε να αυξηθεί η παραγωγή και η απασχόληση, πως θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν οι ανάγκες κλπ έχουμε συμφωνήσει (τα βασικά τα γράφει ο Κώστας). Ωστόσο αμφιβάλω ότι οι παραπάνω θέσεις έχουν γίνει «κτήμα» του ΣΥΡΙΖΑ, ότι τα προπαγανδίζουμε, ότι τα συνδέουμε με την (όποια) τρέχουσα διεκδηκιτική δράση.

    Ως προς τις σχέσεις με την ΕΕ, όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν το νεοφιλελεύθερο τέρας. Ωστόσο δεν μπορούμε να περιμένουμε το τέρας να δαγκώσει την καρδιά του. Ούτε βέβαια μπορούμε να έχουμε την αυταπάτη ότι μπορούμε να απειλήσουμε ότι θα «ρίξουμε» ως χώρα το ευρώ, πράγμα που θα μπορούσε να οδηγήσει στην αντίστροφη απειλή, να μας «ρίξουν» από το ευρώ, με κίνδυνο ολοσχερούς κατάρρευσης…. Νομίζω ότι η προσπάθεια συμπόρευσης με χώρες του Νότου θα μπορούσε να είναι μια εναλλακτική στρατηγική. Ωστόσο η κύρια στρατηγική νομίζω ότι θα πρέπει να κατευθύνεται στον αναπροσανατολισμό του συνολικού ευρωπαϊκού εργατικού – αγροτικού κινήματος. Το ευρωπαϊκό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, ρεφορμιστικό και ενσωματωμένο, είχε αποδεχθεί το «ευαγγέλιο» του ΟΟΣΑ, το Μάστριχτ, τη Λισαβόνα … Ωστόσο έχει αποδεχθεί ιστορικά ότι ο εργατικός συμβιβαστικός οπουρτονισμός είναι εν δυνάμει ανατρέψιμος. Για να γίνει βέβαια αυτό θα πρέπει να αρθούν οι κορπορατίστικες «εθνικές» συμφωνίες πχ των Γερμανών με το γερμανικό κεφάλαιο και το κυριότερο, να αρχίσουν να αποκτούν δύναμη, ευρωπαϊκές αριστερές προτάσεις, μια ριζοσπαστική ευρωπαϊκή αριστερά. Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο, σε συνθήκες κατάρρευσης της ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού.

  13. Ο/Η Δημήτρης Α λέει:

    Πολύ ενδιαφέρουσες οι παρεμβάσεις. Εδώ που φτάσαμε, καμια λύση δεν είναι ανώδυνη. 1) Αναρωτιέμαι: κι η πιο φτωχή/χρεοκοπημένη χώρα δεν μπορεί να ζητήσει αναδιαπραγμάτευση του χρέους της (με την έμμεση ή άμεση απειλή ολοκληρωτικού χρεοστασίου); Εμείς γιατί ντρεπόμαστε τόσο (αφού βρισκόμαστε στο παρά τρία); Οι έξωθεν απειλές (όπως έχει αποδειχτεί πολλάκις) υποχωρούν μόλις βάλει κάποιος τις φωνές και στηλώσει τα πόδια, κι αμέσως αρχίζουν οι προσπάθειες συμβιβασμού κι οι διαπραγματεύσεις. [οι Πασόκοι ας θυμηθούν τον Αντρέα στην τότε ΕΟΚ].
    Ακούγοντας τα φερέφωνα του συστήματος στα ΜΜΕ να φωνάζουν «Θέλουν αίμα οι αγορές! Ικανοποιήστε άμεσα τις αγορές! Ξεχάστε εξαγγελίες κι υποσχέσεις! Πάρτε τώρα επώδυνα μέτρα!», αναρωτιέμαι αν τους πληρώνουν πια τόσο καλά τα αφεντικά τους ή απλά έχουν πορωθεί ιδεολογικά τόσο πολύ απ΄το καζινοκαπιταλιστικό όραμα -μάλλον και τα δυο, θα μου πείτε…
    2) Μια και όλοι μιλάνε για καπιταλισμό, αγορά κλπ., μου ‘ρχεται στο νου η Κίνα, το καπιταλιστικό Ελντοράντο. Αν άλλη χώρα τολμούσε να εφαρμόσει τον καπιταλισμό με τους περιορισμούς των κινέζων (περιορισμός στην ιδιοκτησία ξένων κεφαλαίων, έλεγχος εισαγωγών, άμεση ή έμμεση κεντρική διεύθυνση ζωτικών οικον/κών κλάδων κλπ), θα ‘πεφταν όλοι να τον φάνε, «κρατιστή» θα τον ανέβαζαν, «απομονωτιστή» θα τον κατέβαζαν -όταν όμως έχεις 1 δις δούλους / καταναλωτές για διπλό ξεζούμισμα, όλοι κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο.
    3) Όπως αποδείχτηκε ακόμα μια φορά, σε συνθήκες ασυδοσίας οι μεγάλοι γιγαντώνονται κι οι μικροί σβήνουν -κι αυτό ισχύει και για επιχειρήσεις και για κράτη. Εντός ή εκτός ΟΝΕ, εντός ή εκτός Ε.Ε., η Ελλάδα την έχει άσκημα σε συνθήκες άγριου διεθνοποιημένου καπιταλισμού. Θα μπορούσε να βρίσκεται σε καλύτερη θέση, αλλά τα βασικά της προβλήματα δεν θα ‘ταν, νομίζω σε καλύτερη κατάσταση από της Πορτογαλίας λ.χ.(εντός ΟΝΕ) ή της Ρουμανίας (εκτός ΟΝΕ).
    4) Το όποιο αριστερό πρόγραμμα δεν μπορεί να μην επισημαίνει το επώδυνο ξεβόλεμα που απαιτείται για μια μετάβαση σε κοινωνία πιο δίκαιη & λιγότερο εκμεταλλευτική, σε συνθήκες άγριας αντίδρασης του κεφαλαίου -ακόμα κι αν δε φτάσει η κατάσταση σε επίπεδα Κούβας, η ανατροπή του σημερινού τρόπου ζωής είναι δεδομένη. Επομένως, η απόφαση για την ανατροπή του συστήματος πρέπει να’ χει ζυμωθεί στην κοινωνία, να ‘χει γίνει αίτημα συνειδητό και όχι «επιλογή προγράμματος» του στυλ «επιλέγω προϊόν απ΄το -πολιτικό- σουπερμάρκετ» κι αφήνω κάποιους «ηγέτες» να βγάλουν το φίδι απ΄την τρύπα. Κάτι τέτοιο σήμερα δεν υπάρχει ούτε στα σπάργανα: ακόμα και τα προγράμματα με θέσεις σαν αυτές που ανέφερε ο σ.Γέρος, μοιάζουν να υπονοούν ότι η ζωή των πιο προνομιούχων μέσων στρωμάτων θα συνεχιστεί αναλλοίωτη- ή τουλάχιστον αποφεύγουν να θίξουν το θέμα. Δε λέω να καταστροφολογούμε, αλλά η προτάσεις απαιτούν ρεαλισμό για να πείσουν σε συστράτευση – όχι «ρεαλισμό» των Πρετεντεροπαπαχελάδων, αλλά ρεαλισμό των αγωνιστικών δυσκολιών που ξεπερνιούνται μόνο με αλληλεγγύη, ομαδικότητα, συλλογική δράση σε κάθε πτυχή της ζωής.
    Συγγνώμη αν ξέφυγα, μα ειδικά σήμερα πρέπει να συζητάμε, νομίζω, και πέρα απ΄τα βραχυπρόθεσμα & καθημερινά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s