Μια αντισυστημική προσέγγιση της παραγωγής και μεταφοράς ενέργειας (του Άρη Χατζηχρήστου)

Posted: 24/02/2010 by Γιάννης Χ. in Παρεμβάσεις, Περιβάλλον
Ετικέτες: ,

 

Η παραγωγή και κατανάλωση ενέργειας είναι μια σταθερά της ανθρώπινης ιστορίας. Άσχετα με το μέγεθος, τον τρόπο οργάνωσης και τη δομή μιας κοινωνίας, αυτή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ένα σύστημα διάθεσης ενέργειας, όπως τα κύτταρα ενός οργανισμού δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς την ενέργεια που μεταφέρεται με το αίμα. Οι λύσεις που έχουν δοθεί στο πρόβλημα δια μέσου της ιστορίας και ανά τον κόσμο ποικίλουν εξαιρετικά, πάντα σε εξάρτηση από τη μορφή της ενέργειας που χρησιμοποιεί η εκάστοτε κοινωνία. Ταυτόχρονα όμως, αυτές οι  λύσεις καθορίζουν, σε πολύ μεγάλο βαθμό, και τον τρόπο της οργάνωσής της.

Για παράδειγμα μια δουλοκτητική κοινωνία (πχ η αποικιοκρατική Βραζιλία) απαιτεί μια φτηνή πηγή δούλων και ένα τρόπο μεταφοράς τους εκεί που χρειάζονται. Μια βιομηχανική κοινωνία του 19ου αιώνα απαιτεί μεγάλες ποσότητες άνθρακα για να λειτουργήσει τα εργοστάσια. Μια σύγχρονη κοινωνία χρησιμοποιεί κυρίως πετρέλαιο και (σε κάποιες περιπτώσεις) πυρηνικά εργοστάσια για την παραγωγή της ενέργειας. Για το σκοπό αυτό, η κάθε κοινωνία χρησιμοποιεί ένα ολόκληρο δίκτυο για να προμηθευτεί την ενέργεια που χρησιμοποιεί. Η δουλοκτητική κοινωνία συντηρεί το δίκτυο των δουλεμπόρων (δίκτυο μεταφοράς) για να μεταφέρει σκλάβους από την Αφρική (πηγή της ενέργειας του συστήματος) στα χωράφια των γαιοκτημόνων στη Βραζιλία (καταναλωτής). Το ίδιο συμβαίνει και με όλες τις άλλες ιστορικές κοινωνίες.

Πιο συγκεκριμένα, σε όλες τις βιομηχανικές (και μετα-βιομηχανικές) κοινωνίες το σύστημα αυτό αποτελείται από δύο αυστηρά διαχωρισμένους πόλους: Τις πηγές ενέργειας και τους καταναλωτές. Αλλού βρίσκονται τα κοιτάσματα πετρελαίου, αλλού τα αυτοκίνητα που το καταναλώνουν. Το χάσμα καλείται να το γεφυρώσει μια οργάνωση, η οποία είναι ή καπιταλιστική ή κρατική. Σε κάθε περίπτωση όμως ιεραρχική.

Και οι δύο τύποι οργάνωσης έχουν τα ειδικά τους μειονεκτήματα. Η κρατική οργάνωση είναι φανερά ιεραρχική και γραφειοκρατική, ελέγχεται από (αρκετές φορές ιδιοτελείς) πολιτικούς και είναι συνυφασμένη με μεγάλες απώλειες ενέργειας κατά τη μεταφορά. Επίσης, πολλές φορές για να μειώσει τα κόστη η δημόσια οργάνωση μπορεί να προτιμήσει επενδύσεις παλιάς τεχνολογίας και χαμηλού κόστους (πχ γαιάνθρακα) ή να χρησιμοποιεί καύσιμες πρώτες ύλες, όπως ο λιγνίτης ή η τύρφη για την Ελλάδα, που ναι μεν είναι φτηνές (έως δωρεάν) αλλά είναι απολύτως καταστροφικές προς το περιβάλλον.

Από την άλλη, η καπιταλιστική λύση είναι επίσης προβληματική, αφού το πρόταγμα του κέρδους ωθεί τις εταιρίες σε πρακτικές καταστροφικές προς το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής των ανθρώπων (βλ. πόλεμος στο Ιράκ για το πετρέλαιο, ναυάγιο Εxxon κ.α.). Επίσης, οι ιδιωτικές εταιρίες μεταφοράς ενέργειας πουθενά δεν μπόρεσαν να επιβιώσουν. Παράδειγμα η Καλιφόρνια, όπου η χρεοκοπία των πέντε εταιριών μεταφοράς ενέργειας είχε ως αποτέλεσμα τα συνεχή της  μπλακ άουτ.

Πρέπει λοιπόν να αναρωτηθούμε: Δεν υπάρχει εναλλακτική οδός;

Σήμερα προτάσσεται όλο και πιο επιτακτική η ανάγκη αντικατάστασης των υπαρχόντων πηγών παραγωγής ενέργειας με Ανανεώσιμες Πηγές, όπως η ενέργεια του ήλιου, του αέρα, η γεωθερμική. Αυτές όμως οι πηγές, εκτός από φιλικές προς το περιβάλλον, είναι και (σχεδόν) πανταχού παρούσες. Αν κάπου λείπει η μία θα υπάρχει η άλλη. Για πρώτη φορά λοιπόν οι καταναλωτές δεν χρειάζονται ένα ιεραρχικό δίκτυο για τους μεταφέρει την ενέργεια από κάποιες μακρινές συγκεντρωμένες πηγές στο σπίτι τους. Οι ΑΠΕ λοιπόν καθιστούν το ερώτημα “ΔΕΗ ή Ιδιώτες” ψευδοδίλλημα: Οι καταναλωτές ενέργειας (όλοι εμείς) μπορούν να παράγουν μόνοι τους την ενέργεια που χρησιμοποιούν, να πουλούν τυχόν πλεόνασμα σε γειτονικούς καταναλωτές και να αγοράζουν ενέργεια από άλλους, οριζόντια.

Μέχρι πρότινος αυτό το μοντέλο δεν ήταν δυνατό για πρακτικούς λόγους: Η ηλεκτρική ενέργεια πρέπει να καταναλώνεται τη στιγμή που παράγεται, αλλιώς χάνεται. Το πρόβλημα με τις ΑΠΕ είναι ότι προσφέρουν ενέργεια όταν μπορούν, όχι όταν αυτή χρειάζεται. Στα συμβατικά δίκτυα αντίθετα η ενέργεια είναι αποθηκευμένη σε διάφορες μορφές (ως χημική ενέργεια υδρογονανθράκων, δυναμική ενέργεια του νερού ενός υδροηλεκτρικού εργοστασίου κ.α.) και μετατρέπεται σε ηλεκτρική όταν υπάρχει ζήτηση. Καταρχήν δε μπορεί να γίνει το ίδιο με τις ΑΠΕ. Έτσι το οριζόντιο αυτό δίκτυο θα είχε σοβαρά προβλήματα υπερ- ή υπό- προσφοράς.

Αυτή η κατάσταση όμως τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει, χάρις την εξέλιξη της νανοτεχνολογίας. Πλέον μπορούμε να αποθηκεύσουμε την παραγόμενη ηλεκτρική ενέργεια και να τη χρησιμοποιήσουμε όποτε θέλουμε, χρησιμοποιώντας ως όχημα το υδρογόνο. Δηλαδή, μπορούμε με το ρεύμα που παράγει π.χ. μια ανεμογεννήτρια να διασπάσουμε νερό σε οξυγόνο και υδρογόνο, να κρατήσουμε, με τη βοήθεια των λεγόμενων νανοσωλήνων άνθρακα, το υδρογόνο σε ασφαλή δοχεία και όποτε θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε την ενέργεια που αποθηκεύσαμε, να ξαναενώνουμε το υδρογόνο με το οξυγόνο, με μοναδικό «καυσαέριο» ακίνδυνους υδρατμούς.

Αυτή η μέθοδος είναι φυσικά η επιτομή της οικολογικής λογικής. Αλλά πέρα από αυτό επιτρέπει την ύπαρξη ενός οριζοντίου συστήματος ηλεκτρικής ενέργειας, χωρίς μεσάζοντες, χωρίς απώλειες κατά τη μεταφορά, χωρίς ιεραρχίες και με τους πολίτες να ωφελούνται άμεσα από τον πλούτο της χώρας τους, με μια δομή που θυμίζει έντονα το Ίντερνετ: Ένα Διαδίκτυο Ενέργειας Υδρογόνου (ΔΕΥ).

Ας δούμε λοιπόν πιο συγκεκριμένα πως θα έμοιαζε ένα τέτοιο δίκτυο: Κάθε πολυκατοικία, κάθε εργοστάσιο και κάθε δημόσιο κτίριο θα είχε στην ταράτσα του μια μικρή μονάδα παραγωγής ενέργειας (ηλιακή ή αιολική) και ένα απλό μηχάνημα που θα μετατρέπει την ενέργεια αυτή σε υδρογόνο, μέσω της ηλεκτρόλυσης μιας ποσότητας νερού. Αυτό το υδρογόνο θα αποθηκεύεται για μελλοντική χρήση του οικήματος ή θα πωλείται αυτόματα στο διαδίκτυο που θα συνδέει όλους τους παραγωγούς-καταναλωτές, για να αγοραστεί από κάποιον άλλον γειτονικό κτίριο με μεγάλες (εκείνη τη στιγμή) ανάγκες. Χωρίς μεσάζοντες. Αν κάποια στιγμή απαιτείται η μεταφορά ενέργειας από μια περιοχή με υψηλά αποθεματικά σε μια περιοχή που προς στιγμήν έχει έλλειψη ενέργειας, αυτή μπορεί να γίνει μέσω του συμβατικού δημόσιου δικτύου.

Συνοψίζοντας, τα οφέλη από ένα τέτοιο δίκτυο θα ήταν σαρωτικά:

  • Πλήρης ανεξαρτησία από υδρογονάνθρακες – πυρηνικά
  • Καμία επιβάρυνση του περιβάλλοντος. Το υδρογόνο χρησιμοποιείται και σα καύσιμο για την αυτοκίνηση.
  • Αφού η ενέργεια καταναλώνεται σχεδόν εκεί που παράγεται, ελάχιστες απώλειες δικτύου (στη ΔΕΗ σήμερα φτάνουν το 40%)
  • Ελάχιστη ως καμία οικονομική επιβάρυνση των καταναλωτών, τέλος στα τιμολόγια των πάροχων ενέργειας
  • Ενεργειακή αυτάρκεια
  • Οικονομικό όφελος για όσους δεν καταναλώνουν ενέργεια, στις διακοπές το σπίτι βγάζει λεφτά!

 Και τι απαντά σε όλα αυτά η Ελλάδα; Με νόμο του Σουφλιά  είναι παράνομη η ύπαρξη μονάδων παραγωγής ενέργειας σε κατοικημένες περιοχές για… χωροταξικούς λόγους!!!! Δηλαδή αντί το κράτος να επιδοτεί τους πολίτες για τη μείωση της εξάρτησης από το πετρέλαιο, απαγορεύει να υπάρχουν στις ταράτσες ανεμογεννήτριες, έτσι ώστε οι μεγάλες εταιρίες ΑΠΕ να έχουν το μονοπώλιο, κατασκευάζοντας τεράστια πάρκα μακριά από την κατανάλωση και επιβαρύνοντας τον οικογενειακό προϋπολογισμό.

 Σε όλα αυτά η Αριστερά θα πρέπει να επιλέξει: Ή θα μείνουμε προσκολλημένοι στον ιεραρχικό κρατισμό του χθες, ή θα παλέψουμε ενάντια στον καπιταλισμό και τις γραφειοκρατίες, με μοναδικό στόχο τις οριζόντιες λογικές και τις αντιιεραρχικές δομές (δίκτυα, μη κερδοσκοπικούς Κοινωνικούς Συνεταιρισμούς) σε κάθε πεδίο της δημόσιας ζωής.

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η σπύρος λέει:

    οι πολυκατοικιες με το υδρογονο θα ηταν εν δυνάμει βομβες. Δες τα ζέπελιν για παράδειγμα.

  2. Ο/Η Αρης Χατζηχρήστος λέει:

    Όπως αναφέρεται και στο κείμενο, το ζήτημα της ασφάλειας έχει λυθεί πλήρως με τις δεξαμενές νανοσωλήνων άνθρακα. Αυτές είναι πολύ ασφαλέστερες από τη δεξαμενή με το πετρέλαιο της πολυκατοικίας σου, μιας και το συγκεκριμένο υλικό είναι 10 φορές ανθεκτικότερο από το διαμάντι…

  3. Ο/Η NM λέει:

    Στην Ελλάδα το 50% του πληθυσμού ζει στην Αθήνα, ή το 80% σε αστικές περιοχές. Αυτό σημαίνει ότι οκτώ στις δέκα οικογένειες κατοικούν σε πολυκατοικίες.
    Δεν υπάρχει κανένα τέτοιο οικοδόμημα που να μπορεί να αντέξει στην ταράτσα του έναν συλλέκτη (ηλιακό ή αιολικό) που να το τροφοδοτεί με ενέργεια περισσότερη απ όση καταναλώνει. Ενδεχόμενη τέτοια κατασκευή στο μέλλον –με τα σημερινά τεχνικά δεδομένα- μάλλον αποκλείεται.
    Στα σημεία που βρίσκονται τα σπίτια μας δεν σημαίνει ότι και οι άνεμοι είναι πάντα στο μέγιστο εκμεταλλεύσιμοι.
    Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι ανεμογεννήτριες είναι καλό να έχουν μεγάλο μέγεθος και να τοποθετούνται σε σημεία που ο άνεμος έχει την ιδανική ισχύ και διάρκεια. Αυτό θα μειώνει κάπως το κόστος παραγωγής που έτσι κι αλοιώς είναι (ακόμα) ψηλότερο του συμβατικού.

    Βεβαίως η τοποθέτηση ανεμογεννητριών σε μικρες κοινότητες ή οικογένειες που διαθέτουν μεγάλους ελεύθερους χώρους, μεσα στον περίβολο των σπιτιών ή σε κοντινή αποσταση και παντα στο καταλληλότερο σημείο απόδωσης, ειναι κατι το εφικτό και ευκταίο. Αλλά δυστυχώς όχι σε αστικό περιβάλλον.

    Θα γνωρίζεις τα μεγαλεπήβολα σχέδια που θέλουν την έρημο Σαχάρα να μετατρέπεται σε ένα τεράστιο ηλιακό και αιολικό πάρκο με την παραγόμενη ενέργεια να μεταφέρεται καλωδιακά στην Ευρώπη.
    Δεν ξέρω πότε και αν αυτό υλοποιηθεί. Αλλά δινει μια εικόνα του σχεδιασμού του μέλλοντος.

    Προς το παρόν και για πολλά χρόνια ακόμα η παραγόμενη απο ΑΠΕ ηλεκτρική ενέργεια θα υπολείπεται των συνολικών αναγκών μας. Ειναι πολύ μακρινή η μέρα που οι ΑΠΕ θα μας δίνουν τόσο άφθονη ενέργεια που θα υπάρξει ανάγκη αποθήκευσής της. Προσωπικά πιστεύω οτι πολύ πιο γρήγορα θα καταφερουμε να λύσουμε το προβλημα της ελεγχόμενης υδρογονικής σύντηξης που θα μας λύσει το ενεργειακό για αρκετούς αιώνες αν οχι αιωνίως. Σε αυτή την περίπτωση βεβαια δεν θα έχουμε ανάγκη ούτε ΑΠΕ ουτε δικτυων μεταφορας αεριων ή υγρών καυσίμων. Με εξαίρεση τους κινητηρες που θα χρησιμοποιούν οχήματα που βεβαιως και θα ειναι υβριδικοί.

    Ο τρόπος αποθηκευσης του υδρογόνου που προτείνεις δεν ειναι και ο ασφαλέστερος περιβαλλοντικά. Σιγουρα ειναι κατά πολύ ακριβωτερος της απλής φιαλης υπο πιεση και επισης δεν ειναι ακομα καθολου λειτουργικός και ασφαλής για δικτυο μεταφοράς.

    Με δεδομενα τα παραπάνω βρίσκω εφικτό κατι περισσότερο απλό, φτηνό, ασφαλές και με ήδη λυμένα τα τεχνικά του προβληματα. Δηλαδή:
    Αντι να ηλεκτρολύουμε νερό και να αποθηκεύουμε υδρογόνο και οξυγόνο και μετά να μεταφερουμε το καυσιμο στο σημειο καταναλωσης μπορουμε με μια μικρή αλλαγή των μετρητών καταναλωσης ηλεκτρικού ρευματος να τους κανουμε να δουλεύουν και αρνητικά. Ουτως ώστε η οικιακή μοναδα που καταναλωνει ηλεκτρική ενεργεια να παραγει με ΑΠΕ οτι μπορεί και να συμπληρωνει την υπολοιπη απο το κοινοχρηστο δικτυο παραγωγης. Τις ώρες ομως που η οικιακή παραγωγή είναι μεγαλύτερη απο την οικιακή κατανάλωση, το ρευμα που παραγεται θα διοχετευεται στο δημοσιο δικτυο και βεβαια ο μετρητης γυρίζοντας αναποδα θα αφαιρεί το αντιστοιχο κοστος των αποδιδόμενων KWh απο τον καταναλωτη. Δεν φαινεται πιο απλό αυτό? Μάλιστα αν θυμαμαι καλά κατι τετοιο έχει προταθεί στο παρελθόν (εκτός απο τεχνική χρειαζεται και νομοθετική ρυθμιση)

    Τωρα για την αποθηκευση ενεργειας με τη μορφή Υδρογόνου-Οξυγόνου.
    Ειναι εξαιρετικά χρήσιμη για χρηση σε μηχανες κίνησης. πχ Αυτοκινητα, σκαφη κλπ
    Θα αναφέρω τρια παραδείγματα.

    Το πρώτο. Υπαρχει καποιος στα Σπατα που εχει κατασκευασει μια αυτοματοποιημενη συσκευή παραγωγης Η & Ο απο ηλεκτρόλυση. Ειναι μεγεθους κοντεϊνερ και τροφοδοτείται με ηλεκτρικό ρεύμα που παραγει μια μετριου μεγεθους ανεμογεννητρια. Ο ρυθμός παραγωγης των καυσιμων αερίων εξαρταται απολυτα απο τον πνεοντα ανεμο. (Οταν αυτός ειναι δυνατός και φυσά για πολλες ώρες, τότε οι φιαλες συλλογής γεμιζουν γρηγορα.)
    Η συσκευή δουλεύει ρομποτικά αλλα ο παραγωγός που βρισκεται συνηθως μακρυά εχει πληρη εποπτεία μεσω διαδικτυου. Η συντηρηση ειναι ελαχιστη και ο ιδιοκτητης λειτουργώντας περιπου σαν μελισουργός δεν έχει παρά να παει να μαζέψει τα αποθηκευμένα αέρια που του χρησιμευουν για να κινει ενα υβριδικό οχημα που μεταφέρει τις φιάλες με τα υπόλοιπα αέρια που παράγει στους πελάτες του (οι περισσότεροι οξυγονοκολλητές, αν και το αέριο είναι τόσο καθαρό που θα μπορούσε να πωληθεί και για ιατρική χρήση) εξασφαλίζοντας και καποιο μικρό οικονομικό όφελος. (βέβαια μια τέτοια πειραματική συσκευή – διάταξη έχει επιδοτηθεί για τον σχεδιασμό – κατασκευή της και συνεπώς δεν υπάρχει θέμα απόσβεσης)

    Το δεύτερο. Οπως γνωρίζεις τα καινούρια υποβρύχια (αυτά που γέρνουν) του Πολεμικού Ναυτικού θα χρησιμοποιούν υβριδικούς κινητηρες με καυσιμο υδρογόνο και οξυγόνο. Αυτό θα τους δινει κατά πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες που δεν θα περιγράψω εδώ.
    Το Ναυτικό αγοράζει τα αέρια αυτά σε τιμες αγοράς που ειναι ακομα πολύ μεγαλύτερες απο το αν χρησιμοποιούσε το παραδοσιακό Diesel κινησης ή άλλον υδρογονάνθρακα.
    Υποθέτω ότι η υπάρχουσα κλειστή δομή και οι δυνατότητες σε υποστηρικτικά σκαφη του ΠΝ θα του επέτρεπαν να εγκαταστήσει ανεμογεννήτριες σε ακατοικητα απομακρυσμενα νησια, υφαλους κλπ, παράγωντας με αυτες καυσιμα αερια σε εγκαταστάσεις σαν την παραπανω.
    Αυτά τα καύσιμα νομίζω ότι θα ειχαν εκτός απο το οικονομικό και τεράστιο οικολογικό όφελος . Ασε που οι υβριδικοί κινητηρες θα μπορουσαν να εγκατασταθούν και σε άλλα, εκτός των υποβρυχίων, σκάφη.
    Θα εχεις διαβάσει μικρός το «20000 λεύγες υπο την θαλασσα» του Ιουλίου Βερν. Το βιβλίο που περιγράφει τις περιπλανήσεις του υποβρυχίου «Ναυτίλος» με κυβερνητη τον πλοίαρχο Νέμο. Θα θυμάσαι οτι το υποβρύχιο αυτό το κινούσαν κινητήρες που χρησιμοποιούσαν κάποιο άγνωστο κάυσιμο στον επιβάτη – καθηγητή Ανορακ. Καύσιμο που όταν εξαντλείται, ο Ναυτίλος το προμηθεύεται επισκεπτόμενος τη βάση του που βρίσκεται καλά κρυμμένη στην ακατοικητη «Μυστηριώδη Νήσο» καταμεσής του Ωκεανού. Να λοιπόν που τις παιδικές μας απορίες για τη φύση αυτού του φανταστικού καυσίμου ήρθε στις μέρες μας να λύσει η τεχνολογία και η ανάγκη.

    Το τρίτο παράδειγμα. Φέρε στο νου σου μια μικρή κοινότητα στην Ελλάδα. Ενα νησί ας πουμε που οι κάτοικοι του ζουν απο τον καλοκαιρινό τουρισμό, το ψάρεμα, τους μισθούς των ξενητεμένων ναυτικών και τις Κοινοτικές – κρατικές επιδοτήσεις οσον αφορά τις υποδομές.
    Οι αναγκες σε ενέργεια είναι:
    α) Ηλεκτρικές για τις κατοικίες, τα λίγα δημόσια κτήρια, τον φωτισμό των δημόσιων χώρων και ρυεματοδότηση εγκαταστάσεων, τα ξενοδοχεία, εστιατόρια, μπαρ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και την εγκατάσταση αφαλάτωσης αν το νερό δεν επαρκεί.
    β) Σε υδρογονάθρακες (Diesel ή φυσικό αέριο) για την κινηση του ενός ή δυο λεωφορίων, αποριματοφόρων και γενικά των ΔΧ ή ΙΧ χερσαίων οχημάτων, των αλιευτικών σκαφών και ενδεχομένως τη γεννήτρια παραγωγής ηλεκτρικόυ ρεύματος (αν δεν ειναι συνδεδεμένο με το εθνικό δίκτυο)
    Οι ενεργειακές ανάγκες ειναι λόγω τουρισμού λοιπόν το καλοκαιρι περιπου 10πλάσιες των χειμερινών οσον αφορά το ηλεκτρικό ρευμα και περίπου 5πλάσιες οσον αφορά τους υδρογονάνθρακες.
    Ας υποθέσουμε οτι το νησι αυτό διαθέτει την τυπική γεωγραφία για ένα τέτοιο μέρος, Δηλαδή αφθονες άγονες εκτάσεις και ένα ή περισσότερα ανεμοδαρμένα υψώματα ιδανικά για εγκατάσταση ανεμογεννητριών.
    Ας υποθέσουμε επίσης ότι η κοινότητα ενισχύεται οικονομικά και μελετά, χωροθετεί, εγκαθιστά και διασυνδέει με κρατικές δαπανες τόσες ανεμογεννητριες που της επιτρέπουν να παράγει ισχύ που να καλυπτει το 100% των καλοκαιρινών αναγκών της.
    Κατά τους χειμερινούς μηνες όμως οι ανάγκες της σε ηλεκτρικό ρεύμα μειωνονται στο 1/10 και πιαθνά και η παραγωγή να ειναι μεγαλύτερη λογω χειμερινών ισχυρών ανέμων.

    Σημειωση: Θεωρώ εύλογο ότι οι ανεμ/τριες θα ειναι ειδικά σχεδιασμενες για τις κλιματικές συνθηκες της περιοχής και όχι σαν αυτές που εγκαθιστουν τελευταία κατά κόρο οι «επενδυτές» στην ελληνική ύπαιθρο. Που δεν αντεχουν ριπές ανέμων, που λειτουργούν με ανέμους ως 5-6 μποφώρ και ειναι τόσο μεγάλες που για να μεταφερθούν πρέπει να ισοπεδώσεις τεράστιες εκτάσεις.

    Για την ενέργεια που περισσεύει, η κοινότητα μας εχει τρεις επιλογές. α) να την χάσει, β) να την διοχετεύσει στο εθνικό δίκτυο (αν είναι διασυνδεδεμένη) και γ) να την αποθηκεύσει.
    Στην «γ» περιπτωση η ηλεκτρολυση ειναι βεβαια η καλυτερη λύση. Καθως ειναι αυτη που θα επιτρέψει στο δημιουργηθέν απο το απλο νερό καύσιμο να χρησιμοποιθεί σε οχήματα χερσαια ή θαλάσσια, σε σπίτα για θερμανση ή μαγείρεμα και βεβαια ενισχυτικά για παραγωγή επιπλέον ηλεκτρικού ρευματος απο υβριδικες γεννητριες σε περιπτωση ανάγκης.

    Αλλά με την υπάρχουσα ή αναμενόμενη τεχνολογια κατασκευης μονάδων ΑΠΕ δεν ειναι δυνατόν να εχουμε τοσο μεγαλα περισσεύματα που να δικαιολογουν σωληνώσεις μεταφοράς ή ειδικές συνθηκες αποθηκευσης. Ακομα και αν καλυπταμε καθε τετραγωνικο μετρο του νησιου με ανεμογεννητριες ή ηλιοσυλλέκτες.
    Ακομα κι αν καλυψουμε ολοκληρη τη Σαχαρα με ΑΠΕ, οι αμεσες αναγκες καταναλωσης στην Ευρωπη ή αλλου θα μας υποχρέωναν (και θα ηταν και πιο φτηνό) να εγκαταστησουμε καλωδια μεταφορας υψηλής τασης παρά ειδικές σωληνώσεις μεταφοράς αεριων.

    Τελος. Οταν μιλάω για ΑΠΕ εννοώ πλην ειδικών και ελαχιστων εξαιρέσεων για ανεμογεννήτριες, Οι υπολοιπες γνωστές τεχνικές μάλλον αποκλειονται. Καθώς α) η γεωθερμία ειναι σαφώς καλυτερο να διοχετευεται αυτουσια με συμβατικές σωληνώσεις για θερμανση και οχι για παραγωγη ηλ/κου ρευματος (στην Κοζανη απο χρονια λειτουργει τετοιο δικτυο «τηλεθέρμανσης» σε ολοκληρη την πολη και τα περιχωρα – με ενεργεια προερχομενη απο συμβατικες πηγες) και β) οι ηλιακες κυψέλες έχουν περισσότερα μειονεκτήματα παρά πλεονεκτήματα. Οπως ότι το 90% της ακτινοβολίας αντανακλάται στην ατμόσφαιρα θερμαίνοντας την περισσότερο απ οτι αν αποροφόταν απο το έδαφος και οτι το χωμα που αναγκαστικά σκιάζουν οι κυψέλες νεκρώνεται απο μικροοργανισμούς και χλωριδα (ή αποκτά άλλες βιολογικές ιδιότητες) με ολα τα συνεπαγωμενα δυσμενη αποτελέσματα.

  4. Ο/Η σπύρος λέει:

    επιτέλους να μια επιστημονικά τεκμηριωμένη ανάλυση. Ευχαριστώ ΝΜ.

  5. Ο/Η ασυλοποιημενος αριστερος λέει:

    Κατ αρχην μπραβο στον αρθρογραφο για την τοποθετηση του μιας και η ουσια του προβληματος ειναι πολιτικη και η θεση που υπερασπιζεται βαθυτατα αντισυστημικη
    Στο τεχνικο μερος τωρα, απ οτι καταλαβα προτεινεται η μεθοδος της ιδιοπαραγωγης ενεργειας και η διασυνδεση των παραγωγων με ενα Διαδικτυο Ενεργειας Υδρογονου. Αντιλαμβανομαι οτι αυτο θα μεταφερει ηλεκτρικη ενεργεια και οχι αεριο υδρογονου, δημιουργοντας ετσι τις προυποθεσεις αυτο, σαν περιισευμα ενεργειας απαραιτητης για την σταθεροποιηση του συστηματος, να δημιουργειται σε κοινοχρηστους χωρους, με διαχειριση απο κοινωνικους συνεταιρισμους παραγωγων/καταναλωτων. Λαμπρο παραδειγμα εφικτης και πολιτικα αλλα και οικολογικα ριζοσπαστικης προσεγγισης!
    Μπραβο και παλι

  6. Ο/Η Αλέκος (ο άλλος) λέει:

    Λύσεις του σήμερα.
    1. Η Δανία παράγει περίπου το 20% των συνολικών αναγκών της από αιολικά πάρκα και έχει δημιουργήσει περίπου 20.000 θέσεις εργασίας από τις εταιρείες που κατασκευάζουν ανεμογεννήτριες. Η συνολική παραγωγή των >3Gwatt αντιστοιχεί περίπου στο 25% της ελληνικής κατανάλωσης, συνεπώς μια παρόμοια πολιτική στην ελλάδα θα μπορούσε να κλείσει μία από τις μεγάλες μονάδες σε μεγαλόπολη ή πτολεμαϊδα.
    2. Θερμοχημικά εργοστάσια που μετατρέπουν τα σκουπίδια σε ενέργεια. Πρακτικά η αναερόβια «καύση» των οικιακών αποβλήτων, αφού αφαιρεθούν χημικά διάφορες ενώσεις χλωρίου, όπως και οι μπαταρίες. Κάθε μέρα παράγονται στην αττική περίπου 4.000 τόνοι οικιακών αποβλήτων, τα οποία με τη σημερινή τεχνολογία μπορούν να ηλεκτροδοτήσουν σχεδόν 80.000 πολίτες. Σημειώνεται εδώ ότι οι μονάδες επεξεργασίας αποβλήτων απασχολούν από εντελώς εξειδικευμένο έως πλήρως ανειδίκευτο προσωπικό.
    3. Γεωθερμία. Το γεωθερμικό δυναμικό στην ελλάδα εκτιμάται μεταξύ 500MW και 2GW, ενώ μόνο τα δύο από τα τριάντα εντοπισμένα πεδία μπορούν να παράγουν πάνω από 250MW. Θα μπορούσαμε ίσως να πάρουμε και τεχνική βοήθεια από το Σαλβαδόρ, το οποίο παράγει το 15% της οικιακής ενέργειας από γεωθερμία.

    Η φύση μας δείχνει το αύριο
    Το μέλλον της ενεργειακής παραγωγής πιθανότατα βρίσκεται στην τεχνητή φωτοσύνθεση. Η τεχνολογία είναι ακόμη πειραματική και ίσως απέχουμε 20 χρόνια από την οικιακή αξιοποίηση, αλλά από τη στιγμή που θα καταστεί διαθέσιμη δεν θα έχει κανένα ανταγωνιστή, απλώς και μόνο γιατί οι συσκευές που την παράγουν θα καταναλώνουν το διοξείδιο του άνθρακα που έχουμε απελευθερώσει από τη βιομηχανική επανάσταση και δώθε. Μόλις πέρσι το γενάρη η Mitsubishi ανακοίνωσε ότι επενδύει 5 δις δολλάρια για την εμπορική ανάπτυξη και τη μελλοντική εμπορική προώθηση μιας γεννήτριας που δεν θα παράγει απλώς ρεύμα, αλλά θα χρησιμοποιεί τον άνθρακα του διοξειδίου για να παράγει πολυμερή και ριτίνες (!), ενώ μόνο τα τελευταία δύο χρόνια έχουν εμφανιστεί περίπου δέκα δημοσιεύσεις που αφορούν την ανάπτυξη ΦΘΗΝΩΝ υλικών που θα χρησιμοποιούνται σε φωτοσυνθετικές διατάξεις. Και ενώ η φυσική φωτοσύνθεση μετατρέπει περίπου το 2-6% της ηλιακής ενέργειας σε ηλεκτρική, επίσης πέρυσι ανακοινώθηκε από βρετανικό πανεπιστήμιο ότι αναπτύχθηκε υλικό με αντίστοιχη απόδοση 60%!!!

  7. Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

    Συμπληρώνονυας τον προλαλίσαντα Άλλο, η Ισλανδία αξιοποιεί την γεωθερμία της για την παραγωγή υδρογόνου, με την οποία κινεί σήμερα το 70% του στόλου των αυτοκινήτων της, έχοντας σαν στόχο την πλήρη απεξάρτηση από τις εφαρμογές άνθρακα.
    Ποιός μίλησε για επιστημονική φαντασία?
    Μόνο που η «Πράσινη Ανάπτυξη» προϋποθέτει ρήξεις. Όχι μόνο με το πετρελαϊκό κατεστημένο που κρατάει όμηρο όλο τον πλανήτη αλλά και από τις «πράσινες» δήθεν επενδύσεις των γιγα-πάρκων, που επί της ουσίας, συντηρούν και αναπαράγουν το σημερινό ιεραρχικό μοντέλο παραγωγής και διάθεσης ενέργειας.
    Το green washing σε συσκευασία «πράσινα άλογα» αλλά ελληνικά

  8. Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

  9. Ο/Η george λέει:

    Με ενδιαφέρει πολύ η υπόθεση Rossi – Focardi και έχω ήδη ασχοληθεί. Το βίντεο που ανεβάσατε για τον καταλύτη ενέργειας το πρωτοανέβασα στο blog μου. Αναζητώ τον Άρη Χατζηχρήστο για συνέντευξη on camera που θα αναρτήσω στο blog αν συμφωνεί κι αυτός.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s