Συζήτηση για το μέτωπο κατά των μέτρων και του συμφώνου σταθερότητας (Πατήσια)

Posted: 09/04/2010 by Γιάννης Χ. in Αριστερά, Κρίση-Οικονομία
Ετικέτες:

Γιατί πρέπει να φύγει η κυβέρνηση Παπανδρέου….

`

`

ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ!

ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ!

ΔΕΥΤΕΡΑ 12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010, 7.00μμ

ΚΑΥΤΑΤΖΟΓΛΟΥ 5  Πατήσια– Αίθουσα Εκστάν 1ος Όροφος

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ:

ΑΛΕΚΟ ΑΛΑΒΑΝΟ, μέλος ΣΥ.ΡΙΖ.Α.,

για το σύμφωνο σταθερότητας με κεντρικό αντικείμενο «γιατί πρέπει να φύγει η κυβέρνηση Παπανδρέου»

ΘΩΜΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, οικονομολόγος- ιστορικός,

για την ιστορία των δανείων της Ελλάδας

`

ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Σχόλια
  1. Ο/Η redpunk67 λέει:

    Εντάξει ρε παιδιά, να φύγει. Κι εγώ μέσα. Εναλλακτική πρόταση;;; Ποιος θα τη διαδεχτεί;;; Ο Σαμαράς; Ο Σαμαράς και ο Γιωργάκης μαζί; Ο Σαμαράς, ο Γιωργάκης και ο Καρατζαφύρερ; Κι αυτό θεωρείται καλύτερο; Και μην πει κανείς η αριστερά… Πώς;;; Με ΠΟΙΑ εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης;;; Με αυτή που δεν έχει ειπωθεί ακόμα;;;
    Συντρόφια, όλα καλά και άγια, αλλά με πυροτεχνήματα και ντουφεκιές στον αέρα, δεν αλλάζουν τα πράγματα. Χρειάζεται δουλειά, δουλειά στο κίνημα και σοβαρές εναλλακτικές προτάσεις.

  2. Ο/Η Βαγγελιώ Σ λέει:

    Να την διαδεχτεί μια κυβέρνηση η οποία :
    – Θα πει δεν πληρώνω το χρέος διότι είναι ανήθικο και καταδικάζει το λαό και τις επόμενες γενιές σε στραγγαλισμό.
    -Θα εθνικοποιήσει τις τράπεζες και θα δημιουργήσει ένα τραπεζικό

  3. Ο/Η Nikol λέει:

    Γιατί χρησιμοποιείτε τον Αλαβάνο σαν μαϊντανό στις ομιλίες και στις εκδηλώσεις που οργανώνεται. Δεν υπάρχει κανείς άλλος;(δεν αναφέρομε στη ΠΑΣΑ) Δεν θυμίζει λίγο περιφορά εικόνων, λίγο θρησκεία, λίγο προσωπολατρία;

  4. Ο/Η Βαγγελιώ Σ λέει:

    Συγνώμη repunk67, κόπηκε το σχόλιο, επαναλαμβάνω μια εναλλακτική πρόταση:
    Να την διαδεχτεί μια κυβέρνηση η οποία :
    – Θα πει δεν πληρώνω το χρέος διότι είναι ανήθικο και καταδικάζει το λαό και τις επόμενες γενιές σε εξαθλίωση.
    -Θα εθνικοποιήσει χωρίς αποζημίωση των μεγαλομετόχων τις τράπεζες και θα δημιουργήσει ένα τραπεζικό σύστημα με κριτήρια ηθικής τράπεζας και κοινωνικό έλεγχο.
    -Θα εθνικοποιήσει χωρίς αποζημίωση των μεγαλομετόχων όλους τους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, τηλεπικοινωνίες, λιμάνια κλπ εφαρμόζοντας εργατικό και κοινωνικό έλεγχο.
    -θα φύγει από το ευρώ, εαν δεν αλλάξει η υφιστάμενη αρχιτεκτονική του ευρώ
    -θα επιβάλλει βαρύτατη φορολογία στην έξοδο κεφαλαίων από τη χώρα, αλλά και στη είσοδό τους (διότι είναι προφανές ότι θα φύγουν πριν γίνει αριστερή αλλαγή και θα επανακάμψουν για να αγοράσουν στη φτήνια τα πάντα)
    -θα στηρίξει με όλους τους δυνατούς τρόπους τη δημιουργία συνεταιριστικών επιχειρήσεων στα πρότυπα του κοινωνικού τομέα της οικονομίας.
    -Στη βάση των παραπάνω θα εφαρμόσει τις επιμέρους προτάσεις για αναδιανόμη του εισοδήματος, κοινωνική πολιτική κλπ που μπορεί κανείς να βρει αναλυτικά στα 15 σημεία του ΣΥΡΙΖΑ,στο προγράμμα του ΣΥΡΙΖΑ, του ΣΥΝ, του ΚΚΕ κλπ
    Για τους ρυθμούς που θα γίνουν όλα τα παραπάνω θα ζητά τη λαϊκή νομιμοποίηση με δημοψηφίσματα. Η πρώτη πράξη μπορεί να είναι ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ για το ΣΣ και για το αν θα πληρώσει ή όχι το χρέος (αλλά Ισλανδία).

  5. Ο/Η Δημήτρης Κ. λέει:

    ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ

    ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΠΑΥΛΗΣ ΚΟΥΒΕΛΟΥ

    Τη στιγμή που ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας αδιαφορεί για τα κοινωνικά δρώμενα, αναλώνοντας το χρόνο του σε κέντρα διασκέδασης και internetcafé, η δική μας ανάγκη και επιθυμία να αρθρώσουμε πολιτικό λογο μεσα από διάφορες πράξεις και κατ’επέκταση να αντισταθούμε σε ένα σύστημα καταπίεσης, καταπάτησης και περιστολής των δικαιωμάτων μας και σε μια κοινωνία η οποία προβάλλει σαν μοναδικές αξίες τον πλουτισμό και τον ατομικισμό , μας ώθησε στην αναζήτηση ενός χώρου που μας δίνει τη δυνατότητα να αυτοοργανωθούμε δημιουργώντας έναν ελεύθερο χώρο.

    Η έπαυλη Κουβέλου στέκεται εδώ και 30 χρόνια εγκαταλειμμένη και παρατημένη στο έλεος του χρόνου και της φθοράς, περιμένοντας κάποιον να της δώσει ξανά ζωή και χρησιμότητα. Αφ’ότου παραχωρήθηκε στην εκκλησία με σκοπό την ίδρυση στέγης απόρων και ορφανών παιδιών εχει αφεθεί επιδεικτικά να ρημάξει και ο λόγος της εγκατάλειψης και της μη αξιοποίησης είναι προφανής. Για την εκκλησία, η οποία δε διαφέρει στη λειτουργία της απο άλλες εταιρίες, μια στέγη για άπορα παιδιά δε θα της επιφέρει κανένα οικονομικό όφελος. Έτσι αποφασίσαμε, σαν ομάδα η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως κομμάτι του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου, στις 7 Απριλίου 2010 να καταλάβουμε αυτό το κτίριο δημιουργώντας έναν ελεύθερο κοινωνικό χώρο, που θα στεγάσει τις πολιτικές και κοινωνικές πεποιθήσεις μας και θα γίνει αφορμή για ανταλλαγή ιδεών και απόψεων, πάντα μέσα από συλλογικές διαδικασίες, δρώντας αντιιεραρχικά.

    Μακριά από κομματικές επιρροές, με βασική αρχή την αυτοοργάνωση, προσδοκούμε να μετατρέψουμε αυτό το κτίριο σε εστία αντιπληροφόρησης, εκδηλώσεων, συζητήσεων και διαφόρων μορφών δράσης. Μας αφήνει εντελώς αδιάφορους οποιαδήποτε οικονομική ή ιδιοκτησιακή εκμετάλλευση αυτού του χώρου. Αντιθέτως, σκοπός μας είναι να τον κάνουμε ένα ενεργό κομμάτι της πόλης για τον καθένα.

    Έτσι, προχωρήσαμε σε διάφορες εργασίες (καθαρισμός κήπου και σπιτιού, μάζεμα μπάζων κλπ.), γεγονός που ενεργοποίησε μετά απο 30 χρόνια τα υποκριτικά αντανακλαστικά του ιδρύματος «Στέγη Αχιλλέως και Ευδοκίας Κουβέλου», το οποίο άσκησε μήνυση κατ’αγνώστων με την κατηγορία της διαταραξης οικιακής ειρήνης, ενημερώνοντας παράλληλα για άμεση εκκένωση του κτιρίου.

    Θεωρούμε δικαίωμά μας να έχουμε ένα χώρο ώστε να μπορούμε να ξεδιπλώσουμε τις δράσεις μας. Πρόθεση μας είναι να συμβάλλουμε με τον τρόπο μας στις κοινωνικές διεκδικήσεις και αγώνες ενάντια σε κάθε μορφήεξουσίας.

    ΜΕ ΟΠΛΟ ΜΑΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ

    ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 11/04 ΣΤΙΣ 12μμ ΓΙΑ ΓΛΕΝΤΙ ΚΑΙ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΠΑΥΛΗΣ ΚΟΥΒΕΛΟΥ

    Διονύσου και Σόλωνος (πίσω από το το ΙΚΑ Αμαρουσίου)

    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1152150

  6. Ο/Η Γ. Καλαντόπουλος λέει:

    Αν φύγει η τούτη Κυβέρνηση γιατί δεν πήρε πίσω τα αντιλαϊκά μέτρα σημαίνει ότι έφυγε κάτω από την λαϊκή πίεση. Όποια λοιπόν κυβέρνηση και να έρθει το πρώτο πράγμα που θα έχει να κάνει είναι να κλείσει αυτό το ζήτημα της απόσυρσης αυτών των μέτρων. Είτε τα πάρει όλα, είτε πάρει τα μισά θα είναι μια νίκη. Όμως η σημαντικότερη νίκη θα είναι ότι ο λαϊκός παράγοντας μπορεί να ρίχνει κυβερνήσεις. Και αυτό θα είναι ακριβώς το ποιο μεγάλο εμπόδιο που θα έχει η επόμενη κυβέρνηση στην επιβολή αντιλαϊκών μέτρων.

    Το τι θα κάνει μια επόμενη κυβέρνηση και τι θα απαντήσει το μαζικό κίνημα είναι ζητήματα που δεν νομίζω ότι εκ των προτέρων μπορούμε να τα απαντήσουμε συγκεκριμένα. Δεν νομίζω ότι πρέπει να πέσουμε στην λογική της προτασεολογίας, όπως κάνει η Β. Σωτηροπούλου προηγουμένως και δυστυχώς και η μεγάλη πλειοψηφία της αριστεράς. Όλα αυτά που προτείνει όπως, στάση πληρωμών, εθνικοποιήσεις, έξοδος από την ΟΝΕ δεν είναι καθόλου σίγουρο πως είναι λύσεις προς όφελος του κόσμου της εργασίας και κινούνται σε αριστερή κατεύθυνση.

    Ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς παραμένει ακόμα προσηλωμένο στο μοντέλο του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και στην πολιτική θεωρία της αριστεράς που στήριζε αυτό το μοντέλο. Σήμερα αναπαράγει μέσα από τις πολιτικές του προτάσεις τους ιδεολογικούς μύθους αυτής της Αριστεράς για τον φιλολαϊκό χαρακτήρα των εθνικοποιήσεων και άλλων κρατικών παρεμβάσεων στην οικονομία, όπως και τους μύθους ότι οι εθνικοί αγώνες (που προφανώς γίνονται σε συνεργασία με τις εθνικές αστικές τάξεις) ενάντια στις ιμπεριαλιστικές εξαρτήσεις είναι προς όφελος της εργατικής δύναμης.

    Τελικά αυτές οι αντιλήψεις υποτιμούν την πολιτική εξουσία και τον ρόλο που έχουν οι κρατικοί μηχανισμοί στην εξασφάλιση της αναπαραγωγής του καπιταλισμού. Όλα αυτά τα μέτρα που φαίνονται φιλολαϊκά για ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς, μπορεί να είναι μέτρα που τα παίρνει το πολιτικό σύστημα σε βάρος του κόσμου της εργασίας. Θυμίζω ότι στην χώρα μας κρατικοποιήσεις τραπεζών έκανε η Δεξιά του Κ. Καραμανλή και «στάση πληρωμών» η χούντα του Παπαδόπουλου όταν με πολιτική απόφαση χάρισε τα δάνεια των αγροτών. Επίσης εθνικά περήφανες στάσεις απέναντι στο ΝΑΤΟ μόνον η Δεξιά τόλμησε να κάνει…

    Αυτά τα λέω γιατί πιστεύω ότι αυτά που λέει η Β. Σωτηροπούλου μπορεί να τα κάνει και τούτη η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, όπως για παράδειγμα στάση πληρωμών. Αν υποθέσουμε ότι σκόπευε να κάνει κάτι τέτοιο τι άλλο θα έκανε από αυτό που κάνει σήμερα δηλαδή; Θα έβγαινε και θα φώναζε ότι ξέρετε ότι την άλλη βδομάδα θα κάνω στάση πληρωμών ή θα προσπαθούσε κουτσά στραβά να μαζέψει ότι μπορεί από δάνεια και μετά να κάνει κάτι τέτοιο; Και αν επαληθευτεί αυτό το σενάριο, τελικά τι θα έχει κερδίσει η δική μας Αριστερά; Τίποτα απολύτως! Θα έχει απλώς σκάψει τον λάκκο της, γιατί μετά από μια τέτοια κίνηση θα την έχει αδειάσει ο Γιωργάκης και δεν θα μπορεί να αρθρώσει κουβέντα. Όμως τα αντιλαϊκά μέτρα θα έχουν περάσει και δεν πρόκειται να ανασταλούν. Ο κόσμος της εργασίας θα βρίσκεται στο περιθώριο και θα φτύνει ακόμα πιο πολύ την Αριστερά, γιατί οι ονειρώξεις της δεν είχαν καμία σχέση με τα δικά του πραγματικά προβλήματα.

    Νομίζω ότι την έχουμε πατήσει γιατί αναζητούμε αριστερές πολιτικές απαντήσεις για την κρίση όχι με βάση τα πραγματικά διακυβεύματα για τον κόσμο της εργασίας, αλλά με βάση τις ανάγκες της εσωκομματικής διαπάλης στον ΣΥΡΙΖΑ και εν γένει την Αριστερά. Επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ των μελών μάλλον έχει εξαντλήσει την δυναμική του, αναζητούμε μια άλλη πολιτική ταυτότητα, που θα μας οριοθετεί από τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και θα δίνει μια άλλη προοπτική στο μαζικό κίνημα. Όμως αυτή η ταυτότητα δεν μπορεί να αναζητηθεί έξω και πάνω από το κίνημα και τις δικές του ανάγκες…

  7. Ο/Η Βάσω Χ. λέει:

    Η Β. Σωτηροπούλου κάνει μια σειρά προτάσεις που θα στηρίζονται στη λαϊκή διεκδίκηση και νομιμοποίηση..
    Γ. Καλοτζόπουλε ποιά είναι «τα πραγματικά διακυβεύματα για τον κόσμο της εργασίας» που εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω να βγαίνουν από το σχόλιο σου;

    • Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

      Να αναιρεθούν τα μέτρα που πάρθηκαν για τις μειώσεις των μισθών, το φορολογικό, να μην περάσουν τα νέα μέτρα για το ασφαλιστικό. Ο κόσμος της εργασίας πληρώνει μόνο αυτός για την κρίση, το έλλειμμα, τα δάνεια, πλήρωσε για για να μπούμε στην Ε.Ε. θα ξαναπληρώσει για να βγούμε από την Ε.Ε. Αυτά τα ζητήματα είναι που μπορούν να αποτελέσουν λαϊκή διεκδίκηση.Τόσο απλά είναι τα πράγματα…

      Αν δεν μπορεί να πέσει μια κυβέρνηση γιατί κόβει τους μισθούς και διαλύει το ασφαλιστικό σύστημα, τότε είναι σίγουρο ότι δεν θα φύγει επειδή θα γίνει λαϊκή απαίτηση η έξοδος από την ΟΝΕ ή η επιστροφή της χώρας στην δραχμή! Ούτε με την εξαθλίωση της εργατικής δύναμης βγαίνει κερδισμένη η Αριστερά. Το αντίθετο συμβαίνει.

      Επίσης η Αριστερά δεν λέει και τίποτα καινούργιο ουσιαστικά αναμασάει πράγματα που βρίσκονται κάπου ανάμεσα στο ΚΚΕ και στην Α.Π. του ΣΥΝ. Το να παίρνεις ένα ποσοστό από απ’ εδώ και ένα ποσοστό απ’ εκεί δεν φτιάχνεις τίποτα καινούργιο. Αναπαραγάγεις απλά το παλιό σε διάφορες εκδοχές. Αντί να αναμασάμε αυτά που λέει το ΚΚΕ (και ο Λαφαζάνης) μήπως θα πρέπει να σκεφτούμε γιατί άραγε το ΚΚΕ που ήταν πάντα η πιο συνεπής αντιευρωπαϊκή δύναμη σήμερα δεν βγαίνει πολιτικά κερδισμένο, ενώ κερδίζει το ΛΑΟΣ που συντάσσεται με το ΠΑΣΟΚ;

      • Ο/Η Βάσω Χ. λέει:

        Λες Γ. Καλατζόπουλε «να αναιρεθούν τα μέτρα που πάρθηκαν για τις μειώσεις των μισθών,το φορολογικό, να μην περάσουν τα νέα μέτρα για το ασφαλιστικό….Αυτά μπορούν να αποτελέσουν λαϊκή διεκδίκηση.Τόσο απλά είναι τα πράγματα…»
        Δεν καταλαβαίνω από που συμπεραίνεις ότι η Β.Σωτηροπούλου δεν συμφωνεί σε αυτό..
        Άντίθετα αυτό που καταλαβαίνω είναι πως δείνει με τις προτάσεις που κάνει και προοπτική, κάτι που είναι αναγκαίο για να τονώση τις λαϊκές διεκδικήσεις.
        Επίσης για την αριστερά δεν νομίζω πως έχει χάσει την αξιοπιστία της μόνο γιατί δεν λέει «τίποτα το καινούργιο»…
        Συμφωνώ πως με «το να παίρνεις ένα ποσοστό από δω και ένα απο΄εκεί δεν φτιάχνεις τίποτα καινούργιο».Αλλά αν δεν μπορείς σωστά και χωρίς προκατάληψη να λάβεις υπόψη σου το παλιο αποκλείεται να δημιουργήσεις το καινούργιο….
        Επίσης πιστεύεις ότι είναι δυνατόν η Κυβέρνηση του Πασόκ να κάνει αυτά που λέει η Β.Σωτηροπούλου, όπως ισχυρίζεσαι πάρα πάνω.
        Τότε το Πασόκ θα ήταν κάτι άλλο και όχι αυτό που έχει αποδείξει ότι είναι.

  8. Ο/Η Vagelio Sot. λέει:

    Προφανώς Καλατζο,το «Πάρτε τα μέτρα πίσω ή φύγετε μαζί τους» είναι το σημείο συνάντησης όλων των αντιστάσεων. Ουδείς το αμφισβήτησε αυτό. Όμως γιατί είναι «αποπροσανατολιστικό» οι αντιστεκόμενοι να σκεφτόμαστε και λίγο παραπέρα απ’ αυτό ; Γιατί είναι a priori «κουουέδικη» η «ρεφορμιστική» η συζήτηση για μια άλλη διακυβέρνηση που ανοίγει το δρόμο για το σοσιαλισμό ; Γιατί τα ερωτήματα «τι θα γίνει με το χρέος», «πως θα υπάρξει πλήρης απασχόληση», «ποιά πρέπει να είναι η θέση της χώρας στο διεθνή καταμερισμό εργασίας» να είναι υπόθεση μόνον ειδικών αστών οικονομολόγων ; Μήπως έτσι αναπαράγουμε το κυρίαρχο μοντέλο πολιτικής : » ο απλός κόσμος είναι για να διαμαρτύρεται και οι επαγγελματίες – ειδικοί της πολιτικής για να κυβερνούν, να χαράζουν στρατηγικές,να χειρίζονται και να ενσωματώνουν τις αντιδράσεις» ; Γιατί κάθε αίτημα για εθνικοποίηση είναι a priori «μύθος» ; Εθνικοποιήσεις έχει κάνει και το ΠΑΣΟΚ και ο Καραμανλής, έχει κάνει και ο Τσάβες. Είναι όλες του ιδίου τύπου; Είναι «σε βάρος του λαού» η εθνικοποίηση της Εταιρείας Ενέργειας που έκανε ο Τσάβες, βάζοντας μάλιστα μετόχους παραγωγούς και χρήστες ;
    Λέμε για κοινωνικούς συνεταιρισμούς, για εθνικοποιήσεις με κοινωνικό έλεγχο, για «ηθική τράπεζα». Τι σχέση έχουν αυτά με το απολύτως ιεραρχικό – αντιδημοκρατικό -συγκεντρωτικό και μακρυά από τις πραγματικές ανάγκες οικονομικό σύστημα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ;

  9. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    Πεστα ρε Βαγγελιώ!

  10. Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

    Βαγγελιώ Σ.,
    θα σταθώ σε 3 σημεία σχετικά με αυτά που γράφεις:

    1. Η οικονομία της Βενεζουέλας και ο Τσάβες δεν έχουν καμία σχέση με το τι συμβαίνει στην χώρα μας. Η Βενεζουέλα είναι μία από τις 5 ιδρυτικές χώρες του ΟΠΕΚ. Η οικονομία της χώρας στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στα υψηλά αποθέματα πετρελαίου που διαθέτει. Ο πετρελαϊκός τομέας αποτελεί περίπου ένα τρίτο του ΑΕΠ της χώρας και καταλαμβάνει περίπου το 80% των εξαγωγών της χώρας. Όταν έχεις τέτοιο πλούτο έχεις πολλά χαρτιά στα χέρια σου για να διαπραγματευτείς.

    Η εθνικοποίηση της Εταιρείας Ενέργειας που έκανε ο Τσάβες δεν είναι κανένα σοσιαλιστικό μέτρο. Η ΔΕΗ στην Ελλάδα ήταν και είναι ακόμα κρατική. Αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι πρόσφατα η Βενεζουέλα είχε μεγάλο ενεργειακό πρόβλημα και έγιναν 4ωρες διακοπές ηλεκτρικού και ότι ο Τσάβες ζήτησε την παραίτηση του υπουργού Ενέργειας, στον οποίο χρέωσε το πρόβλημα και την έλλειψη προγραμματισμού, μάλλον δεν είναι και τόσο ρόδινα τα πράγματα.

    Το ότι βάζει μετόχους «παραγωγούς και χρήστες» μαζί, ούτε αυτό λέει τίποτα. Είναι σαν να λες ότι θα βάλεις να συνδιοικούν ένα εργοστάσιο οι ιδιοκτήτες του μαζί με τους εργαζόμενους. Κάποιος θα πρέπει να έχει το πάνω χέρι, αλλιώς δεν γίνεται δουλειά. Αυτά τα πράγματα προσεγγίζουν περισσότερο τον ιδεολογικό πυρήνα του «εθνικοσοσιαλισμού» και ιδεολογιών για ταξική συμφιλίωση, παρά του σκέτου … «σοσιαλισμού» του οποίου νομίζω ότι είμαστε οπαδοί. Και στην ΕΣΔΔ, που τα πράγματα ήταν πολύ πιο ξεκάθαρα αφού σύμφωνα με το σύνταγμα της χώρας όλη η εξουσία ήταν στα σοβιέτ και οι καπιταλιστές δεν είχαν καμία… «μετοχή» στην Εταιρεία Ενέργειας και πουθενά αλλού, η πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική.

    Στην Βενεζουέλα ο Τσάβες έχει την ευχέρεια να διώξει κάποιους ξένους εκμεταλλευτές του πλούτου της χώρας. Το κάνει αυτό, αλλά βάζει κάποιους άλλους στην θέση τους. Διαβάζουμε πριν λίγες μέρες στον τύπο (1.04.2010): Η Ρωσία και η Βενεζουέλα κατέληξαν τις παραμονές σε συμφωνία για την από κοινού αξιοποίηση του μεγαλύτερου κοιτάσματος πετρελαίου «Χουνιν-6». Οι Ρώσοι άραγε είναι λιγότερο εκμεταλλευτές από τους Αμερικάνους; Αν αντιστρέψουμε το ερώτημα για τον Τσάβες και την Ελλάδα, με τον Γιωργάκη και την Βενεζουέλα, τότε πιθανόν και ο Γιωργάκης αν ήταν στην θέση του Τσάβες να έκανε τα ίδια. Ο πατέρας του, ο Αντρέας, μάλλον θα έκανε και περισσότερα! Και ο Αντρέας καλός ήταν το 81 για την χώρα μας, όμως θέλουμε κάτι καλύτερο….

    2. Γράφεις: Γιατί τα ερωτήματα “τι θα γίνει με το χρέος”, “πως θα υπάρξει πλήρης απασχόληση”, “ποιά πρέπει να είναι η θέση της χώρας στο διεθνή καταμερισμό εργασίας” να είναι υπόθεση μόνον ειδικών αστών οικονομολόγων; Μήπως έτσι αναπαράγουμε το κυρίαρχο μοντέλο πολιτικής : ” ο απλός κόσμος είναι για να διαμαρτύρεται και οι επαγγελματίες – ειδικοί της πολιτικής για να κυβερνούν, να χαράζουν στρατηγικές χειρίζονται και να ενσωματώνουν τις αντιδράσεις”; Όμως δεν προκύπτει από πουθενά ότι ισχυρίστηκα ότι αυτά είναι ζητήματα των ειδικών αστών οικονομολόγων! Αυτό που ισχυρίστηκα είναι ότι οι θέσεις τις Αριστεράς είναι για τα σκουπίδια γιατί είτε αναμασάει τις θέσεις αστών οικονομολόγων είτε γιατί αναπαράγει μύθους της Αριστεράς που έχουν χρεοκοπήσει εδώ και πολλά χρόνια. Πολιτική δεν σημαίνει απλά εκφράζω την άποψή μου με όρους …καφενείου. Σημαίνει ότι έχω την ικανότητα να δημιουργώ μαζικό κίνημα και ανατρέπω τους συσχετισμούς. Ο ελληνικός λαός είναι δεν υστερεί καθόλου στην πολιτική «καφενείου» . Όλοι οι έλληνες γκρινιάζουν για τα πολιτικά ζητήματα και έχουν έτοιμες εκατό απαντήσεις για το χρέος, την απασχόληση και άλλα παρόμοια ζητήματα. Συμμετοχή στα κοινά σημαίνει όμως άλλα πράγματα. Και μέσω αυτής της συμμετοχής μπορούν να εκφραστούν με υλικούς όρους απόψεις για όλα αυτά τα ζητήματα και να πάρουν την μορφή αγώνα με συγκεκριμένες διεκδικήσεις, κινητοποιήσεις κλπ. κλπ. Για να δούμε όμως τι κάνουμε στα συνδικάτα και στις άλλες μορφές συλλογικής οργάνωσης των εργαζομένων και πόσο περνάνε οι απόψεις μας στον κόσμο. Δεν ανακαλύψαμε εμείς εδώ τον τροχό. Αυτά που λέει η Αριστερά δεν είναι τίποτα πρωτότυπα και καινούργια πράγματα. Γιατί άραγε δεν γίνονται αποδεκτά από τον κόσμο; Δεν θα πρέπει να αναρωτηθούμε;

    3. Γράφεις: Λέμε για κοινωνικούς συνεταιρισμούς, για εθνικοποιήσεις με κοινωνικό έλεγχο, για “ηθική τράπεζα”. Αυτά δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να συγκροτήσουν το κοινωνικό όραμα της νέας Αριστεράς του 21ου αιώνα. Καλά θα κάνουμε να έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας και τα αυτιά μας προς αυτές τις «εναλλακτικές» κατευθύνσεις. Όμως θα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τον μερικό και τον περιθωριακό χαρακτήρα που έχουν – όχι γιατί δεν είναι αποδεκτά με μαζικούς όρους από τον κόσμο – άλλα γιατί δεν μπορούν να αγγίξουν τα κεντρικά ζητήματα που συγκροτούν τις παραγωγικές σχέσεις και να συνυπάρξουν δίπλα και μέσα σε αυτές. Επίσης δεν θα πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες ότι η κοινωνική αλλαγή μπορεί να γίνει μέσα από τέτοιες «εναλλακτικές» πρακτικές. Όσο για τον «κοινωνικό έλεγχο» δεν είναι ένα πασπαρτού που μπορούμε να το χρησιμοποιούμε επιλεκτικά για να αλλάζει τον «ταξικό χαρακτήρα» κάποιων συγκεκριμένων επιλογών που γίνονται στα πλαίσια διαχειριστικών πολιτικών του καπιταλιστικού συστήματος.. Ο κοινωνικός έλεγχος εκφράζεται μέσα από τον συνολικότερο κοινωνικό συσχετισμό και την αυτόνομη ανάπτυξη του μαζικού κινήματος από το κράτος και το κεφάλαιο. Χωρίς αυτό το κίνημα ο «κοινωνικός έλεγχος» είναι άδειο πουκάμισο. Επομένως σήμερα, χωρίς την ανάπτυξη και την παρουσία αυτού του μαζικού κινήματος στους αστικούς θεσμούς, οι «εθνικοποιήσεις» με ή χωρίς «κοινωνικό έλεγχο» είναι ένα και το αυτό πράγμα. Εξάλλου το ΠΑΣΟΚ από το 81 και μετά που ανέβηκε στην εξουσία μας έδωσε πολλές ευκαιρίες για να καταλάβουμε τι σημαίνει πραγματικά «κοινωνικός έλεγχος», όπως και το τι σημαίνει «ο λαός στην εξουσία»…

  11. Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

    (συνέχεια από το προηγούμενο)
    Πρόσφατα μάλιστα ο Γιωργάκης προσπάθησε να εκσυγχρονίσει αυτόν τον «κοινωνικό έλεγχο» μέσω της «ηλεκτρονικής διαβούλευσης» και άλλων παρόμοιων …»κενοτομιών». Όμως, βρέθηκε στην δυσάρεστη θέση όταν διαπίστωσε στο νομοσχέδιο για τους «μετανάστες» ότι αυτά τα εργαλεία «κοινωνικού ελέγχου» ξέρει πολύ καλά να τα αξιοποιεί το ΛΑΟΣ και η ακροδεξιά..

  12. Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

    Αυτή η συζήτηση μπορεί να οδηγήσει κάπου!

    Συμφωνούμε όλοι ότι το «Πάρτε τα μέτρα πίσω τώρα» έχει μια δυναμική που είναι (ή μπορεί να γίνουν) αντιληπτά από την κοινωνία. Αυτόματα, η αποδοχή αυτού του αιτήματος και η, έστω μερική, επιτυχία των κινημάτων επί των επιπτώσεων που φέρνουν τα μέτρα, αυτόματα οδηγεί σε συνθήκες αμφισβήτισης και ανατροπής του Συμφώνου Σταθερότητας, του σκληρού πυρήνα δηλαδή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που διαμορφώνει ΟΛΕΣ τις πολιτικές στην ευρωζώνη και στην ΕΕ. Και μέχρι εδώ πάλι μπορούν να δημιουργηθούν μεγάλες κοινωνικές συμμαχίες με ισχυρά χαρακτηριστικά αμφισβήτισης και με περιθώρια χειραφέτησης.

    Τα ερωτηματικά τίθενται στο τι θα αντικαταστήσει αυτό το ΣΣ, αν και όποτε φτάσουμε στο σημείο να αχρηστεύεται. Και σ’ αυτό το σημείο είναι χρήσιμη η ανάλυση της ομάδας RMF που δημοσιεύτηκε σε αυτό το blog.

    Οι απαντήσεις των νεοφιλελεύθερων, συμπεριλαμβανομένων και των σοσιαλδημοκρατών, κινούνται στην λογική της διόρθωσης του ΣΣ με νέους μηχανισμούς, όπως πχ αυτός του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου (με ή χωρίς το ΔΝΤ) για να διατηρηθεί o πυρήνας του σημερινού ΣΣ, η με κάθε θυσία δηλαδή διατήρηση του μηχανισμού ελέγχου των δημοσιονομικών πολιτικών στα όρια του 3% και 60%, στοιχείο που σχεδιάστηκε για να επιτρέπει την κυριαρχία του ιδιωτικού τομέα σε μεγάλα τμήματα της οικονομίας, αφού το κράτος δεν θα μπορεί να επενδύει για την ανάπτυξή τους. Είναι η πολιτική να πεινάσουμε με το ευρώ

    Η απάντηση σε αυτές τις πολιτικές δημιουργούν για την Αριστερά και τους συμμάχους της τις προϋποθέσεις για δύο εναλλακτικές μεγάλες «αφηγήσεις»:

    1.H αφήγηση του αναχωρητισμού από το ευρώ και την ΕΕ με την παραγραφή των χρεών και τα εθνικά νομίσματα να επανέρχονται, πολιτική που θέλει υποχρεωτικά το κράτος να αναλαμβάνει τον κυρίαρχο ρόλο του στην αναδιοργάνωση της παραγωγής με τους ίδιους όρους του πειράματος προς τον σοσιαλισμό του 20ου αιώνα. Αυτή η αφήγηση, είτε το θέλουμε είτε όχι, γίνεται αντιληπτή με το να πεινάσουμε χωρίς το ευρώ μιας και δεν υπάρχει πειστική απάντηση στην αποτροπή της δυνατότητα μεταφοράς στο εξωτερικό και των 550δις που βρίσκονται σήμερα κατατεθημένα στις ελληνικές τράπεζες από αυτούς που τα ελέγχουν με μερικά κλικς πληκτρολογίων των διαχειριστών τους.

    2. H εναλλακτική αφήγηση που θέλει την αντικατάσταση του ΣΣ με ένα σύμφωνο Κοινωνικής Συνοχής και αλληλεγγύης με παράλληλη ανάπτυξη του αυτοδιοικούμενου αμεσοδημοκρατικού κοινωνικού τομέα της οικονομίας σαν κινητήρια μορφή οικονομίας για την επιβολή άλλων πολιτικών.

    Κοινωνικός τομέας της Οικονομίας, όπως αυτός που περιγράφει η Vagelio Sot υπάρχει και σήμερα στην ΕΕ. Αποτέλεσμα της δράσης της πάλαι ποτέ ισχυρής Αριστεράς στην Βόρειο Ιταλία ή σε περιοχές της Ισπανίας, καταφέρνει να ανταγωνιστεί πολύ καλά τον ιδιωτικό τομέα και σε ορισμένες περιπτώσεις, να παράγει μέχρι και το 20% του ΑΕΠ στις περιοχές που έχει αναπτυχθεί και να μην υποφέρει από τις συνθήκες της χρηματοοικονομικής κρίσης, κερδίζοντας πολλές θέσεις εργασίας που χάθηκαν από τον ιδιωτικό τομέα.

    Η εναλλακτική ανάπτυξη λοιπόν του κοινωνικού τομέα δεν προϋποθέτει έξοδο από την ΕΕ ή την Ευρωζώνη σώνει και καλά, όπως υπονοείται πιο πάνω.

    Η συζήτηση μέσα ή έξω από την ΕΕ ή το ευρώ κατά την γνώμη μου, δεν έχει πλέον καμία απολύτως σημασία.Η συζήτηση πρέπει να αναδείξει όμως ένα κεντρικό θέμα πίσω απ όλα αυτά, που το περνάμε απαρατήρητο: Το αίτημα για δημοκρατία, ή αν θέλετε, την σχέση της κρίσης με το έλλειμά της δημοκρατίας είτε σε επίπεδο ΕΕ, είτε σε επίπεδο εθνικό είτε και στο επίπεδο μιας επιχείρησης. Όταν μια μου κατάθεση σε μια Τράπεζα, πχ των 100€, δεν μου δίνεται η δυνατότητα να ορίσω και να ελέγξω αν θα γίνει τοξικό ομόλογο ή στοίχημα χρεωκοπίας του κράτους για να πληρώσω μετά άλλα 100€ στην φορολογία ή επένδυση σε όπλα ή μια ενεργοβόρα κρατική βιομηχανία, κάθε συζήτηση για ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών παρέμβασης των κινημάτων για τον καθορισμό άλλων πολιτικών πάει στο βρόντο.

    Αν θέλουμε λοιπόν με σύγχρονους όρους να προτείνουμε στην κοινωνία και να την κινητοποιήσουμε στην εμπλοκή της στην διαμόρφωση μιας ρεαλιστικής αφήγησης εξόδου από την τρέχουσα κρίση (αλλά και την επερχόμενη μεγαλύτερη σε λίγα χρόνια που θα σχετίζεται και με την ενεργειακή), πρώτα θα πρέπει να την πείσουμε ότι δεν πρέπει να πεινάσει και ότι δεν χρειάζεται να πεινάσει . Και όρος για να γίνει αυτό είναι η συμμετοχή του στα δρόμενα και τον σχεδιασμό τους από το επίπεδο της επιχείρησης μέχρι και το επίπεδο της διαχείρισης όλης της κοινωνίας. Κάθε άλλη συζήτηση, απλώς επαναλαμβανει χιλιοπειπωμένα πράγματα της δεκαετίας του 70 και του 80 που δεν μας έβγαλαν πουθενά πέρα από την επικυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού στο πολιτικό και οικονομικό επίπεδο.

    ΥΓ. Στο πιθανό ερώτημα «που είναι ο σοσιαλισμός» σε όλα αυτά, προφανώς δεν έχω πλήρη απάντηση μιας και δεν μπορώ να τον ορίσω επακριβώς. Πρόχειρα αντιλαμβάνομαι όμως ότι ο όποιος ορισμός του στις σύγχρονες συνθήκες του 21ου θα πρέπει να περιλαμβάνει τουλάχιστον δυο όρους: Την κατάργηση κάθε ιεραρχίας σε όλες τις δομές διοίκησης/λήψης αποφάσεων και την κυριαρχία του αυτοδιοικούμενου αμεσοδημοκρατικού μη κερδοσκοπικού κοινωνικού τομέα της οικονομίας στην παραγωγή και διάθεση, σε επίπεδα πάνω από το 50% του ΑΕΠ. Και φυσικά ότι και ο ορισμός και η επίτευξή του θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα συμμετοχής των ανθρώπων μέσα από τα κινήματά τους και όχι της δράσης φωτισμένων κομματικών ηγεσιών ή ομάδων κρούσης (με στιλιάρια ή πιστόλια), το ίδιο είναι.

  13. Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

    και μια συμπλήρωση:

    Μην περιμένετε αυτή την άνοιξη ούτε την χρεωκοπία του ελληνικού κράτους, πού όλα τα ΜΜΕ βάλθηκαν να την προεξοφλήσουν σαν σίγουρη, ούτε κάποιον εργατικό Δεκέμβρη σαν το αποτέλεσμά της (τουλάχιστον με την μορφή του Δεκέμβρη του 08). Αναβάλεται, βάζοντας πάλι στην ημερήσια διάταξη το θέμα του πως αντιμετωπίζεται η κυβερνητική νεοφιλελεύθερη πολιτική του «προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς» με ρεαλιστικούς όρους ανατροπής της.

    Ακόμα τούτη η άνοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες…

  14. Ο/Η Βαγγελιώ Σ λέει:

    1) Καλατζό,Σχετικά με τον Τσάβες και την Ενέργεια παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο της Marta Harnecker, «Πραγματοποιώντας το αδύνατο» – εκδόσεις Οδυσσέας, μτφ. Δ. Κουφοντίνας, για να καταλάβεις τι εννοώ όταν λέω συμμετοχή του παραγωγού και του χρήστη, κοινωνικός έλεγχος κλπ. Είναι τα λόγια του Κάρλος Σάντσες, πρόεδρου της Cadela, θυγατρικής της Cadafe στην περιοχή των Άνδεων :
    «Για να εκπληρώνει η συνδιαχείριση σε μια επιχείρηση στρατηγικής σημασίας όπως η επιχείρηση ηλεκτρισμού τον ευγενικό σκοπό της εξυπηρέτησης της χώρας και να μην εκτρέπεται στην εξυπηρέτηση μικροπρεπών, προσωπικών, κομματικών, συνδικαλιστικών συμφερόντων ή κάποιων κοινωνικών ομάδων, είναι θεμελιώδες να συμμετέχει στη διοίκηση εκτός από τους εργαζόμενους στην επιχείρηση και η οργανωμένη κοινωνία. Στο κάτω – κάτω η επιχείρηση ηλεκτρισμού δεν ανήκει στους εργαζόμενους της επιχείρησης, ανήκει σε όλους τους Βενεζουελάνους και η φωνή αυτών των Βενεζουελάνων πρέπει να μεταφέρεται στην επιχείρηση μέσω των κοινοτήτων , που είναι αυτές που δέχονται την υπηρεσία και αυτές θα έπρεπε να έχουν φωνή για να επισημαίνουν τις ελλείψεις της, να προτείνουν λύσεις και να συνεργάζονται στην υλοποίησή τους………….. Στην Πολιτεία Μερίντα έχει προωθηθεί μια συνδιαχείριση τέτοιου τύπου με εξαιρετικά αποτελέσματα»
    Τα παραπάνω μπορεί να μην σημαίνουν ότι λύθηκαν όλα τα προβλήματα, ούτε ότι η Βενεζουέλα πραγμάτωσε έπαναστατική αλλαγή όλων των σχέσεων ιδιοκτησίας. Δείχνουν όμως έναν πραγματικό δρόμο που αξίζει να τον προσέξουμε (Στο βιβλίο υπάρχουν αρκετά στοιχεία που αξίζει να τα σκεφτούμε).Φυσικά πάντα θα υπάρχουν και διεφθαρμένοι, όμως άλλο να υπάρχει ένας κοινωνικός μηχανιμός καταπολέμησής τους και άλλο η διαφθορά να είναι ο βασικός κανόνας λειτουργίας του δημοσίου (όπως στην Ελλάδα).
    2)Γιάννη Χ. Γιατί τις δομές αντιιεραρχικής κοινωνικής οικονομίας τις ταξινομείς υποχρεωτικά στην «αφήγηση νο2» ? Γιατί δεν μπορούν ν’ αποτελέσουν κεντρικό στοιχείο της «αφήγησης» της ριζοσπαστικής εξόδου από την ΟΝΕ ?
    3)Θεωρείς Γιάννη Χ. ότι οι πολιτικοί συσχετισμοί σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι πιο ευνοίκοί για την αφήγηση-2 «Εμπρός για ένα καλό ΣΣ κι ένα καλό ευρώ» ? όταν αυτό σημαίνει ότι ο γερμανός πολίτης πρέπει να μεταβιβάσει το 20 % του ΑΕΠ του στο Νότο, αλλά και στις νέες χώρες της ΕΕ, Ρουμανία, Βουλγαρία που είναι σε ακόμα χειρότερη κατάσταση? Θα συμφωνήσει μαζί σου ο γερμανός εργάτης που έχει 4 χρόνια να δει άυξηση?
    4)Από που προκύπτει το ότι στην αφήγηση 2 «δεν θα πεινάσουμε», ενώ στην αφήγηση 1 «θα πεινάσουμε» ? Εγώ λέω ότι ούτως ή άλλως θα πεινάσουμε διότι η χώρα δεν παράγει πλέον τίποτα. Το ερώτημα είναι ποιές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις θα ηγηθούν και από αυτό θα εξαρτηθεί το τι θα διαδεχτεί την βαθιά κρίση και πείνα η οποία δυστυχώς είναι ante portas.

    • Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

      Καλή η θεωρία, αλλά καλύτερη η πράξη. Η Επιχείρηση Ηλεκτρικού της Βενεζουέλας είναι χάλια, χειρότερη από την δική μας την ΔΕΗ. Ο Τσάβες αποφάσισε την επέκταση των διακοπών του Πάσχα για 3 μέρες παραπάνω λόγω …ηλεκτρικής ενεργειακής κρίσης.

      Σύμφωνα με διάταγμα που υπογράφτηκε την προηγούμενη βδομάδα, οι χρήστες της ενέργειας που καταναλώνουν περισσότερα από 500 κιλοβατώρες ανά μήνα πρέπει να μειώσουν την κατανάλωση κατά τουλάχιστον 10% ή αντιμετωπίζουν μια αύξηση τιμών 75%. Οι Βιομηχανικοί χρήστες οφείλουν επίσης να μειώσουν τη χρήση τους κατά 20%, διαφορετικά θα αντιμετωπίσουν κυρώσεις.

      Επίσης δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τα επιχειρήματα των τραπεζιτών και μάλιστα χωρίς καμία τεκμηρίωση, όπως αυτό: ο Γερμανός πολίτης πρέπει να μεταβιβάσει το 20 % του ΑΕΠ του στο Νότο . Εξάλλου, το ΑΕΠ είναι ένας δείκτης και δεν έχει να κάνει με τα εισοδήματα του Γερμανού εργαζόμενου τα οποία μειώνονται. Είναι προφανές ότι είναι άλλο πράγμα ο Γερμανός εργάτης – πολίτης από τον Γερμανό – βιομήχανο πολίτη. Εξάλλου και στην χώρα μας για την ανάπτυξη της «Θράκης» ή της «Ηπείρου» που δαπανιούνται σε διάφορα αναπτυξιακά προγράμματα δεν διαμαρτυρήθηκε κανένας «Αθηναίος» ότι που πήρανε το εισόδημά του και το μοιράσανε στους Θρακιώτες ή τους Ηπειρώτες. Το κράτος έχει μια βασική λειτουργία, να εξασφαλίζει την αναπαραγωγή των γενικών συνθηκών παραγωγής πέρα από την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης. Αν λοιπόν οι αναπαραγωγή των γενικών συνθηκών παραγωγής απαιτεί και επενδύσεις στο Νότο, θα γίνουν…

      Το να λέμε ότι ο ΣΣ είναι τόσο κακό όσο και ο …καπιταλισμός, δεν κάνουμε πολιτική.

      • Ο/Η Δημήτρης Α λέει:

        2 σημειώσεις:
        -Η ηλεκτροδότηση της Βενεζουέλας βασίζεται σε γιγάντια ηδροηλεκτρικά φράγματα που υποαποδίδουν λόγω της πρωτοφανούς ξηρασίας που ενέσκηψε πρόσφατα. Προφανώς μπορεί να υπάρχουν προ΄λήματα σε δίκτυα διανομής, ελλειπή συντήρηση/επενδύσεις κλπ., αλλά το βασικό πρόβλημα είναι το εποχιακό.
        -Ο αθηναίος μπορεί να μη διαμαρτύρεται για την ενίσχυση του θρακιώτη, αλλά ο Γερμανός θα διαμαρτυρηθεί για την ενίσχυση του ‘Ελληνα. Δυστυχώς δεν έχουμε φτάσει σε τέτοια επίπεδα… κοινωτικής αλληλεγγύης (ούτε σε λαϊκό επίπεδο, ούτε φυσικά σε κρατικό -ακόμα κι αν εξασφαλίσουμε την μη ταξική/επιλεκτική ενίσχυση).

  15. Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

    @Βαγγελιώ Σ.

    στο 2): Θεωρητικά, έχεις δίκαιο, θα μπορούσε να αναπτυχθεί κοινωνικός τομέας και μετά από μια στάση πληρωμών. Όμως η σκληρή πραγματικότητα δείχνει ότι αμέσως μετά από μια στάση πληρωμών, τα ταμεία αδειάζουν αμέσως. Με δυο τρια κλικς σε πληκτρολόγια διαχειριστών. Άρα, μένουμε στην θεωρία νομίζοντας ότι θα μπορέσει να αναπτυχθεί οτιδήποτε, κοινωνικό ή κρατικό, μετά από μια στάση πληρωμών. Δεν θα προλάβουμε κιχ να κάνουμε!

    στο 3): Αναμφίβολα ΝΑΙ, οι συσχετισμοί ανάπτυξης ενός μετώπου ανάμεσα στον γερμανό εργάτη που έχει να δει αύξηση 10 χρόνια και τον έλληνα εργάτη που πέρνει το 1/3 του γερμανικού μεροκάματου είναι ισχυρότερη υπόθεση ανάπτυξης κινήματος απ΄ ότι η δήθεν εναλλακτική λύση της προοπτικής να πεινάσει είτε ο ένας είτε ο άλλος και στο τέλος και οι δυο μαζί.

    στο 4): Είναι μύθος το ότι δεν παράγουμε τίποτα. Αν πχ τα γεωργικά προϊόντα μας κοστολογούνται (σε τιμές παραγωγού, στο χωράφι) στα 11δις€ μαζί με την επιδότηση τους και φτάνουν τα ίδια να πουλιώνται στο ράφι του ελληνικού supermarket (στο γερμανικό δεν φτάνουν πλέον λόγω ανταγωνισμού από τις άλλες μη ευρωπαϊκές μεσογειακές χώρες) στα 33δις€, δεν είναι στοιχείο που δείχνει ότι δεν παράγουμε αλλά στοιχείο που καταδεικνύει την τεράστια ανεπάρκεια παρέμβασης του αγροτικού κινήματος σε βάρος ενδιάμεσων κερδοσκόπων. Όταν πάλι πχ τεράστιες τουριστικές επενδύσεις μένουν κλειστές 8 μήνες τον χρόνο και δεν καταφέρνουν να προσελκύσουν εναλλακτική πελατεία, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να παράγουμε εναλλακτικές υπηρεσίες 12 μηνών τον χρόνο. Και τα παραδείγματα μπορούν να συνεχιστούν.

    Το ερώτημα πάντα είναι Ποιος πέρνει τις αποφάσεις για την ανάπτυξη ή την μη ανάπτυξη της παραγωγής. Και αυτό το αμίληκτο ερώτημα το κρύβουμε μόνοι μας μπροστά στην προοπτική του φόβου της πείνας που πουλάει το σύστημα για να μην μεταβληθεί τίποτα στο σημείο που πραγματικά το πονάει: στην αμφισβήτιση της δυνατότητας να ορίζει μόνο του τους όρους του παιχνιδιού για να παράγει κέρδος. Κέρδος που κυρίως σήμερα δεν προέρχεται από την παραγωγή αλλά από την διαχείριση των χρηματικών αποθεμάτων.

    • Ο/Η Δημήτρης Α λέει:

      Στο 4): Δυστυχώς δεν παράγουμε και πολλά πράγματα. Η γεωργία συρρικνώνεται συνέχεια, ο αγροτικός πληθυσμός γερνάει κι οι προοπτικές καινοτομιών, οικολογικότητας, συνεταιριστικών δομών κλπ. απομακρύνονται συνεχώς (με την ένοχη αδιαφορία του μεταπρατικού κράτους). Παρόμοια κατάσταση στη βιομηχανία/μεταποίηση -ποτέ δεν θα εξαφανιστεί τελείως, ακόμα κι οι φτωχότερες χώρες έχουν στοιχειώδη βιομηχανία τροφίμων λ.χ., αλλά όταν έχουμε μείνει πχ. με μία (1!) υποδυματοποιία, και σύντομα θα κλείσουν κι όσες κλωστουφαντουργίες απέμειναν, αναρωτιέσαι τι ελπίδα έχουμε ως χώρα-παραγωγός (για εξαγωγή ή εγχώρια κατανάλωση, αδιάφορο).
      Όταν χαθεί η υποδομή, πώς μπορεί να ξαναδημιουργηθεί απ΄ τα ερείπια, ιδίως όταν δεν υπάρχουν διαθέσιμα κεφάλαια για τούτο (με το κράτος σε ζόρια και τους ντόπιους & ξένους «τζογο-κεφαλαιοκράτες» απρόθυμους για οτιδήποτε δεν τους κάνει πλούσιους-σε-μια-μέρα);
      Για τον τουρισμό (τον μόνο άμεσα ωφελημένο σήμερα από ενδεχόμενη έξοδο απ΄το Ευρώ -έστω και για να ξαναγυρίσει στη μίζερη ποιοτικά κατάσταση που γνώριζε), ας αναρωτηθούμε: όταν ακόμα και μετά τη συνεχή πτώση εσόδων κλπ, οι προσπάθειες διαφοροποίησης/εναλλακτικής ανάπτυξης/ποιοτικής αναβάθμισης σέρνονται, το φυσικό, οικιστικό & πολιτιστικό περιβάλλον (ακόμα και πασίγνωστων τουρ/κών περιοχών) υποβαθμίζεται ραγδαία κι ασύστολα (με συνευθύνη και των τοπικών κοινωνιών), η κερδοσκοπία & η εκμετάλλευση ανθούν κι αποθρασύνονται, πόσες ελπίδες να ‘χουμε από τον τομέα (που και στην καλύτερη περίπτωση δεν μπορεί να στηρίξει μια ολόκληρη χώρα);

  16. Ο/Η Vagelio Sot. λέει:

    Δεν υπαρχουν δυο διαφορετικές εκδοχές. Εξετάζουμε και την περίπτωση της κοινωνικής Ευρώπης αλλά εχουμε και το δικαίωμα να εξετάζουμε μονομερώς μια αριστερή πολιτική στην χώρα μας. Καθώς η ένταση της κρίσης στην πατρίδα μας ειναι άλλης μορφής(γιατί ενισχύεται απο την εθνική κρίση, του πιου αδύναμου κρίκου της ευρωπαίκής ενοποίησης )και το γενικό υπόδειγμα συγκρότησης της Ε.Ε που ενισχύει πολιτικά και οικονομικά τον Βορρά, κατω απο την κυριαρχία της Γερμανίας και την περιφέρεια την μετατρέπει σε αποικίες, μας οδηγεί στην εκτίμηση, να εξετάσουμε πιο σοβαρά και ως πιο πιθανή την εθνική απάντηση. Ειναι πιθανόν μια αριστερή απάντηση στα άκρα της Ευρώπης να ξεσηκώσει την Ηπειρο. Αλλά δεν το θεωρούμε και απαραίτητο ουτε μπορούμε να το καθορίσουμε.
    Οσον αφορά την παραγωγή η Έλλάδα εχει μετατραπεί σε οικονομία κατασκευών και υπηρεσιών και αν δεν εχουμε συνειδητοποιήσει οτι ετσι δεν μπορεί να περπατήσει καμία αριστερή πολιτική τότε υπάρχει πρόβλημα. Οσον αφορά τον Τσάβεζ, οι αναφορές εχουν να κάνουν με τα πολιτικά στοιχεία αυτής της εναλλακτικής σοσιαλιστικής πολιτικής που μας δείχνει η ζωντάνια της Λ.Αμερικής και οχι με την οικονομία της χώρας του.
    Αυτό ομως που πρέπει να γίνει κατανοητό, ειναι οτι οι πολίτες αυτής της χώρας αναρωτιούνται καθημερινά, στα καφενεία, στους τόπους δουλειάς, στα μπακάλικα κλπ αν η παραμονή στην ζώνη του ευρώ εχει κέρδη η ζημιές. Είμαστε μπροστά σε μια νέα πολιτικοποίηση και μπορούμε να πυροδοτήσουμε μια νεά μεταπολίτευση. Σε αυτήν την συζήτηση πρέπει να πάρουμε μέρος και να την ριζοσπαστικοποιήσουμε. Το πολιτικό κενό της αριστεράς φαίνεται οτι σύντομα θα γίνει αβάσταχτο. Οποιος δεν απαντήσει με ριζοσπαστικό τρόπο θα εξαφανιστεί. Ηδη ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθώντας την ομάδα Τσίπρα (που με τις θέσεις της για την ελληνική κρίση-οτι ειναι εικονική- γελάει το πανελλήνιο,γιατί αλλιώς πρέπει να απαντήσει στα καθήκοντα της εποχής) εχει παρει μια ισως μη αναστρέψιμη καθοδική πορεία προς την πολιτική εξαφάνιση.
    Υ.Γ: Σε αυτην την ιστοσελίδα αλλά και σε ολο τον αριστερό τύπο εχουν εμφανιστεί αναλύσεις που δείχνουν τις ζημιές που εχουμε υποστεί ως εργαζόμενοι σε αυτην την χώρα απο την ΟΝΕ. Κανείς -πέρα απο δηλώσεις της Αν. πτέρυγας- δεν τολμάει να επιχειρηματολογήσει για τα «κέρδη» η γιατί εκτος ΟΝΕ και μάλιστα μέσω μιας αριστερής πολιτικής θα είμαστε «χειρότερα». Μόνο γενικους αφορισμούς και ευφυολογήματα, ιδεοληψίες και βεβαιότητες χωρίς απόδειξη διαβάζει κανείς στον αριστερό τύπο ενώ οσοι αναφέρονται σε νούμερα (για να δείξουν οτι δεν υπάρχει σοβαρή εθνική κρίση), ξεχνουν τα ισοζύγια που δείχνουν την πραγματική χρεοκοπία της χώρας εξ αιτίας της ΟΝΕ, που ειναι κύρια παραγωγική. Επεται φυσικά η δημοσιονομική κρίση… και η πολιτική κρίση που σύντομα ερχεται για όλους..
    Ενα ειναι σίγουρο: Με τις πολιτικές ανακατατάξεις -και εντος της δικιας μας αριστεράς-, τουλάχιστον δεν θα πλήξουμε.

  17. Ο/Η Geros. λέει:

    To παραπάνω σχόλιο ειναι δικό μου, αλλά χρησιμοποίησα αλλο ΗΥ που ειχε το ονομα της Βαγγελιώς.

    • Ο/Η Γ. Καλαντόπουλος λέει:

      Γέρο,
      γράφεις: Είμαστε μπροστά σε μια νέα πολιτικοποίηση και μπορούμε να πυροδοτήσουμε μια νέα μεταπολίτευση… Από που το βγάζεις αυτό το συμπέρασμα; Η κατάσταση του κινήματος δεν δείχνει τέτοια πράγματα, τόσα νομοσχέδια πέρασε και συνεχίζει να περνάει η κυβέρνηση και οι αντιδράσεις είναι πολύ μικρότερες από αυτές που απαιτούν οι περιστάσεις. Η κατάσταση στην κοινωνία επίσης δείχνει άλλα πράγματα. Σημειώνεται άνοδος του ρατσισμού (είδες πως ακόμα και το ΠΑΣΟΚ έκανε πίσω από την δική του πρόταση στο νομοσχέδιο για τους μετανάστες), ο καθένας κοιτάει πως θα βολευτεί μόνος του και πως θα ρίξει τον διπλανό του κλπ.κλπ…

      και συνεχίζεις: Σε αυτήν την συζήτηση πρέπει να πάρουμε μέρος και να την ριζοσπαστικοποιήσουμε. Το πολιτικό κενό της αριστεράς φαίνεται οτι σύντομα θα γίνει αβάσταχτο. Οποιος δεν απαντήσει με ριζοσπαστικό τρόπο θα εξαφανιστεί. Μου θυμίζεις τους αριστεριστές αλλά και τον Α. Τσίπρα που θέλανε να «πολιτικοποιήσουνε τον ΔΕΚΕΜΒΗ»!…. Εμένα μου αρκεί να πυροδοτήσουμε ένα «εργατικό ΔΕΚΕΜΒΗ» και όχι να τον καθοδηγήσουμε. Αναλωνόμαστε στο να προσδιορίσουμε τους στόχους θα πρέπει να έχει αυτός ο εργατικός ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ώστε να καταφέρει να σπάσει τα δεσμά της εξάρτησης και θα μας οδηγήσει σε μια σοσιαλιστική προοπτική και άλλα ωραία παρόμοια, αλλά δυστυχώς απουσιάζει το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ που θα κάνει όλα αυτά τα πράγματα!…

      Ας προσγειωθούμε λίγο στην πραγματικότητα και αν καταφέρουμε να ανατρέψουμε τα μισά από τα μέτρα που περνάει χωρίς να βρίσκει αντιδράσεις η κυβέρνηση εδώ θα είμαι ευχαριστημένος γιατί τότε ίσως κάποια πράγματα από αυτά που συζητάμε μπορούν να τεθούν και με όρους κινήματος…

      Βεβαίως χρήσιμες είναι και οι θεωρητικές συζητήσεις, όχι όμως όταν γίνονται κάτω από τις επιρροές του αστισμού. Για παράδειγμα θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι σημαίνει για την Αριστερά «αυτοδύναμη ανάπτυξη», τη σχέση έχει με την «ανάπτυξη της παραγωγικότητας της εργασίας» και τι σημαίνουν όλα αυτά στη περίοδο της «παγκοσμιοποίησης». Επίσης δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η χώρα μας είναι χώρα «ιμπεριαλιστική», πράγμα που δεν το αναφέρεις στις αναλύσεις σου… Όμως οι θεωρητικές αναλύσεις έχουν την σχετική τους αυτονομία από την πολιτική ανάλυση της συγκυρίας. Και το προβλήματα και οι ανεπάρκειες τις αριστεράς εντοπίζονται και στα δύο αυτά διακριτά επίπεδα.

  18. Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

    Ένα ενδιαφέρον κείμενο σχετικά με τα ζητήματα που συζητάμε είναι δημοσιευμένο στην ιστοσελία «Με αφορμή..» εδώ: http://aformi.wordpress.com/2010/04/12/%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE-%CE%AD%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1/

  19. Ο/Η Leftg700 λέει:

    Για άλλη μια φορά η συζήτηση μεταξύ αριστερών καταλήγει: ‘Έθνος’ ή ‘Τάξη». Βαριά η διαλεκτική…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s