Συμπεράσματα μιας πορείας και προοπτικές του σήμερα

Posted: 26/05/2010 by ΔΟ in Αριστερά, Κείμενα θέσεων, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ

Η Πρωτοβουλία για την Αντι-Συστημική Αριστερά (ΠΑΣΑ) δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 2009 από συντρόφους μέλη του ΣΥΝ και ανέντακτους σε συνιστώσες συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ με στόχο την προώθηση στην αριστερά μιας αμεσοδημοκρατικής κουλτούρας τόσο στο επίπεδο της οργανωτικής της συγκρότησης όσο και στο επίπεδο της παραγωγής των πολιτικών της απόψεων και ιδεών. Επεδίωξε επίσης να αποτελέσει μια ομάδα που θα προσπαθούσε να φέρει σε όσμωση και σύνθεση, διάφορα ρεύματα και απόψεις στο χώρο της Αριστεράς . Τέλος δήλωσε από την αρχή ότι πρόθεσή της δεν ήταν να γίνει μια ακόμα τάση ή ομάδα μέσα στον ΣΥΝ ή στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε να στοιχηθεί πίσω από πρόσωπα ή μηχανισμούς.

Η μέχρι σήμερα δραστηριότητά της ΠΑΣΑ επικεντρώθηκε βασικά στο ΣΥΡΙΖΑ, και πολύ λιγότερο στον ΣΥΝ, γιατί αφενός ο ΣΥΡΙΖΑ αντικειμενικά αποτελούσε το προνομιακό πεδίο για να προωθηθεί η ενότητα της Αριστεράς και αφετέρου γιατί μεγάλη πλειοψηφία των ΠΑΣΑδόρων ανήκε στο ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον ένα μεγάλο μέρος των μελών και των φίλων του ΣΥΡΙΖΑ συνέπλεε με την ΠΑΣΑ στην αναζήτηση και την προσπάθεια για μια νέα αριστερά, αμεσοδημοκρατική, ριζοσπαστική, πολύμορφη και αντισυστημική.

Στην 3η Πανελλαδική Συνέλευση η ΠΑΣΑ αποτέλεσε «βασικό παίκτη» στη διαμόρφωση κλίματος και προβληματισμού αναδεικνύοντας όσο ποτέ άλλοτε, τα ζητήματα της αμεσοδημοκρατικής οργάνωσης της αριστεράς. Οι απόψεις της και οι δημόσιες και άλλες παρεμβάσεις της λαμβάνονταν σοβαρά υπόψη απ’ όλες τις πλευρές, ενώ η πολιτική της εμβέλεια και αξιοπιστία διευρύνθηκε πάρα πολύ. Παρόλα αυτά δεν μπόρεσε να επιτύχει η συνδιάσκεψη να υιοθετήσει κάποια από τις αμεσοδημοκρατικές της προτάσεις παρόλο που το προσπάθησε με κάθε τρόπο.

Μετά την 3η Πανελλαδική Συνέλευση (ΠΣ) περάσαμε σε μια φάση όπου η ΠΑΣΑ έχασε σε αρκετό βαθμό τη στόχευσή της, τη φρεσκάδα της και την αυτονομία του αρχικού της πνεύματος.

Καθώς το όνειρο του ΣΥΡΙΖΑ, που πάνω του είχαμε επενδύσει προσδοκίες, έχανε την φρεσκάδα του, αυτό καθρεφτιζόταν και στην συλλογικότητα της ΠΑΣΑ , μια που ο στόχος της για αμεσοδημοκρατικό ΣΥΡΙΖΑ των μελών απομακρυνόταν, κάτω από την πίεση των ιεραρχικών γραφειοκρατικών κομματικών μηχανισμών.

Το λεγόμενο «οργανωτικό» θέμα, «έκλεισε» με την 3η ΠΣ. Δηλαδή μπήκε, εν πολλοίς, στον πάγο. Η υλοποίηση, έστω και αυτών των κουτσουρεμένων «αποφάσεων» της 3ης ΠΣ, μπλοκαριζόταν μέσα από μια συστηματική κωλυσιεργία κυρίως του ΣΥΝ αλλά και με την ανοχή των υπόλοιπων συνιστωσών. Η παραλυτική κατάσταση στην Συντονιστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι ενδεικτική. Η Γραμματεία δεν λειτούργησε ποτέ δημοκρατικά και σχεδόν ποτέ (εξαιτίας της «ομοφωνίας») δεν αποφάσισε έγκαιρα και αποτελεσματικά. Αλλά και τις λίγες φορές που αποφάσισε δεν ήταν σε θέση να υλοποιήσει τις αποφάσεις της. Φέρουν ευθύνη όλοι για την πολιτική «ανυπαρξία» της Γραμματείας και την μη δημοσιοποίηση της απαράδεκτης λειτουργίας της.

Τα ζητήματα της δημοκρατίας λοιπόν, δεν μπορούσαν πλέον να αντιμετωπιστούν με τον ίδιο τρόπο όπως πριν την 3η ΠΣ.

Παράλληλα άνοιξε το «μέτωπο της οικονομικής κρίσης» μπροστά στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε με αμηχανία, ολιγωρία και χωρίς ριζοσπαστισμό. Οι ατέρμονες συζητήσεις, η καθυστερημένη αποδοχή θέσεων (όπως αυτή για δημοψήφισμα) , η πλήρης επικράτηση των γραφειοκρατικών μηχανισμών του ΣΥΝ, η κωλυσιεργία στο να μπει ο ΣΥΡΙΖΑ επικεφαλής για την δημιουργία ενός Μετώπου λαϊκού αγώνα κατά των μέτρων, προτάσσοντας αιτήματα αιχμής με δυναμικό, ενιαίο και αποφασιστικό τρόπο, οδήγησαν στη σημερινή οικτρή του παρουσία-απουσία.

Οι μηχανισμοί του ΣΥΝ φαίνεται να προκρίνουν το «κόμμα», πάνω και πέρα από το κίνημα και την αναγκαία ενότητα της Αριστεράς, συνεχίζοντας τη φάση της συντηρητικής στροφής που ξεκίνησε μετά το Δεκέμβρη του ’08 και της κομματικής αναδίπλωσής του. Επίσης ο μηχανισμός του ΣΥΝ συνεχίζει να πορεύεται πάνω σε ένα μοντέλο ετεροκαθορισμού. Δηλαδή αναζητά εσωτερικούς αντιπάλους της εκάστοτε πλειοψηφίας για να συσπειρώνει τα μέλη του στη βάση της «ενότητας του κόμματος» (πότε οι Ανανεωτικοί, πότε ο Αλαβάνος, πότε ο Λαφαζάνης και τελευταία το Μέτωπο). Συγκαλύπτει έτσι το έλλειμμα ριζοσπαστικού δυναμισμού και το φόβο ανάληψης του πολιτικού «ρίσκου», για να τεθεί με τη μεριά των αδικημένων και της σύγκρουσης

Συμβάλλουν σ’ αυτό και οι ταλαντεύσεις, κομματικοί πατριωτισμοί και οι «ισορροπίες» των υπολοίπων συνιστωσών.

Η εμφάνιση της ΑΝΑΣΑ αποτέλεσε μια από τα πάνω απόπειρα εξισορρόπησης ανάμεσα στην απαίτηση για δημοκρατία της βάσης και της άμυνας των μηχανισμών.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι η άρνηση στην πράξη του «ΣΥΡΙΖΑ των μελών», από διάφορες ηγετικές ομάδες των συνιστωσών, δεν έγινε για κανέναν άλλον λόγο παρά για την επιβίωση και την αναπαραγωγή των διάφορων μηχανισμών που ένιωθαν «να απειλούνται» από την παρουσία και τα δικαιώματα των μελών ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή η αριστερά όμως, που διευθύνεται και κυριαρχείται από ομάδες με αυτοτελή συμφέροντα που ταυτίζουν την επικράτηση του μηχανισμού τους με το καλό για το κόμμα και την αριστερά, όχι μόνο δεν έχει πια τίποτα να προσφέρει αλλά αντίθετα αποτελεί ένα μεγάλο εμπόδιο για τη δημιουργία μιας νέας αριστεράς της χειραφέτησης και της δημοκρατίας.

Υπό αυτή την οπτική κάποιοι ΠΑΣΑδόροι παρακολουθούν και τις δραστηριότητες που αναπτύσσει το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής. Γενική είναι η αίσθηση ότι το Μέτωπο μέχρι στιγμής δείχνει να έχει κάποια ικανότητα να απευθύνεται και να αγγίζει με διεισδυτικότητα τον κόσμο των λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται πιο πολύ, όπως και έναν κόσμο που πολιτικά καλύπτεται από το ΠΑΣΟΚ μέχρι την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Φαίνεται να μπορεί να συνθέτει πολιτικές προτάσεις σε ριζοσπαστική κατεύθυνση και να βάζει στόχους που συσπειρώνουν και συνεγείρουν.

Το Μέτωπο αποτελώντας μια πρωτοβουλία κορυφής, θα μπορούσε και θάπρεπε να αρχίσει να υλοποιεί διαδικασίες συμμετοχικής δημοκρατίας. Η ύπαρξη ενός μεγάλου, δημοκρατικού και αντισυστημικού φορέα που θα υποδεχτεί την κοινωνική δυσαρέσκεια, και τον κόσμο που εγκαταλείπει συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις και που θα είναι ικανός να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις που έρχονται, είναι πιο αναγκαία, παρά ποτέ.

Η μεγάλη και αντισυστημική αριστερά, (ας πούμε το σύγχρονο ΕΑΜ της Ελλάδας του 2010) που απαιτούν οι καιροί και η ιστορία, ή θα συγκροτηθεί σε δημοκρατική βάση ή αλλιώς δεν θα αποτελέσει παρά μια αποτυχημένη προσπάθεια, μια καρικατούρα του ΣΥΡΙΖΑ, με έντονα αρχηγικά χαρακτηριστικά.

Ένα από τα βασικά στοιχήματα μιας τέτοιας αριστεράς είναι και η ανάγκη επαφής και σύνδεσης με την πολυάριθμη και δυναμική αντιεξουσιαστική νεολαία. Είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, σημαντικό τμήμα της νεανικής ριζοσπαστικοποίησης όχι μόνο δεν έλκεται από τον ΣΥΡΙΖΑ και την υπόλοιπη Αριστερά αλλά φαίνεται να ταυτίζεται με τον αντιεξουσιαστικό χώρο και σηκώνει την «μαύρη σημαία».

Σ’ αυτό το απογοητευτικό κλίμα κάποιοι από εμάς συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται στο ΣΥΡΙΖΑ. Προσπαθούν μαζί με τους άλλους συντρόφους να κρατήσουν ζωντανές τις ΤΕ και θα παρέμβουν στην πορεία για την 4ηΠΣ. Αρκετοί όμως έχουν αποστασιοποιηθεί πλέον από αυτόν. Ελάχιστοι έχουν παραμείνει στον ΣΥΝ.

Με αυτήν την έννοια ένας ολόκληρος κύκλος της ΠΑΣΑ έκλεισε και ένας καινούργιος ανοίγει.

Αυτό που χαρακτήριζε την μέχρι σήμερα δράση και παρουσία της ΠΑΣΑ ήταν ότι δρούσε σ’ ένα πολιτικό πλαίσιο βασικό χαρακτηριστικό του οποίου αποτελούσε ο ΣΥΡΙΖΑ και η ελπίδα των χιλιάδων ανένταχτων αριστερών για μια ενωμένη ριζοσπαστική αριστερά, οργανωμένη δημοκρατικά και με μαζική απεύθυνση. Η ενότητα της πέραν του ΚΚΕ αριστεράς έθελξε μεγάλο τμήμα της κοινωνίας και την πλειοψηφία σχεδόν των αριστερών. Η συριζική προσπάθεια από την μια υποδήλωνε τα αδιέξοδα των επιμέρους αριστερών αντιλήψεων και από την άλλη τη μεγάλη κούραση των αριστερών από τις συνεχείς διασπάσεις. Και ενώ, κοινωνία και αριστερά πίστεψαν στο πείραμα αυτό τους απογοητεύει αφού δεν καταφέρνει να σπάσει και να νικήσει ιδεολογικά τους μηχανισμούς και τις ιδιοτέλειες, που απορρέουν από αυτούς.

Η ΠΑΣΑ συνεπώς δεν μπορεί να πορεύεται με τα «εφόδια» και τις διακηρύξεις μιας προηγούμενης περιόδου, που λίγο πολύ χαρακτηριζόταν από τις μεταπολιτευτικές βεβαιότητες.

Τα αμεσοδημοκρατικά προτάγματα και η ελευθεριακή παρουσία της ΠΑΣΑ θα πρέπει να μπολιάσουν ακόμα παραπέρα την αριστερά στο σύνολό της και να σταθούν μεγάλο εμπόδιο στην λογική της πολιτικής σκοπιμότητας που αντιμετωπίζει τους αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς ως πολυτέλεια και ως δεύτερη ή τρίτη επιλογή. Κανένας μηχανισμός και καμία «προσωπικότητα» δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη δημοκρατική και συμμετοχική διαμόρφωση της αριστεράς.

Η Πρωτοβουλία για την Αντι Συστημική Αριστερά, η ΠΑΣΑ παραμένει ένας κοινός τόπος συνεύρεσής, σύνθεσης διαφορετικών αντιλήψεων, όσμωσης απόψεων, γύρω από «ζητήματα» αμεσοδημοκρατικής οργάνωσης και της προσπάθειας συγκρότησης της αντισυστημικής αριστεράς υπερασπίζοντας ακόμα το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις διαλυτικές αντιξοότητες από τους κυρίαρχους μηχανισμούς.

Η ΠΑΣΑ είναι μια ανοικτή συλλογικότητα, που λειτουργεί με άμεση δημοκρατία, έχοντας ως κοινή βάση την πεποίθηση ότι η δημοκρατία και οι διαδικασίες βάσης είναι «εκ των ων ουκ άνευ» προϋπόθεση για μια νέα κοινωνία χωρίς κανενός είδους εκμετάλλευση.

Ταυτόχρονα η ΠΑΣΑ θα προσπαθήσει στο πλαίσιο των αναγκών του κινήματος να διευρύνει τον ορίζοντα διαλόγου, σύνθεσης και όσμωσης απόψεων, που είχε η ίδια, με ευθύνη της, περιορίσει τους τελευταίους μήνες.

Αθήνα Δευτέρα 24 Μαΐου 2010

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η soulatsadoros λέει:

    To κείμενο κάνει ΄οντως κάποιες γενναίες διαπιστώσεις για τον χ΄ρο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά μου γέννησε κάποιες απορίες. 1ον Αυτή η ΄΄συντηριτική στροφή΄΄ ο΄πως την ονομάζει το κείμενο ποιά αιτιολογία έχει ? Μήπως τελικά αυτος΄είναι πολιτικά ο χαρακτήρας του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ και όλη η προηγούμένως εκφραζόμενη ριζοσπαστικότητα ήταν περιτύλιγμα? Το ερώτημα αυτό πηγάζει απο την παραδεχθείσα άποψη αξίωμα την άποψη οτι ένα κόμμα ιδεολογικά φανερώνεται απο τις αντιλήψεις του για την οικονομία (όσοι έχετε διαβάσει το πρόφραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την κρίση θα αντιληφθήκατα οτι κεινήται σε ένα καθαρά καπιταλιστικό μοτίβο με ολίγη απο εσανς εργατικού ελέγχου) 2ον Η απώλια της αυτονομίας του πνεύματος της ΠΑΣΑ πώς για την οποία γίνεται λόγος τι αίτια έχει? Η απογοήτευση που είχαν τα μέλη της ΠΑΣΑ για τον ΣΥΡΙΖΑ πώς διακαιολογεί την μετατροπή της σε άτυπη συνιστώσα του?(όπως οι ίδιοι έμμεσα παραδέχεστε.) 3ον Τι διαφοροποίηση θα υπάρχει στη σχέση ΠΑΣΑ ΣΥΡΙΖΑ ? 4ον Είναι καθαρό οτι το μέτωπο και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον διαφορετιΚοι πολιτικοί χόροι θα ΄΄τηρηθούν΄΄ ίσες αποστάσεις μεταξύ των 2 ή θα υποστρηχθεί κάποιο σχήμα ιδιαίτερα? . 5ον Πώς γίνεται να πλησιασθεί ο ιδεολογικός χόρος της αντιεξουσίας με την σημερινή αριστερά όταν η ίδια η ΄΄αριστερά΄΄ ακόμα και σήμερα υπερασπίζεται το σημαρινό σάπιο κοινοβουλευτικό πολίτευμα και την Ε.Ε η οποία έχει καταντήσει φερέφων των ευροκλεπτοκράτων? Πώς λοιπόν θα μπορύσαν να πλησιάσουν 2 χόροι οι οποίοι διαφωνούν στο πιο βασικό> (Αν είναι να απαντήσετε σε μόνο ένα ερώτημα αυτό παρακαλώ να είναι το τελευταίο.)
    Πως μπορεί να εφαρμωσθεί η ταυτόχρονη υπεράσπιση του ΣΥΡΙΖΑ με την όσμωση με τον αναρχικό χόρο? Μακάρι η ΠΑΣΑ να βρεί τον δρόμο για την αμεσοδημοκρατία και το εύχομαι αυτό με ΄ολη μου τη καρδιά

  2. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    To κείμενο αποσιωπά το γεγονός οτι τουλάχιστον το ένα τρίτο (αν όχι το μισό) του αρχικού πυρήνα της ΠΑΣΑ αποχώρησε απο την ΠΑΣΑ τον Φλεβάρη. Έτσι αποφεύγει να θίξει και τα αίτια αυτών των αποχωρήσεων…Με αυτή την έννοια ο «πολιτικάντικος» και «στρογγυλεμένος» λόγος της αριστεράς τον οποίον κατα τα άλλα η ΠΑΣΑ καταγγέλει. αναπαράγεται κι απο την ίδια…

    Θυμίζω οτι η ιδρυτική συνθήκη της ΠΑΣΑ ήταν η άμεση δημοκρατία στην αριστερά. Όταν εκεί γύρω στις αρχές Φλεβά;ρη η πλειοψηφία της ΠΑΣΑ διολίσθησε στην υποστήριξη του «Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής» η ιδρυτική αυτή συνθήκη ανατράπηκε. Και ανατράπηκε γιατί το «Μέτωπο» καμμιά σχέση δεν είχε με την άμεση δημοκρατία. Ανεξάρτητα το πώς αξιολογεί κανείς τις πολιτικές θέσεις του «Μετώπου», σε καμμιά περίπτωση δεν μπορεί κανείς να υποστηρίξει είτε οτι ο τρόπος που «λειτουργεί» το μέτωπο είναι η άμεση δημοκρατία, είτε οτι έχει πάρει έστω και ΜΙΑ πρωτοβουλία για την προώθηση της άμεσης δημοκρατίας μέσα στον Σύριζα.

    Απο την στιγμή που η ΠΑΣΑ μπήκε στην λογική της υποστήριξης του «Μετώπου» η κριτική στον ΣΥΝ, ή στην ΑΝΑΣΑ δεν έχει αξιοπιστία…γιατί πολύ απλά, ΚΑΜΜΙΑ απο ΟΛΕΣ αυτές τις φραξιονιστικές ομάδες δεν προωθούν την άμεση δημοκρατία, ούτε «οι άλλοι», αλλά ούτε και το «Μέτωπο». Με αυτή την έννοια η ΠΑΣΑ αναιρεσε η ίδια τους λόγους της ίδιας της της ύπαρξης.

  3. Ο/Η Sylla Papayannopoulou λέει:

    Για να συμπληρώσω τον Γιάννη,
    Το αρχικό κείμενο της ΠΑΣΑ είχε και ονοματεπώνυμα. Οι περισσότεροι σήμερα δεν ακολουθούν πια, παραμένοντας κριτικά αναγνώστες. Αυτό δεν ειναι απαραιτήτως κακό, αλλά προφανώς δε συζητάμε για συνθήκες που έχουν αλλάξει στην Ελλάδα, στην αριστερά στο ΣΥΡΙΖΑ, στο σύμπαν. Αλλά στο τι ακριβώς επιθυμεί να εκφράζει πλέον το Μπλογκ.
    Η ΠΑΣΑ ειχε σκοπό να διευρύνει τον εντός της αριστεράς διάλογο με στόχο να δώσει πειστικό μήνυμα της δύναμης της έκφρασης σε συνθήκες αμεσοδημοκρατίας, πέρα και πάνω απο αποκλεισμούς και στοιχίσεις. Πόσο κοντά είναι πια σε αυτό το στόχο;
    Πιό έντιμο θα ήταν να εκφραστεί ανοιχτά η στήριξη του Μετώπου, παρά να στολίζεται η αλλαγή πλεύσης. Δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζεται ότι η ΠΑΣΑ έχασε σε αρκετό βαθμό τη στόχευσή της, τη φρεσκάδα της και την αυτονομία του αρχικού της πνεύματος εξαιτείας ιεραρχικών γραφειοκρατικών κομματικών μηχανισμών, της μη λειτουργίας της Γραμματείας η τη μη υλοποιηση των αποφάσεων της Γραμματείας.
    Οι λόγοι δηλαδή που συντέλεσαν στη δημιουργία της ΠΑΣΑ, την υπονόμευσαν παράλληλα;
    Ας παραδεχτούμε ότι απλά οι εναπομείναντες, όπως έχουν ασφαλώς δικαίωμα μια και κάποιοι επιλέξαμε να αποχωρήσουμε, αποφάσισαν να διαφοροποιήσουν τα αρχικά χαρακτηριστικά.
    Ας γίνει όμως αυτό με ειλικρίνια και εντιμότητα όπως αρμόζει στην αριστερά.
    φιλικά και συντροφικά
    Σύλλα

  4. Ο/Η massive λέει:

    Ας δούμε κάποιες παραδοχές του παραπάνω κειμένου:

    1) «Η υλοποίηση… μπλοκαριζόταν μέσα από μια συστηματική κωλυσιεργία κυρίως του ΣΥΝ αλλά και με την ανοχή των υπόλοιπων συνιστωσών.»

    2) «Η παραλυτική κατάσταση στην Συντονιστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ…»

    3) «Η Γραμματεία δεν λειτούργησε ποτέ δημοκρατικά…»

    4) «…τις λίγες φορές που αποφάσισε δεν ήταν σε θέση να υλοποιήσει τις αποφάσεις της…»

    5) «Οι μηχανισμοί του ΣΥΝ φαίνεται να προκρίνουν το «κόμμα»…συνεχίζοντας τη φάση της συντηρητικής στροφής…»

    6) «…οι ταλαντεύσεις, κομματικοί πατριωτισμοί και οι «ισορροπίες» των υπολοίπων συνιστωσών.»

    7) «δεν έγινε για κανέναν άλλον λόγο παρά για την επιβίωση και την αναπαραγωγή των διάφορων μηχανισμών που ένιωθαν «να απειλούνται» από την παρουσία και τα δικαιώματα των μελών ΣΥΡΙΖΑ.»

    8) «Αυτή η αριστερά όμως,…όχι μόνο δεν έχει πια τίποτα να προσφέρει αλλά αντίθετα αποτελεί ένα μεγάλο εμπόδιο για τη δημιουργία μιας νέας αριστεράς της χειραφέτησης και της δημοκρατίας.»

    Μπορώ να συνεχίσω και να τα διπλασιάσω, αλλά θα μείνω σε αυτά.

    Ας δούμε ένα συμπέρασμα του παραπάνω κειμένου:

    «Η Πρωτοβουλία για την Αντι Συστημική Αριστερά παραμένει ένας κοινός τόπος συνεύρεσής…υπερασπίζοντας ακόμα το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ,…»

    Υπερασπίζεις κάτι που 3 γραμμές παραπάνω το βαφτίζεις μεγάλο εμπόδιο για το κίνημα…

    Αν αυτό δε λέγεται διγλωσία, έλλειψη θάρρους, φόβος «πολιτικού κόστους», φόβος εξόδου από το μαντρί και, ουσιαστικά, ψήφος εμπιστοσύνης στο έκτρωμα του συριζα, τότε τι λέγεται;

    Μήπως τα παραπάνω χαρακτηριστικά που αναφέρω είναι χαρακτηριστικά και του συριζα;
    Μήπως αντί να δώσετε εσείς στον συριζα, σας έδωσε αυτός;

    Και κάτι μικρότερης σημασίας.
    Λέτε: «Η εμφάνιση της ΑΝΑΣΑ αποτέλεσε μια από τα πάνω απόπειρα εξισσορόπησης…»

    αλλά και:
    «Το Μέτωπο αποτελώντας μια πρωτοβουλία κορυφής, θα μπορούσε και θάπρεπε να αρχίσει να υλοποιεί διαδικασίες συμμετοχικής δημοκρατίας.»

    Γιατί δε λέτε το ίδιο και για την ανάσα;γιατί δεν «ποντάρετε» και στην ανάσα;

    Επίσης, το μέτωπο διαμορφώθηκε όταν 4-5 συνιστώσες του συριζα ενώθηκαν.
    Δηλ. όταν 4-5 επιτελεία τα βρήκαν.
    Ποιό είναι το άξιο λόγου σε αυτό;από που προκύπτει η ανάγκη στήριξης του;

    έχει κανείς καμιά ιδέα;

  5. Ο/Η Βάσω Χριστοπούλου. λέει:

    Σύλλα
    Για την αριστερά και όχι μόνο, οι συνθήκες έχουν αλλάξει ραγδαία,κάτι που κάνει τα παντα πιο δύσκολα αλλά και συγχρόνος πιο εύκολα και την ανάγκη για διάλογο, εντός κύρια της αριστεράς,με εντιμότητα και ειλικρίνεια – κάτι που πιστεύω χαρακτηρίζει τους Πασαδόρους- περισσότερο αναγκαία από κάθε άλλη φορά..Όσον αφορά τους αποκλεισμούς και τις στοιχίσεις πάντα υπήρχαν…
    Όσο για την «αμεσοδημοκρατία» Γιάννη φοβάμαι ότι περισσότερο κινδυνεύει από αυτους που στο όνομά της σπεύδουν να, κριτικάρουν, απορίψουν, καταδικάσουν ….

  6. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    με κάλυψε απόλυτα ο σύντροφος massive, και η Σύλλα…το να υποστηρίζουμε την μιά φράξια αντί για την άλλη, δεν κάνει δυστυχώς αυτό που υποστηρίζουμε λιγότερο φράξια. Το αρχικό πνεύμα της ΠΑΣΑ δεν είχε καμμιά σχέση με τον φραξιονισμό…αυτό που «πάντα υπήρχε» Βάσω στην Αριστερά, δεν μας συγκινεί και δεν μας αφορά…Ναι το κριτικάρουμε, ναι το απορίπτουμε, ναι το καταδικάζουμε!…χωρίς μισόλογα, χωρίς ευφυολογήματα και χωρίς πολιτικαντισμούς…

  7. Ο/Η kavouras λέει:

    Στις 2/7/2009 «Οι θέσεις της Πρωτοβουλίας για την Αντισυστημική Αριστερά»

    https://dosepasa.wordpress.com/2009/07/02/%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CF%89/

    Αυτό ήταν το αρχικό κείμενο της ΠΑΣΑ. Το θυμίζω απλώς σε κάποιους πρώην πασαδόρους.

    Η αμεσοδημοκρατία δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός για κανένα εγχείρημα. Είναι περισσότερο μια διαρκής προσπάθεια. Τουλάχιστον εγώ έτσι το βλέπω. Προσπάθεια να ξεπεράσει ο καθένας τον εαυτό του και συνολικά η συλλογικότητα, μέσα σε υπαρκτές συνθήκες που δυστυχώς δεν τις καθορίζουμε μόνοι μας.

    Η «ισορροπία» που προσπαθεί να κρατήσει το κείμενο ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΜΕΤΩΠΟ, στην ΑΝΑΣΑ, ανάμεσα στην κατακερματισμένη αριστερά, έχει ένα πλεονέκτημα που με μεγάλη ευκολία κάποιοι το κριτικάρουν ως μειονέκτημα.
    Το πλεονέκτημα είναι ότι διαμορφώθηκε από την πλειοψηφία των πασαδόρων που συμμετείχαν στη διαδικασία.
    Έτσι το κείμενο προσπαθεί:
    1) να εκφράσει τις διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν στη ΠΑΣΑ σχετικά με τα θέματα του Μετώπου, του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.
    2) να ξαναπιάσει το νήμα ή να θέσει κάποιους καινούριους στόχους
    Αυτό ο Γιάννης το λέει «πολιτικαντισμό».
    Και γιατί να μην είναι το αποτελέσμα μιας αμεσοδημοκρατικής διαδιακσίας που ακολουθήθηκε στη ΠΑΣΑ;

    Στη ΠΑΣΑ υπάρχουν αυτοί που έχουν κλείσει το κεφάλαιο ΣΥΡΙΖΑ και ανοίγουν το κεφάλαιο ΜΕΤΩΠΟ. Υπάρχουν αυτοί που επιμένουν ακόμη στο ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχουν αυτοί που με επιφύλαξη βλέπουν και το ένα και το άλλο και υπάρχουν αυτοί που δεν τους αφορά ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
    Το κείμενο έχει αδυναμίες και διαβάζοντας κάποιος με κριτική ματιά μπορεί να τις βρει, να τις διαπιστώσει και να τις εκφράσει. Αυτό είναι το δύσκολο. Το εύκολο είναι η καταγγελία που προκύπτει από «βεβαιότητες» και η καταγγελία που προκύπτει απομονώνοντας γραμμές και παραγράφους.
    Για παράδειγμα στο κείμενο γίνεται κριτική στο «Μέτωπο» ότι δεν συνέβαλλε ουσιαστικά για να προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, εκφράζεται και η ελπίδα ότι το «Μέτωπο» μπορεί να γίνει κάτι άλλο και όχι κακέκτυπο του ΣΥΡΙΖΑ.
    Είναι πολιτικαντισμός να εκφράζονται και οι δυο απόψεις που υπάρχουν στη ΠΑΣΑ;

    Δεν ξέρω αν αποσιωπήθηκε εσκεμμένα το γεγονός ότι το 1/3, το 1/2(;) των αρχικών πασαδόρων αποχώρησε. Μπορεί απλά να μην κρίθηκε απαραίτητο. Δεν γνωρίζω τους λόγους για τους οποίους αποχώρησε ο καθένας. Αλλά από ποια σκοπιά θα έπρεπε να αναφερθεί κάτι τέτοιο; Από τη σκοπιά της αυτοκριτικής; Δηλαδή «συγνώμη παιδιά κάναμε λάθος». Από τη σκοπιά της κριτικής; Δηλαδή «συγνώμη παιδιά αλλά κάνατε λάθος».
    Ίσως είναι μια ευκαιρία να συζητηθεί και αυτό το θέμα ανοιχτά πλέον στο μπλογκ.
    Η πραγματική ευκαιρία όμως είναι, με αφορμή το κείμενο, η ΠΑΣΑ να συμβάλλει με όσες δυνάμεις έχει, στο να υπάρξει επιτέλους μια αριστερά που τόσο πολύ την έχουμε ανάγκη όλοι μας.

  8. Ο/Η Οικονομίδης Δημήτρης λέει:

    Η ΠΑΣΑ ξεκίνησε με τη πρόθεση να παρέμβει στο θέμα της δημοκρατίας στην Αριστερά και της οριζόντιας επικοινωνίας και ώσμωσης. Και το έκανε πράξη για ένα μεγάλο διάστημα ( της μικρής ιστορίας της – ούτε χρόνος! ) μέχρι τα τέλη του 2009.

    Ταυτόχρονα αυτή η παρέμβαση έχει ως αντικείμενο και την ίδια την ΠΑΣΑ. Η συζήτηση για το κείμενο αυτό και η δημοσιοποίησή του είναι στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας απέναντι στον ίδιο μας τον «εαυτό».

    Μπορεί να ακουστούν «δικαιολογίες», «απλά» ή και απλοϊκά τα όσα ακολουθούν αλλά…

    Η ΠΑΣΑ κουβαλά τα «θετικά » και «αρνητικά» αντανακλαστικά της αριστερής κουλτούρας. Πολύ περισσότερο που αποτελείται από συντρόφους και συντρόφισσες «παλαιο-κομματικής κοπής» ;-) Η μέχρι τώρα πορεία της έχει «επαναλάβει», έχει «περάσει» από ορισμένες «φάσεις», «συμπεριφορές» από τις οποίες περνάν οι «παραδοσιακές» ομάδες αλλά, κατά τη γνώμη μου, σε βαθμό που δεν είναι «μη-αναστρέψιμος».

    … αλλά αυτά τα «απλά» πράγματα είναι και τα πιο δύσκολα!

    Ερώτημα:

    έχει «δικαίωμα» μια ομάδα να «διολισθήσει» και στη συνέχεια να το συνειδητοποιήσει και να διορθώσει πορεία;
    Ή άπαξ και «διολίσθησε» τη στήνουμε, ως γνήσιο «παραδοσιακοί» αριστεροί, στον τοίχο και θεωρούμε ότι «μας τελείωσε», τη διαλύουμε και φτιάχνουμε μια νέα;

    @soulatsadoro

    Το ζήτημα δεν είναι « να τηρηθούν ίσες αποστάσεις » από ΣΥΡΙΖΑ, Μέτωπο και ότι άλλο. Αλλά να έχουμε ένα κριτικό πνεύμα, κριτικό-δημιουργικό, απέναντι σε οποιοδήποτε ρεύμα του αντικαπιταλιστικού χώρου.

    Και να συνυπάρχουμε στην ΠΑΣΑ έχοντας ο καθένας τις ιδιαίτερες προτιμήσεις, όπως αναφέρει ο kavouras.
    Αυτή η επιλογή δεν είναι εύκολη. Το πιο εύκολο είναι να βρούμε ένα κοινό ιδεολογικό-πολιτικό μέσο όρο επί παντώς, να αποτελέσουμε μια πολιτική ομάδα με τη στενή έννοια, να φύγουν κάποιοι και να έρθουν κάποιοι άλλοι, και ..το στήσαμε το μαγαζάκι ( ένα ακόμα;-). Η επιλογή μας έχουμε ως κοινή βάση το θέμα της δημοκρατίας και τον αντικαπιταλισμό, με ότι ο καθένας βάζει μέσα σε αυτό το τελευταίο, πέρασε από εντάσεις, γλιστρήματα, αμηχανίες, τάσεις να καταφύγουμε «υπό τη σκέπη» κάποιων βεβαιοτήτων. Και προφανώς μπορεί και να ξαναπεράσει.

    @Σύλλα

    Αυτά που αναφέρει το κείμενο για το Μέτωπο δεν αποτελούν κριτική θέση; Όμως αφου΄δεν πιστεύεςι στην «ειλικρίνια»του, ας απαντήσει όχι μόνο το κείμενο μας, αλλά και η συνέχεια….

    Εκτός κι αν την έχουμε προδιαγεγραμμένη τη συνέχεια ( βολικό πράγμα οι προδιαγραφές, ριμάρουν και με τις διαγραφές;-)

    Αυτά ως μερικές πρώτες σκέψεις.

    Φιλικά και συντροφικά

    • Ο/Η Sylla Papayannopoulou λέει:

      Όχι, Δημήτρη αυτά που αναφέρει το κείμενο δεν είναι κριτική θέση αλλά σχεδόν απολογία για τη στάση! Το μέλλον αόρατον, αλλά την ιστορία την έχουμε πολλάκις ξαναδεί. ( προδιαγεγεγραμμένη συνέχεια, προγραφές και διαγραφές!! εσύ μάλλον έχεις πιο εύκαιρη την απάντηση σε αυτό.)

  9. Ο/Η Βασίλης Μπουγιουκλής λέει:

    kavouras :Στις 2/7/2009 “Οι θέσεις της Πρωτοβουλίας για την Αντισυστημική Αριστερά”
    https://dosepasa.wordpress.com/2009/07/02/%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CF%89/
    Αυτό ήταν το αρχικό κείμενο της ΠΑΣΑ. Το θυμίζω απλώς σε κάποιους πρώην πασαδόρους.

    Έπαιζα στη θέση του πασαδόρου βόλεϋ,με πιάνει το σχόλιο;

  10. Ο/Η soulatsadoros λέει:

    Αγαπητέ Οικονομίδη. Απαντήσατε σκόπιμα στο λιγότερο πολιτικό ερώτημά μου. Εν πάσει περιπτώση αν πιστεύετε οτι υπάρχει αυτό το κριτικό και δημιουργικό πνεύμα με την αναμφαδόν υποστίρηξη του Μετώπου πρόβλημά σας. Το θέμα με την ΠΑΣΑ οπως φαίνεται απο τον ιστότοπο είναι λειτουργεί στα απόλυτα ΣΥΡΙΖΟΜΕΤΩΠΙΚΑ όρια. Αυτό τους 3 πρώτους μήνες δεν υπήρχε. Και ξαναρωτώ πώς μπορεί να συνδιαστεί η υποστήριξη του Συριζα και το άνοιγμα προς τον εξωκοινοβουλευτικό και ελευθεριακό χώρο? Αν θέλετε να έχετε κριτική και δημιουργική στάση και να καλύψετε όλο τον προοδευτικό χώρο κατ αρχήν ας βγάλετε τα μόνιμα μπανεράκια για τον ΣΥΡΙΖΑ( πρόταση δικιά μου) Ας προστεθούν Περισσότερα κείμενα ιδεολογικών πρβληματισμών και λιγότερες συνεντευξεις και άρθρα κομματικών στελεχών και άρθρα που περιγράφουν την κμΟματίλα του ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ. Ήμουνα και εγώ στην ΠΑΣΑ και έφυγα γιατί κατάλαβα οτι η κύρια ενασχόληση της ήταν να κινείται γύρω γύρω σαν δορυφόρος του ΣΥΡΙΖΑ. Πείστε με οτι έχει αλλάξει αυτό . Είμαι πρόθυμος στο να πειστώ

  11. Ο/Η Πάνος Δ. λέει:

    Είχα πει ότι δε θα ξαναγράψω στο blog, αλλά δεδομένης της συγκυρίας ας πω κι εγώ δυο λόγια πάνω στο θέμα, μιας και είχα περάσει κι εγώ για ένα φεγγάρι από την πάσα.
    Το κείμενο σε γενικές γραμμές με βρίσκει σύμφωνο. Η αμεσοδημοκρατία δεν είναι αυτοσκοπός και υποθέτω υπάρχει λόγος που η ΠΑΣΑ αποκαλείται πρωτοβουλία για την «αντισυστημική» και όχι για την αμεσοδημοκρατική αριστερά. Σύμφωνοι, κι εγώ βλέπω την αντισυστημική αριστερά ως αμεσοδημοκρατική (μεταξύ άλλων) αλλά καλό είναι να μπορούμε να δούμε και τη συνολική εικόνα του χώρου.
    Προσωπικά γράφτηκα μέλος του σύριζα κυρίως λόγω της προτροπής της ΠΑΣΑ «χτίζουμε τον σύριζα από τα κάτω». Είχα επίσης γράψει ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε εδώ, στο οποίο έλεγα ότι δεν έχουμε ανάγκη ούτε Τσίπρα, ούτε Αλαβάνο (εννοώντας ότι δεν τους έχουμε ανάγκη ως καθοδηγητές – ως συνοδοιπόροι όλοι είναι ευπρόσδεκτοι). Είναι ανάγκη τώρα, κάποιους μήνες μετά, να επανεξετάσουμε την κατάσταση: Είναι η αμεσοδημοκρατική συγκρότηση του σύριζα από τα κάτω εφικτή τη δεδομένη στιγμή; Υπάρχει διάθεση στον κόσμο που ασχολείται ενεργά με τον σύριζα να ανατρέψει τους μηχανισμούς; Η μικρή μου προσωπική πείρα δείχνει πως όχι. Όποιος δυσκολεύεται να λειτουργήσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον, πιο πιθανό είναι δυστυχώς να πάει σπίτι του.
    Επίσης πρέπει να δούμε με ποια πολιτική συμφωνία θα συγκροτηθεί ένας αριστερός αμεσοδημοκρατικός χώρος. Προφανώς πχ ένα αμεσοδημοκρατικό πασόκ ή νδ δε θα μας αφορούσε, καθώς οι νεοφιλελεύθερες λογικές είναι πλέον βίωμα αυτού του κόσμου. Έχει γίνει εμφανές πλέον ότι οι πολιτικές νοοτροπίες εντός του συν και του σύριζα λειτουργούν περισσότερο παραλυτικά παρά συνθετικά – η ενότητα για την ενότητα εκ των πραγμάτων δε λειτουργεί. Υπό αυτό το πρίσμα, η κίνηση ΚΟΕ-ΔΕΑ-Αλαβάνου με το Μέτωπο έχει δυνατότητες να οδηγήσει σε κάτι θετικό για το χώρο της «αντισυστημικής» αριστεράς. Κι εγώ, αν και ήμουν (και είμαι ακόμα) κριτικός απέναντι σε διάφορες ενέργειες του Αλαβάνου, θα είμαι στο Σπόρτιγκ αύριο. Κάτι πρέπει να μας βγάλει από αυτή την παραλυσία, αν δεν μπορεί να ξεκινήσει από τα κάτω (που θα ήταν το ιδανικό), ας ξεκινήσει από τα πάνω… Αρκεί να ξεκινήσει.
    ΥΓ: Δε συμφωνώ με τη λογική ότι η πασα έχει απομακρυνθεί από το αρχικό πνεύμα λόγω αποχώρησης των περισσότερων αρχικών συμμετεχόντων. Αλλά και να έχει γίνει αυτό, έτσι είναι οι ζωντανές ομάδες, αλλάζουν (ειδικά όταν αλλάζουν και οι περιστάσεις), υγιές το βρίσκω. Το γιατί αποχώρησαν βέβαια κάποιοι είναι ενδιαφέρον, αλλά σε όσους είμαστε απλοί αναγνώστες του blog είναι πράγματα άγνωστα. Κρίμα πάντως αν έχει φύγει και ο Λεγάκης, ήταν από τις πιο αξιόλογες φωνές της ΠΑΣΑ.

  12. Ο/Η kavouras λέει:

    Ως «μέλη της διαδικτυακής αυτής παρέας» τους χαρακτήρισα «πρώην» πασαδόρους. Που είναι το λάθος; Ποιος μίλησε για οργάνωση;
    Η «διαδικτυακή πολιτική συζήτηση» είχε και κάποια επίδικα, παρήγαγε και κάποιες θέσεις, είχε ως αποτέλεσμα και κάποιες εξωστρεφείς δράσεις. Δεν γινότανε για να γίνει, ούτε ήτανε κάποιο group therapy για πικραμένους αριστερούς.
    Πόση σημασία έχει τελικά αν και πόσοι από τους 8 που υπέγραψαν το αρχικό κείμενο, συνεχίζουν; Τα ερωτήματα θα μπορούσε να είναι:
    «Γιατί κάποιοι συνεχίζουν»; «Γιατί κάποιοι έφυγαν»; «Γιατί όσοι έφυγαν, δεν μπορούν να ξαναγυρίσουν»; Το κείμενο προσπαθεί να απαντήσει και σ’ αυτά τα ερώτημα που είναι και τα πιο σοβαρά νομίζω.
    Στη «ΠΑΣΑ» κατά τη γνώμη μου έγινε μια σοβαρή προσπάθεια να συναντηθούν άνθρωποι με εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις, ιδεολογικές αναφορές κτ.λ. Ως ένα βαθμό το κατάφερε. Γιατί στην αρχή υπήρχε ανοχή στη διαφορετική άποψη αλλά και διάθεση για συζήτηση. Αυτό κάπου χάθηκε. Θα ήταν πιο δημιουργικό αν οι σύντροφοι που αποχώρησαν από τη λίστα της ΠΑΣΑ, ανέφεραν τι χάθηκε, που, πως και πότε.
    Η ΠΑΣΑ μπορεί να αντέξει μια τέτοια δημόσια συζήτηση. Θα είναι καλό και για την ίδια και γι’ αυτούς που παρακολουθούν και γι’ αυτούς που αποχώρησαν.

  13. Ο/Η γιαννης ιωαννου λέει:

    …to site της ΠΑΣΑ φιλοξένησε ενδιαφέρουσες συζητήσεις.Προφανώς δεν θα συμφωνήσουμε ολοι σε ολα …εξάλλου ο ορος «αντισυστημικός» επιδέχεται πολλές ερμηνείες οπως και ο ορος «ΑΡΙΣΤΕΡΑ»…το οτι αυριο γίνονται την ιδια πάνω-κάτω ώρα τρείς διαφορετικές εκδηλώσεις απο τον πολιτικό χώρο που καταγράφτηκε ως ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές ( μία για τον ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗ -μια για τα θέματα πολιτισμού ΜΕ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ και μια του «μετωπου» με ΑΛΑΒΑΝΟ-ΚΑΤΣΟΥΛΑ-ΜΠΟΛΑΡΗ ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ οχι μόνον των θεμιτών πολιτικών διαφορών αλλά και της μάλλον ειλημμένης απόφασης των «ηγετικών επιτελείων» για διαφορετικές διαδρομές -που ενισχύονται απο το ψυχικό χάσμα που διευρύνεται…
    …αν εχει κάποια σημασία η «αμεσοδημοκρατική» λειτουργία σε ενα αριστερό σχήμα, δεν εχει μόνον για τακτικούς λόγους , αλλά και για στρατηγικούς – ο σοσιαλισμός για πολλούς απο τους αριστερούς ειναι πρώτα απο ολα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (ΠΟΛΙΤΙΚΉ) ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ (;)…ετσι εχουμε πιθανότατα περισσότερα κοινά στοιχεία με μια «αμεσοδημοκρατική» ΝΔ Ή ενα «αμεσοδημοκρατικό» ΠΑΣΟΚ , παρά με μια Αριστερά που μέσω του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» «ετοιμάζεται» για μια νέα «κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων » …με την εννοια αυτή είμαστε σαφώς πιο κοντά στους «ελευθεριακούς» ΠΟΥ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΝ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΒΙΑΣ αποτι στα διάφορα «μ-λ» και ανάλογα σχήματα…
    …συνυπάρχουμε βέβαια στα κινήματα , αλλά δεν εχουμε αυταπάτες για κάποια δυνατή «πολιτική ενότητα» οπως προβλήθηκε στο παρελθόν ο ΣΥΡΙΖΑ «των μελών»…
    …και την σοβαρότητα των πολιτικών διαφορών την αναγνωρίζει ευθέως ο ΣΩΤ. ΜΑΝΤΖΟΥΡΑΝΗΣ στον τελευταίο ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ-οπου υπάρχει και ενα ενδιαφέρον αρθρο του ΡΙΝΑΛΝΤΙ -ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΝ , το οοίο αξίζει να διαβαστεί…

  14. Ο/Η Αλέξανδρος λέει:

    Στο βαθμό που με αφορά (ως έναν από τους 8 υπογράφοντες, που βέβαια ήταν 9 αλλά η υπογραφή του ενός εξαφανίστηκε –οικεία και ελευθέρα βουλήσει είμαι σίγουρος– από εκεί) έχω κάποιες παρατηρήσεις.

    Ρωτάει ο σ. Κάβουρας:
    «Γιατί κάποιοι συνεχίζουν»; «Γιατί κάποιοι έφυγαν»; «Γιατί όσοι έφυγαν, δεν μπορούν να ξαναγυρίσουν»; Το κείμενο προσπαθεί να απαντήσει και σ’ αυτά τα ερωτήματα που είναι και τα πιο σοβαρά νομίζω.

    σ. Κάβουρα, διαφωνώ. Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι τα πιο σοβαρά.
    Το μόνο που κάνουν είναι να καταδεικνύουν (για πολλοστή φορά) την γνωστή παθογένεια της ελληνικής αριστεράς σε όποια μορφή, σχήμα κλπ. παρουσιάζεται. Πως υπάρχει με μοναδικό σκοπό την αναπαραγωγή των μηχανισμών της, αγνοώντας την πραγματική αριστερά, την «Κοινωνική Αριστερά».

    Το θέμα, όπως το βλέπω προσωπικά, δεν είναι το «γιατί κάποιοι συνεχίζουν»; «γιατί κάποιοι έφυγαν»; «γιατί όσοι έφυγαν, δεν μπορούν να ξαναγυρίσουν»; γιατί όλα αυτά έχουν ως κεντρικό σημείο αναφοράς την ΠΑΣΑ κι όχι την αριστερά που οραματιζόμασταν και την οποία περιγράψαμε με το κείμενο του Ιουλίου του 2009 και με το περιβόητο wiki για τον κανονισμό λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ (τι θυμήθηκα τώρα…).

    Το θέμα είναι αν αυτή η συγκεκριμένη αριστερά που οραματιζόμασταν και περιγράφεται σε αυτά τα κείμενα είναι εφικτό να υπάρξει μαζί ή και μέσα από τις υπάρχουσες δομές των όποιων αριστερών συλλογικοτήτων και ιδιαίτερα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

    Αν ναι καλώς κάνει και υπάρχει η ΠΑΣΑ και να το σκεφτούμε να επιστρέψουμε, να παλέψουμε κλπ. κλπ.

    Αν όχι (κάτι που πέρα από αυτούς που αποχώρησαν, το λέει ουσιαστικά και η ίδια η ΠΑΣΑ στο παραπάνω κείμενο) τότε δεν βρίσκω κανένα λόγο να συνεχίσει να υπάρχει (όχι πως με ενοχλεί φυσικά, είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να κάνει αυτό που η συνείδηση του επιβάλλει), παρεκτός αν εζήλωσε τη «δόξα» των μηχανισμών, υπομηχανισμών και ανθυπομηχανισμών του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, δύο μορφωμάτων μακριά από κάθε επαφή με την κοινωνία.

    Αλέξανδρος Τσατσαρούνος

    • Ο/Η kavouras λέει:

      δέχομαι τις παρατηρήσεις του Αλέξανδρου. Τα ερωτήματα αυτά έτσι όπως τα παρουσίασα παραπάνω όντως φαίνεται να μην είναι τα πιο ουσιαστικά. Αν τα θέσεις όμως σε σχέση με το αιώνιο αναπάντητο ερώτημα που βάζεις για την «αριστερά που οραματιζόμασταν», μπορεί απαντώντας σε αυτά να έχεις κάνει ένα μικρό βήμα για να απαντήσεις και σε άλλα πιο ουσιαστικά.
      Λες παρακάτω: «Το θέμα είναι αν αυτή η συγκεκριμένη αριστερά που οραματιζόμασταν και περιγράφεται σε αυτά τα κείμενα είναι εφικτό να υπάρξει μαζί ή και μέσα από τις υπάρχουσες δομές των όποιων αριστερών συλλογικοτήτων και ιδιαίτερα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ».

      Ποιος μπορεί να σου απαντήσει σε αυτό; Εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ να πω ένα ξεκάθαρο «ναι» ή ένα ξεκάθαρο «όχι». Δεν μπορώ να είμαι τόσο απόλυτος ούτε για το ΣΥΡΙΖΑ, ούτε για το «Μέτωπο», ούτε για κανέναν. Προσπαθώ να βρω τις απαντήσεις που χρειάζομαι και μέσα από τη ΠΑΣΑ και παρακολουθώντας τι κάνει και τι λέει ο καθένας και ανάμεσα στο κόσμο.

      Αλέξανδρε έχεις κάποιο τρόπο εσύ διαφορετικό; Αν έχεις θα ήθελα ειλικρινά να μου τον πεις.

  15. Ο/Η massive λέει:

    Ο Αλέξανδρος με βγάζει από τον κόπο…

    Συντρόφια:
    Αν υπάρχει ιδεολογικό περιεχόμενο σε κάποια ομάδα, τότε δεν μπορεί να τη διαλύσει κανείς.

    Αν δεν υπάρχει, αν έχει κλείσει ο κύκλος της, τότε η διατήρησή της (πέρα από αναφαίρετο δικαίωμα των συμμετεχόντων) είναι από ανούσια (δεν έχω τι να κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο) έως «ύποπτη».
    Λέω «υποπτη», υποννοώντας ότι μου φαίνεται πιο πολύ ως διατήρηση κάποιων κεκτημένων για μελλοντική χρήση. Μανούλες τα επιτελεία της αριστεράς σε αυτά.

    Προς Δ. Οικονομίδη:
    Λες: «έχει «δικαίωμα» μια ομάδα να «διολισθήσει» και στη συνέχεια να το συνειδητοποιήσει και να διορθώσει πορεία;»

    Έχει δικαίωμα το πασοκ να διολισθήσει (1993-2004) και στη συνέχεια (2009-…)να το συνειδητοποιήσει και να διορθώσει πορεία; Ας του δώσουμε μια ευκαιρία. Έχει δικαίωμα;Προφανώς και έχει.

    Διαφορετική η κλίμακα του παραδείγματος. Ίδια η ουσία.

    Συνειδητοποίησε η πασα (ειδικά στην 3η Π.Σ.) ότι έφαγε «μούντζες και κλωτσιές» από τον συριζα- από όλες τις συνιστώσες μαζί;

    Θυμάστε στην 3η π.σ. ότι καμία συνιστώσα (ακόμα και από αυτές που μετέχουν στο τωρινό μέτωπο) δεν βρέθηκε να πει το παραμικρό που να πλησιάζει αυτά που έλεγε η πασα;Δεν βόλευε τότε.

    Τώρα μπορεί και να βολεύει. Αύριο μπορεί όχι. Μεθάυριο μπορεί και ναι.

    Ποιά οργάνωση (από αυτές που έχουν μέλη, φυσικά) που συμμετέχει στο μέτωπο έχει δημιουργήσει στο εσωτερικό της κάτι διαφορετικό από δημοκρατικό συγκεντρωτισμό;

    Και κάτι άλλο.

    Ρωτάει ο Δημ. Οικ.:
    «Αυτά που αναφέρει το κείμενο για το Μέτωπο δεν αποτελούν κριτική θέση;»

    Δημήτρη αυτο:
    «Από αυτή την οπτική κάποιοι ΠΑΣΑδόροι παρακολουθούν και τις δραστηριότητες που αναπτύσσει το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής. Γενική είναι η αίσθηση ότι το Μέτωπο μέχρι στιγμής δείχνει να έχει κάποια ικανότητα να απευθύνεται και να αγγίζει με διεισδυτικότητα τον κόσμο των λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται πιο πολύ, όπως και έναν κόσμο που πολιτικά καλύπτεται από το ΠΑΣΟΚ μέχρι την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Φαίνεται να μπορεί να συνθέτει πολιτικές προτάσεις σε ριζοσπαστική κατεύθυνση και να βάζει στόχους που συσπειρώνουν και συνεγείρουν.»

    δεν αποτελεί κριτική θέση. Αυτό είναι το τι θα ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει. Είναι wannabe…….γενική είναι η αίσθηση;;ναι. όλος ο κόσμος για αυτό συζητάει…
    Μακάρι να πάει καλά το μέτωπο, αλλά άστο να το δούμε στο μέλλον.

    Κριτική είναι αυτό:

    «ή θα συγκροτηθεί σε δημοκρατική βάση ή αλλιώς δεν θα αποτελέσει παρά μια αποτυχημένη προσπάθεια, μια καρικατούρα του ΣΥΡΙΖΑ, με έντονα αρχηγικά χαρακτηριστικά.»

    Οπότε καλό θα ήταν να μείνουμε στο 2ο και να μην προστρέχουμε.
    Ο συνδυασμός των 2 παραπάνω μέσα στο ίδιο κείμενο δεν είναι κριτική.
    Είναι «πατάω σε 2 βάρκες».

  16. Ο/Η pan λέει:

    Καλός και χρειαζούμενος ο γενέθλιος απολογισμός, αν και βιάστηκε λιγάκι, πριν κλείσει ο χρόνος. Ελπίζω αυτό να μην έγινε βεβιασμένα για να δικαιολογήσει την κουρασμένη απόθεση της ελπίδας και της προσπάθειας στο ανακυκλωμένο κεράκι του «μετώπου». Δεν ξέρω αν αυτοί που υπογράφουν θέλουν να ακούσουν, και μάλιστα κάτι περαστικούς σαν και του λόγου μου που έχουν έλθει για μια μικρή ή μεγάλη κουβέντα, χωρίς να δεχθούν να αναλάβουν δεσμεύσεις. Σε κάθε περίπτωση, το σχόλιο είναι για χάρη της ιστορίας της ΠΑΣΑΣ. Το κείμενο έχει βέβαια πολλές αδυναμίες. Και γιατί να μην έχει άλλωστε; Όποιος νομίζει πως δημοσιεύει «αριστερό» κείμενο χωρίς αδυναμίες, είναι μάλλον ανυποψίαστος. Ας μιλήσω λοιπόν αποσπασμαστικά για τα παρακάτω :
    1) Η όλη κουβέντα περί μηχανισμών απολήγει σε απολίτικη έως μεταφυστική αποστροφή, σαν όλα αυτά συμβαίνουν σχεδόν από κακία! Προφανώς μπορεί εύκολα να αποδειχθεί ότι οι μηχανισμοί δεν είναι ευθύνη της νυν πλειοψηφίας, αφού αυτή δεν ήταν η τέως πλειοψηφία, και ίσως δεν είναι καν νυν. Μηχανισμοί χοντρότεροι είναι και ήταν και θα παραμείνουν η ΑΠ και το «βαθύ!» «αριστερό!» ρεύμα, μηχανισμοί μπετοναρισμένοι και παλιοκαιρισμένοι τα εξωκοινοβουλευτικά σχήματα, μηχανισμοί διαπιστευμένοι και οι συντελεστές του «μετώπου». Η «εκάστοτε πλειοψηφία» είναι απλώς δέσμια της μηχανιστικής θεωρίας και πράξης της σύμπασας αριστεράς, την οποία τελικά μόνο νεότεροι και «αφελέστεροι» ίσως αποτινάξουν. Δεν προλαβαίνω για την απόπειρα πολιτικής ερμηνείας του φαινομένου, που δεν είνι μόνον «ελληνικό» και εξ άλλου παραμένει στα επίπεδα της δεκαετίας του 80, ενώ είχε από τότε περιγραφεί θεωρητικά και ακόμα καλύτερα καλλιτεχνικά (βλ. την αριστερά των μόντυ πάιθονς στο «ένας προφήτης μα τι προφήτης»). Δεν έχουμε προχωρήσει καθόλου που θάλεγε και ο Γκοντάρ, που μάλλον θα ξεκινούσε από την κατανόηση της εγγενούς αδυναμίας της αριστερής θεωρίας και πράξης μετά και την αυταπάτη του υπαρκτού (και προ της τυπικής κατάρρευσής του), θα επιχειρούσε κριτική και αυτοκριτική ανασκόπηση, και θα προχωρούσε στην άμεση παραδοχή ότι δεν μπορεί να υπάρχει σήμερα «η συνταγή». Παραδοχή που από μόνη της θα συνιστούσε τη βάση για να κατανοηθεί στα πεισματάρικα «αριστερά!» μυαλά, η έννοια της συμπληρωματικής (αντί ανταγωνιστικής) λειτουργίας των εκδοχών, και μια σύγχρονη επιστημονική αντίληψη υποκειμένων-αντικειμένων και των λοιπών αμέτρητων «διαλεκτικών» διπόλων.
    2) Η όλη ανάθεση της ελπίδας σε αναπαλαιωμένους «νέους φορείς» ή «μέτωπα» ή σε μετωπική «συνεύρεση» με δήθεν συνορεύοντες ομιχλώδεις ή αποστειρωμένους χώρους, τελικά αποκρύβει την βασική μάλλον έλλειψη κάθε αριστερής θεωρίας, που είναι η σύνδεση με την πράξη και η διαρκής ανατροφοδοσία αυτού του διπόλου. Εδώ και δεκαετίες όλο και περισσότεροι μιλούν για πράξη, χωρίς όμως να έχουν κάνει βήμα από τη θέση του κήρυκα (του βήματος ή της ντουντούκας). Κανένα αριστερό σχήμα δεν έχει τολμήσει «να βάλει βαθειά το χέρι στην τσέπη», δηλαδή να διαθέσει συστηματικά τις δυνάμεις του και συγκεκριμένα χρόνο εργασίας και οικονομικούς πόρους στην εμπράγματη και χωρίς άμεση ανταποδοτικότητα αλληλεγγύη, μοιρασιά, εμπιστοσύνη και συλλογικότητα, η οποία παύει όταν οι δρόμοι των διαδηλώσεων αδειάσουν και τα φώτα των συζητήσεων σβήσουν. Κανένα επίσης σχήμα δεν έχει τολμήσει να διαθέσει συστηματικά τις δυνάμεις του για να οικοδομήσει (μη ελεγχόμενα από αυτό) πρόδρομα σχήματα συνεταιριστικών και κοινωνικο-οικονομικών επιχειρήσεων. Όλη αυτή η πεμπτουσία των ιδεών των αξιών και των οραμάτων μας, αφήνεται «για αργότερα» και συχνά απαξιώνεται σαν δήθεν δευτερεύουσα μικροαστική ευαισθησία, ενώ (κατά τη γνώμη ορισμένων) είναι το καθοριστικό στοιχείο που λείπει (δηλαδή το στοιχείο από το οποίο θα προέλθει το dominant-multifunctional-recipe). Επομένως, τόσο μπορούμε και άρα μην απορούμε.

    Και για κλείσιμο, δανείζομαι από έναν προηγούμενο, που τούχω ξαναδανειστεί, και δεν μετάνιωσα:

    ο σοσιαλισμός για πολλούς απο τους αριστερούς ειναι πρώτα απο ολα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (ΠΟΛΙΤΙΚΉ) ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ (;), … διανομής και ζωής…

  17. Ο/Η geros λέει:

    Γιάννη, η συζήτηση και οι διαφωνίες στην ΠΑΣΑ προυπήρχαν της στιγμής που θεώρησες(σωστά η λάθος, δεν έχει σημασία) οτι αρκετοί στην ΠΑΣΑ είναι πολιτικά, πιο κοντά στο μέτωπο. Η συζήτηση ηταν πολύ έντονη, και σε σχέση, αν η αναφορά θα είναι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, η και ο ελευθεριακός χώρος, αλλά και η εξωκοινοβουλευτική αριστερά.
    Οπως αποδείχτηκε δίκιο είχε η δεύτερη άποψη την οποία υποστηρίζαμε λίγοι τότε.
    Ομως ακόμη και αν υποθέσουμε οτι η πλειοψηφία βλέπει θετικά το μέτωπο( που δεν νομίζω οτι είναι ακριβώς έτσι) η ΠΑΣΑ δεν έχει πολιτικά προαπαιτούμενα και διεξάγει έτσι μια ωφέλιμη συζήτηση γιατί-τουλάχιστον αναμεσά μας – δεν γίνεται πάλη «γραμμών- μια που δεν διεκδικούμε συγκεκριμένο πολιτικό προσανατολισμό. Αν προκύπτει κάπου, έχει καλώς.
    Υπήρξε ένα κομμάτι του κειμένου που μέσα στην συζήτηση στην λίστα, αφαιρέθηκε.
    Ελεγε οτι ενα κομμάτι συντρόφων με ελευθεριακό προσανατολισμό απομακρύνθηκε λόγω της αποκλειστικής ενασχόλησης με τον ΣΥΡΙΖΑ. Τους καλούμε να επιστρέψουν. Οντως δεν υπάρχει ουτε μπήκε στην συζήτηση στην λίστα η δικιά σου διαφωνία, οτι η ΠΑΣΑ μπατάρει πολιτικά. Επρεπε να αναφερθούν και τα δύο στο κείμενο.
    Μια συλλογικότητα είναι ζωντανός οργανισμός, άρα αλλάζει και στις στοχεύσεις της. Είχαμε πεί οτι θα διαλυθούμε οταν φτειαχτεί ο ΣΥΡΙΖΑ των μελών. Τρία χρόνια πορεία έδειξαν οτι επικράτησε ο ΣΥΡΙΖΑ των μηχανισμών. Φταίμε γιατί ξεκινήσαμε αργά.
    @ ΣΥΛΛΑ: Κάπου καταλαβαίνεις οτι το χάνεις το παιχνίδι και οταν δεν εχεις πια δυναμική δεν μπορεί να κυνηγάς χίμαιρες.Εκεί οταν συνειδητοποιείς οτι ο ΣΥΡΙΖΑ των μελών ειναι μια ουτοπία που απομακρύνεται, χάνεις την ταυτότητά σου.
    Η ιστοσελιδα συνεχίζει μια συζήτηση χωρίς προαπαιτούμενα. Αλλωστε το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας παραμένει επίκαιρο στην αριστερά , οπως και το ζήτημα ενός πολιτικού φορέα που θα καλύψει το κενό. Ενα πράγμα που δεν λέει το κείμενο-εκ παραδρομής ξεχάστηκε- είναι οτι οταν πέρσι τον Ιούνη μοιράσαμε τις κόκκινες κάρτες στο Φάληρο η κ΄ριση δεν είχε πάρει τις διαστάσεις που παίρνει και που διαρκώς μεγαλώνουν. Η πολιτική απάντηση στην κρίση, απέκτησε ίσο βάρος σε αρκετούς απο μάς σε σχέση με το πρόταγμα μόνο της άμεσης δημοκρατίας.

    • Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

      κι όμως Κώστα, δεν είναι δύο διαφορετικά πράγματα η κρίση, και η άμεση δημοκρατία, και μην κρύβεσαι πίσω απο αυτό…ας αφήσουμε στην άκρη τον Συριζα και το Μέτωπο…Ας μπούμε στην ουσία: Όποιος βλέπει το θέμα της αυτο-οργάνωσης και της άμεσης δημοκρατίας ως δευτερεύον σε σχέση με το «πολιτικό» ή το «οικονομικό»…δεν κατάλαβε ποτέ τι ήταν η ΠΑΣΑ…γιατί φυσικά «ήταν»…γιατί τώρα πια δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ένα συμπαθητικό αριστερό blog ανάμεσα στα τόσα άλλα…(Πόσες πρωτοβουλίες αλήθεια πήρε η ΠΑΣΑ μέσα στην κοσμογονία του ΔΝΤ και της κρίσης; ΚΑΜΜΙΑ! Ανέθεσε την πρωτοβουλία πάλι στους αρχηγούς, στο «Μέτωπο», στον «Δρόμο», στην ενδο-αριστερή, αυτιστική μάχη για την φραξιονιστική επικράτηση….κι αυτή την αυτοκριτική δεν την έκανε ποτέ…) Ας διαλύσουμε λοιπόν τις αυταπάτες…ο ελευθεριακός χώρος είναι ο ελευθεριακός χώρος και η αριστερά είναι η αριστερά…
      Η δική μου προσωπική αυτοκριτική: Πίστεψα οτι μπορεί να υπάρξει ουσιαστική ελευθερία και μέσα στην αριστερά…Έκανα λάθος! Κι αυτό μου το λάθος πάει πολύ μακρύτερα κι απο την ΠΑΣΑ κι απο το Μέτωπο, κι απο τον Σύριζα…

      • Ο/Η Βάσω Χ. λέει:

        Ο ελευθεριακός χώρος που από τα γραφόμενα σου Γιάννη συμπεραίνω πως εξασσφαλίζει την ουσιαστική ελευθερία, ποιές και πόσες πρωτοβουλίες πήρε μέσα στην κοσμογονία του ΔΝΤ και της κρίσης;
        Για τα ουσιαστικά ζητήματα αυτο-οργάνωσης και αμεσοδημοκρατίας τί κάνει;
        Καιφυσικά όσοι συμετέχουμε στην ΠΑΣΑ δεν νομίζω ότι περιμένουμε μέσα από αυτή, να λυθούν προβλήματα αμεσοδημοκρατίας και κρίσης, που συμφωνώ πως δεν είναι πράγματα διαφορετικά.Να συμβάλλει η ΠΑΣΑ στη λύση τους ελπίζω.
        Και η ουσιαστική ελευθερία και η αριστερά είναι» παιχνίδια» που άσχετα αν χάνονται ή εγκαταλέιπονται ή επιδιώκονται με λάθος τρόπους από κάποιους, σίγουρα και ευτυχώς πολλοί θα συνεχίζουν να τα παίζουν…
        Όσο για τις αυταπάτες, αυταπάτη είναι να πιστεύεις πως μπορούν να διαλυθούν…

        • Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

          Βάσω μου σε αγαπώ και σε εκτιμώ, αλλά μονίμως παρανοείς αυτά που λέω…Με κατατάσεις κάπου, αφού σύμφωνα με την παλιά λογική «όλοι πρέπει να ανήκουν κάπου»…Μα ακριβώς αυτή τη λογική ήθελε να σπάσει κάποτε η Πασα….δεν υπερασπίζομαι κανέναν «χώρο» και κανένα «παιχνίδι», αλλά κάποιες αρχές…η αριστερά θα διαλυθεί αν δεν αλλάξει, όχι λόγω δικής μου επιθυμίας φυσικά. Αν δεν μπορείς να συλλάβεις το καινούργιο η ζωή θα σε ξεπεράσει. Ο ελευθεριακός χώρος δεν έχει και δεν είναι πολιτικό υποκείμενο, δεν μιλάμε για το ίδιο πράγμα…Ας μην συγχέουμε κόμματα στελεχών και επιχορηγήσεων με κάτι τελείως διαφορετικό…

    • Ο/Η Sylla Papayannopoulou λέει:

      Κώστα το παιχνίδι δεν χάθηκε, εγκαταλείφθηκε! Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν αυτοσκοπός για την ΠΑΣΑ, η αριστερά ήταν!

  18. Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

    Το κείμενο (συλλογικό υποθέτω, μιας και δεν συμμετέχω στην ΠΑΣΑ για να γνωρίζω πως πρόκυψε), «ξεχνάει» δυο βασικά σημεία:

    1. H ΠΑΣΑ ξεκίνησε σαν πείραμα. Και κάθε πείραμα έχει αρχή, σκαμπανεβάσματα και κάποτε ένα τέλος. Το τέλος διακηρύχθηκε από την αρχή, μιας και αυτή η θέση ήταν, και ενδεχομένως να παραμένει, η μοναδική σοβαρή δικλείδα ασφαλείας μιας συλλογικότητας για να παραμείνει πρωτοβουλία χωρίς να διολισθήσει σε κάποια φράξια ή συνιστώσα ή κάτι άλλο.
    Η μετά τον Ιανουάριο αναγκαστική εμπλοκή της ΠΑΣΑ και με θέματα πέρα από το οργανωτικό του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς ευρύτερα- για τα οποία δημιουργήθηκε, δημιούργησε μια μεγάλη σύγχιση, μια αναστάτωση στο αρχικό «πείραμα» που φαίνεται ότι κανείς δεν ήταν σε θέση να αναλύσει και η συλλογικότητα να την διαχειριστεί. Και εκεί χάθηκε η μπάλα… και σταμάτησαν οι ΠΑΣΕΣ. Η ιδεολογική ανομοιομορφία των πασαδόρων ανάδειξε θέματα που η ίδια η συλλογικότητα και οι διαδικασίες της δεν ήταν σε θέση να διαχειριστούν μέσα από κάποια σύνθεση. Θέσεις κάποιων άρχισαν να συνοδεύονται από κοσμητικά επίθετα του παρελθόντος και οι προσωπικές επιθέσεις, που τόσο ταλανίζουν την Αριστερά, να εμφανίζονται και μέσα από την λειτουργία της αμεσοδημοκρατικής ΠΑΣΑ.
    Συμπέρασμα 1: Το πείραμα ΠΑΣΑ ΔΕΝ πέτυχε γιατί δεν κατάφερε να συνθέσει πολιτική. Η αμεσοδημοκρατία δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός (μερικά καντόνια στην Ελβετία και οι δεξιόστροφοι αλλά αμεσοδημοκρατικοί Οικολόγοι-Πράσινοι στην Ελλάδα είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα που τονίζουν αυτή την θέση). Και η μη επιτυχία «του πειράματος» ενδεχομένως να οφείλεται και στον αρχικό σχεδιασμό του.

    2. Μια συλλογικότητα που αυτοαποκαλείται «Πρωτοβουλία» θα πρέπει, περαν των άλλων, να αναγνωρίζει τα όριά της. Δηλαδή να αντιλαμβάνεται ότι είναι Πρωτοβουλία για ένα συγκεκριμένο σκοπό ή σκοπούς και κυρίως, ότι θα πρέπει να δρα παράλληλα ή αντίθετα ή με τομές με άλλες Πρωτοβουλίες που έχουν άλλους σκοπούς. Αυτό στην ΠΑΣΑ δεν ξέρω πόσοι το έχουν καταλάβει. Η κουλτούρα της Ελληνικής Αριστεράς δεν έχει ιστορία σε Πρωτοβουλίες ενώ είναι πλούσια σε προσλαμβάνουσες παραστάσεις από ομάδες που, σαν μηχανισμοί, έχουν τα χαρακτηριστικά της φράξιας.

    Το Μέτωπο ενδεχομένως να έπρεπε να είναι μια ακόμα Πρωτοβουλία (αλλά ίσως ακόμα δεν το ξέρει..) για πολιτικά θέματα που αποσκοπούν στην διαμόρφωση μιας πλατφόρμας πάνω στην οποία θα μπορούσαν να συντεθούν οι δυνάμεις της Αριστεράς σε ένα άλλο πολιτικό υποκείμενο, ένα νέο ΕΑΜ. Και ενώ μέχρι τώρα το Μέτωπο απαντάει στο ΤΙ και στο ΓΙΑΤΙ, αποφεύγει να απαντήσει στο ΠΩΣ θα συντεθεί αυτό το νέο ΕΑΜ: Από τα πάνω ή από τα κάτω? Και πως θα λαμβάνονται οι αποφάσεις? Η ΠΑΣΑ γι αυτά κάτι ψέλισε και πρότεινε μια πολύ συγκεκριμένη μέθοδο λειτουργίας μιας Αριστεράς του 21ου αιώνα, το κείμενο που συνδιαμορφόθηκε στο wiki τον Οκτώβρη-Νοέμβρη και που ενδεχομένως να απαντάει στο ΠΩΣ. Ενδεχομένως αυτό το κείμενο, ο Εσωτερικός Κανονισμός Λειτουργίας για τον ΣΥΡΙΖΑ, να είναι ότι πραγματικά αξίζει να μνημονευτεί από την 11 μηνη εμπειρία της ΠΑΣΑ, η πραγματική πάσα της ΠΑΣΑ προς την υπόλοιπη Αριστερά. Αν αυτή η πάσα θα αξιοποιηθεί ή όχι είναι μια άλλη ιστορία που ο καθένας ή κάθε συλλογικότητα που αυτοπροσδιορίζονται με σκοπούς που σχετίζονται με την ενότητα της Αριστεράς θα πρέπει να τοποθετηθεί. Όχι σε ένα απότερο μέλλον, ΤΩΡΑ!
    Συμπέρασμα 2: Το πείραμα ΠΑΣΑ πέτυχε μερικά αποτελέσματα που δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα.

    Τέλος θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη προς όλους τους σύντροφους ΠΑΣΑδόρους (είτε παραμένουν ακόμα στην συλλογικότητα είτε όχι) που τις πιο πάνω διαπιστώσεις που διατύπωσα δεν είχα την δύναμη και το κουράγιο να συνεχίσω να τις παλεύω μέσα από αυτό το πείραμα των τελευταίων 11 μηνών αλλά και για όλα τα λάθη που έκανα.

    Επειδή όμως τίποτα δεν πάει χαμένο, ελπίζω στο επόμενο πείραμα ότι μάθαμε από την ΠΑΣΑ να μην ξεχαστεί.

  19. Ο/Η Στάθης Καρνέζης λέει:

    Όταν λες «δεξιόστροφοι Οικολόγοι Πράσινοι» φαντάζομαι εννοείς ότι είναι πιο δεξιά ιδεολογικά από το ΣΥΡΙΖΑ και όχι ότι έχουν σχέση με (κεντρο)δεξιά.Όλοι ξέρουν ότι στην πραγματικότητα όσοι δε μπόρεσαν να σταδιοδρομήσουν μέσα στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ,πήγαν στους ΟΠ.

    • Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

      Δεξιόστροφο οικολόγο θεωρώ όποιον δεν έχει τις θέσεις της Ριζοσπαστικής Οικολογίας. Μακάρι οι Ο-Π να τις είχαν.

      • Ο/Η Στάθης Καρνέζης λέει:

        Η Ριζοσπαστική Αριστερά είναι πλέον μόνο σπαστική.

      • Ο/Η soulatsadoros λέει:

        O ΣΥΡΙΖΑ έχει χαρακτηριστικά ριζοσπαστικής αριστεράς? Δέν νομίζω αφού καν δεν αποδέχεται τον διαχωρισμό των τάξεων και ττην ανάγκη να αλλάξουν χέρια τα μέσα παραγωγής! Για του λόγου το αληθές δείτε το πρόγραμμα του Συν για την κρίση. Η ΠΑΣΑ απ τη στιγμή που έγινε 12η συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ(έστω και ΄ατυπα) έχασε κάθε σχέση με την αρχική της διακύρηξη). Και όντως το θέμα δεν είναι οτι δεν υπήρχε αμεσοδημοκρατία στην ΠΑΣΑ. Το θέμα είναι οτι δεν υπήρχαν οι στοιχιώδεις καν΄ονες ούτε καθορισμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις στα μέλη της συλλογικότητας. Αποτέλεσμα? Κυριάρχησε ο νόμος της ζούγκλας στην ομάδα. Οι λίγοι πονηροί κάνανε κουμάντο και οι πολλοί΄΄αφελείς΄΄ κάναν τους χαζούς. Οποτε πήγαιναν να μπουν κανόνες στην ομάδα σκόνταφταν στο δεν είναι της παρούσης. Είμαι ο Κλαδίτης Δημήτριος και ξέρω οτι λέω αλήθεια ( η οποία βέβαια είναι η δική μου αλήθεια γιατί υπάρχουν πολλές αλήθειες)

  20. Ο/Η Raindog λέει:

    Δεν υπήρξα ένας από αυτούς που έφτιαξαν την ΠΑΣΑ. Ούτε επίσης παρακολούθησα την επί του Όρους Ομιλία του αντισυστημισμού και της αμεσοδημοκρατίας. Άραγε δικαιούμαι δια να ομιλώ; Υπάρχει μετά Χριστόν προφήτης ή όλοι είναι αγύρτες;

    Θα σταθώ μόνο σε μια φράση.

    massive :
    Αν δεν υπάρχει, αν έχει κλείσει ο κύκλος της, τότε η διατήρησή της (πέρα από αναφαίρετο δικαίωμα των συμμετεχόντων) είναι από ανούσια (δεν έχω τι να κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο) έως “ύποπτη”.
    Λέω “υποπτη”, υποννοώντας ότι μου φαίνεται πιο πολύ ως διατήρηση κάποιων κεκτημένων για μελλοντική χρήση. Μανούλες τα επιτελεία της αριστεράς σε αυτά.

    Δηλαδή; Τι θέλεις να πεις; Ότι πιάσαμε στασίδι για να έχουμε προσωπικά οφέλη από τους συσχετισμούς στο Μέτωπο ή στο ΣΥΡΙΖΑ; Ωραίος τρόπος να αντιμετωπίζεις ανθρώπους που υποτίθεται ότι θεωρείς συντρόφους σου. Μας ήξερες και εχθές; Γνωρίζεις όλα τα μέλη της ΠΑΣΑ προσωπικά και μπορείς να το πεις αυτό με βεβαιότητα; Γιατί μπαίνεις στον κόπο να συζητάς μαζί μας αν μας θεωρείς πουλημένα καθάρματα και αριβίστες; Το διάβασα χθες το βράδυ και, πέρα από το ό,τι μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, ένιωσα ιδιαίτερα λυπημένος για την κατάσταση που επικρατεί σε όλο το φάσμα της αριστεράς και της λεγόμενης αντιεξουσίας.

    Λιγότερη αυταρέσκεια, λιγότερη αυτάρκεια και περισσότερη συντροφικότητα χρειάζεται. Και περισσότερη παρέμβαση στις διεργασίες της κοινωνίας αντί να καθόμαστε στα μπλογκ και να την «λέμε» στους άλλους επειδή εμείς είμαστε «οι μόνοι συνεπείς». Και περισσότερη αυτογνωσία: δεν είμαστε καμία πρωτοπορία ούτε εμείς οι «σφετεριστές» της ΠΑΣΑ (…) ούτε και οι κήνσορες της αντιεξουσίας και του αντισυστημισμού, οι ιδρυτές, οι αρχιερείς και οι Μωυσήδες. Η πολιτική του ΔΝΤ-ΕΕ-Κυβέρνησης και η λαϊκή αντίδραση θα μας ξεβράσει όλους, αδιάφορο του πώς κολυμπήσαμε. Δεν θα γλυτώσει κανείς.

    ΥΓ. Επίσης δεν είμαι ούτε χασομέρης. Θα γίνω τώρα που θα μείνω άνεργος χωρίς αποζημίωση. Χαιρετίσματα.

    • Ο/Η Sylla Papayannopoulou λέει:

      Raindog, δε σε ξέρω και απο χθες αλλά ασφαλώς και δικαιούσαι δια να ομιλείς. Προσωπικά σε βρίσκω περαν του δέοντος συναισθηματικο. Άλλο να υποστηρίζεις κάποια άποψη, και άλλο κάποιο επιτελείο να θεωρεί ότι μπορεί να αξιοποιεί και να χρησιμοποιεί την υποστήριξη που του παρέχεται. Από προσωπική πείρα θεωρώ ότι η συντροφικότητα και η ελπίδα βρίσκεται εκτός ορίων τάσεων, συνιστωσών, φραξιων και ότι άλλο έχει προκύψει εντός των τοιχών τον τελευταίο καιρό. Σήμερα η αριστερά απομονώνεται, επιλέγοντας να παρουσιάζει μια πολυσχιδή προσωπικότητα που δε συνθέτει αλλά περιχαρακώνεται. Αυτό θα έπρεπε να κριτικάρεται και όχι να ενισύχεται απο ένα αριστερό μπλογκ που δεν έχει τίποτα να χάσει ή να κερδίσει από συσχετισμούς και ηγεμονίστικες κόντρες.
      Σήμερα διαπιστώνω ότι η τύχη της Πανελλαδικής και των όποιων αποφάσεών της ήταν προδιαγεγραμμένη και μετανιώνω για τα λεφτά που ξόδεψα για να παρευρεθώ.
      Μακάρι να με διαψεύσουν οι εξελίξεις, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να ειναι παρελθόν ακριβώς επειδή το επέλεξαν, όχι τα μέλη του, αλλά τόσο οι συσχετισμοί που τον πολεμούσαν όσο και αυτοί που τον υποστήριζαν! Τελικά μεχρι το τέλος του 10 οι ηγέτες όλων των τάσεων και συνιστωσών θα θεωρούν ότι επιβεβαιώθηκαν. Οι μαντικές μου εκτιμήσεις έχουν και ονοματεπώνυμα ηγετών.
      Ένας τρόπος να μετρηθεί η απήχηση της ΠΑΣΑ είναι να μετρήσει την επισκεψιμότητα αυτού του μπλογκ. Και να δει πότε ακριβως είχε και τα περισσότερα ΄΄χτυπήματα΄΄.
      Η ΠΑΣΑ δεν ήταν και δεν ήθελε να γινει οπαδός, ταση, συνιστώσα και όσο το υποστήριζε κέρδιζε. Διαψεύστε με!

  21. Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

    Δεν έχει σημασία τι νομίζει ο καθένας μας για το τι ήταν ή είναι η ΠΑΣΑ είτε είναι δραστήριο μέλος της είναι απλώς την έχει γνωρίζει από έξω και από τις αφηγήσεις των φίλων του, αν αυτό δεν στηρίζεται σε «αντικειμενικά» μετρήσιμα μεγέθη. Και αυτά τα μεγέθη δεν βρίσκονται στις επιθυμίες μας και στις αντιλήψεις για το τι ήταν και είναι η ΠΑΣΑ αλλά καταγράφονται στο πως υπήρξε και πως έδρασε και συνεχίζει να δρα. Η ΠΑΣΑ καθόριζε στόχους και παρήγαγε πολιτικά αποτελέσματα με την δική της δράση, τα οποία ήταν μεγαλύτερα από αυτά που παρήγαγαν μερικές (λίγες ή πολλές δεν έχει και μεγάλη σημασία) συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

    Απ’ αυτή την οπτική η ΠΑΣΑ ήταν και παραμένει μια από τις πιο γνήσιες αμεσοδημοκρατικές πολιτικές οργανώσεις της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ. Και να τα αποτελέσματα: Στο κόμμα των μπολσεβίκων πέρασαν δεκαετίες για να «εκκαθαριστεί» η γενιά που το ίδρυσε, στην ΠΑΣΑ αυτό έγινε μέσα σε ένα χρόνο χάριν της αμεσοδημοκρατίας.

    • Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

      χαχαχα! μόνο που οι εκκαθαρίσεις στους μπολσεβίκους δεν έγιναν και τόσο αμεσοδημοκρατικά Γιώργο!
      Χρήσιμη πάντως η συζήτηση, πέρα απο πλάκα…Δείχνει τα όρια, δείχνει και τα αδιέξοδα. Το ζητούμενο είναι πάντα το ίδιο: Σε μια πολιτική κουλτούρα όπου τις ουσιαστικές αποφάσεις για όλα θα παίρνουν όλοι οι μετέχοντες κι όχι κάποιες ηγεσίες ή παρα-ηγεσίες, μπορούμε όλοι να ξαναβρεθούμε…Πουθενά αλλού όμως…Οτιδήποτε άλλο εμπεριέχει οργανικά και αναπόφευκτα είτε τις «αποχωρήσεις» είτε τις «εκκαθαρίσεις»…Γι αυτό και το αστείο σου Γιώργο, δεν είναι και τόσο αστείο τελικά…

      • Ο/Η Πάνος Δ. λέει:

        Επειδή δεν μπορώ να διαβάζω κουραφέξαλα για πολιτικές κουλτούρες από μερικούς, επειδή ξέρω ότι για αρκετούς πασαδόρους δεν έχει νόημα να βγει κάθε εσωτερική διαφωνία στη φόρα αλλά και επειδή δε μου αρέσει η δημιουργία λανθασμένων εντυπώσεων (εύκολο πράγμα όταν δεν έχουν παρακολουθήσει όλοι καταστάσεις), ας θυμίσω ότι έφυγα από την πάσα όταν εσύ προσωπικά ως διαχειριστής αγνόησες ΔΥΟ φορές εσωτερική ψηφοφορία των μελών της ΠΑΣΑ, και στη συνέχεια με κατηγορούσες (πίσω από την πλάτη μου, αφού έφυγα) για… χαφιέ της Κουμουνδούρου και έλεγες ότι «το ότι η πάσα με πέταξε έξω τόσο γρήγορα δείχνει ότι είναι πιο υγιής από όσο και οι ίδιοι οι πασαδόροι νομίζουμε»! Όπως και ο Γιάννης Χ., που με αποκάλεσε χωρίς στοιχεία δημόσια ψεύτη, όντας διαχειριστής του blog (άρα εκπροσωπώντας σε ένα βαθμό την ΠΑΣΑ), και δεν ανακάλεσε ποτέ… Αυτά δεν τα λέω από διάθεση ρεβανσισμού ούτε για… το κους κους της υπόθεσης, απλώς για να μη δημιουργούνται λάθος εντυπώσεις. Μπορεί να είναι βαρύ αυτό που θα πω, αλλά το ότι δεν είστε σήμερα στην ΠΑΣΑ είναι για μένα σημάδι εξυγίανσης (και πρώτη φορά σκέφτομαι σοβαρά να επιστρέψω)… Το οποίο (το ότι φύγατε) είναι ΚΡΙΜΑ γιατί και αξιόλογες ιδέες είχατε και όρεξη για δουλειά – και οι δύο. Αλλά κατά τη γνώμη μου (και την προσωπική μου εμπειρία) δεν μπορέσατε να λειτουργήσετε συντροφικά και αμεσοδημοκρατικά. Τα οποία, καλώς ή κακώς, για την πάσα είναι πιο σημαντικά αν δε θέλει να είναι απλώς «άλλο ένα αριστερό blog».

        • Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

          αυτό που λές Πάνο γίνεται με κανόνες κοινά συμφωνημένους απο όλους. Απο την στιγμή που δεν υπήρξαν κανόνες ο καθένας μπορούσε να αισθάνεται οτι «εκπροσωπεί» το «σωστό»…κι αυτός που επέμενε σε ψηφοφορίες, κι αυτός που επέμενε στο δίκαιο της μειοψηφίας…Όμως σε ένα περιβάλλον που τελικά μηχανισμοί πέρα απο σένα σε κοροϊδεύουν συστηματικά (κι εννοώ τις συνιστώσες και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πλήν ΠΑΣΑς), εν τέλει όλες οι εσωτερικές τριβές δεν είναι παρα η αντανάλαση του περιβάλλοντος στο οποίο κινείσαι. Ψάξε λοιπόν να βρείς το «υγιές» ή το «αρρωστημένο» σε αυτό το περιβάλλον κι όχι σε μεμονωμένα πρόσωπα…

  22. Ο/Η geros λέει:

    @Γιάννης:Πάλι ανοίγουμε την προ τριών μηνών «εσωτερική» συζήτηση. Αν υπήρχε δημοκρατία στον ΣΥΡΙΖΑ, θα υπήρχε και ουσιαστική συζήτηση, όσμωση και θα υπήρχαν ρωγμές και στοτυ μηχανισμούς. Ομως θα έπρεπε να ακολουθήσουμε-αποφασίζοντας με αμεσοδημοκρατικό τρόπο μια πολιτική. (και δεν γίνεται σήμερα με την ομοφωνία στην γραμματεία). Αλλά και αν δεν υπάρχει συγκροτημένη δημοκρατική αριστερά πάλι πρέπει να πούμε συγκεκριμένα πράγματα, δεν γίνεται να προτάσουμε την δημοκρατία και να μην παίρνουμε θέση. Δεν ιεραρχώ το ένα εναντίον του άλλου. Αλλά σήμερα πολιτική πρεπει να γίνει ανεξάρτητα με την προσπάθεια για δημοκρατική αριστερά.
    Ο ελευθεριακός χώρος (ειναι χώροι) σαφώς ειναι άλλο απο την αριστερά, εμεί μιλάμε για συνάντηση και οχι να «παρει η αριστερά τον κόσμο».
    @ΣΥΛΛΑ: Δεν εγκαταλέιψαμε τίποτα,τολάχιστον στην Αθήνα, οπου συγκροτήθηκε ΣΥΡΙΖΑ οι ΠΑΣΑΔΟΡΟΙ ηταν η ψυχή του. Αλλά σε μεγάλους ΣΥΡΙΖΑ(Χαλάνδρι, Ν.Ιωνία κλπ) δεν πάτησε σχεδόα κανένας απο τον ΣΥΝ. Οι ανάενταχτοι κουράστηκαν(δες και Κρήτη). Εμείς είμαστε ακόμη εκεί και οπως φαίνεαται θα κλείσουμε τελευταίοι την πόρτα.
    @ Χατζ: Η τοποθέτηση η πολιτική είναι συζητήσιμη. Αν τα λάθη αναγωρίζονται και αναφέρονται σε κάποιες συμπεριφορές τότε μια φασαρία κλείνει με κάποιο χάπι εντ.
    Τέλος η ΠΑΣΑ παραμένει μη συνιστώσα και μη τάση. Είναι μια προσπάθεια οπου οι ιδεολογικές διαφορές ειναι μεγάλες και γι αυτό είναι τουλάχιστον ευχάριστη η συμμετοχή στην συζήτηση. Και μόνο για αυτό θα μπορούσε να κρατηθεί το μπλογκ και η λίστα της ΠΑΣΑΣ.

    • Ο/Η soulatsadoros λέει:

      Απο τη στιγμή που έμπλεξε με συμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ ή ΠΑΣΑ και απο τότε που κάθε κίνηση και σκέψη της ΠΑΣΑ ήταν για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορώ να καταλάβω πώς δεν ήταν συνιστώσα του ( άτυπη)

  23. Ο/Η γιαννης ιωαννου λέει:

    …ακριβώς ως χώρος διαλόγου στάθηκε χρήσιμη η ΠΑΣΑ…ΚΑΙ Αυτό δεν είναι λίγο…ας κάνετε μια σύγκριση με τισ ιστοσελίδες ολων των τάσεων του ΣΥΝ , ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΦΕΡΩ ΤΟΥΣ «ΚΛΕΙΣΤΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ» σχημάτων οπως η ΚΟΕ κλπ…
    …το οτι θεωρούμε πολλοί σημαντικές τις αμεσοδημοκρατικές ρυθμίσεις στην εσωτερική λειτουργία δεν πρέπει να μας οδηγεί στη «διαγραφή» απο το χάρτη των υπαρκτών κινήσεων της Αριστεράς…τα μέλη τους παραμένουν σε αυτές εθελοντικά -δεν τους κρατάει κανείς με το ζόρι…
    …για την «αμηχανία» ( επιεικής ορος) επι του «πολιτικού» ( π.χ. οταν ζητάει κανείς τη πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου τι προτείνει ως επόμενο βήμα; αλλη κυβέρνηση απο την ιδια Βουλή ; ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΉ ; Νέες εκλογές; επανάληψη του οκτώβρη του 17;…)
    ….ΚΑΘΏς ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ»…ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΟΚΤΑΩΡΟΥ (ΜΟΥ)…

  24. Ο/Η soulatsadoros λέει:

    Πολλά σχόλια στο συγκεκριμένο θέμα είναι πολύ κατώτερα απο αυτά που γράφουν οι γηπεδόκαφροι σε οπαδικά σάιτ. Και ας μην βρίζουνε εδώ οι σχολιαστές . Κύριε Καλαντζόπουλε. Μπορείτε να μου πείτε μία φορά που η ΠΑΣΑ ΈΔΡΑΣΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ? ΄΄ας αφήσουμε το αμεσο΄΄ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΟΦΑΣΗ 5 ατόμων? Η ουσιαστική προσχώρηση στο Μέτωπο έστω και προσωρινή απο πόσους αποφασίτηκε? Τα VETO δεν είχαν σε όλους την ίδια δύναμη. Οι προτάσεις του συνομιλήκου μου στην ΠΑΣΑ απο π΄σους λήφθηκαν σοβαρά υπόψη? Εγώ στην τελική μπορεί να είμαι ένα 20 χρονο τσουτσέκι. Θα σεβόμουνα αν μου λέγατε ευθέως. Αλλά το να παίζεται δημοκρατικοί και ανοιχτόμυαλοι και απο μέσα ότι ξέφευγε απο το αρχικό πλάνο που είχατε δμιουργ΄σει εσείς οι λίγοι να το σνομπάρεται επιδεικτικά αντιδρώντας παράλληλα σε οποιαδήποτε θέσπιση συγκεκριμένων κανόνωνείναι απίστευτα υποκριτικό

  25. Ο/Η soulatsadoros λέει:

    Για να καταλαβει και ο κόσμος που παρακολουθεί το blog πόσο αυθαίρετα λειτουργούσε η ΠΑΣΑ. Υπήρχε(δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα) το δικαίωμα του Veto έχει χρησιμοποιηθεί απ πολλυς και απ κάποιους πάνω απο μία φορά . Το VETO όποιος το έβαζε μπλόκαρε πάντα την προ΄ταση στην οποία έβαζε VETO. Εγώ έβαλα VETO μόνο μία φορά. Στην πρόταση του κυρίου Καλατζόπουλου για αφωσίωση της ΠΑΣΑ στις ΤΕ του ΣΥΡΙΖΑ λίγο μετά την Πανελλαδική στα μέσα Νοεμβρίου. Ένα μήνα αργότερα η ΠΑΣΑ ξεκίνησε το ΣΥΡΙΖΑ οριζόντια που αφορούσε αποκλειστικά τις ΤΕ και για πάρα πολύ καιρό αυτό μονοπολούσε τη δράση της ΠΑΣΑ. Αυτο΄ ήταν ένα παράδειγμα.

    • Ο/Η kavouras λέει:

      Το κείμενο που με αφορμή γίνεται αυτή η συζήτηση έχει στοιχεία αυτοκριτικής για την ενασχόληση της ΠΑΣΑ αποκλειστικά με το συριζα. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι η ΠΑΣΑ δημιουργήθηκε από την ανάγκη παρέμβασης κάποιων ανθρώπων κυρίως στα του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Ας μην ξεχνάμε ότι στην αρχή γράφαμε ότι η ΠΑΣΑ θα αυτοδιαλυθεί όταν ο στόχος του ΣΥΡΙΖΑ των μελών θα έχει γίνει πραγματικότητα. Η πλειοψηφία τότε προέκρινε αυτό το στόχο. Το «μπάχαλο» δημιουργήθηκε στη ΠΑΣΑ μετά την 3η πανελ. όπου και παρουσιάστηκαν τα σοβαρότερα προβλήματα όταν κάποια προέβλεπαν από τότε το τέλος του συριζα ενώ άλλοι επέμεναν ότι μπορούν ακόμη τα πράγματα να αλλάξουν προς το καλύτερο.

    • Ο/Η anonymous λέει:

      Αν καταλαβαίνω καλά από κάποια σχόλια , ίδίως του soulatsadoros, η ΠΑΣΑ δεν αποτελεί τον Παράδεισο, ούτε τη Γη της Επαγγελίας παρά και αντίθετα με τις αρχικές της υποσχέσεις!!! Αποτελείται από ..κοινούς θνητούς με ελλατώματα, αριστερά κουσούρια και όχι Αγγέλους

      Σα δε ντρέπονται;-)))

      Πέρα από την πλάκα…

      Λίγη καλωσύνη και κατανόηση, πότε θα υπάρξει στην Αριστερά;

      Οι άνθρωποι βγαίνουν και καταθέτουν πέντε σκέψεις, μια αυτοκριτική, λένε σαφώς που φαλτσάρανε. Με ελλείψεις , με αντιφάσεις ( μπορεί – εθισμένοι όπως είμαστε στα ριάλυτις – να θέλαμε κι άλλες λεπτομέρειες για το ποιός είπε τι και τι έκανε;-) .

      Πόσες πολιτικές ομάδες της Αριστεράς έχουν βγει να πουν τα μισά απ’ όσα λέει αυτό κείμενο;! Αμάν πια με την ανθρωποφαγία!

      Κρατάω:

      τη μέχρι τώρα προσφορά της

      την έμπρακτη διάθεση αυτοκριτικής και το ότι η ΠΑΣΑ βάζει τον εαυτό της και σε δημόισα συζήτηση και κριτική

      το ότι, αν κατάλαβα καλά το σχόλιο του Πάνου Δ., δεν γίνονται δεκτές στο εσωτερικό της ΠΑΣΑ συμπεριφορές που προσβάουν την προσωπικότητα των ανθρώπων, πέρα και έξω από πολιτικές απόψεις.

      Ε..για 1 χρόνο δεν είναι και λίγα.

      Καλή σας συνέχεια

  26. Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

    Θα πρέπει να είμαστε πιο ψύχραιμοι στις εκτιμήσεις μας και αν μπορούμε να τεκμηριώνουμε και με στοιχεία τους ισχυρισμούς μας, ώστε να περιορίσουμε όσο το δυνατόν τους «υποκειμενισμούς». Αναφέρω ένα παράδειγμα, που αφορά μια συντρόφισσα, την Σ. Παπαγιαννοπούλου, που εκτιμώ ότι δεν παρεξηγήσει τις προθέσεις μου. Τια αυτό αναφέρομαι σε αυτή. Δηλώνει λοιπόν σε προηγούμενο σχόλιο:

    Sylla Papayannopoulou :
    Κώστα το παιχνίδι δεν χάθηκε, εγκαταλείφθηκε! Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν αυτοσκοπός για την ΠΑΣΑ, η αριστερά ήταν!

    Όμως η σ. Σύλλα ήταν από τους πρώτους που εγκατέλειψαν το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ όπως φαίνεται και από την ομιλία της στην 3η Πανελλαδική (είναι σε video εδώ: Γιατί ανέστειλα την δράση μου ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ…

    Θα αναφερθώ στον σ. «soulatsadoros» μια και με εγκαλεί να αποδείξω πότε λειτούργησε δημοκρατικά η ΠΑΣΑ. Σαν απάντηση θα αντιστρέψω το ερώτημα: Μήπως μπορεί να μου αναφέρει ποιές άλλες συλλογικότητες γνωρίζει που λειτουργούν με ποίο δημοκρατικό τρόπο από ότι λειτούργησε και συνεχίζει να λειτουργεί η ΠΑΣΑ;

    Ως προς την χρήση του VETO που επικαλείται, θα αναγκαστώ να επαναλάβω για μια ακόμα φορά την άποψή μου για αυτό το θέμα: Το VETO είναι αντιδημοκρατικό στοιχείο στην λειτουργία μιας συλλογικότητας, η οποία θα πρέπει να λαμβάνει τις συνήθεις αποφάσεις που αφορούν ζητήματα πολιτικής γραμμής με απλή πλειοψηφία. Συνεπής σε αυτή την θέση μου, δεν έκανα ποτέ χρήση αυτού του δικαιώματος του VETO, παρ όλο ότι υπήρξαν περιπτώσεις που είχα σοβαρές πολιτικές διαφωνίες…

    Η επίκληση λήψης αντιδημοκρατικών αποφάσεων στην ΠΑΣΑ αντιφάσκει με την πρακτική της: Η ΠΑΣΑ δεν εμπόδισε ποτέ κανένα μέλος της να κάνει αυτό που ήθελε επειδή η πλειοψηφία δεν συμφωνούσε με αυτά, ούτε υποχρέωσε κανέναν να κάνει πράγματα με τα οποία δεν συμφωνούσε επειδή τα αποφάσισε η πλειοψηφία. Αυτό είναι το βασικό κριτήριο της δημοκρατίας σε τέτοιες συλλογικότητες και αφορά την λειτουργία εξουσιαστικών μηχανισμών στο εσωτερικό της. Τέτοιους μηχανισμούς η ΠΑΣΑ δεν είχε και δεν έχει. Άλλο είναι όμως το θέμα της ηγεμονίας κάποιων απόψεων πάνω σε κάποιες άλλες. Η διαπάλη των διαφορετικών απόψεων αν μπορέσει να συνθέσει κάτι το καινούργιο και να προχωρήσουν τα πράγματα έχει καλώς, αλλιώς ο καθένας διατηρεί τις θέσεις και τις απόψεις του. Η συλλογικότητα όμως θα πρέπει να εκφράζεται δια της πλειοψηφίας. Η άμεση δημοκρατία σε αυτές τις συλλογικότητες αφορά και στο ότι όλα τα ζητήματα μπορούν να τεθούν σε συζήτηση και να αμφισβητηθούν ή να επιβεβαιωθούν…

    • Ο/Η Sylla Papayannopoulou λέει:

      Δεν εγκατέλειψα το ΣΥΡΙΖΑ Γιώργο, ανέστειλα τη δράση μου, και το είχα δηλώσει πριν απο την Πανελλαδική, μη θέλοντας να νομιμοποιήσω τις κατεπίφαση δημοκρατικές διαδικασίες που ακολουθούνταν.
      Έχω παραλάβει την ταυτότητά μέλους όμως και ακόμη περιμένω, όπως φαντάζομαι και ο σύντροφος απο τη Σητεία που μίλησε μετά απο μένα, να τηρηθούν τα όσα αποφασίστηκαν στην 1η και τη 2η και την 3η Πανελλαδική.
      Η αριστερά αποδεικνύεται πολύ κατώτερη των περιστάσεων και όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούν, όχι τα μέλη γιατί αυτά ζουν κοντά στον κόσμο, αλλά αυτοί που στριμώχνονται στους διαδρόμους, και οι σώνει και καλά ηγέτες τους, τόσο πιο γρήγορα μπορεί να υπάρξει ελπίδα. Η ΠΑΣΑ μικρό ρόλο μπορεί – και της αναλογεί- να παίξει σε ότι συμβαίνει σήμερα. Ας μην τον παίξει τουλάχιστον ως οπαδός.

  27. Ο/Η γιαννης ιωαννου λέει:

    …λίγες γραμμές για το «πολιτικό» και το «κοινωνικό» επι τροχάδην:
    …αν κάποιος κινδυνεύει σε αυτή τη συγκυρία είναι το ΠΑΣΟΚ – η κατεξοχήν «αριστερά» της μεταπολίτευσης …που κατάφερε απο «αριστερά της αριστεράς» να γίνει «κόμμα εξουσίας»…και να κερδίσει ενα απο τα υψηλότερα εκλογικά ποσοστά ευρωπαϊκού σοσιαλισικού κόμματος το 2009…Το ΚΚΕ παρά την ανασυγκρότησή του δεν εφτασε ακόμη το ποσοστό του 77…ενώ ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ , ΕΊΧΑΝ ΗΔΗ ΜΠΕΙ ΣΕ ΚΑΤΙΟΥΣΑ ΠΟΡΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 2008 … ΑΝΤΑΡΣΥΑ και αλλοι «μικροί» παραμένουν στο περιθώριο οπως και η αντίστοιχη-«μητρική» συχνά ακρα αριστερά μετά το 78-80…
    …οσοι ελπίζουν οτι ΜΕ ΟΧΗΜΑ την «σκληρή» αντιπολίτευση στα μέτρα ΔΝΤ-ΕΕ , ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΟΥΝ ΕΥΚΟΛΑ ΤΟ «ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΊΚΟ ΠΟΤΑΜΙ» μάλλον αγνοούν και τις πολιτικές επιπτώσεις σε ΕΥΡΩΠΑΊΚΈς χώρες παρέμβασης του ΔΝΤ ( Η ΣΎΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΛΑΤΙΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΟΧΗ)… ΚΑΙ ΤΙΣ ΒΑΘΥΤΕΡΕΣ ΑΙΤΙΕΣ στις οποίες οφείλεται η «περιθωριοποίηση» της πέραν του ΠΑΣΟΚ αριστεράς…
    …ετσι π.χ. δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί ο ΑΛ. ΑΛΑΒΑΝΟΣ , παραπέμπει στο ΕΑΜ – για το οποίο πολύ λίγοι εχουμε σήμερα τη μυθική εικόνα που είχαμε αμέσως μετά την μεταπολίτευση-και δεν υπάρχει πια μόνον η μαρτυρία του ΑΓΙ ΣΤΙΝΑ αλλά ενα πλήθος εργασιών που δίνουν μια ρεαλιστικότερη εικόνα…και στον αντιδιδακτορικό αγώνα , οταν επίσης ξέρουμε οτι η δικτατορία Ιωαννίδη δεν επεσε απο τον αγώνα των απο κάτω, αλλά απο κινήσεις κορυφής λόγω του Κυπριακού…επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει οι αυτοδιοικητικές εκλογές να γίνουν «δημοψήφισμα» οταν η αριστερά αν είχε κάποτε επιτυχίες ηταν γιατί ειχε θέσεις για το «τοπικό»…και γιατί στο κάτω-κάτω δεν γίνεται μια καμπάνια συλλογής υπογραφών για δημοψήφισμα…η καμπάνια για το δημοψήφισμα θα μπορούσε να είναι η απάντηση στο ερώτημα για το ποιά πολιτική πρωτοβουλία θα μπορούσε να παει μερικά βήματα πιο πέρα τους συνδικαλιστικούς αγώνες της περιόδου…ενα πιθανό ΟΧΙ ΘΑ ΑΝΟΙΓΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΟΤΑΤΑ ΓΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΧΑΝΕΙ ΕΥΚΟΛΑ ΤΗ ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ…ετσι οι «φιλιππικοί» κατα του ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ εκτός απο τακτικά αστοχοι σε αυτή τη φάση μήπως υποκρύπτουν και μια υπεκφυγή; δηλ. ζητάμε μεν δημοψήφισμα αλλά δεν πιέζουμε πρακτικά γι αυτό …ετσι μπορούμε να «ελπίζουμε»
    σε μια μικρή αυξηση του ποσοστού μας ως ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ-ΜΕΤΩΠΟ αλλά μας φτάνει αυτό ;…

    …ΓΙΑ ΤΟ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ» ; ηδη ανεξάρτητα απο τις δράσεις της «ποκίλης αριστεράς» υπάρχουν πρωτοβουλίες πολιτών που απαντούν με τον τρόπο τους…ανταλλαγές υπηρεσιών , μειώσεις τιμών, ταμεία αλληλεγγύης , «επιστροφη» στα χωριά και στις επαρχιακές πόλεις …
    … αν η αριστερά ειχε για ιστορικούς λόγους μια ισχυρή επιρροή στο ΛΕΚΑΝΟΠΕΔΙΟ , μήπως πρέπει να σκεφτεί την «εγκατάλειψη» ΤΟΥ ΛΕΚΑΝΟΠΕΔΙΟΥ και την ενίσχυση των επαρχιακών πόλεων και των χωριών , τα οποία μπορούν να σωθούν ακόμη -αποδεικνύοντας και στη πράξη οτι μπορεί να αυτοδιαχειρίζεται την υπόθεση της «τοπικής ευημερίας»…π.χ. στη ΚΟρινθία ΟΙ «ΔΕΞΙΟΣΤΡΟΦΟΙ» οικολόγοι -πράσινοι κάτι προσπαθούν να κάνουν… και πρόσφατα ενα παλιό στέλεχος του ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ -ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ πρότεινε στην ΑΥΓΗ την αξιοποίηση δημόσιων -δημοτικών και εκκλησιαστικών εκτάσεων μέσω ΚΑΤΑΛΉΨΕΩΝ …νομίζω ΟΤΙ ΚΑΙ ΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ «ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ» ΤΡΟΠΟ πολλές απο τις ανεκμετάλλευτες εκτάσεις μπορούν να αξιοποιηθούν απο ανεργους και φτωχούς -νεόφτωχους με τη βοήθεια μιας «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ» -ΒΛ. ΙΝΔΙΑ…
    …ΚΑΛΌ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ !…

  28. Ο/Η γιαννης ιωαννου λέει:

    …μια συμπλήρωση : μια μαζική καμπανια για δημοψήφισμα θα μπορούσε ενδεχομένως να «στριμώξει» ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ γ. παπανδρεου…
    …ομως οτι δεν προωθείται αυτή η καμπάνια εχει σχέση με την εκτίμηση οτι το πιθανότατο ΟΧΙ θα οδηγούσε σε εκλογές οπου ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΘΑ ΕΜΠΑΙΝΑΝ ΣΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ : συμμετοχή σε κυβέρνηση συνεργασίας ή οχι , και θα κινδύνευαν είτε με θετική έιτε με αρνητική απάντηση να γίνουν δεκατρία κομμάτια …
    …πάντως ας μην αποκλείσουμε το ΠΑΣΟΚ και ο Παπανδρέου να κάνουν και εθνικές εκλογές το φθινόπωρο για να πάνε σε μια κυβέρνηση συνεργασίας εχοντας ακόμη την πρώτη θέση στο εκλογικό σώμα ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ θα μπεί στα σχήματα του ΣΥΡΙΖΑ ΤΌΤΕ…

  29. Ο/Η Οικονομίδης Δημήτρης λέει:

    Μετά την 3η ΠΣ ως ΠΑΣΑ δεν συλλάβαμε, ή μάλλον ενώ το βλέπαμε μπροστά στα μάτια μας ήταν σαν να μην ..το βλέπαμε, αυτό που γράφουμε στο κείμενο.
    Ότι η υπόθεση της δημοκρατίας στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά, κατά τη γνώμη μου, και «γενικότερα» του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή της ριζοσπαστικής, κινηματικής παρέμβασης του, είχε μπει «στον πάγο».

    Το ότι η ΠΣ δεν πήρε κάποιες πιο αμεσοδημοκρατικές αποφάσεις δεν είχε να κάνει με κάποια «ελλιπή» παρέμβαση της ΠΑΣΑ. Θα μπορούσαμε να είχαμε μια πιο ευέλικτη τακτική πχ να κάνουμε ένα άνοιγμα προς την ΑΝΑΣΑ, κι ας ήταν σαφής ο χαρακτήρας της, αλλά και προς άλλες συνιστώσες που στην ΠΣ, « έπαιζαν ανοιχτά συριζικά» πχ ΚΟΕ. Θα είχαν παρθεί αποφάσεις στην κατεύθυνση μιας πιο δημοκρατικής συγκρότησης; Θα είχε γίνει δυνατό, αυτό που επιχειρήσαμε καθυστηρημένα και αρκετά σπασμωδικά στο τέλος δλδ το να υπάρξει μια μορφή απόφασης του σώματος της ΠΣ , μια έστω ελάχιστη κίνηση αυτοθέσμισης της ΠΣ που θα έριχνε το γάντι στη Γραμματεία και τις ηγεσίες των συνιστωσών; Δε θα το μάθουμε ποτέ;-) αλλά, ίσως, θα μας είχε βοηθήσει ως ΠΑΣΑ, να μην μπούμε σε ένα στενό μονόδρομο για αρκετούς μήνες. Θα ήταν στοιχεία μια τακτικής που μετά την ΠΣ θα έψαχνε να προσαρμοστεί πιο γρήγορα στη νέα κατάσταση.

    Ταυτόχρονα, η ΠΣ ήταν και μια κατάσταση περίπλοκη και πρωτόγνωρη για όλους μας – κι ας είχαμε θητεύσει σε κόμματα και μηχανισμούς στο παρελθόν;-))
    Οι μηχανισμοί πολώθηκαν απέναντι στο αίτημα της δημοκρατίας, και αυτό δεν άφηνε εύκολα περιθώρια ευελιξίας ( συμφωνώ με το massive ότι μας είχαν βάλει απέναντι ) ιδιαίτερα σε μια νεοσύστατη ομάδα, όπως η ΠΑΣΑ, που λογικό ήταν, και να διακατέχεται από τη φούρια του νεοφώτιστου;-), και, προσπαθώντας να μην μπει σε παιχνίδια παρασκηνίων, να αντιμετωπίζει με καχυποψία τις «επαφές» με άλλες πλατφόρμες
    ( αναφέρομαι σε «επαφές» με την έννοια της δημόσιας απεύθυνσης )

    Μετά την ΠΣ, συνεχίσαμε για ένα διάστημα να προσπαθούμε να παρέμβουμε, κυρίαρχα με τον ίδιο τρόπο που είχαμε παρέμβει και πριν την ΠΣ. Οι παρεμβάσεις στη Γραμματεία, προσπάθεια να στηθεί το site ΣΥΡΙΖΑ ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ, παρεμβάσεις στην κατεύθυνση της εγγραφής μελών, είχαν έντονα την «αύρα» από την κατάσταση πριν την ΠΣ. Όμως η κατάσταση ήταν τέτοια που «δεν τράβαγε».
    Το ότι δεν εγγράφηκε μια κρίσιμη μάζα μελών στο ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορούσε να εξαρτηθεί από την παρέμβαση της ΠΑΣΑ ή όποιου άλλου. Οι μεν ηγεσίες και η Γραμματεία είτε μπλόκαραν είτε είχαν παραλύσει, η δε βάση του ΣΥΡΙΖΑ είχε απογοητευτεί ήδη από πριν την 3η ΠΣ.

    Παρόλο που οι «αποφάσεις»της ΠΣ ήταν σαφώς πίσω από τις ανάγκες για μια νέα πνοή στο ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθήσαμε στη συνέχεια, προσαρμόζοντας σιγά-σιγά την τακτική μας να δώσουμε μια ώθηση στην υλοποίησή τους. Δηλαδή βγήκαμε από μία συζήτηση για το «αν ήταν ή όχι αποφάσεις», για «το αν ήταν επαρκώς δημοκρατικές και συσπειρωτικές ή όχι», θεωρώντας πως μια τέτοια συζήτηση απλά θα καταντούσε βυζαντινολογία, και δεδομένου ότι, έστω και κολοβές, αυτές οι αποφάσεις έδιναν κάποια ανοίγματα ( και γι’ αυτό, μεταξύ άλλων λόγων, και μπλοκαρίστηκαν;-)

    Αυτή η προσπάθεια ήταν κάπως σα να κάναμε «ποδήλατο εν κενώ». Και μας έφθειρε, και μας απογοήτευσε. Νομίζω πως είχαμε μια ορμή από όλη την δράση μας το καλοκαίρι και την πορεία προς την ΠΣ, που λειτούργησε σα δύναμη αδράνειας. Αντίθετα θα «έπρεπε», βλέποντας την κατάσταση μετά την ΠΣ και με δεδομένο ότι το «οργανωτικό» πέρναγε σε δεύτερο πλάνο και για τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, από τη μία να βρούμε ένα τρόπο να το κρατάμε «ζωντανό» χωρίς να σπαταλάμε δυνάμεις, αλλά από την άλλη, να προσανατολιστούμε στον άλλο «τομέα δράσης» που θέλαμε εξ αρχής να έχουμε: το να φέρουμε σε επαφή κομμάτια και ρεύματα της Αριστεράς και του α/ε χώρου, να λειτουργήσουμε σαν πλατφόρμα επικοινωνίας και ενημέρωσης.

    Επίσης, λειτουργήσαμε με βάση ορισμένα «αυτόματα αντανακλαστικά» που έχουν στα «γονίδιά» τους οι αριστερές ομάδες:

    -να σώσουν τους άλλους ακόμα κι αν δεν τους το ζητάει κανείς;-)
    -ένα σύνδρομο πρωτοπορίας και, κάποιες στιγμές, υπεροψία,
    -μια δυσκολία να απεμπλακούν από μια ήδη υπάρχουσα κατάσταση όταν αυτή έχει εξαντλήσει τα όρια της και να επανέλθουν όταν θα είναι και πάλι επίκαιρη.

    Θυμίζουν κάτι όλα αυτά;! Την υπαρκτή Αριστερά, μήπως;! Και τι είναι η ΠΑΣΑ; ¨Ένα κομμάτι της που προσπαθεί να ανιχνεύσει κάποιους άλλους δρόμους. Και που ταυτόχρονα κουβαλά μέσα του όλα τα αντανακλαστικά αυτού του παρελθόντος . Και φυσικά, όχι μόνο τα θετικά αλλά και τα αρνητικά.

    Νομίζω πως και όσοι συμμετέχουμε στην ΠΑΣΑ και όσοι δεν συμμετέχουν πιά και άλλος κόσμος που παρακολουθεί, επαναλάβαμε σε κάποιο βαθμό το αρχέγονο, και ίσως διαχρονικό «σφάλμα» και όνειρο των ανθρώπων :
    « αυτή τη φορά τον φτιάξαμε τον Παράδεισο» ( το λέει πολύ εύστοχα και χιουμοριστικά ο anonymous)

    Η πορεία της ΠΑΣΑ επαναλαμβάνει σε ορισμένες πτυχές την πορεία των αριστερών ομάδων: φάση ενθουσιασμού, φρεσκάδας και πρωτοτυπίας, φάση κορύφωσης και κύρους, φάση «ξορολισμού», φάση αμηχανίας μπροστά στο καινούργιο, στο απρόβλεπτο, σ’ αυτό που η ίδια δημιούργησε, φάση ταλάντευσης και αναζήτησης «ασφαλών και εύκολων» λύσεων πχ Μέτωπο.

    Θεωρώ ότι για αρκετό διάστημα διολισθήσαμε σε μια υπερβολική αλλά και άκριτη υποστήριξη του Μετώπου. Αυτό δεν έχει τόσο να κάνει με το ότι αρκετά μέλη της ΠΑΣΑ συμμετέχουν ή έστω συμπαθούν το Μέτωπο. Αυτό το στοιχείο δεν θα είχε καθοριστικό ρόλο αν δεν συνέτρεχαν τα προηγούμενα. Τι εννοώ;

    Μετά τη φάση «ποδηλάτου εν κενώ» που οδήγησε σε αμηχανία, σε απογοήτευση, στο ότι δε βρίσκαμε το ρόλο μας στη νέα κατάσταση και ο «παλιός» τρόπος ( ο πριν την ΠΣ ) δε «λειτουργούσε» πλέον, συν τα αντανακλαστικά που ανέφερα παραπάνω, οδήγησαν στο να καταφύγουμε αυθόρμητα – κι όχι με βάση κάποιο δόλιο σχέδιο μιας καταχθόνια μετωπικής φράξιας;-) υπό τη σκέπη και την προστασία ενός «πράγματος» που φαινόταν να έχει – και έχει σε αρκετό βαθμό, μαζί με τις αντιφάσεις του – το ριζοσπαστικό λόγο μαζί με την ευρύτητα της απεύθυνσης που έλειπε πλέον από το ΣΥΡΙΖΑ αλλά την «ασφάλεια» που παρέχει κάτι που είναι-ή-που-μπορεί-να-γίνει-«μεγάλο», που είναι «γνωστό», όσο και αν έχει αποδείξει τα τρωτά του σημεία, και στα ζητήματα που βάζουμε ως ΠΑΣΑ ( δημοκρατία ) αλλά και ως προς ένα υπερβολικό ( έως και προβληματικό ) «3ο-σεπτεμβριανισμό».

  30. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    τόσα πολλά λόγια για να ειπωθεί κάτι πολύ απλό: Οι μηχανισμοί νίκησαν, η ΠΑΣΑ ηττήθηκε. Θυμίζω οτι ο στόχος ήταν (έστω της πλειοψηφίας, έστω και μετά το καλοκαίρι) ο Σύριζα των μελών. Που βρίσκεται σήμερα αυτός ο στόχος; Υπάρχει κανείς που να πιστεύει οτι έχει προχωρήσει ή μπορεί να προχωρήσει στο μέλλον; Αν ναι, πρέπει να μας πεί ΠΩΣ θα γίνει αυτό. Αν όχι το πιο έντιμο και καθαρό είναι είτε να διαλυθεί η ΠΑΣΑ είτε να αλλάξει στόχο. Όλα αυτά τα ενδεχόμενα όμως απουσιάζουν απο το κείμενο…Το μόνο που υπάρχει είναι η «κριτική υποστήριξη» στο «Μέτωπο»…άρα ο στόχος έχει αλλάξει de facto, και χωρίς να λέγεται ανοιχτά…

    • Ο/Η kavouras λέει:

      Δυστυχώς δεν ηττήθηκε η ΠΑΣΑ, ηττήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως κάποιοι εκατοντάδες ή χιλιάδες αριστεροί που είχαν εναποθέσει ελπίδες και προσδοκίες σε αυτόν.
      Ο στόχος του «ΣΥΡΙΖΑ των μελών» έχει απομακρυνθεί τόσο που έχει χαθεί από το οπτικό πεδίο. Το χειρότερο είναι ότι για πολλούς δεν υπάρχουν πλέον τα ψυχικά αποθέματα για να συνεχίζουν να το παλεύουν. Μέσα σε ένα τέτοιο τοπίο αποσύνθεσης είναι λογικό κάποιοι να κοιτάζουν προς «μέτωπο», άλλοι να είναι επιφυλακτικοί και άλλοι να επιμένουν ή να απλά να περιμένουν τις εξελίξεις και μετά το συνέδριο του ΣΥΝ.
      Τώρα την εμμονή ότι η ΠΑΣΑ ή θα πρέπει να διαλυθεί ή να βάλει άλλο στόχο που να καθορίζει την ύπαρξή της δεν μπορώ να την καταλάβω. Μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει απλά ως χώρος διαλόγου, συνάντησης των διαφορετικών απόψεων και αν τα καταφέρει ίσως και σύνθεσης.

  31. Ο/Η Γιάννης Χ. λέει:

    Νομίζω ότι η τελευταία ευκαιρία να επανέλθει στο προσκήνιο το θέμα «δημοκρατία στον ΣΥΡΙΖΑ» χάθηκε όταν απορρίφτηκε η πρόταση για «ηχηρή πράξη ακτιβισμού» εντός του ΣΥΡΙΖΑ (είχε προταθεί συμβολική κατάληψη της Γραμματείας) την εποχή που η Γραμματεία «συσκεπτόταν» επί 4 εβδομάδες για να βγάλει μια θέση για την κρίση και την πορεία προς την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.

    Η απόρριψη αυτής της πρότασης (άρα και η ευθύνη της μη δράσης) ήταν συλλογική. Οι ευθύνες όμως όσων ανέλαβαν στην ίδια συνέλευση να συντάξουν σχετικό κείμενο και να το δημοσιοποιήσει η ΠΑΣΑ μετά από διαβούλευση της- και «άργησαν» 3 εβδομάδες- δημιουργεί και ατομικές και συλλογικές ευθύνες που κανένας (ούτε το πιο πάνω κείμενο) δεν ανέλαβαν. Μετά ήρθαν τα μέτρα και το ΔΝΤ, έπεσε ο καλός ο άνθρωπος στο γκρεμό και έμεινε ο Τραμπάκουλας να αναρωτιέται για την συνέχεια της ιστορίας…

    Δεν ξέρω ποια συμπεράσματα βγήκαν ή θα βγούν από αυτή την συζήτηση μέσω δημόσιου σχολιασμού, που ας σημειωθεί ότι πήραν μέρος κυρίως «πρώην» πασαδόροι και ελάχιστοι ενεργοί, από την σημερινή συλλογικότητα που συνεχίζει να αυτοαποκαλείται ΠΑΣΑ. Θα ήταν χρήσιμο για την ιστορία να δημισιοποιηθεί το όποιο συμπέρασμα.

    Η δική μου εισήγηση παραμένει: Παιδιά, πάμε γι άλλα! Και ας μείνει αυτό το blog, που έπαιξε μέχρι τώρα θετικό ρόλο και στην ενημέρωση και σαν βήμα διαβούλευσης και προβληματσιμού, να έχει τον χαρακτήρα ενός συλλογικού ηλεκτρονικού μαγκαζίνου. Η ΠΑΣΑ, όπως σκιαγραφείται στο ιδρυτικό της, δεν υπάρχει πλέον. Άντε να πάμε για την ΠΑΣΑ2, την ΠΑΣΑ3 κλπ και ας αφήσουμε τον Πασα-τέμπο για να περνάει η ώρα για όσους θέλουν κάποια ταμπέλα για να στεγάζουν την άποψή τους.

    ΥΓ. Η συζήτηση περί νίκης ή ήττας δεν ταιριάζει σε αυτή την συλλογικότητα που από την αρχή προσπάθησε να κάνει κάτι διαφορετικό. Νίκη τεράστια είναι η εμπειρία που αποκτήθηκε (θετική και αρνητική), ήττα που δεν κατάφερε να πετύχει τελείως τον στόχο της (το μπόλιασμα της αμεσοδημοκρατίας στον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά). Το πόσα είναι τα κιλά από το καθένα από δαύτα δεν ξέρω να το μετράω. Τίποτα όμως δεν πάει χαμένο
    Venceremos

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s