O αναρχισμός, «οι σύγχρονοι καιροί», ο Εμίλ Ανρύ και η εγκληματική ενέργεια της 5ης Μαΐου ( του Κώστα Γέρου )

Posted: 26/05/2010 by ΔΟ in Κείμενα θέσεων

Όταν ακούστηκε η είδηση για τον άδικο χαμό των τριών εργαζομένων, το πρώτο όνομα που έρχεται στο μυαλό, ο πρώτος συνειρμός είναι: Εμίλ Ανρύ. Αμέσως μετά οι «καιροί» που ζούμε, μια κυβέρνηση Τσολάκογλου, η χώρα υπό οικονομική κατοχή ΔΝΤ-ΕΕ., ένας ολόκληρος λαός σε απόγνωση και αγωνία για το αύριο που ξημερώνει σε αυτόν και τα παιδιά του, η απελπισία της νεολαίας, ο φόβος για να απεργήσει κανείς στον ιδιωτικό τομέα κλπ.

Ένα σύνθημα, με ένα σφυροδρέπανο, σε δρόμο της Ν. Ερυθραίας αποτυπώνει τον λαϊκό θυμό: « Ακόμη και ένας δικτάτορας, πιο κάτω από την Κηφισιά (εκεί έμενε ο Μεταξάς) είπε ΟΧΙ στους ξένους κατακτητές, και αντιστάθηκε! Ένας σοσιαλιστής πρωθυπουργός από την Ν. Ερυθραία, παράδωσε την χώρα στους ξένους, άνευ όρων»! Αν δεν συνέβαιναν βέβαια αυτά, δεν θα πυρπολούνταν τράπεζες και οι άτυχοι αυτοί άνθρωποι θα ζούσαν! Στους σύγχρονους καιρούς όμως, προστίθεται και η αδυναμία της αριστεράς, να έχει ουσιαστικό λόγο, να εκφράσει και την νεολαιίστικη ριζοσπαστικοποίηση. Έτσι εν τέλει, μένει σχεδόν μόνος του ο αναρχισμός. Όμως και αυτός ο τελευταίος δεν έχει βρει κάποιον ορθολογικό δρόμο σύνδεσης της εξεγερσιακής του δυναμικής, με την κοινωνική διεργασία. Με αυτόν τον τρόπο, επιτρέπει να δρουν στα «άκρα» του, στοιχεία, που την προσωπική και κοινωνική τους τραγωδία και το μίσος τους για την υπάρχουσα κοινωνία, την μετατρέπουν ακόμη και σε έγκλημα εναντίον αθώων συνανθρώπων τους. Κάτι τέτοιο συνέβη- πιθανά- στην απεργία της 5ης Μαΐου.

Το να μιλήσει κανείς για τον αναρχισμό, είναι ίσως το πιο δύσκολο πράγμα που μπορεί να επιχειρήσει κανείς. Είναι τόσο πλούσιος και τόσο πολύμορφος, που ίσως δύσκολα μπορεί να περιγραφεί. Από την προδρομική μορφή του Προυντόν που προσπαθούσε να θεμελιώσει μια μεταρρυθμιστική μετάβαση, από τον καπιταλισμό σε μια ελεύθερη ένωση παραγωγών, μέχρι τον κολεκτιβιστή Μπακούνιν, υπάρχει τεράστια απόσταση, μέσα μόνο σε δύο δεκαετίες. Όπως και ανάμεσα στον αντιφατικό αντικρατιστή, αλλά και συνάμα μπλακινστή, μεγάλο ρώσο επαναστάτη και στον επαναστατικό συνδικαλισμό, που ουσιαστικά αποτελεί αυτό που γνωρίσαμε ως μαζικό αναρχικό κίνημα, τουλάχιστον έως τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Ατομικιστές, αναρχοκομουνιστές, οπαδοί της προπαγάνδας με την δράση, αλλά και πασιφιστές αλλά και λενινιστές αναρχικοί (οπαδοί της πλατφόρμας, Αρσίνωφ κλπ) συνδυάζουν μια πολυχρωμία που είναι αδύνατον να κατηγοριοποιηθεί.

Μερικοί είδαν στοιχεία αναρχισμού στο πείραμα της εργατικής αυτοδιαχείρισης, στην Γιουκοσλαβία του Τίτο (Γκερέν), ενώ όπου επανεμφανίζεται το αίτημα της αυτοδιεύθυνσης, από την Ουγγαρία του 56 μέχρι τον Γαλλικό Μάη, αποδεικνύεται ότι ο αναρχισμός όντως πατάει σε μια φυσική αντικρατική ροπή των εργαζόμενων και πληβειακών τάξεων προς μια διεύθυνση της κοινωνίας από τις ίδιες, όπως τουλάχιστον αυτή εκφράζεται μέσα στις εξεγέρσεις. Ο Μαχάτμα Γκάντι ήταν και αυτός, σίγουρα εκφραστής ενός είδους αναρχισμού. «Στηρίζει την ειρηνική στρατηγική της πολιτικής ανυπακοής στη Ν. Αφρική και στην Ινδία, επάνω στις διδασκαλίες ειρηνόφιλων αναρχικών, όπως οι Τολστόι και Θορώ, και επαναφέρει στην μνήμη, όσα διάβασε στα βιβλία του Κροπότκιν, όταν επινοεί για την Ινδία το σχέδιο μιας αποκεντρωμένης κοινωνίας, με βάση τις αυτόνομες κοινότητες των χωρικών. Η «Ινδία των Χωριών» του Γκάντι δεν πραγματοποιείται, αλλά η κίνηση, η γνωστή ως Σαρντοβάγια, εργάστηκε προς την κατεύθυνση αυτή, προβάλλοντας το σύστημα γκράντμαν , σύμφωνα με το οποίο ιδιοκτήτης της γης είναι η κοινότητα. Κατά το 1969 το 1/5 των χωριών της Ινδίας τάσσεται υπερ του γκράμνταν, και ενώ τούτο παραμένει κατά το μεγαλύτερο μέρος απραγματοποίητη πρόθεση, αντιπροσωπεύει ίσως την περισσότερο εκτεταμένη προσέγγιση προς τις βασικές αναρχικές ιδέες στον σύγχρονο κόσμο». ( εγκυκλοπαίδεια, Britannika, 2006 ) .
O αναρχισμός όμως διάλεξε να πραγματοποιηθεί εκείνο το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας του 36, στην Ιβηρική χερσόνησο, που όπως έγραφε ο Ελυζέ Ρεκλύ: «ο φεντεραλισμός φαίνεται να είναι γραμμένος στο έδαφος της Ισπανίας, όπου κάθε φυσική διάκριση διατήρησε την γεωγραφική της ατομικότητα». Στην Λατινική Αμερική θα παίξει ιδιαίτερο ρόλο σε πολλές χώρες, όπως και στις ΗΠΑ, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’30. Θα επηρεάσει τον φιλοαγροτικό επαναστατισμό του Εμιλιάνου Ζαπάτα, ενώ ισχυρές αναρχοσυνδικαλιστικές κινήσεις θα αναπτυχτούν στην Ουρουγουάη και στην Αργεντινή.

Ο αναρχοσυνδικαλισμός των Πουζέ-Πελουτιέ θα επικρατήσει στην Γαλλία μέχρι το 1914 και θα είναι η κύρια επαναστατική τάση του εργατικού κινήματος σε όλη την Ευρώπη. Η στάση των «16» επιφανών αναρχικών (Κροπότκιν, Ζάν Γκράβ, Ρεκλύ κλπ) στο ζήτημα του πολέμου, όπου στάθηκαν στο πλευρό της σοσιαλδημοκρατίας, δημιούργησε το μεγάλο ρήγμα στο ελευθεριακό κίνημα. Ίσως είναι αυτός ο κύριος λόγος που οι επαναστάτες εργάτες εγκατέλειψαν τον αναρχισμό, για να εισέλθουν στα νεοσύστατα κομμουνιστικά κόμματα, πολύ περισσότερο από ότι η νίκη των μπολσεβίκων στην Ρωσία. (βλ.Χομπσμπάουμ, «οι Επαναστάτες»,1969)
Όμως μέσα του υπάρχει και η ιστορική «παρένθεση». Όταν ήταν συνήθως απομονωμένος και περιθωριακός έδρασαν μέσα του κλέφτες, που θεώρησαν την κλοπή ως αναδιανομή του πλούτου, διάσημοι διαρρήκτες (τα μυθιστορήματα για τον Αρσέν Λουπέν, έχουν εμπνευστεί από την συμμορία των νυχτερινών εργατών του αναρχοατομικιστή Ζακόμπ), εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, αλλά και «ιδιαίτερες» περιπτώσεις όπως ο Εμίλ Ανρύ.
Μετά την συντριβή της Κομμούνας, την δεκαετία του 1880-1990 οι αναρχικοί μοιράζονται ανάμεσα σε δύο τάσεις. Η πρώτη τάση υποστηρίζει την προπαγάνδα με την δράση, που φτάνει μέχρι τις δολοφονικές απόπειρες, που θα αφυπνίσουν τον λαό, αφού του δείχνουν την τρωτή πλευρά της αστικής τάξης. Η δεύτερη τάση υποστηρίζει την ίδρυση εργατικών οργανώσεων, ώστε να καταλήξουν μέσω αυτών, στην κοινωνική επανάσταση. Σημεία των καιρών, που υπό προϋποθέσεις μπορούν να παρομοιαστούν με την σημερινή εποχή και ιδιαιτέρως με την Ελλάδα. Το τέλος του 19ου αιώνα αποτέλεσε μια πολύ δύσκολη πολιτική περίοδο, εξ΄αιτίας της ήττας της Κομμούνας, την κυριαρχία μιας πλαδαρής κοινοβουλευτικής σοσιαλδημοκρατίας στο εργατικό κίνημα και την συνεπακόλουθη απουσία ενός επαναστατικού ρεύματος. Μέχρι η δεύτερη τάση να καταφέρει να συνδεθεί με τον λαό-διαθέτοντας δεινούς αγκιτάτορες όπως η κομμουνάρια Λουΐζ Μισέλ- και να δημιουργήσει ένα μεγαλειώδες εργατικό κίνημα, θα δράσουν εγκληματικές αναρχικές φιγούρες, όπως ο Ραβασόλ και ο Εμίλ Ανρύ.

Ο Εμίλ Ανρύ στα τέλη του 19ου αιώνα στο Παρίσι, θα ρίξει μία βόμβα σε ένα καφενείο που κάθονταν απλοί άνθρωποι και θα βάψει τον αναρχισμό με αίμα αθώων. Η φράση του: «δεν υπάρχουν αθώοι» και η στάση του στο δικαστήριο πηγαίνοντας προς το ικρίωμα, θα μείνει μεν στην ιστορία, αλλά η βλάβη τόσο στον αναρχισμό όσο και σε οποιαδήποτε ουμανιστική αξία, αποδεικνύει στον υπέρτατο βαθμό ότι το κυρίαρχο κίνητρο των επαναστατών δεν μπορεί να είναι το μίσος, αλλά η αγάπη για την κοινωνία. Υπό μορφή υποσημείωσης, παραθέτουμε όλη την απολογία του Εμίλ Ανρύ, στο τέλος αυτού του κειμένου.1 Πρόγονος των εμπρηστών της τράπεζας της 5ης Μαΐου, ποιος ξέρει; Σημασία έχει ότι οι δύο πράξεις εμφανίζουν εντυπωσιακές ομοιότητες, ενώ μάλλον στους τελευταίους θα είναι πολύ δύσκολο να προβούν σε μια απολογία σαν αυτή του Εμίλ Ανρύ.

Ο αναρχισμός βέβαια θα βρει τον δρόμο του χωρίς τους διάφορους Εμίλ Ανρύ. Το αξιοσημείωτο είναι ότι επανεμφανίζεται σήμερα με δυναμικό τρόπο στην Ελλάδα και ίσως-αν εξαιρέσουμε περιοχές του Καναδά, της Β.Αμερικής και την πατρίδα του την Ισπανία – είναι η χώρα που εμφανίζει το μεγαλύτερο και πιο μαχητικό αναρχικό κίνημα παγκοσμίως. Σε μια χώρα μάλιστα, που οι τελευταίοι αναρχικοί χάνονται στην κατοχή . Όπου στην αντίσταση δεν έπαιξε κανένα ρόλο, αντίθετα με τον πρωταγωνιστικό ρόλο που έπαιξαν οι Ισπανοί εξόριστοι στην Γαλλία, η την συνεισφορά των Ιταλών αναρχικών στην πάλη ενάντια στον Μουσολίνι. Στην Ελλάδα χωρίς καμία προδικτατορική συνέχεια, εμφανίζεται ως αποτέλεσμα του ρεύματος του 68, με μια μικρή ομάδα στην Νομική και κύρια στην εργατική συνέλευση του Πολυτεχνείου το 73, για να πολλαπλασιάζεται σήμερα με μεγάλη ταχύτητα και να δίνει την δικιά του ταυτότητα στις τελευταίες μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις, με αποκορύφωμα τον Δεκέμβρη του 2008. Σίγουρα η παραπάνω κατάσταση, και το ότι Εξάρχεια, τόσο κεντρικά, όσο και περιφερειακά-σχεδόν σε κάθε επαρχιακή πόλη- δεν υπάρχουν πουθενά στην Ευρώπη, ενισχύει την άποψη για τον χαρακτήρα της Ελλάδας ως γενικευμένου-και όχι μόνο οικονομικού-αδύναμου κρίκου.

Τι είναι όμως ο σύγχρονος αναρχισμός; Ποιες είναι οι πηγές που τον τροφοδοτούν; Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια Britannika: « Για όλες αυτές τις κινήσεις, οι οποίες απορρίπτουν τα παλαιά κόμματα της αριστεράς, με την ίδια δύναμη με την οποία απορρίπτουν την υπάρχουσα πολιτική δομή, η έφεση προς τον αναρχισμό είναι ισχυρή και αυτονόητη. Η αναρχική αντίληψη, με την εμμονή της στον αυθορμητισμό, τη θεωρητική της ευκαμψία, την απλούστευση της ζωής, την αγάπη και την οργή ως συμπληρωματικά και απαραίτητα συστατικά, τόσο της κοινωνικής όσο και της ατομικής δράσης, προσελκύει όλους εκείνους που απορρίπτουν τους απρόσωπους θεσμούς και υπολογισμούς των πολιτικών κομμάτων. Η αναρχική απόρριψη του κράτους, η επιμονή στην αποκέντρωση και την τοπική αυτονομία βρήκαν ισχυρή απήχηση ανάμεσα σε εκείνους που μιλούσαν για συμμετοχική δημοκρατία….

Επίσης σήμερα όπως και κατά την δεκαετία του 1960, ο αναρχισμός συνεχίζει να ασκεί σημαντική επίδραση στους φοιτητές και στους νέους, ενώ αναδεικνύεται σε σημαντική συνιστώσα του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση…συγχρόνως αυξάνεται η απήχηση των αναρχικών ιδεών, ιδιαίτερα ανάμεσα στην νεολαία».
Θα μπορούσε να προσθέσει κανείς ότι δίνει μια ικανοποιητική ερμηνεία-από αντισυστημική πλευρά- για αυτό που συνέβη στις «σοσιαλιστικές» χώρες, καθώς η διανοητική πανοπλία των αναρχικών είναι η επίγνωση για τους κινδύνους της γραφειοκρατίας που συνυπάρχουν με την ορθόδοξη εκδοχή του μαρξισμού, αλλά περισσότερο ίσως οι αναρχικές ομαδοποιήσεις και κοινότητες, αναδεικνύουν την άρνηση στις κομφορμιστικές, ιεραρχικές και σε τελική ανάλυση συστημικές σχέσεις, που αναπτύσσονται ανάμεσα στους ανθρώπους μέσα στα κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς. Αυτή η ιδεαλιστική πλευρά του εδώ και τώρα, του αποτινάζουμε σήμερα τα δεσμά της εξουσίας, του δίνει μια ελκυστικότητα που δεν είναι καθόλου αμελητέα.

Αρνούμενος την «ορθολογική» πλευρά των πραγμάτων, την «αντικειμενική ανάλυση», επιμένοντας στην ουτοπία της εξέγερσης, εμφανίζεται δικαιωμένος μέσα στην ιστορική ασυνέχεια, καθώς η ιστορία διακόπτεται με μη προβλέψιμα, επαναστατικά και μη επεισόδια. Ήταν τελικά πολύ ταιριαστό που ο αναρχισμός διάλεξε για πατρίδα του την Ισπανία, την χώρα του Δον Κιχώτη. Συναντάει εκεί τον βολονταριστικό δυτικό κομμουνισμό, γιατί όπως λέει και ο Ράσελ Τζάκομπι για το σήμερα : «Η κατάσταση δεν είναι απελπιστική, είναι και αντικειμενικά ασαφής. Αυτό σημαίνει ότι η πολιτική κατάσταση μπορεί να αλλάξει από στιγμή σε στιγμή. Το 1959 κανένας δεν προέβλεψε την έκρηξη της δεκαετίας του 60. Το 1988 κανένας δεν προείδε το τέλος της Σοβιετικής Ενωσης. Σύνθημα μας παραμένει το αδιαλαξία πριν την πραγμοποίηση»

Όμως «το γεγονός ότι θεωρεί το σκοπό της προλεταριακής επανάστασης σαν άμεσα παρόντα, συνιστά ταυτόχρονα το μεγαλείο και την αδυναμία του πραγματικού αναρχικού αγώνα (γιατί στις ατομικιστικές του παραλλαγές οι βλέψεις του αναρχισμού παραμένουν γελοίες)» θα γράψει ο επικεφαλής της καταστασιακής διεθνούς στα 1967 ( Γκυ Ντεμπόρ, κοινωνία του θεάματος). Πάνω σε αυτό το συμπέρασμα θα πρέπει να σκεφτούν πολύ σοβαρά οι έλληνες αναρχικοί, αν θέλουν να δημιουργήσουν ένα ελευθεριακό κίνημα που θα φέρει κοινωνικό αποτέλεσμα. Είναι πιθανό η Ελλάδα να μπαίνει στην δίνη μιας κοινωνικής έκρηξη παρόμοια με το αργεντινάτσο, όπου οι αναρχικοί θα παίξουν καθοριστικό ρόλο. Είναι βέβαιο ότι θα ενθουσιαστούν και θα προτάξουν το αίτημα της κοινωνικής αλλαγής. Δεν είναι σωστό από την άλλη πλευρά, να ξεχάσουν το αποτέλεσμα στην Αργεντινή και ποιος διαχειρίστηκε στο τέλος, την εξουσία, τα «κέρδη» δηλαδή από το κίνημα.

Με αυτήν την έννοια ίσως πρέπει να αναζητήσουν ένα ριζοσπαστικό και κριτικό ρόλο στα αριστερά ενός λαϊκού μετώπου, που θα δώσει μια εργατική λύση εξόδου από την κρίση στην ελληνική κοινωνία και θα τους δώσει ένα μεγάλο πλεονέκτημα, στην προσπάθειά τους να συγκροτήσουν ένα πλατύ αναρχικό κίνημα που θα συνεισφέρει στον αμεσοδημοκρατικό και σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της. Το πώς θα συνδυάσουν την πάλη ενάντια στο κράτος, με μια άμεση λύση, είναι ένα δύσκολο πρόβλημα, που ποτέ δεν έλυσαν στο παρελθόν, αλλά θα πρέπει να το επιχειρήσουν να τα καταφέρουν σήμερα, επιλέγοντας και τις τακτικές και στρατηγικές τους, συμμαχίες.
Επίσης η κριτική σε κάθε ιδεολογία του παρελθόντος, άρα και στον αναρχισμό πρέπει να είναι αυστηρή. Σίγουρα υπήρξε αναποτελεσματικός, μια που δεν κέρδισε παρά «στιγμιαία», αλλά αν και η επιτυχία σίγουρα δεν σημαίνει ορθή θεωρία όπως έδειξε ο λενινισμός, πρέπει να σεβαστούμε την ετυμηγορία της ιστορίας. Οι αναρχικοί ποτέ και πουθενά δεν κέρδισαν, πάντα έχαναν, και αυτό πρέπει να τους προβληματίσει σοβαρά.

Υπάρχουν και σοβαρά θεωρητικά λάθη στον αναρχισμό, όσον αφορά την οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Με τον ίδιο τρόπο, όπως ο ορθόδοξος μαρξισμός, έχει ταυτίσει την έννοια της διακυβέρνησης, της πολιτείας, με το κράτος. Δεν κατανοεί, όπως και το σύνολο της αριστεράς, ότι αντίστροφα, η πολιτική είναι δομικός αντίπαλος του κράτους. Αρνείται έτσι την δημιουργία πολιτικών αμεσοδημοκρατικών θεσμών, έξω από την οικονομία, που θα διευθύνουν την κοινωνία. Όπως έλεγε ένας από τους τελευταίους μεγάλους ελευθεριακούς στοχαστές, ο Μ. Μπούκτσιν: «Η πολιτική σχεδόν εξ΄ορισμού, είναι η ενεργός εμπλοκή των ελεύθερων πολιτών στην διαχείριση των δημοτικών τους υποθέσεων και στην προάσπιση της ελευθερίας των». (ο κομμουναλισμός, 2005). Στα 84 χρόνια του ο Μ. Μπούκτσιν θα αποποιηθεί την ιδιότητα του αναρχικού, για να έρθει πιο κοντά στον Κ. Καστοριάδη, υποστηρίζοντας ως απαραίτητη προϋπόθεση της κοινωνικής αλλαγής, σε ρήξη με τον αυθεντικό αναρχισμό, την δημιουργία λαϊκών πολιτικών θεσμών, έξω από την οικονομία. Τα προβλήματα των πολιτικών αποφάσεων, η δικαιοσύνη, κλπ δεν μπορούν να λυθούν στο οικονομικό επίπεδο, στην αυτοδιαχειριζόμενη επιχείρηση, στη κομμούνα, στη τοπική κοινότητα όπως πρεσβεύει ο κλασικός αναρχισμός. « Η ελευθεριακή εναντίωση στο νόμο, για να μην αναφερθούμε στην αντίθεση στην διακυβέρνηση καθαυτή, έχει σταθεί το ίδιο ανόητη, όπως η εικόνα ενός φιδιού που προσπαθεί να καταβροχθίσει την ουρά του» (Μπούκτσιν, όπ.π).

Οι έλληνες αναρχικοί πριν επιχειρήσουν βέβαια να κάνουν τα μεγάλα άλματα οφείλουν να περιθωριοποιήσουν το μηδενιστικό ρεύμα που ανθεί σήμερα στις τάξεις τους. Κατά έναν παράξενο τρόπο ο ελληνικός αναρχισμός μοιάζει να χωρίζεται σε δύο κύριες τάσεις, όπως στα τέλη του 19ου αιώνα στο Παρίσι. Το δημιουργικό και πολιτικό του κομμάτι, δεν καλείται μόνο να νικήσει, απέναντι στο τυφλό και ατομικιστικό τμήμα του, αλλά και να υπερβεί την παράδοση του, σε μια εποχή που αναμένονται τουλάχιστον στην Ελλάδα, μεγάλα κινήματα και κοινωνικές αναστατώσεις.

Σημ1:Η “ΑΠΟΛΟΓΙΑ” ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ EMILE HENRY
(1872-1894):

«Δεν είναι απολογία αυτό που σας παρουσιάζω. Σε καμία περίπτωση δεν προσπαθώ να ξεφύγω από τα αντίποινα της κοινωνίας στην οποία επιτέθηκα. Εξάλλου, αναγνωρίζω μόνο έναν κριτή -τον εαυτό μου- και η ετυμηγορία οποιουδήποτε άλλου δεν έχει καμία σημασία για μένα. Θέλω απλώς να σας δώσω μια εξήγηση για τις πράξεις μου και να σας πω πώς οδηγήθηκα στην εκτέλεσή τους. Έχω υπάρξει αναρχικός μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Ήταν μόλις πρόσφατα, στα μέσα του 1891, που προσχώρησα στο επαναστατικό κίνημα. Μέχρι τότε ζούσα σε κύκλους εξ’ ολοκλήρου διαποτισμένους από την τρέχουσα ηθική. Είχα συνηθίσει να σέβομαι, ακόμα και να αγαπώ τις αρχές της πατρίδας και της οικογένειας, της εξουσίας και της ιδιοκτησίας. Όμως, οι δάσκαλοι αυτής της γενιάς πολύ συχνά ξεχνάνε ένα πράγμα: είναι η ίδια η ζωή, με τους αγώνες και τις ήττες της, τις αδικίες και τις κακοτοπιές της, που αναλαμβάνει αδιάκριτα ν’ ανοίξει τα μάτια του αδαή στην πραγματικότητα.

Αυτό μου συνέβη, όπως συμβαίνει στον καθένα. Μου είπαν πως η ζωή είναι εύκολη και προσφέρεται στους έξυπνους και τους δραστήριους• η εμπειρία μου έδειξε πως μόνο οι κυνικοί και οι δουλοπρεπείς είναι ικανοί να εξασφαλίσουν καλές θέσεις στο φαγοπότι. Μου είπαν πως οι κοινωνικοί μας θεσμοί είναι θεμελιωμένοι στη δικαιοσύνη και την ισότητα• γύρω μου δεν είδα τίποτα άλλο παρά ψευτιά και απάτη.
Κάθε μέρα γκρέμιζα και μια ψευδαίσθηση. Όπου πήγαινα, διαπίστωνα τις ίδιες μιζέριες σε μερικούς και τις ίδιες χαρές σε άλλους. Δεν άργησα να καταλάβω ότι τα μεγάλα λόγια που είχα μάθει να σέβομαι -τιμή, αφοσίωση, καθήκον- ήταν μόνο η μάσκα που έκρυβε την πιο επαίσχυντη ποταπότητα.

Ο βιομήχανος ο οποίος δημιούργησε κολοσσιαία περιουσία απ’ το μόχθο των εργατών που στερούνται τα πάντα, ήταν ένας τίμιος κύριος. Ο βουλευτής και ο υπουργός, με τα χέρια τους πάντα ανοιχτά στις δωροδοκίες, ήταν αφοσιωμένοι στο κοινό καλό. Ο αξιωματικός που δοκίμασε ένα νέο τύπο όπλου πάνω σε εφτάχρονα παιδιά, έκανε το καθήκον του και, μπροστά στο κοινοβούλιο, ο πρωθυπουργός του έδωσε συγχαρητήρια! Κάθε τι που έβλεπα με εξέγειρε και το μυαλό μου στράφηκε προς την κριτική της υπάρχουσας κοινωνικής οργάνωσης. Τέτοιες κριτικές έχουν γίνει πολλές φορές, για να τις επαναλάβω. Αρκεί να πω πως έγινα εχθρός μιας κοινωνίας που έκρινα ότι είναι εγκληματική.

Προσελκύστηκα αρχικά από το σοσιαλισμό, όμως δεν άργησα να διαχωρίσω τον εαυτό μου από το κόμμα. Αγαπώ πολύ την ελευθερία, σέβομαι πολύ την ανθρώπινη πρωτοβουλία, αποστρέφομαι τη στρατιωτική οργάνωση, για να παραστήσω έναν αριθμό στον διατεταγμένο στρατό της νέας εξουσίας. Εκτός αυτού, συνειδητοποίησα ότι κατά βάση ο σοσιαλισμός δεν αλλάζει τίποτα στην υπάρχουσα τάξη. Διατηρεί την αρχή της εξουσίας και -ό,τι κι αν μπορεί να λένε γι’ αυτό οι δήθεν ελεύθερα σκεπτόμενοι- η συγκεκριμένη αρχή δεν είναι παρά η απαρχαιωμένη επιβίωση της πίστης σε μια ανώτερη δύναμη.

Οι επιστημονικές σπουδές με έκαναν σταδιακά να αντιληφθώ το παιχνίδι των φυσικών δυνάμεων στο σύμπαν. Έγινα υλιστής και άθεος. Συνειδητοποίησα ότι η σύγχρονη επιστήμη απορρίπτει την υπόθεση του θεού, την οποία δεν έχει ανάγκη. Με τον ίδιο τρόπο η θρησκευτική και η εξουσιαστική ηθική, οι οποίες βασίζονται σε λαθεμένα αξιώματα, οφείλουν να εξαφανιστούν. Τότε, αναρωτήθηκα ποιά είναι η νέα ηθική, σε αρμονία με τους νόμους της φύσης, που θα μπορούσε να αναπλάσει τον παλιό κόσμο και να γεννήσει μια ευτυχισμένη ανθρωπότητα;
Εκείνη τη στιγμή, ήρθα σ’ επαφή με μια ομάδα αναρχικών συντρόφων τους οποίους συγκαταλέγω, ακόμα και σήμερα, ανάμεσα στους καλύτερους που έχω γνωρίσει. Ο χαρακτήρας αυτών των ανθρώπων με αιχμαλώτισε αμέσως. Διέκρινα σ’ αυτούς μεγάλη ειλικρίνεια, απόλυτη ευθύτητα, ερευνητική δυσπιστία απέναντι σε όλες τις προκαταλήψεις, και ήθελα να καταλάβω την ιδέα που διαμόρφωνε ανθρώπους τόσο διαφορετικούς απ’ οποιουσδήποτε άλλους είχα συναντήσει μέχρι τότε.

Η ιδέα -μόλις την ασπάστηκα- βρήκε στο μυαλό μου ένα έδαφος πανέτοιμο να τη δεχτεί, λόγω της παρατήρησης και του προσωπικού στοχασμού. Απλώς, συγκεκριμενοποίησε αυτό που ήδη υπήρχε μέσα μου σε αόριστη και αβέβαιη μορφή. Με τη σειρά μου έγινα αναρχικός. Δεν χρειάζεται, επ’ ευκαιρία, να αναπτύξω όλη τη θεωρία του αναρχισμού, θέλω μόνο να τονίσω την επαναστατική του πλευρά, την καταστροφική και αρνητική πλευρά που με οδηγεί εδώ, μπροστά σας.

Σ’ αυτή τη στιγμή του οδυνηρού αγώνα ανάμεσα στη μεσοαστική τάξη και τους εχθρούς της, μπαίνω στον πειρασμό να επαναλάβω τα λόγια του Souvarine στο Germinal: «Όλες οι συζητήσεις σχετικά με το μέλλον είναι εγκληματικές, αφού δεν παρεμποδίζουν τίποτε άλλο εκτός από την καταστροφή και επιβραδύνουν την πορεία της επανάστασης…»
Έφερα μαζί μου στον αγώνα ένα βαθύ μίσος το οποίο κάθε μέρα ανανεωνόταν απ’ το θέαμα αυτής της κοινωνίας όπου όλα είναι ευτελή, όλα είναι προβληματικά, όλα είναι άσχημα, όπου όλα εμποδίζουν την έκφραση των ανθρώπινων παθών, τις γενναιόδωρες παρορμήσεις της καρδιάς, τα ελεύθερα ταξίδια της σκέψης.
Ήθελα να χτυπήσω όσο πιο δυνατά και όσο πιο ακριβοδίκαια μπορούσα.

Ας αρχίσουμε λοιπόν απ’ την πρώτη απόπειρα που έκανα, την έκρηξη στην Rue des Bons Enfants. Είχα παρακολουθήσει από κοντά τα γεγονότα στο Carmaux. Τα πρώτα νέα για την απεργία με είχαν γεμίσει χαρά. Οι ανθρακωρύχοι έδειχναν, επιτέλους, να εγκαταλείπουν εκείνες τις μάταιες ειρηνικές απεργίες, στις οποίες ο γεμάτος εμπιστοσύνη εργάτης περιμένει υπομονετικά τα λιγοστά του φράγκα να θριαμβεύσουν πάνω στα εκατομμύρια της εταιρείας. Έδειχναν να παίρνουν το δρόμο της βίας, πράγμα που εκδηλώθηκε αποφασιστικά στις 15 Αυγούστου του 1892. Στα γραφεία και τις εγκαταστάσεις του ορυχείου εισέβαλε ένα πλήθος ανθρώπων που είχαν κουραστεί να υποφέρουν, χωρίς αντίποινα• η δικαιοσύνη ήταν έτοιμη να αποδοθεί, οι εργάτες ήταν έτοιμοι να επιτεθούν σ’ έναν μηχανικό τον οποίο μισούσαν βαθιά, όταν επενέβησαν μερικοί τρομαγμένοι.
Ποιοί ήταν αυτοί οι άντρες; Οι ίδιοι που προκαλούν την αποτυχία όλων των επαναστατικών κινημάτων, γιατί φοβούνται πως οι άνθρωποι, μόλις δράσουν ελεύθερα, δεν θα υπακούουν πια σε αυτούς• αυτοί που έπεισαν χιλιάδες ανθρώπους να υπομείνουν τις στερήσεις μήνα με το μήνα, με σκοπό να εκμεταλλευτούν τη δυστυχία τους και να αποκτήσουν τη δημοτικότητα που θα τους έβαζε σε γραφεία• τέτοιοι άντρες -κι εννοώ τους σοσιαλιστές ηγέτες- ανέλαβαν την ηγεσία του απεργιακού κινήματος.
Αμέσως εμφανίστηκε στην περιοχή ένα κύμα ευφυολόγων κυρίων• έθεσαν εξ’ ολοκλήρου τον εαυτό τους στη διάθεση του αγώνα, συγκέντρωσαν εισφορές μελών, οργάνωσαν συνέδρια και έκαναν εκκλήσεις για χρήματα προς κάθε κατεύθυνση. Οι ανθρακωρύχοι παρέδωσαν κάθε πρωτοβουλία στα χέρια τους και αυτό που συνέβη είναι σε όλους γνωστό.

Η απεργία συνεχιζόταν και οι ανθρακωρύχοι βίωναν την πιο στενή εξοικείωση με την πείνα που έγινε ο συνηθισμένος σύντροφός τους• εξάντλησαν τα ελάχιστα αποθέματα του συνδικάτου τους και των άλλων οργανώσεων που τους πρόσφεραν βοήθεια και, μετά την πάροδο δύο μηνών, επέστρεψαν απογοητευμένοι στο ορυχείο, πιο δυστυχισμένοι απ’ ότι πριν. Θα ήταν τόσο απλό αν είχαν επιτεθεί απ’ την αρχή στο μόνο ευαίσθητο σημείο της εταιρείας, το οικονομικό• αν είχαν κάψει τα αποθέματα του γαιάνθρακα, αν είχαν σπάσει τις μηχανές, αν είχαν καταστρέψει τις αποστραγγιστικές αντλίες.
Τότε σίγουρα, η εταιρεία θα είχε συνθηκολογήσει πολύ γρήγορα. Αλλά οι μεγάλοι ποντίφικες του σοσιαλισμού δεν επιτρέπουν τέτοιες πρακτικές, γιατί είναι αναρχικές πρακτικές. Σε τέτοια παιχνίδια κινδυνεύει κανείς να φυλακιστεί και -ποιός ξέρει;- ίσως τον βρει μια απ’ αυτές τις σφαίρες που έπεσαν στο Fourmies. Αυτός δεν είναι τρόπος να κερδίσεις θέσεις σε δημοτικά συμβούλια ή στο νομοθετικό σώμα. Με λίγα λόγια, η τάξη -αφού διαταράχτηκε στιγμιαία- βασίλεψε για άλλη μια φορά στο Carmaux.
Δυνατότερη από ποτέ, η εταιρεία συνέχισε την εκμετάλλευση και οι κύριοι μέτοχοι συγχάρηκαν τους εαυτούς τους για το αίσιο τέλος της απεργίας. Η συγκέντρωση των μερισμάτων τους έγινε πιο ευχάριστη από ποτέ.

Τότε αποφάσισα να διαταράξω αυτό το κονσέρτο των ευτυχισμένων τόνων με μια φωνή που η μπουρζουαζία είχε ήδη ακούσει, αλλά νόμιζε πως είχε πεθάνει μαζί με τον Ravachol: τη φωνή του δυναμίτη. Ήθελα να δείξω στους μπουρζουάδες πως από εκείνη τη στιγμή και μετά, οι απολαύσεις τους δεν θα έμεναν άθικτες, οι θρασύτατοι θρίαμβοί τους θα διαταράσσονταν, ο χρυσός τους μόσχος θα σειόταν πάνω στο βάθρο του, μέχρι το τελικό χτύπημα να τον σωριάσει στη βρωμιά και το αίμα.
Ταυτόχρονα ήθελα να κάνω τους ανθρακωρύχους να καταλάβουν πως υπάρχει μόνο μια κατηγορία ανθρώπων, οι αναρχικοί, που ειλικρινά εξοργίζονται με τα βάσανά τους και θέλουν να εκδικηθούν γι’ αυτά. Τέτοιοι άνθρωποι δεν κάθονται στο κοινοβούλιο, όπως ο κύριος Guesde και οι συνεργάτες του, αλλά βαδίζουν προς τη γκιλοτίνα.

Έτσι έφτιαξα μια βόμβα. Κάποια στιγμή, ήρθε στη μνήμη μου η κατηγορία που είχε εξαπολυθεί εναντίον του Ravachol. Τι γίνεται με τα αθώα θύματα; Έλυσα σύντομα αυτό το πρόβλημα. Το κτίριο στο οποίο η εταιρεία Carmaux είχε τα γραφεία της, κατοικούνταν μόνο από μπουρζουάδες• έτσι δεν θα υπήρχαν αθώα θύματα. Όλη η μπουρζουαζία ζει από την εκμετάλλευση των άτυχων και πρέπει να πληρώνει από κοινού για τα εγκλήματά της. Έτσι, με απόλυτη βεβαιότητα για τη νομιμότητα της πράξης μου, άφησα τη βόμβα στη είσοδο των γραφείων της εταιρείας.

Ήδη εξέθεσα την ελπίδα μου: στην περίπτωση που ο μηχανισμός μου ανακαλυπτόταν πριν από την έκρηξη, θα μεταφερόταν στο αστυνομικό τμήμα, όπου αυτοί που θα βλάπτονταν ήταν επίσης εχθροί μου. Τέτοια ήταν τα κίνητρα που με οδήγησαν στη διάπραξη της πρώτης απόπειρας για την οποία έχω κατηγορηθεί.

Ας συνεχίσουμε με το δεύτερο επεισόδιο στο καφέ Terminus. Είχα επιστρέψει στο Παρίσι τον καιρό της υπόθεσης Vaillant και έγινα μάρτυρας της τρομερής καταστολής που ακολούθησε την έκρηξη στο Palais-Bourbon. Είδα τα δρακόντεια μέτρα που η κυβέρνηση αποφάσισε να πάρει εναντίον των αναρχικών. Παντού υπήρχαν ρουφιάνοι, γίνονταν έρευνες και συλλήψεις. Μεγάλος αριθμός ατόμων συνελήφθησαν αδιακρίτως, αποσπάστηκαν βίαια απ’ τις οικογένειές τους και ρίχτηκαν στη φυλακή. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για το τι συνέβη στις γυναίκες και στα παιδιά αυτών των συντρόφων, όσο παρέμεναν στη φυλακή.

Ο αναρχικός δεν θεωρούνταν πλέον άνθρωπος, παρά ένα άγριο θηρίο που έπρεπε να κυνηγηθεί παντού, ενώ ο αστικός τύπος, ευτελής δούλος της εξουσίας, απαιτούσε μετά μανίας την εξόντωσή του.
Την ίδια εποχή, οι ελευθεριακές εφημερίδες και μπροσούρες κατασχέθηκαν και το δικαίωμα της συγκέντρωσης καταργήθηκε. Και το χειρότερο απ’ όλα: όταν ήθελαν να βγάλουν ένα σύντροφο απ’ τη μέση, ένας χαφιές πήγαινε στο σπίτι του και άφηνε ένα πακέτο λέγοντας πως περιείχε τανίνη• την επόμενη μέρα διεξαγόταν έρευνα, με ένταλμα που είχε την ημερομηνία της προηγούμενης μέρας, ένα κουτί με ύποπτη σκόνη ανακαλυπτόταν, ο σύντροφος οδηγούνταν στο δικαστήριο και καταδικαζόταν σε τρία χρόνια φυλάκιση. Αν θέλετε να μάθετε την αλήθεια γι’ αυτά, ρωτήστε τον χαφιέ της συμφοράς που βρήκε το δρόμο του στο σπίτι του συντρόφου Merigeaud!
Αλλά, όλες αυτές οι ενέργειες ήταν αποδεκτές, γιατί χτυπούσαν έναν εχθρό που είχε σπείρει το φόβο και αυτοί που έτρεμαν, ήθελαν τώρα να επιδείξουν θάρρος. Σαν αποκορύφωμα αυτής της σταυροφορίας εναντίον των αιρετικών, ακούσαμε τον υπουργό εσωτερικών, M. Reynal, να δηλώνει στο κοινοβούλιο πως τα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση σκόρπισαν τον πανικό στο στρατόπεδο των αναρχικών. Αλλά, αυτά δεν ήταν αρκετά. Ένας άνδρας που δεν είχε σκοτώσει, καταδικάστηκε σε θάνατο. Ήταν απαραίτητο να σταθεί γενναίος μέχρι το τέλος. Έτσι, ένα ωραίο πρωί οδηγήθηκε στη γκιλοτίνα.

Αλλά, κύριοι μπουρζουάδες, υπολογίσατε χωρίς τον ξενοδόχο. Συλλάβατε εκατοντάδες άντρες και γυναίκες, παραβιάσατε ένα σωρό σπίτια, μα έξω από τους τοίχους της φυλακής υπήρχαν ακόμα άνθρωποι άγνωστοι σε σας, που σας παρακολουθούσαν απ’ τη σκιά να κυνηγάτε τους αναρχικούς και το μόνο που περίμεναν ήταν η κατάλληλη στιγμή για να κυνηγήσουν με τη σειρά τους τούς κυνηγούς. Τα λόγια του Reynal ήταν μια πρόκληση για τους αναρχικούς. Δεχτήκαμε την πρόκληση. Η βόμβα στο καφέ Terminus είναι η απάντηση στις καταπατήσεις της ελευθερίας, στις συλλήψεις, στις έρευνες, στους νόμους εναντίον του τύπου, στις μαζικές εκτοπίσεις, στους αποκεφαλισμούς.

Αλλά γιατί, θα ρωτήσετε, επιτέθηκα στους ήσυχους θαμώνες του καφέ, που κάθονταν ακούγοντας μουσική και αναμφίβολα, δεν ήταν ούτε δικαστές, ούτε βουλευτές, ούτε γραφειοκράτες; Γιατί; Είναι πολύ απλό. Η μπουρζουαζία δεν έκανε διακρίσεις ανάμεσα στους αναρχικούς. Ο Vaillant από μόνος του πέταξε μια βόμβα, τα εννέα δέκατα των συντρόφων δεν τον γνώριζαν καν. Αλλά, αυτό δεν είχε σημασία• οι διώξεις ήταν μαζικές και οποιοσδήποτε είχε την παραμικρή σχέση με αναρχικούς καταδιώχθηκε. Απ’ τη στιγμή που εσείς θεωρείτε υπεύθυνο έναν ολόκληρο κύκλο ανθρώπων για τις πράξεις ενός μόνον και χτυπάτε αδιάκριτα, θα χτυπάμε κι εμείς αδιάκριτα.

Μήπως θα έπρεπε να επιτεθόμαστε μόνο στους βουλευτές που φτιάχνουν νόμους εναντίον μας, στους δικαστές που εφαρμόζουν αυτούς τους νόμους, στην αστυνομία που μας συλλαμβάνει; Δεν συμφωνώ. Αυτοί οι άντρες είναι απλά όργανα. Δεν δρουν για λογαριασμό τους. Οι λειτουργίες τους θεσπίστηκαν από τη μπουρζουαζία για την υπεράσπιση των συμφερόντων της. Δεν είναι περισσότερο ένοχοι απ΄τους υπόλοιπους από εσάς. Αυτοί οι καλοί μπουρζουάδες που δεν κατέχουν αξιώματα, αλλά εισπράττουν μερίσματα και ζουν τεμπέλικα, εκμεταλλευόμενοι το μόχθο των εργατών, πρέπει κι αυτοί να πάρουν το μερίδιό τους απ’ τα αντίποινα. Κι όχι μόνο αυτοί, μα και όσοι είναι ικανοποιημένοι με την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, όσοι επικροτούν τις ενέργειες της κυβέρνησης και έτσι γίνονται συνένοχοί της, αυτοί οι γραφιάδες που κερδίζουν τριακόσια ή πεντακόσια φράγκα το μήνα και μισούν το λαό πιο σφοδρά κι απ’ τους πλούσιους, αυτή η ηλίθια και ξιπασμένη μάζα ανθρώπων, που πάντα πηγαίνουν στο πλευρό των δυνατών -μ’ άλλα λόγια, η καθημερινή πελατεία του Terminus και των άλλων θαυμάσιων καφέ!

Να γιατί χτύπησα στα τυφλά και δεν διάλεξα τα θύματά μου! Η μπουρζουαζία πρέπει να καταλάβει πως αυτοί που υποφέρουν, επιτέλους κουράστηκαν απ’ τα βάσανά τους• δείχνουν τα δόντια τους και θα χτυπούν με αυξανόμενη βιαιότητα, αν εσείς είστε σκληροί μ’ αυτούς. Δεν σέβονται καθόλου την ανθρώπινη ζωή, γιατί οι ίδιοι οι μπουρζουάδες έδειξαν πως αδιαφορούν γι’ αυτήν. Δεν αρμόζει σε αυτούς τους δολοφόνους που ευθύνονται για τη ματωμένη εβδομάδα και για το Fourmies να θεωρούν τους άλλους σαν δολοφόνους.

Δεν θα λυπηθούμε τις γυναίκες και τα παιδιά των μπουρζουάδων, γιατί κανείς δε λυπήθηκε τις γυναίκες και τα παιδιά αυτών που αγαπάμε. Μήπως δεν πρέπει να λογαριάσουμε ανάμεσα στα αθώα θύματα εκείνα τα παιδιά που αργοπεθαίνουν από αναιμία στις φτωχογειτονιές, επειδή το ψωμί είναι σπάνιο στα σπίτια τους; Εκείνες τις γυναίκες που χλωμιάζουν μέσα στα εργαστήριά σας, δουλεύοντας για να κερδίσουν σαράντα δεκάρες την ημέρα και είναι τυχερές αν η φτώχεια δεν τις σπρώξει στην πορνεία; Εκείνους τους γέρους που τους μετατρέψατε σε παραγωγικές μηχανές για όλη τους τη ζωή και τους ρίχνετε στα σκουπίδια ή στα φτωχοκομεία, όταν χάσουν πια τη δύναμή τους;
Τουλάχιστον, να έχετε το θάρρος των εγκλημάτων σας, κύριοι μπουρζουάδες, και να παραδεχτείτε πως τα αντίποινά μας είναι απόλυτα νόμιμα.

Φυσικά δεν έχω ψευδαισθήσεις. Ξέρω ότι οι πράξεις μου δεν είναι ακόμα κατανοητές από τις μάζες που είναι απροετοίμαστες για κάτι τέτοιο. Ακόμα κι ανάμεσα στους εργάτες, για τους οποίους αγωνίστηκα, θα υπάρξουν πολλοί, παραπλανημένοι από τις εφημερίδες σας, που θα με θεωρήσουν εχθρό τους. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Δεν με ενδιαφέρει η κρίση κανενός. Ούτε αγνοώ το γεγονός ότι υπάρχουν άτομα που ισχυρίζονται πως είναι αναρχικοί και σπεύδουν να αρνηθούν κάθε αλληλεγγύη στους προπαγανδιστές της δράσης. Αυτοί επιδιώκουν να επιβάλουν μια λεπτή διάκριση ανάμεσα στους θεωρητικούς και στους τρομοκράτες. Πολύ δειλοί για να διακινδυνεύσουν τις ζωές τους, απορρίπτουν όσους το κάνουν. Αλλά η επιρροή που ισχυρίζονται ότι ασκούν στο επαναστατικό κίνημα είναι μηδαμινή. Σήμερα, το πεδίο είναι ανοιχτό στη δράση, χωρίς αδυναμίες και υπαναχωρήσεις.

Ο Alexander Herzen, ο Ρώσος επαναστάτης, είπε κάποτε: «Απ’ αυτά τα δύο, ένα πρέπει να επιλέξουμε: είτε να καταδικάσουμε και να βαδίσουμε μπροστά, είτε να συγχωρήσουμε και να γυρίσουμε πίσω στα μισά του δρόμου». Δεν σκοπεύουμε ούτε να συγχωρήσουμε, ούτε να γυρίσουμε πίσω και θα πρέπει πάντα να προχωρούμε μπροστά μέχρι η επανάσταση, που είναι ο σκοπός των προσπαθειών μας, να επιστεγάσει το έργο μας, με τη δημιουργία ενός ελεύθερου κόσμου.

Σ’ αυτόν τον ανελέητο πόλεμο που κηρύξαμε στη μπουρζουαζία, δεν ζητάμε έλεος. Δώσαμε το θάνατο και ξέρουμε να τον υπομένουμε. Έτσι, περιμένω με αδιαφορία την ετυμηγορία σας. Ξέρω πως το κεφάλι μου δεν θα είναι το τελευταίο που θα κόψετε• θα πέσουν κι άλλα, αφού οι πεινασμένοι άρχισαν να μαθαίνουν το δρόμο προς τα μεγάλα καφέ και εστιατόριά σας, το Terminus και το Foyot. Θα προσθέσετε κι άλλα ονόματα στη ματωμένη λίστα των νεκρών μας.

Κρεμάσατε ανθρώπους στο Σικάγο, αποκεφαλίσατε άλλους στη Γερμανία, στραγγαλίσατε στη Ζερέζ, πυροβολήσατε στη Βαρκελώνη, καρατομήσατε στο Μονμπριζόν και το Παρίσι, εκείνο όμως που ποτέ δεν θα καταστρέψετε είναι η Αναρχία. Οι ρίζες της είναι πολύ βαθιές. Γεννιέται μέσα στην καρδιά μιας κοινωνίας που σαπίζει και καταρρέει. Είναι μια βίαιη αντίδραση ενάντια στην υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Αντιπροσωπεύει όλες τις βλέψεις για ισότητα και ελευθερία, που εναντιώνονται στην εξουσία. Είναι παντού και είναι αδύνατον να τη συγκρατήσετε. Στο τέλος θα σας σκοτώσει.»

Σχόλια
  1. Ο/Η Βασίλης Μπουγιουκλής λέει:

    Αν έδινε λύσεις η Αναρχία,θα τη σεβόμασταν ως κοινωνία.Μόνο διαπιστώσεις για τα κακώς κείμενα δεν αλλάζουν την κατάσταση (και μάλιστα με πομπώδες ύφος,σα να μην αφορά σε αυτούς που τα αναφέρουν,λες και ζουν διαφορετικά).Όσο για τα αθώα θύματα που αναφέρει το κείμενο,υπάρχουν άνθρωποι δηλαδή που θα άξιζαν να πεθάνουν;Για να καταλάβουμε δηλαδή την υποκρισία ορισμένων.Τόσα χρόνια κανείς δεν αντιδρούσε που η 17Ν έσπερνε το θάνατο,ούτε βοηθούσε για συλλήψεις.Αυτή είναι η δημοκρατική ευαισθησία κάποιων,που ξέρουν μόνο να εκμεταλλεύονται καταστάσεις για να το παίζουν κοινωνικοποιημένοι και δυστυχώς προς ιδίον όφελος.Χαρακτηριστικές οι πορείες Δαμανάκη,Ανδρουλάκη και πολλών άλλων.

  2. Ο/Η Στάθης Καρνέζης λέει:

    Θα ήθελα να μας πει ο κύριος Γέρου αν θα έλεγε τα ίδια στην περίπτωση που κάποιος από τους νεκρούς ήταν οικείος του.Πολύ δειλή η τοποθέτηση «Αν δεν συνέβαιναν βέβαια αυτά, δεν θα πυρπολούνταν τράπεζες και οι άτυχοι αυτοί άνθρωποι θα ζούσαν!».

  3. Ο/Η geros λέει:

    φίλε Στάθη, η παράγραφος, εχει και συνέχεια !

  4. Ο/Η Στάθης Καρνέζης λέει:

    Συυγνώμη,αλλά δεν καταλαβαίνω τη λογική «βρέθηκε στο δρόμο μου και τον πάτησα,οι δρόμοι είναι για τα αυτοκίνητα και όχι για τους πεζούς».Γιατί να έχει ο οποιοσδήποτε «δικαίωμα» να καταστρέφει ξένες περιουσίες και να προκαλεί και θύματα στη συγκεκριμένη περίπτωση;
    Επίσης,στο κείμενο
    http://enantiastametra.wordpress.com/2010/05/26/%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b5%cf%85%cf%81%cf%89%cf%80%ce%b1%cf%8a%ce%ba%ce%b7-%ce%b5%ce%be%ce%b1%cf%80%ce%bb%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%83-%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba/
    λέει ότι η Αγγλία είχε καταφύγει στο ΔΝΤ και παίρνει μέτρα για να μη χρειαστεί να το ξανακάνει,εδώ όμως ακούμε Κασσάνδρες που μιλάνε για καταστροφή της Ελλάδας γιατί «στο ΔΝΤ μπαίνουν οι υπανάπτυκτες χώρες».Η προπαγάνδα δεν έχει όρια.
    Γιατί δεν αντέδρασε κανένας από τους διαδηλωτές όταν κινδύνευαν οι άνθρωποι στη Μαρφίν;Ακούμε από μερικούς ότι προβοκάτορες βάλανε τη φωτιά.Πέρα απ’ το ότι όταν καταγγέλλουμε κάτι,οφείλουμε να παρουσιάζουμε τουλάχιστον κάποιες ενδείξεις,οι άλλοι που ήταν άσχετοι με τους δολοφόνους γιατί τους άφησαν να σουλατσάρουν και γιατί δε βοήθησαν τους εγκλωβισμένους (μέσα στην τράπεζα και στα μπαλκόνια);Παρακάτω κάποιος υποστηρίζει ότι είναι συνυπεύθυνοι.
    http://mmemonitor.blogspot.com/2010/05/blog-post_08.html

  5. Ο/Η Αλέξανδρος λέει:

    Ποιος το λεει οτι δεν τους βοηθησαν οι διαδηλωτες; Προσπαθησαν να σπασουν την πορτα της Τραπεζας αλλα ηταν κλειδωμενη.Αρκετοι μαλιστα ετρεξαν να φωναξουν την πυροσβεστικη. Μονο φασιστες και συστημικοι ριχνουν ευθυνες σοτυς διαδηλωτες που εκαναν τα αδυνατα δυνατα για να σωσουν τους ανθρωπους.Μην αναπαραγουμε τις γελοιοτητες του συστηματος.

  6. Ο/Η Στάθης Καρνέζης λέει:

    -Δείτε εδώ το βιντεάκι.
    http://www.capital.gr/Articles.asp?id=963176
    Αυτή ήταν η έννοια τους;Να τραβήξουν βίντεο και φωτογραφίες;Ποιος εμπόδισε τα πυροσβεστικά πετώντας πέτρες;Γιατί κάποιος δεν εμπόδισε/κυνήγησε τους δολοφόνους;Ποιοι φωνάζανε «καλά να πάθουν γιατί είναι απεργοσπάστες»;Γιατί σπεύσανε «διάφοροι» να αναφερθούν στις συνθήκες εργασίας;Ο Βγενόπουλος πέταξε τις μολότωφ;Άλλο το ότι δεν έπρεπε να είναι ανοικτή η τράπεζα.Όσο για «φασίστες» και οι «αντιφασίστες» τα ίδια είναι.
    -Ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί η Ελευθεροτυπία τόσα χρόνια ανέφερε τις δολοφονίες της 17Ν σαν «εκτελέσεις»;Γιατί Ελευθεροτυπία και Ποντίκι ήταν οι μόνες εφημερίδες που παρουσίαζαν τις προκηρύξεις της τρομοκρατικής οργάνωσης;Γιατί δεν έβγαινε κόσμος για τα θύματα αυτών των αληταράδων με τα όπλα;
    Δεν είναι άσχετα τα θέματα.Δείχνουν την υποκρισία κάποιων που θέλουν να πιστώνονται τους τίτλους του «προοδευτικού» και του «δημοκράτη».Θυμόμαστε καλά τι έγραφε η Αυγή τα Χριστούγεννα του 2008 σε περιοδικό.»Καραμανλής ή χάος;ΧΑΟΣ» και κάτι τέτοια,ενώ υπήρχαν ύβρεις και προς την αστυνομία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s