H κρίση της αριστεράς, η έννοια της “ηγεμονίας”, ο φόβος του “κόσμου” μπροστά στην κρίση, και η λύση της αυτονομίας και της ελευθεριακής αναρχίας (Του Γιάννη Κ.)

Posted: 13/06/2010 by ΔΟ in Αριστερά, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ

( αναδημοσίευση από το http://antisomata.wordpress.com/ )

Επειδή προέρχομαι απο την αριστερά και ήμουν για χρόνια μέλος του ΣΥΝ είπα να γράψω δυό κουβέντες για τα τρέχοντα γεγονότα στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύω πως η αρρώστεια της αριστεράς είναι ανίατη και προέρχεται απο όλο το ιστορικό, θεωρητικό, φιλοσοφικό και πολιτικό της παρελθόν το οποίο αποδείχτηκε ανεπαρκές για την ανατροπή του καπιταλισμού και το χτίσιμο μιας ζωής χωρίς εκμετάλλευση. Μαζί όμως με αυτόν τον γενικό παράγοντα, ειδικά για την ελληνική αριστερά ισχύει κι ένας ακόμα: Η πλήρης αδυναμία να γίνει μια σωστή ανάλυση της ελληνικής πραγματικότητας απο την σκοπιά της ταξικής σύνθεσης, των κοινωνικών υποκειμένων και των συσχετισμών εξουσίας.

Μια τέτοια ανάλυση θα μπορούσε υπο προυποθέσεις να σώσει την ελληνική αριστερά και αντί για την εξαφάνιση τύπου Ιταλίας ή Ισπανίας να την οδηγήσει σε ένα δρόμο ανασυγκρότησης τύπου Πορτογαλίας ή Γερμανίας. Με μια τέτοια αριστερά ίσως και να υπήρχε χώρος όσμωσης με τα αυτόνομα, αντιεξουσιαστικά και αναρχικά κινήματα που, για μένα, αποτελούν και τον μόνο ουσιαστικό εναλλακτικό δρόμο για την υπέρβαση του καπιταλισμού. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά, κι ας δούμε ξεχωριστά τους δύο αλληλένδετους παράγοντες (τον γενικό κοσμοθεωρητικό και τον ειδικό της ελληνικής “κρίσης”) που οδηγούν την ελληνική αριστερά στη διάλυση.

Για να το ξεκαθαρίσω εξ αρχής, η διάλυση της ελληνικής αριστεράς δεν είναι κάτι που προσωπικά εύχομαι, αφού όλες οι δυνάμεις που αντιμάχονται ουσιαστικά τον καπιταλισμό είναι απαραίτητες. Είναι όμως κάτι που προβλέπω οτι είναι πολύ πιθανό να συμβεί, με βάση άλλες ιστορικές εμπειρίες, με βάση τον διαφαινόμενο σχεδιασμό των οικονομικών και εξουσιαστικών κέντρων του κράτους και του κεφαλαίου, και με βάση τον έως εσχάτων αυτισμό των διάφορων αριστερών “ηγεσιών” και ομάδων που αυτοκτονικά επιμένουν στον σεχταρισμό τους. Σημασία έχει την διάλυση της αριστεράς να μην ακολουθήσει και η διάλυση του αντικαπιταλιστικού κινήματος, και γι αυτό στο τέλος του άρθρου θα προτείνω τρόπους ωστε αυτό να αποφευχθεί.

1. Η έννοια της ηγεμονίας

Όπως γράφει στο βιβλίο του “Gramsci is dead- Anarchist currents in Newest social movements”* ο Καναδός πολιτικός επιστήμονας Richard JF Day (2005) η αποτυχία της αριστεράς κυρίως Μαρξιστικής-Λενινιστικής αλλά και σοσιαλδημοκρατικής παλιότερα να ανατρέψει την καπιταλιστική κυριαρχία οφείλεται στην αντίληψη της “ηγεμονίας”. Στην αντίληψη δηλαδή οτι μια κοινωνική τάξη, μια πολιτική πρωτοπορεία ή μια κρατική ή κομματική μηχανή, θα “ηγεμονεύσει” στον αγώνα για μια νέα κοινωνία, και θα “απελευθερώσει” όλους τους υπόλοιπους, αφού πρώτα συντρίψει τον “αντίπαλο” το κεφάλαιο. Η όλη λογική της “ηγεμονίας” έχει δύο σκέλη. Το πρώτο αφορά στις “διεκδικήσεις” και το δεύτερο στην “κατάληψη της εξουσίας”

Οι διεκδικήσεις, πχ για μισθούς, δικαιώματα κλπ. απευθύνονται στην κρατική ηγεμονία της απάνω τάξης και υποτίθεται οτι την αποδυναμώνουν ενώ σφυρηλατούν και την συνείδηση της αποκάτω τάξης, της προσθέτουν αυτοπεποίθηση οτι μπορεί να πετυχαίνει νίκες και την οδηγούν στην τελική μάχη για την κατάληψη της εξουσίας. Στην πραγματικότητα όμως οι διεκδικήσεις νομιμοποιούν την ύπαρξη και αναπαραγωγή της εξουσίας και διαπαιδαγωγούν τους απο κάτω σε μια συνεχή εξάρτηση απο αυτήν. Επίσης αναπαράγουν και τα στελεχικά επιτελεία, κόμματα, συνδικαλιστές κλπ που οργανώνουν και διευθύνουν τις διεκδικήσεις. Με αυτόν τον τρόπο η “ηγεμονία” και των μέν και των δε διαιωνίζονται.

Απο την άλλη η υποτιθέμενη κατάληψη της εξουσίας απο την εργατική τάξη που σύμφωνα με το μαρξιστικό δόγμα είναι και η πεμπτουσία του “σοσιαλιστικού μετασχηματισμού” αποσκοπεί και διεξάγεται όχι μόνο μέσα απο την αναστροφή της ηγεμονίας απέναντι στους “πλούσιους” και το κεφάλαιο, αλλά και μέσω της ηγεμονίας της εργατικής τάξης στις άλλες “σύμμαχες” τάξεις, δηλαδή ομάδες και ανθρώπους που δεν είναι κεφάλαιο, αλλά ούτε και εργατική τάξη, όπως νέοι, γυναίκες, μετανάστες, μειονότητες, ομοφυλόφιλοι, τραβεστί, αμφιφυλόφιλοι, τεμπέληδες, αλήτες, πρεζόνια κλπ. Αυτή την ηγεμονία την ένιωσαν στο πετσί τους οι λαοί των διάφορων υπαρκτών σοσιαλισμών και σοσιαλιστικών εθνικισμών ανα την υφήλιο, και βέβαια την βίωσαν ως καταπίεση κι όχι ως απελευθέρωση.

Γενικά η λογική της ηγεμονίας προύποθέτει την διεύθυνση, ή την απελευθέρωση της “κοινωνίας” απο κάποιους, προικισμένους, θεόσταλτους, μορφωμένους, “αρίστους” εκπροσώπους, ή προορισμένους απο την μοίρα, την ιστορία ή την “λογική” να διοικούν και να “απελευθερώνουν”. Αυτή είναι και η καταστατική συνθήκη δυστυχώς της αριστεράς που στο βαθμό που η ίδια θα ήθελε να “ανασυντεθεί” και να “ανασυγκροτηθεί” μετά την ήττα του υπαρκτού σοσιαλισμού, θα έπρεπε (αυτή την συνθήκη) να την αναθεωρήσει. Είναι νομίζω προφανές το γιατί:

Η λογική της “ηγεμονίας” εγκαθιδρύθηκε απο τον αστικό, δυτικοκεντρικό πολιτισμό και τον καπιταλισμό που εγατέστησαν τις μεγάλες καταπιεστικές και ολοκληρωτικές οντότητες όπως κράτη, έθνη, εταιρίες, οικονομίες και οργανισμούς στην θέση των παλιών κοινοτικών μορφών ζωής. Η δυτικοκεντρική μαρξιστική θεωρία είδε όλες αυτές τις οντότητες σαν “αντικειμενική” πρόοδο και όχι σαν συνώνυμα του καπιταλισμού. Όταν όλο το οικοδόμημα του “κρατικού σοσιαλισμού” κατέρευσε πολλοί ελπίσαμε οτι η αριστερά θα αναθεωρήσει την πρόσδεσή της στα μηχανοκρατικά-αστικά μοντέλα του 19ου αιώνα. Πολλοί απο εμάς που είχαμε πολύ νέοι ενταχτεί στην αριστερά μέσω ενός αυθόρμητου μικροαστικού ή εργατο-αγροτικού ριζοσπαστισμού, και στην πορεία πήγαμε σπίτι μας μετά απο τη σύγκρουση με τις κομματικές γραφειοκρατίες, πιστέψαμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα θα ήταν το όχημα μιας τέτοιας αναθεώρησης.

2. Η κρίση της αριστεράς

Έχει μεγάλη σημασία να ορίσουμε τι εννοούμε κρίση της αριστεράς καθώς και απο ποιά σκοπιά την βλέπουμε. Απο την σκοπιά της “ηγεμονίας” ή απο την σκοπιά που θεωρεί τον αγώνα για ηγεμονία ένα συστημικό-εξουσιαστικό παιχνίδι που αναπαράγει μόνο τις θέσεις των παιχτών παρά αλλάζει την κοινωνία; Το πρώτο ζήτημα (τι εννοούμε κρίση;) είναι εύκολο, το δεύτερο (αυτό της σκοπιάς) χρειάζεται κάποια προσπάθεια, προσπάθεια υπέρβασης των στερεοτύπων που οι δεκαετίες των “ηγεμονικών” αγώνων έχουν σφηνώσει στο μυαλό μας.

Η Αριστερά λοιπόν διέρχεται σοβαρή κρίση, γιατί σε συνθήκες πρωτοφανέρωτης, ολομέτωπης επίθεσης του κράτους και του κεφαλαίου κατά της εργασίας αλλά και κατά των δικαιωμάτων δεν μπορεί ούτε να οργανώσει την αντίσταση των ανθρώπων ούτε να εμπνεύσει ελπίδα, ούτε να δώσει μια ορατή διέξοδο σε όφελός τους, με την συμμετοχή τους, και ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος. Αυτό υποστηρίζω οτι είναι μια πραγματικότητα κι όποιος αριστερός δεν την βλέπει νομίζω οτι εθελοτυφλεί, αλλά εν πάσει περιπτώσει, ας σταματήσει να διαβάζει εδώ…δεν τον αφορά το παρόν σημείωμα.

Το ενδιαφέρον είναι πως ερμηνεύουν οι ίδιοι οι αριστεροί αυτήν την κρίση. Αν κανείς προσέξει τις ομιλίες των αρχηγών (όλων των αριστερών αρχηγών) θα δεί πως όλοι χρησιμοποιούν πολύ συχνά τον όρο ηγεμονία! Λένε πως υπάρχει “κίνημα” αλλά η αριστερά δεν έχει την “ηγεμονία” σε αυτό! Τι ακριβώς εννοούν; Υποθέτω πως εννοούν ένα πολιτικό σχέδιο το οποίο θα (θα; πότε;) εκπονήσει ένα κομάτι της αριστεράς και πρώτα θα πείσει τα υπόλοιπα κομμάτια της για την ορθότητά του. Μετά η αριστερά θα πείσει το “κίνημα” και μετά το κίνημα θα πείσει την υπόλοιπη κοινωνία, το σχέδιο αυτό θα γίνει πλειοψηφικό, και θα επιβληθεί. Αυτή νομίζω είναι η λογική κι αν κάνω λάθος διορθώστε με στα σχόλια.

Αν προσέξετε καλά σε αυτήν την λογική υπάρχουν διαδοχικά “στάδια” ή “επίπεδα” ηγεμονίας…η ομάδα, το κόμμα, η αριστερά, το κίνημα, η κοινωνία. Προυπόθεση ομως αυτών των σταδίων είναι τελικά το αρχικό…δηλαδή ένα πολιτικό σχέδιο που θα πείσει το κόμμα, κι ύστερα την αριστερά (ή στη περίπτωση του ΚΚΕ απευθείας το κίνημα μιας και τα δύο πρώτα στάδια ταυτίζονται με το ίδιο το ΚΚΕ). Η λογική είναι πάντα κάθετη και ξεκινάει πάντα απο τα πάνω. Όμως ποιά είναι τα σχέδια; και γιατί κανένα δεν προχωράει έξω απο τα στενά πλαίσια των κομμάτων της αριστεράς ή των ομαδοποιήσεων εντός της;

Η απάντηση σε αυτό είναι η εξής: δεν υπάρχουν σχέδια! Το ζητούμενο δεν είναι ένα πολιτικό σχέδιο εξόδου απο την κρίση με αναδιανομή και δημοκρατία, με συμμετοχή του κόσμου και με λαική πρωτοβουλία. Το ζητούμενο είναι η ηγεμονία αυτή καθεαυτή! Η ηγεμονία εντός του χώρου της αριστεράς και όχι εντός της κοινωνίας. Δυστυχώς αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Όχι βέβαια και τόσο πικρή για όσους μπορούν να αποδομήσουν την έννοια της ηγεμονίας….Γιατί όλη αυτή η κατάντια της αριστεράς είναι το αποτέλεσμα της λογικής της “ηγεμονίας” που ανεμίζουν σαν σημαία όλοι οι αρχηγοί! Η ηγεμονία δεν είναι το μέσον για την αλλαγή της κοινωνίας, είναι ο στόχος αυτός καθεαυτός! Κι επειδή δεν θέλω να πετάω λόγια του αέρα θέλω να στοιχειοθετήσω αυτά που λέω μέσα απο τις θέσεις της κάθε ομάδας και κάθε κόμματος χωριστά απέναντι στην κρίση:

Πρώτα το ΚΚΕ. Σε σχόλιο μου σε άλλο άρθρο κάπου εδώ στο blog παραθέτω τις προτάσεις του για λαϊκή εξουσία. Δεν πρόκειται φυσικά περι κανενός πολιτικού σχεδίου. Είναι απλά η αναζήτηση της ηγεμονίας με την ιεραρχική σειρά που παρουσίασα παραπάνω στην πιο κλασική της μορφή: Πείθουμε το κίνημα, πείθουμε τον κόσμο, γινόμαστε πλειοψηφικό ρεύμα, καταλαμβάνουμε την εξουσία κι ύστερα αντιμετωπίζουμε τα ζητήματα…ζήσε μάη μου να φάς τριφύλι…αυτή η τακτική βέβαια έχει το πλεονέκτημα του οτι δεν ευθύνεται για τίποτε και ποτέ, ενώ διεκδικεί συνεχώς απο την εξουσία καλύτερα μεροκάματα και δικαιώματα νομιμοποιώντας διαρκώς το παιχνίδι της “διεκδίκησης” ενώ αναβάλει επ’ αόριστον την “επανάσταση” γι αυτό άλλωστε και η εξουσία “σέβεται και τιμά” το ΚΚΕ.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απο την άλλη πλευρά εστιάζει την διεκδίκηση στην αποχώρηση απο την ΕΕ και το Ευρώ. Αυτό το αίτημα ωστόσο απέχει πολύ απο το να είναι πολιτικό σχέδιο που μπορεί να εμπνεύσει έναν εναλλακτικό δρόμο κοινωνικής δράσης εδώ και τώρα. Γιατί η έξοδος απο ΕΕ και ΕΥΡΩ που απευθύνεται; και απο ποιόν θα γίνει; Απο μια λαϊκή κυβέρνηση προφανώς, άρα μια κυβέρνηση με κορμό την ΑΝΤΑΡΣΥΑ η οποία επίσης θα πείσει το κίνημα, το κίνημα την κοινωνία κοκ. οπότε πάλι “ηγεμονία’!

Πάμε τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ, τον μεγάλο ασθενή! Ο ΣΥΡΙΖΑ ή οι πέριξ αυτού χωρίζονται σε 4 ομάδες! Είναι οι Ανανεωτικοί, Οι Τσιπρικοί, Οι Λαφαζανικοί και το Μέτωπο! Οι μισές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ στοιχίζονται πίσω απο τους Τσιπρικούς κι οι άλλες μισές πίσω απο τον Άλαβάνο και το Μέτωπο. Για να δούμε τώρα τα περίφημα πολιτικά σχέδια των τεσσάρων ομάδων. Κατ’ αρχήν οι προσφάτως αποχωρήσαντες Ανανεωτικοί…δεν έχουν κανένα πολιτικό σχέδιο. Διαμαρτύρονται μόνο για τον αντι-ευρωπαισμό και τον αριστερισμό του ΣΥΡΙΖΑ και ως εκεί. Τίποτ’ άλλο! Ούτε σχέδιο, ούτε πολιτική ούτε τίποτα. Μόνον ηγεμονία στον χώρο της πάλαι ποτέ ΕΑΡ και μιας μερίδας του ΚΚΕ Εσωτερικού, και περιχαράκωση σε αυτόν τον καθαρό και αμόλυντο χώρο μιας μικροαστικής ή μεσοαστικής μερίδας της διανόησης. Δεν αξίζει να ασχοληθούμε παραπάνω, η αποθέωση του σεχταρισμού με ολίγον χρυσόσκονη αστικού καθωσπρεπισμού.

Οι Τσιπρικοί επίσης δεν έχουν καμμιά πολιτική πρόταση, κανένα σχέδιο. καμμία ιδέα! Οι Τσιπρικοί είναι η αποθέωση του οπορτουνισμού και του σεχταρισμού, με την διαφορά οτι ήθελαν διακαώς να “πάρουν” το κόμμα (τον ΣΥΝ) και τα κατάφεραν. Τώρα τι θα το κάνουν τώρα που το πήραν, ο θεός κι η ψυχή τους! Είναι μια παρέα 100-200 ανθρώπων που έπεισαν το συνέδριό τους οτι αξίζουν να ηγηθούν, κυρίως γιατί όλοι οι άλλοι είναι “ξεπερασμένοι” και παλιοί, χωρίς να λένε τίποτα οι ίδιοι, χωρίς να προτείνουν τίποτα, χωρίς να έχουν κανένα στίγμα. Μόνος σκοπός η πολιτική τους ύπαρξη και η “ηγεμονία” στο κόμμα (και στις έμμισθες θέσεις)!

Η τρίτη ομάδα, οι Λαφαζανικοί, για να είμαι δίκαιος είναι οι μόνοι που έχουν καταθέσει μια συγκεκριμένη πρόταση, που παρόλο που δεν ξεφεύγει απο την λογική της ηγεμονίας, είναι τουλάχιστον μια σοβαρή πρόταση! Μιλάνε για επαναδιαπραγμάτευση και διαγραφή μέρους του χρέους, εθνικοποίηση των τραπεζών και επανεξέταση των σχέσεων με ΟΝΕ και ΕΕ χωρίς να τίθεται ως εξαρχής όρος για συμφωνία στις πολιτικές δυνάμεις, η παραμονή ή η έξοδος απο το Ευρώ. Αν και αυτή η πρόταση είναι σοβαρή, έχει δυό τρείς αδυναμίες. Οι εμπνευστές της την θέτουν μέσα στον ΣΥΝ χωρίς καμμιά ελπίδα να πείσουν τους Τσιπρικούς, οι οποίοι τώρα εκδικούνται τον Λαφαζάνη για την κηδεμονία στον Τσίπρα όλο το προηγούμενο διάστημα. Οι πολιτικοί χούλιγκανς του Τσίπρα για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι να ελέγχουν το κόμμα και τίποτ’ άλλο. Είναι μαζί με το ΚΚΕ το τυπικό παράδειγμα της αριστερής “ηγεμονίας”, και χρησιμοποιούν όλα τα γνωστά κόλπα (ίντριγκες, αποκλεισμοί, προβοκάτσιες, αλισβερίσια, πελατειακό δίκτυο κλπ.) για να την πετύχουν: Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα!

Η πρόταση Λαφαζάνη ωστόσο δεν προσκρούει μόνο στην αντίδραση των Τσιπρικών: διατυπώνεται απο ανθρώπους που σε μεγάλο βαθμό έχουν θρέψει κομματικές και συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες κι έχουν χαμηλό βαθμό αξιοπιστίας ή έστω εμοιστοσύνης μέσα στην αριστερά. Κινείται μόνο στο επίπεδο το κυβερνητικό, και προυποθέτει πάλι μια αριστερή “ηγεμονία” χωρίς να θέτει στόχους και΄μεθόδους που θα φέρουν τους ίδιους τους εργαζόμενους και ανέργους στο προσκήνιο της πολιτικής και κοινωνικής πάλης. Παρόλα αυτά πιστεύω πως η πρόταση Λαφαζάνη θα ήταν η μόνη που θα μπορούσε να ενώσει όλα τα κομμάτια της αριστεράς σε μια πολιτική ενότητα, αν βέβαια δεν υπήρχε η καταραμένη “ηγεμονία”…η θανατερή αρρώστεια της αριστεράς που μάλλον θα την οδηγήσει αργά ή γρήγορα στον τάφο…

Τελευταία ομάδα αυτή του Μετώπου. Τελικά ούτε αυτοί έχουν κάποιο πολιτικό σχέδιο. Πέρα απο την αρχική τους διακύρηξη και την θέση για δημοψήφισμα για το σύμφωνο σταθερότητας, θέση που ξεπεράστηκε απο τις εξελίξεις, δεν υπάρχει σαφές σχέδιο ή διακύρηξη θέσεων. Αν και η ΚΟΕ έχει υιοθετήσει την θέση για στάση πληρωμών κι έξοδο απο την ΟΝΕ, αυτή δεν είναι καν θέση και του Μετώπου, κι έτσι όπως διατυπώνεται μοιάζει περισσότερο να εξυπηρετεί την αντιπαράθεση με τους Τσιπρικούς “Διεθνιστές” (τάχαμου) παρά μια σαφή και στοχευμένη πολιτική πρόταση που να περιλαμβάνει και να εμπνέει κι αυτούς που θα την υλοποιήσουν, κι όχι μόνο τους ακαδημαίκούς οικονομολόγους που την προτείνουν. Απο την άλλη ο Αλαβάνος λέει άλλα (όχι έξοδος απο ΟΝΕ, να πληρώσουν οι πλούσιοι κλπ.) που μοιάζουν περισσότερο με αυτά που λέει ο Τσίπρας, παρά με αυτά που λέει η ΚΟΕ! Η πλήρης σύγχηση!

Πού είναι λοιπόν μέσα σε όλα αυτά τα ανύπαρκτα, στην ουσία, πολιτικά σχέδια οι ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές των διαφόρων κομμάτων και ομάδων της αριστεράς; Πουθενά! Αφού δεν υπάρχει πολιτικό σχέδιο πουθενά, πως θα υπάρχει και πολιτική διαφορά; Οι διαφορές ουσιαστικά βρίσκονται στις διαφορετικές ιστορικές διαδρομές διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων που ενεπλάκησαν στην αιώνια μάχη για την “ηγεμονία” μέσα στην αριστερά σε διαφορετικές εποχές και ”φάσεις” των κοινωνικών αγώνων. Τα στρώματα αυτά στην ουσία μεταφράζουν την κοινωνική τους εμπειρία ως την “σωστή” άποψη για την επανάσταση ή την μεταρρύθμιση, που “είναι αναγκαίο” αυτά τα ίδια να καθοδηγήσουν και να “ηγεμονεύσουν”. Πρόκειται για την λενινιστική ψευδαίσθηση-αντίφαση του “επαγγελματία επαναστάτη” που θα σώσει τον κόσμο! και τον θετικιστικό-αστικό μύθο πως οι επαναστάτες (όπως και οι επιστήμονες) λογοδοτούν στην ιστορία και στην πραγματικότητα και δεν υπηρετούν τα στενά υποκειμενικά συμφέροντα της κοινωνικής τους ομάδας, αλλά ολόκληρη την κοινωνία.

Η ψευδαίσθηση θα μπορούσε να κρατάει αιώνια και να αναπαράγεται εσαεί, χωρίς φυσικά να αλλάζει τίποτα στο σύστημα, αν δεν ερχόταν η στιγμή που πραγματικά ο κόσμος χρειαζόταν να σωθεί! Και ώ του θαύματος! Τώρα που ο κόσμος όντως θέλει να σωθεί, οι επαναστάτες της αριστεράς κρύφτηκαν μέσα στα γραφεία τους! στα συνέδριά τους! στις συγκεντρώσεις και τις σέχτες τους! Γιατί φυσικά ποτέ δεν ήθελαν να σώσουν τον κόσμο, παρα μόνον τους ρόλους τους και την κοινωνική τους θέση. Ο κόσμος αν σωθεί, θα σωθεί μονάχος του! Η “ηγεμονία” υποδηλώνει την επιβολή, και η επιβολή την δύναμη και την εξουσία. Το θέμα είναι αν υπάρχει κάτι πέρα απο την εξουσία και την ηγεμονία, κατι πέρα απο τους σωτήρες και τους καθοδηγητές.

3. Η Αριστερά της κρίσης, ο πανικός και ο φόβος του “κόσμου”, και η λύση στην αυτο-οργάνωση των ανθρώπων…

Η κρίση όσο και βαθειά και να είναι στον καπιταλισμό έχει πάντα τα ίδια χαρακτηριστικά. Μέσα απο μια περίοδο μεγάλων ή μικρών αναταράξεων οδηγεί στην αναδιάταξη της οικονομίας τον προσανατολισμό σε νέους τομείς και την αναδιανομή των προνομίων και του πλούτου και μέσα στην τάξη των ιδιοκτητών-επιχειρηματιών και ανάμεσα στις υποτελείς και μεσαίες τάξεις.΄Το αποτέλεσμα είναι άλλοτε να προκύπτει μια διόγκωση της μεσαίας τάξης και συρρίκνωση των πιο φτωχών τάξεων, άλλοτε η διεύρυνση των νεόπτωχων, άλλοτε η αναδιανομή ισχύος ανάμεσα σε βορρά και νότο, άλλοτε πολλά απο αυτά μαζί, ή άλλα που είναι δύσκολο να προβλεφθούν.

Στην Ελλάδα και στην συγκεκριμένη κρίση αυτό που φαίνεται να είναι το πιο πιθανό είναι η συρρίκνωση της “μεσαίας τάξης” και η εξαθλίωση μεγάλων στρωμάτων απο την μέση και κάτω της εισοδηματικής κλίμακας. Στα ανώτερα στρώματα φαίνεται πιο πιθανή η ανακατεύθυνση της κερδοφορίας απο τον κατασκευαστικό, τον εμπορικό-καταναλωτικό, τον τραπεζικό και τον χρηματηστηριακό κλάδο σε άλλες περιοχές με χρεωκοπίες, συγχωνεύσεις και μεταφορά πόρων στο εξωτερικό, διαδικασίες που πρώτον θα πάρουν χρόνο (χρόνο αρκετό για να γονατίσουν ανέργους, χαμηλόμισθους και συνταξιούχους) και δεύτερον είναι μάλλον απίθανο να οδηγήσουν τουλάχιστον άμεσα σε “επενδύσεις” την στιγμή που η γονατισμένη αγοραστική δύναμη δεν θα μπορεί για χρόνια να απορροφήσει προιόντα νέων επενδύσεων. Έτσι αυτό που είναι πιο πιθανό, είναι να ακολουθήσει μια παραπέρα λεηλασία αυτών που λέμε “δημόσια αγαθά” -ενέργεια, μεταφορές, λιμάνια, τηλεπικοινωνίες κλπ, όπερ σημαίνει παραπέρα συρρίκνωση του “κράτους” και της υπαλληλίας του, άρα και της πελατειακής βάσης του πολιτικού συστήματος.

Αυτή η κατάσταση οδηγεί σε μια ζοφερή εικόνα και προοπτική. Η απουσία εναλλακτικής πρότασης παγώνει τον κόσμο και σπέρνει τον πανικό και τον φόβο. Ο κόσμος φοβάται οτι θα χάσει πέρα απο δουλειές, μισθούς και συντάξεις, ακόμα και τις καταθέσεις του, κι ένα όργιο φημών κυκλοφορεί γύρω απο αυτό το θέμα. Αποδείχτηκε οτι ο φόβος και ο πανικός των μεσαίων στρωμάτων ήταν το καλύτερο αντίδοτο για την πιθανή εξέγερση που φοβόντουσαν όλοι οι ιθύνοντες των μέτρων (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ και Κυβέρνηση). Αυτό που μπορεί κανείς να καταλογίσει στην Αριστερά, δικαιολογημένα κατα την γνώμη μου, είναι η αδυναμία της να έμπνεύσει αισιοδοξία οτι υπάρχει διέξοδος απο αυτή την μαυρίλα, στον ίδιο τον δικό της κόσμο! Έτσι η αριστερά γίνεται μέρος του προβλήματος κι όχι της λύσης.

Η εξήγηση γι αυτό μπορεί να δοθεί απο το γεγονός οτι τελικά τα δυό κομμάτια της αριστεράς στηρίζονται σε πολιτικά και κοινωνικά το ίδιο συντηριτικές “πελατείες” όπως και τα αστικά κόμματα, αυτές υπηρετούν και μέσω αυτών αναπαράγονται. Το ΚΚΕ στηρίζεται σε μικρομεσαίους εργολάβους, μικρο-επιχειρηματίες, μικρο-εμπόρους και συνταξιούχους οι οποίοι ήταν οι κατεξοχήν πελάτες των καταναλωτικών και άλλων δανείων των τραπεζών, ενώ η δύναμή του σε ναυτικούς, οικοδόμους, κλωστοϋφαντουργούς κλπ. ακολουθεί την συρίκνωση των αντίστοιχων κλάδων. Λογικά η εκλογική βάση του ΚΚΕ πλήτεται περισσότερο απο όλους απο την κρίση, αλλά η πειθαρχία που τους επιβάλλει το κόμμα στο να μην εξεγείρονται χωρίς καθοδήγηση, είναι παράγοντας αυτοκτονικός για τα συμφέροντά τους.

Ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ έχει την μεγαλύτερη δύναμή του σε Πανεπιστημιακούς, Δικηγόρους, Μηχανικούς, Δημοσιογράφους κλπ., που ναι μεν πλήττονται απο την κρίση αλλά πολύ λιγότερο απο άλλα στρώματα. Η μειοψηφία των οπαδών του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή άνεργοι, νέοι, τραπεζουπάλληλοι, εμπορουπάλληλοι, συνταξιούχοι, δημοτικοί υπάλληλοι κλπ. το πιο πιθανό είναι να εγκαταλείψουν μαζικά το σχήμα αφου στην ουσία δεν εκπροσωπεί πια τίποτα απο τα δικά τους συμφέροντα. Το ίδιο συμβαίνει και με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε μικρότερη κλίμακα.

Απο την άλλη η μεγαλύτερη μερίδα των πληττόμενων απο την κρίση, είναι η παραδοσιακή εκλογική πελατεία του ΠΑΣΟΚ (και της ΝΔ αλλά σε μικρότερο βαθμό). Δημόσιοι και δημοτικοί υπάλληλοι, έμποροι, μικροί και μεσαίοι επιχειρηματίες. Αυτοί κυριολεκτικά σαρώνονται απο την κρίση, αλλά η πολυμορφία και η διαβάθμισή τους σε πολλές κατηγορίες εισοδηματικές, διευθυντικές και άλλες εμποδίζει ακόμα κάθε ενιαία έκφραση ή αντίσταση. Άλλωστε η επι δεκαετίες “εκπαίδευση” όλων αυτών των ανθρώπων στο ρουσφέτι, το πελατειακό πάρε δώσε και την διαφθορά, δυσκολεύει την εμπλοκή τους σε πρωτοβουλίες και αγώνες άλλου τύπου.

Όλα αυτά τα στρώματα είναι συντηρητικά με την εξής έννοια: Περιμένουν τον “μεσσία”, το πρόσωπο, το κόμμα, ή το σχήμα, την πολιτική γραμμή, που θα τους οδηγήσει και θα τους σώσει απο τα πάνω. Αυτό που φαίνεται όμως στην παρούσα κρίση είναι οτι το σύστημα δεν έχει, ή δεν πρόλαβε να έχει (κυρίως λόγω παροιμιώδους ανικανότητας των κυριολεκτικά άχρηστων και επίορκων, επικίνδυνων ακόμα κι απο αστική άποψη επιγόνων πρωθυπουργών Καραμανλή και Παπανδρέου) τέτοιου είδους εφεδρείες. Γι αυτό και η λύση μιας είτε αστικής είτε “αριστερής”-”εργατικής” ηγεμονίας δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα.

Η λύση στον φόβο στον πανικό και εν τέλει στην κρίση απο την σκοπιά αυτών που τελικά την πληρώνουν, δεν μπορεί να είναι ένα ανύπαρκτο ηγεμονικό σχέδιο που ¨κάποτε” θα εμφανιστεί, εάν εμπιστευτούμε έναν μεσσία, αλλά η ίδια η αυτενέργεια και πρωτοβουλία των ανθρώπων. Ο φόβος δεν θα σπάσει με διαδηλώσεις αλλά με κοινωνικές δράσεις αυτο-οργάνωσης και αυτενέργειας, με ανάπτυξη παράλληλων, λαϊκών, αλληλέγγυων οικονομικών δικτύων που θα προσφέρουν προϊόντα και υπηρεσίες έξω απο το εμπορικό-καπιταλιστικό-κρατικό κύκλωμα, άρα κι έξω απο την κρίση!

Θέλω να θυμίσω εδώ πως το ΕΑΜ στην κατοχή ξεκίνησε με διοργάνωση συσιτίων στην πεινασμένη Αθήνα και γιγαντώθηκε με τις δομές της αυτο-οργάνωσης στις αυτο-διοικούμενες κοινότητες του βουνού. Αυτό που πέτυχαν οι άνθρωποι τότε με την αυτο-οργάνωσή τους, το κατέστρεψε το “Κόμμα” με την “ηγεμονία” του, στη Βάρκιζα κι αργότερα. Το ζήτημα σήμερα είναι να μην υπάρχει εξαρχής κανένα κόμμα και καμμιά ιεραρχία, αφού η ιστορική εμπειρία έδειξε πως αυτά υπήρξαν και υπάρχουν για να καταστρέφουν παρά για να υπηρετούν την αυτο-οργάνωση και δημιουργία των ανθρώπων.

Η λύση λοιπόν που ήδη έχει ξεκινήσει σε γειτονιές της Αθήνας, είναι η οργάνωση κοινοτήτων που θα οργανώνουν όλη τους τη ζωή κι όχι μόνο την πολιτική τους έκφραση, έξω απο το σύστημα! Φυσικά αυτό δεν μπορεί να γίνει αμέσως, μπορεί όμως να ξεκινήσει αμέσως και να διευρύνεται και να δικτυώνεται στην πορεία. Δεν θα αναζητά να απελευθερώσει όλη την κοινωνία, στο όνομά της, αλλά μόνο όσους μετέχουν στις κοινότητες. Οι ίδιοι θα απελευθερώνουν τους εαυτούς τους και τους χώρους που θα καταλαμβάνουν, αλλά και κυρίως τις σχέσεις αλληλεγγύης που θα δημιουργούν.

Φυσικά αυτές τις κοινότητες δεν θα τις ξεκινήσουν οι αλλοτριωμένοι διανοούμενοι, δημόσιοι υπάλληλοι ή εργάτες που για δεκαετίες ακολουθούσαν τα κόμματα είτε στη λογική της ηγεμονίας είτε στη λογική της πελατείας. Θα τις ξεκινήσουν οι άνεργοι και οι νέοι, που έχουν ήδη μια εμπειρία απο κοινωνικά κέντρα και καταλήψεις αντιεξουσιαστικών ομάδων. Στην πορεία όμως και όλοι οι υπόλοιποι θα μπορούν να μπαίνουν στις κοινότητες και να τις υποστηρίζουν με τεχνογνωσία και ιδέες. Μόνο αυτή η ριζική αλλαγή στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το “κίνημα” απο “διεκδικητικό” και “ηγεμονικό” σε αυτόνομο, δημιουργικό και “αναρχικό” (χωρίς ηγέτες και πρωτοπορίες) μπορεί να διώξει το φόβο και τον πανικό απο τον “κόσμο” και να κάνει το μεγαλύτερό μας όπλο απέναντι στην κρίση, την αλληλεγγύη, το χαμόγελο και την ενότητα στην κοινωνική δράση.

Γιάννης Κ.

*Το βιβλίο κυκλοφορεί ελεύθερο στο gigapedia, ή μπορώ και να το στείλω με μαίηλ σε όποιον ενδιαφέρεται, στα αγγλικά. Κάνουμε μια προσπάθεια στα αντισώματα να το μεταφράσουμε στα ελληνικά και να το διανείμουμε ελεύθερα, σε συνενόηση με τον συγγραφέα.

Σχόλια
  1. Ο/Η pan λέει:

    Γιάννη, παρά τις πολλές σωστές επισημάνσεις σου, δεν αποφεύγεις τα λογικά άλματα και τις γρήγορες και αυθαίρετες καταλήξεις. Δεν θα γινόταν άλλωστε αλλιώς, η διαπραγμάτευση των θεμάτων που πιάνεις θα απαιτούσε ολόκληρα βιβλία και πολλούς συνομιλητές. Οκ, δίνεις μια γεύση, στα πλαίσια ενός περιορισμένου κειμένου. Θα ήταν προτιμότερο όμως να είσαι λιγότερο απορριπτικός προς την πάσης φύσεως αριστερά, και περισσότερο διστακτικός σε αυτό που προκρίνεις ως πρόταση. Κατά αρχήν λοιπόν επιλεκτικά ασχολείσαι με την κρίση της καθ ημάς αριστεράς, αποδίδοντάς της το χαρακτήρα του παραφθαρμένου λενινιστικού μοντέλου. Δεν ασχολείσαι καθόλου ουσιαστικά με το ρεφορμισμό. Και αγνοείς παντελώς την κρίση του ελευθεριακού μοντέλου, στο οποίο τελικά ελπίζεις, σαν να ήταν κάτι που εμφανίστηκε τώρα στον ορίζοντα, αγνοώντας ότι και ο ελευθεριακός χώρος παρά την πολυδιάσπασή του είναι και αυτός ένα μοντέλο, με αντίστοιχη ιστορία, και εκκωφαντικές αποτυχίες.
    Αν το ζητούμενο είναι η αποτίμηση και η υπέρβαση των τριών χοντρικά ιστορικών εκδοχών
    (1. μαρξική-λενινιστική κλπ, 2. ρεφορμιστική, 3. ελευθεριακή)
    τότε θα πρέπει να απολογιστούν οι αποτυχίες και οι επιτυχίες και των τριών εκδοχών και όχι να απορριφθεί συλλήβδην μια ή δύο από αυτές. Παράλληλα, να ειδωθούν όχι ως διακεκριμένα μοντέλα, αλλά ως ένα συνολικό και αλληλεπιδρών ιστορικό γίγνεσθαι.
    Συνοπτικά, η αυτοοργάνωση, χειραφέτηση, αλληλεγύη συλλογικοποίηση κ.λ.π, δεν είναι προνόμιο καμιάς εκδοχής και αποτελούν αυτονόητη ανάγκη, ακόμη και πέρα από την αριστερά. Επίσης, κάθε είδους κοινωνική λειτουργία, δεν μπορεί να αποφύγει την οργάνωση, την συνομάδωση, τον συνεταιρισμό, και σαφώς τον συμβιβασμό, μεταξύ διαφορετικών υποκειμένων, δυνάμεων και συμφερόντων. Δηλαδή, έτσι κι αλλιώς, όλες οι διακδικασίες αυτοοργάνωσης, έχουν Κυριακή κοντή γιορτή, καθώς γρήγορα θα πέσουν στην ανάγκη της ΘΕΣΜΙΣΗΣ και μάλιστα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης. Το πρόβλημα παραμένει, και μην έχουμε αυταπάτες πως ανακαλύψαμε τον τροχό. Ο τροχός γυρίζει εδώ και αιώνες (ή μάλλον χιλιετίες) και δεν προσφέρεται για εύκολες απαντήσεις, ακόμη περισσότερο για εύκολες απορρίψεις. Με κάθε εκτίμηση

  2. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    φίλε Pan
    Δεν απευθύνομαι σε ανθρώπους που υπηρετούν το κομματικό μοντέλο και την λογική της ηγεμονίας, αλλά σε όλους όσους ψάχνονται έξω απο αυτό. Το τσουβάλισμα που επιχειρείς στις διάφορες εκδοχές των αντικαπιταλιστικών παραδόσεων ως τάχα αλληλοσυμπληρούμενες, είναι ανιστόρητο και δεν ισχύει. Διάβασε το «Τι να κάνουμε» του Λένιν αν δεν πείθεσαι απο αυτό που σου λέω.
    Επίσης δεν κατανοώ τι εννοείς «θέσμιση» κι ότι ό,τι και να γίνει θα χρειαστεί «θέσμιση». Θέσμιση απο ποιόν; απο την πρωτοπορία; και για ποιόν; τον λαό;
    Μα η όλη λογική του κειμένου μου είναι να φύγουμε απο αυτά τα σχήματα!
    Δεν έγραψα αυτό το κείμενο για να δείξω οτι ανακάλυψα τον τροχό, αλλά για να χτυπήσω το καμπανάκι σε κάποιους οτι η Αριστερά πάει για διάλυση και Ιταλοποιείται, και επίσης οτι στο βαθμό που αυτό δεν μπορεί να αποφευχθεί, υπάρχει κι άλλος τρόπος αντίστασης. Τα αυτόνομα κινήματα, οι κολεκτίβες, οι «ακέφαλες» κοινότητες κλπ. έχουν μακρυά ιστορία χιλιάδων χρόνων και δεν θα τις ανακαλύψω εγώ φυσικά. Όμως κάνεις λάθος να πιστεύεις οτι αυτή η παράδοση «ταυτίζεται» ή «συμπληρώνει» την μαρξιστική-λενινιστική ή τη ρεφορμιστική. Τώρα αν μια τέτοια ανάγνωση της ιστορίας χαίδεύει τα αυτιά της νεολαίας ΣΥΝ που επειδή πέταξαν δυό μολότωφ τον Δεκέμβρη πίστεψαν οτι συγκέρασαν τις αριστερές με τις αναρχικές παραδόσεις, αυτό δεν αφορά τον πολύ κόσμο που ψάχνει μια διέξοδο στην κρίση κι ένα νέο δρόμο υπέρβασης του καπιταλισμού. (Προφανώς δεν ανήκεις ούτε σε αυτούς που αισθάνονται τον κίνδυνο να επικρατήσει απόλυτα μια συντηρητική διαχείρηση της κρίσης, ούτε σε αυτούς που αναζητούν άλλους δρόμους. Δεν μου απάντησες όμως-σε ρώτησα στο post του Αλαβάνου-αν είσαι ο pan που νομίζω και εκλέχτηκες πρόσφατα στην ΚΠΕ του ΣΥΝ ή πρόκειται απλά για συνωνυμία…)

  3. Ο/Η Πέτρος Γ. λέει:

    Καταρχάς,την ψευτοαναρχία κρατήστε την για το σπιτάκι σας,οι περιουσίες των άλλων δε σας φταίνε σε τίποτα.Από εκεί και πέρα,το ότι η Αριστερά οδηγήθηκε αναπόφευκτα σε τέλμα λόγω της ουτοπίας που κυνηγούσε,είναι καθαρά δικό της πρόβλημα και όχι όλης της κοινωνίας.Οπότε καλύτερα να δείτε ότι δε φταίει το κοινωνικό γίγνεσθαι για την αποτυχία της Αριστεράς και να προσαρμοστείτε,παρά να προσπαθείτε να κάνετε την κοινωνία μπάχαλο για να αισθάνεστε ότι ταιριάζετε.

  4. Ο/Η pan λέει:

    Να επικρατήσει απόλυτα μια συντηρητική διαχείρηση της κρίσης,
    είναι ίσως το επικρατέστερο σενάριο – όχι απλά κίνδυνος.
    Η απαξίωση των κομμάτων της αριστεράς, που παρά τις πολλαπλές αδυναμίες τους
    δεν έφταιξαν σε τίποτε για όλα αυτά που συμβαίνουν
    και ιστορικά υπερασπίζονται τη δημοκρατία και την ελευθερία,
    είναι μέρος αυτού του σεναρίου και εξυπηρετεί αυτό το σενάριο.

    Επίσης,
    το μουτζούρωμα του ΣΥΝ και η διασπορά απίθανων μομφών για το ρόλο του ΣΥΝ,
    της νεολαίας του, και γενικότερα της αριστεράς και των αριστερών,
    μουτζούρωμα που έρχεται και από αναπάντεχες κατευθύνσεις,
    με αναφορές όπως:
    «χαϊδεύει τα αυτιά…» και τα συναφή,
    ήταν και παραμένει μια εκστρατεία εναντίον της αριστεράς, συνηγορούντων των ΜΜΕ,
    και βλέπουμε δυστυχώς πόσο εύκολα υιοθετείται από φίλους (?) όπως ο Πέτρος Γ.
    και μπορούμε επομένως να φανταστούμε
    πόσο εξυπηρετεί το σενάριο της συντηρητικότερης στροφής

    Κατά τα άλλα, πλήθος οι παρεξηγήσεις.
    Συμβαίνουν αυτά στο διαδίκτυο και στην επικοινωνία.-

  5. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    για την ταμπακέρα κουβέντα όμως…το μουτζούρωμα ο ΣΥΝ το καταφέρνει μόνος του στον εαυτό του, ως θερμοκήπιο καριεριστών και αριβιστών και επαναστατών του μισθού απο την κρατική επιχορήγηση (πέραν των γνωστών και μη εξαιρετέων εφεδρειών του ΠΑΣΟΚ, ή των συνδικαλιστών της ΓΣΕΕ…)…δεν χρειάζεται κανείς άλλος να τον μουτζουρώσει… Οι συντηρητικές επιλογές στην κοινωνία δεν αντιμετωπίζονται με τους κομματικούς πατριωτισμούς που η ηγεσία του ΣΥΝ καλλιέργησε συστηματικά εν μέσω κρίσης, μόνο και μόνο για να πάρει την «πλειοψηφία στο συνέδριο»…
    Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για συντηρητισμό…
    Όπως είπα, Παναγιώτη, τώρα που «πήρατε το κόμμα», άντε να δούμε τι θα το κάνετε!
    Εδώ είμαστε, και θα το δούμε…

  6. Ο/Η dimitris t λέει:

    Πρώτα απ όλα να πω πως εύχομαι ένα μοντέλο αυτοδιαχείρισης σαν αυτό που περιγράφει ο Γιάννης να μπορεί να προχωρήσει και να αλλάξει την κοινωνία στην κατεύθυνση που όλοι θέλουμε. Η ανάλυση είναι πολύ περιορισμένη για να αποσαφηνίσει αυτή την εκδοχή και δυστυχώς πολύτιμος χώρος και λόγος χάνετε από την κριτική στην αριστερά που προσωπικά τουλάχιστον δεν με κάνει πιο σοφό για τις αδυναμίες του χώρου!

    Το μεγάλο ζήτημα για ‘μένα είναι πως εκ των πραγμάτων ένα τέτοιο εγχείρημα θα βρίσκετε μέσα στο σύστημα και θα κινείτε με τους περιορισμούς που αυτό θα του θέσει. Δεν βλέπω με ποιο τρόπο μια τέτοια κοινότητα θα δώσει απάντηση εκτός συστήματος σε ανάγκες όπως πχ για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, για βιβλία, τηλεπικοινωνίες και χίλια δυό. Δεν νομίζω δηλαδή ότι λύνει το πρόβλημα, απλά οδηγεί σε μια ζωή στο περιθώριο του συστήματος.

    Από την άλλη αν κάτι τέτοιο ξεκινήσει με ποιο τρόπο θα επεκταθεί και θα κυριαρχήσει; Οι νέοι και οι άνεργοι δεν θα είναι πάντα νέοι και άνεργοι και το σύστημα έχει και τις καλές του εποχές και χίλιους δυο τρόπους να εντάσσει τους ανένταχτους όταν το κρίνει απαραίτητο. Βάλε σ’ αυτό και το γεγονός πως θα συνεχίσουν οι γενιές να μεγαλώνουν και να διαπαιδαγωγούνται με τις συστημικές αξίες…

    Νομίζω όμως πως το άρθρο δίνει χωρίς να το θέλει την απάντηση για την τύχη μιας τέτοιας προσπάθειας με το παράδειγμα του ΕΑΜ/ΚΚΕ. Πράγματι στην κατοχή πολλές κοινότητες αυτοοργανώθηκαν και επιβίωσαν αυτόνομα, αλλά πάντα υπό τη σκέπη του ΕΑΜ. Δηλαδή και σ’ αυτή τη περίπτωση χρειάστηκε αυτό που ο Γιάννης λέει ηγεμονία για να επιβιώσουν. Μετά την Βάρκιζα όταν χάθηκε η ηγεμονία ανέλαβε δράση η Χ και ο ΕΣ με τις γνωστές εξελίξεις!

    Όλοι βιαζόμαστε και όλοι σιχτιρίζουμε για τις αποτυχίες του κινήματος. Δυστυχώς η κοινωνία και η ιστορία κινούνται με τους δικούς τους χρόνους και αναγκαστικά θα υποταχτούμε σ’ αυτούς. Αν στην αστική τάξη πήρε μερικούς αιώνες για να κυριαρχήσει δεν νομίζω πως η εργατική τάξη θα τα καταφέρει γρηγορότερα.

    ΥΓ: αν θεωρείς του ομοφυλόφιλους, αλήτες, πρεζόνια, γυναίκες κλπ ως τάξεις κάνεις μεγάλο λάθος στην ανάλυση σου και αν πιστεύεις πως ήταν η εργατική τάξη που καταπίεσε αυτές τις ομάδες ακόμα μεγαλύτερο.

  7. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    Δημήτρη
    άρχίζω με το τελευταίο: δεν συμφωνώ με την ταξική ανάλυση της κοινωνίας όπως αυτή έγινε απο τους κλασικούς του Μαρξισμού. Δυστυχώς οι αριστεροί παίρνουν κάποια πράγματα ως δεδομένα κι αδιαπραγμάτευτα σαν να είναι αιώνιες αλήθειες. Που αλήθεια στην ιστορία επιβεβαιώθηκε η «αντικειμενικότητα» της ταξικής συνείδησης; Η αναφορά μου σε πρεζόνια, πόρνες, και τους Σομαλούς ή Αφγανούς της Μενάνδρου και της πλατείας Θεάτρου, έχει αυτό τον σκοπό: να δείξει την ανεπάρκεια της ταξικής ανάλυσης που αφήνει δεκάδες κοινωνικές κατηγορίες (για να μην μιλήσουμε για τους αγρότες πχ. που «δεν είναι τάξη» αλλά τι είναι; ιδού η απορία!) έξω απο το κάδρο. Είναι μια μεγάλη συζήτηση, αλλά δεν ήταν η βασική του άρθρου. Για να το ξεκαθαρίσω, δεν λέω οτι δεν υπάρχουν τάξεις, όμως είναι αδύνατον να πιστεύουμε σήμερα πως μια «τάξη» είναι προορισμένη απο την μοίρα/ιστορία να απελευθερώσει την κοινωνία και να μην είμαστε θρησκόληπτοι/μεταφυσικοί της ιστορίας (κάτι σαν τον Χέγκελ ας πουμε). Ειδικά σήμερα, μετά την ήττα αυτού του κοινωνικού μοντέλου στον «υπαρκτό». Η θέση μου σε αυτό είναι σαφής: Κανείς δεν μπορεί να απελευθερώσει κανέναν, παρα μόνον τον εαυτό του. Δεν με ενδιαφέρει λοιπόν ποιοί είναι τάξη και ποιοί δεν είναι. Αυτό είναι ένα ερώτημα για τους Μαρξιστές, όχι για μένα! Για μένα υπάρχουν μόνο δύο τάξεις: Αυτοί που θέλουν να κανονίζουν την ζωή των άλλων, κι αυτοί που θέλουν να κανονίζουν οι ίδιοι την ζωή τους! Πές μου λοιπόν εσύ τώρα με βάση αυτή την διάκριση, σε ποιά τάξη ανήκει η αριστερά!

    Το βασικό θέμα του άρθρου σχετίζεται με αυτό που λές οτι δεν μπορεί να υπάρξει αυτο-οργάνωση χωρίς ηγεμονία. Εγώ υποστηρίζω οτι δεν μπορεί να υπάρξει στο βαθμό που εμείς, εθισμένοι στην «ηγεμονία» δεν αφήνουμε ούτε την φαντασία μας να υπάρξει τέτοια προοπτική. Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει αυτο-οργανωμένη ιατρική περίθαλψη; Γιατί πιστεύεις οτι όλα αυτά τα τεράστια νοσοκομεία, μηχανήματα, φάρμακα, πολύπλοκα δίκτυα ασφάλισης/περίθάλψης εξυπηρετούν την υγεία κι όχι τα κέρδη των πολυεθνικών και τον έλεγχο του κράτους πάνω στο σώμα των ανθρώπων; Γιατί δεν μπορεί να αξιοποιηθεί η παγκόσμια και τοπική γνώση για ριζικά διαφορετικές μορφές παροχής υπηρεσιών υγείας; Όσο για τα βιβλία, την ενέργεια, τις τηλεπικοινωνίες και χίλια δυο άλλα, κι εκεί μιλάει ο εθισμός της υποταγής στην ηγεμονία του κράτους…Δηλαδή οι κοινότητες που επιβίωσαν επι χιλιάδες χρόνια χωρίς την «κοινή ωφέλεια» να διοικείται απο μια ελίτ και μια γραφειοκρατία, γιατί επιωίωσαν και δεν εξαφανίστηκαν; Δεν μιλάω για μια απομονωμένη κοινότητα προφανώς, αλλά ένα δίκτυο κοινοτήτων. Αν δεν τολμάμε να φανταστούμε καν πως ένα τέτοιο δίκτυο μπορεί όντως να υπάρξει και να στηθεί, πώς θα τολμήσουμε να ασχοληθούμε με την λύση των πρακτικών προβλημάτων που σήμερα «λύνουν»(;) τα κράτη και οι πολυεθνικές;

    Δημήτρη λές: «Δυστυχώς η κοινωνία και η ιστορία κινούνται με τους δικούς τους χρόνους και αναγκαστικά θα υποταχτούμε σ’ αυτούς»…Σε καλώ να αναρωτηθείς: Μήπως αυτό που λές, το λές μέσα απο μια συνήθεια δεκαετιών στην αριστερά, να περιμένεις απο την καθοδήγηση και την ηγεσία να σου μεταφράσει «τους χρόνους της κοινωνίας, και της ιστορίας;» Μήπως δηλαδή η «κοινωνία» και η «ιστορία» είναι τα θολά και σκουριασμένα άλλοθι της «ηγεμονίας» κι εν τέλει της καταπίεσης;

    ΥΓ. Οι Χίτες τότε επι ΕΑΜ δεν ήρθαν επειδή αποσύρθηκε ή ηττήθηκε η ηγεμονία του ΚΚΕ…οι Χίτες ήρθαν γιατι το ΕΑΜ πειθάρχησε στην ηγεσία του ΚΚΕ…Βάδισαν όλοι ηρωικά στον θάνατο, όταν είχαν αρπάξει την ζωή απο τα κέρατα…μόνο και μόνο γιατί εμπιστεύτηκαν «μια ηγεσία»….Να μην διαστρέφουμε και την ιστορία τώρα…Η ηγεσία πούλησε το κίνημα κι αυτό είναι σε όλους γνωστό ελπίζω…

  8. Ο/Η dimitris t λέει:

    Η ταξική ανάλυση της κοινωνίας είναι ακριβώς αυτό που γράφεις… ανάλυση, κοινωνική και ιστορική, επεξεργασμένη και λογικά δομημένη. Πέρα από αυτό είναι και εργαλείο που χρησιμοποιώντας της μπορείς να ερμηνεύσεις τα κοινωνικά φαινόμενα. Σέβομαι την θέση σου να μην την δέχεσαι αλλά για να δεχθώ εγώ τον δικό σου διαχωρισμό σε «Αυτούς που θέλουν να κανονίζουν την ζωή των άλλων, κι αυτοί που θέλουν να κανονίζουν οι ίδιοι την ζωή τους» πρέπει να μου εξηγήσεις πως έφτασες σε αυτό το αποτέλεσμα γιατί μου φαίνεται εντελώς αυθαίρετο! Χωρίς να θέλω να γίνω αρνητικός μου φαίνεται τόσο αυθαίρετο όσο ο διαχωρισμός των ανθρώπων σύμφωνα με τον ήρωα (του Μαρκέζ αν δεν κάνω λάθος), σε αυτούς που γαμούν και σε αυτούς που δεν γαμούν. Αν επιμένεις όμως, κατατάσσω την Αριστερά στην δεύτερη ομάδα (με βάση ποιανού τη ζωή κανονίζουν).

    Και βέβαια μπορεί να υπάρξει αυτοοργάνωση χωρίς κηδεμονία εκτός της βιομηχανικής κοινωνίας, όμως μέσα στην βιομηχανική κοινωνία μόνο υπό την κηδεμονία της εργατικής τάξης, αλλιώς θα δρα μέσα στον χώρο και με τους όρους του καπιταλιστικού συστήματος. Μιας και πήρες το παράδειγμα της υγείας όντως πολλά από το σύστημα περίθαλψης θα εξαφανιστούν σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, δυστυχώς όμως δεν θα καταργηθούν τα αντιβιοτικά, τα νυστέρια, οι ακτινογραφίες κλπ. Υπάρχει τρόπος να αντικατασταθούν ή να παραχθούν αυτά σε μικρή κλίμακα με την αυτοοργάνωση που προτείνεις; Λυπάμαι αλλά δεν βλέπω το πως και όχι μόνο αυτό, αλλά όταν τα μέλη της αυτοοργανωμένης ομάδας θα χάνονται από μια απλή λοίμωξη ή μια περιτονίτιδα ενώ θα ήταν παιχνίδι η θεραπεία τους εντός συστήματος, θα δούμε να φυλλοροεί και η ομάδα πολύ πιό γρήγορα απ’ ότι φτιάχτηκε. Οι τελευταίες κοινωνίες που έζησαν ή ζουν χωρίς ηγεμονία ήταν ή είναι στη λίθινη εποχή!

    Θα συμφωνήσω ότι ο αριστερός περιμένει την καθοδήγηση, ας παλέψουμε να το αλλάξουμε αυτό.

    Για το θέμα του ΕΑΜ τώρα. Όταν η ηγεσία πούλησε το κίνημα (καλά το λες), κατάρρευσε και η αυτοοργάνωση αφού ήταν δημιούργημα του ΕΑΜ/ΚΚΕ. Μη μου πεις πως οι χωριάτες (και δεν το λέω καθόλου υποτιμητικά) αυτοοργανώθηκαν αυτοβούλως ή ότι έδωσαν δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες και τις κόρες τους που μέχρι τότε τις είχαν στη γνωστή «περίοπτη» θέση από εσωτερική παρόρμηση και όχι υπό τις οδηγίες του ΕΑΜ;

    • Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

      Δημήτρη
      Η ταξική ανάλυση της κοινωνίας ήταν, κατά την γνώμη μου, έγκυρη μόνο για την περίοδο μετάβασης απο την φεουδαρχία στον καπιταλισμό στην Ευρώπη και για καμμιά άλλη περίοδο και πουθενά αλλού. Το γεγονός οτι ο Μαρξισμός ανήγαγε αυτή την μερική εγκυρότητα σε γενικό νόμο της ιστορίας δείχνει πόσο δυτικοκεντρικός ήταν τελικά, αφού είδε την ιστορία της Ευρώπης ως οικουμενικό μοντέλο κι έτσι στην ουσία ενίσχυσε αντι να απορρυθμίσει την επέκταση της καπιταλιστικής ηγεμονίας.

      Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα των Αφρικανικών κρατών (ας μην πιάσουμε τώρα την Σοβιετική Ένωση, που κι αυτή είναι ένα καλό παράδειγμα…) απο όπου έχω άμεση γνώση, που στην περίοδο της ανεξαρτησίας, Μαρξιστικά καθεστώτα δημιουργούσαν με την βία «εργατικές τάξεις» γιατί έτσι πίστευαν οτι θα περάσουν στον σοσιαλισμό!

      Είναι μια τραγική ιστορία το πώς οι Μαρξιστές-Λενινιστές σε πολλά μέρη του κόσμου όταν ήρθαν στην εξουσία επέβαλαν μια υποτιθέμενη «δικτατορία της εργατικής τάξης» η οποία ήταν στην ουσία μια δικτατορία του κόμματος, δηλαδή μιας μικρής ελίτ που ελάχιστη σχέση είχε με την ίδια την εργατική τάξη! Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα κοινωνικές ομάδες και εθνότητες είχαν οι ίδιες παραδόσεις αυτοκυβέρνησης και εξισωτικής οργάνωσης, όχι της λίθινης αλλά της σύγχρονης εποχής, που όμως δεν συμφωνούσαν με την «πρωτοπορία της εργατικής τάξης» και χτυπήθηκαν άγρια!

      Όταν λέω λοιπόν αυτοί που θέλουν να κανονίζουν την ζωή των άλλων, εννοώ εκτός απο τους καπιταλιστές κι όλες εκείνες τις «πρωτοπορίες» που θεωρούν οτι γνωρίζουν την «αλήθεια» και θέλουν να την επιβάλουν και στους υπόλοιπους με την βία «γιατί αυτός είναι ο νόμος της ιστορίας»…Μεγάλα κομμάτια της αριστεράς λοιπόν ανήκουν σε αυτούς (άρα σε αυτούς «που γαμούν» σύμφωνα με το δικό σου σχήμα…κι όταν δεν είναι στην εξουσία, «γαμούν» τους συντρόφους τους…κι αυτό ηγεμονία είναι!)

      Για το ζήτημα που θέτεις της σχέσης κοινοτικής αυτο-οργάνωσης (=κομμουνισμός με άλλα λόγια, για να μην ξεχνιόμαστε) με τις οικονομίες κλίμακας, οπωσδήποτε είναι σημαντικό. Για την ακρίβεια ειναι ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ζήτημα. Δεν ξέρω γιατί λές οτι οι αυτόνομες κοινότητες ή θα ανήκουν στην «βιομηχανική» ή στη λίθινη εποχή. Δεν νομίζεις οτι το δίλλημα είναι λίγο εκβιαστικό και τεχνητό; Εγώ πιστεύω πως σε ένα σύστημα κοινοτήτων οριζόντια δικτυωμένων θα μπορεί να υπάρχει και βιομηχανική παραγωγή και σύστημα υγείας και τεχνολογία και παιδεία και μεταφορές, αλλά σίγουρα σε πολύ μικρότερη κλίμακα συγκέντρωσης απο ότι η σημερινή. Πολλές λύσεις μπορούν να βρεθούν, λύσεις που θα συζητιούνται, θα βρίσκονται και θα υλοποιούνται απο τους ίδιους τους ανθρώπους βήμα το βήμα.

      Παραδείγματος χάρη σε ένα αυτο-οργανωμένο σύστημα εκπαίδευσης κανείς δεν λέει πως το αναλυτικό πρόγραμμα θα είναι το ίδιο με το σημερινό. Στην ουσία τίποτα δεν εμποδίζει ας πούμε η Ιατρική (μαζί μέ άλλες μη δυτικές θεραπευτικές μεθόδους) να διδάσκεται στην γενική εκπαίδευση και όλοι να είναι γιατροί μόλις αποφοιτούν απο το Λύκειο! Το ίδιο μπορεί να γίνει και με άλλους κλάδους που θεωρούνται κομβικοί ή σήμερα ελιτίστικοι. Η ένδυση και η τροφή αντιμετωπίζεται και σε μικρή κλίμακα, ενώ κάποια βιομηχανική παραγωγή σίγουρα χρειάζεται με συνεργασία κοινοτήτων. Μεγάλο θέμα είναι η ενέργεια. Τώρα τελευταία γίνονται πολλά πειράματα παγκοσμίως για την παραγωγή ηλεκτικής ενέργειας για λίγα νοικοκυριά απο ποτάμια με νερόμυλους, ανεμοεννήτριες, ηλιακά κλπ. Όλα αυτά μπορούν να αντιμετωπιστούν βήμα βήμα και με αξιοποίηση όλων των συσσωρευμένων γνώσεων. Κανείς δεν είπε οτι με τις κοινότητες θέλουμε να γυρίσουμε στη λίθινη εποχή.

      Αυτό που λέω εγώ είναι: 1.Να αρχίσουμε αυτή την συζήτηση ΤΩΡΑ κι όχι να περιμένουμε πότε η Αριστερά θα πάρει την εξουσία 2. Να συμμετέχουμε σε αυτή την συζήτηση όλοι (όσοι θέλουμε) κι όχι μόνο ειδήμονες ή ηγέτες. 3. Να αρχίσουμε να υλοποιούμε ΒΗΜΑ-ΒΗΜΑ (με βήματα που οι ίδιοι θα αποφασίζουμε-όσοι θέλουμε) στην πράξη, με αυτόνομες αμνεσοδημοκρατικές κοινότητες/ομάδες ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ την κοινωνία που θέλουμε να χτίσουμε. Η εμπειρία της κάθε ομάδας θα βοηθάει και τις άλλες ενώ η δικτύωσή τους θα βοηθάει την ανταλλαγή προιόντων και υπηρεσιών μεταξύ τους (οι υπηρεσίες υγείας και παιδείας συμπεριλαμβάνονται). Έτσι αντί να συζητάμε τι κάνει ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ, θα συζητάμε πως θα λύσει η ομάδα μας το ένα ή το άλλο πρακτικό πρόβλημα αυτοδιαχείρησης κι αυτοοργάνωσης! Δεν είναι απείρως πιο ενδιαφέρον και ελκυστικό;

      Κι απο την άλλη δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό που προτείνω είναι ουτοπία, και δεν είναι ουτοπία να πάρει το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ την πλειοψηφία του «λαού» ή της εργατικής τάξης για να χτίσει ένα μοντέλο κρατικής ηγεμονίας που απέτυχε παντού στον κόσμο και να το βαφτίσει «σοσιαλισμό με δημοκρατία» ή «δικτατορία του προλεταριάτου» κλπ. κλπ.

  9. Ο/Η Γριβας λέει:

    Α ρε Βαρκιζα που σας χρειαζεται!

    • Ο/Η dimitris t λέει:

      Βλέπω σε λένε Γρίβα και κοιτάζοντας από απόσταση το εικονίδιο πάνω από το όνομα σου μου θυμίζει αγκυλωτό σταυρό.

      Τυχαίο; Δεν νομίζω!!!

  10. Ο/Η dimitris t λέει:

    Τώρα Γιάννη θα ξεκινήσω εγώ απ’ το τέλος γιατί εκεί βρίσκετε και η ουσία του θέματος. Εγώ δεν λέω πως δεν μπορούμε να ζήσουμε σε μια κοινωνία όπως την περιγράφεις ή περίπου όπως την περιγράφεις. Διαφωνώ στην άποψη πως μια τέτοια κοινωνία μπορεί να στηθεί μέσα στο σύστημα και να λειτουργεί παράλληλα με αυτό. Αν ξεκινήσει μια τέτοια ομάδα και αρχίσει την οικονομική δραστηριότητα για να επιβιώσει τότε θα καταφτάσει και η εφορία και θα ζητά ΦΠΑ, μετά η αστυνομία για να μπουζουριάσει τον βελονιστή γιατρό σου που μπορεί και να μην έχει άδεια άσκησης επαγγέλματος, η στρατονομία για να πάρει φαντάρους κλπ. Με λίγα λόγια θα πρέπει να συγκρουστεί η κοινότητα με το σύστημα και να κερδίσει. Εδώ είναι το πρόβλημα!

  11. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    Αυτό Δημήτρη δεν είναι πρόβλημα, αλλά δυνατότητα! Στη μιά περίπτωση μπορεί να συμβιβαστείς, στην άλλη να συγκρουστείς. Αυτό θα το κρίνει η συνέλευση κατα περίπτωση κι όχι κάποια «θεωρία» ή κάποια ¨ηγεσία»…

  12. Ο/Η dimitris t λέει:

    Μακάρι Γιάννη κάτι τέτοιο να είναι εφικτό αλλά νομίζω πως υποτιμάς την αποφασιστικότητα και τις δυνατότητες του συστήματος.

  13. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    το «σύστημα» είναι μια μεγάλη κουβέντα…θα έλεγα να βλέπαμε ποιές είναι οι αρχές λειτουργίας του συγκεκριμένα και τοπικά (δεν είναι το ίδιο στη Βόρεια και στη Νότια Ευρώπη για παράδειγμα, ούτε το ίδιο στις μεγάλες πόλεις και στην ύπαιθρο στην Ελλάδα. Πολλές «ηγεμονίες» με την Γκραμσιανή έννοια, λειτουργούν σε πολλά επίπεδα) και να σκεφτούμε σε ποιό βαθμό συνεισφέρουμε και μείς στην αναπαραγωγή του (ευλογώντας κι ενισχύοντας κάποιες «ηγεμονίες» έναντι άλλων), ή αντίστροφα, ποιές είναι οι χαραμάδες εκείνες (γιατί σίγουρα υπάρχουν) που μπορούν να μετεξελιχθούν σε ρωγμές αμφισβήτησης ή υπέρβασής του…Πάντως, Δημήτρη, επι της ουσίας δεν βλέπω να διαφωνούμε και πολύ, και η συζήτηση ήταν εποικοδομητική.

  14. Ο/Η geros λέει:

    @Γιάννη Κ.
    Νομίζω οτι πέρα απο μια άμεση πρόταση που σταδιακά διαμορφώνεται στην αριστερά και εχει να κάνει με την άρνηση του χρέους, την πιθανή έξοδο απο το ευρώ, την κονωνικοποίηση τραπεζών, ιδιωτικών νοσοκομείων και στρατηγικών επιχειρήσεων, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας κλπ το άμεσο πολιτικό στοίχημα είναι το σπάσιμο του ΠΑΣΟΚ προς τα αριστερά . Οσον αφορά την πολιτική πρόταση είναι ένα σχέδιο που γρήγορα κερδίζει έδαφος. (ήδη τις τελευταίες μέρες μετακινήθηκε το ΚΚΕ και λέει οτι αρνείται το χρέος και μπορεί να συζη΄τήσει μια πολιτική λύση) αρα κατά μια έννοια ενα πολιτικό σχέδιο κερδίζει έδαφος. Ερχομαι ομως στο δεύτερο τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ.
    Η πραγματική διαφορά στον λόγο του μετώπου σε σχέση με τον ΣΥΝ είναι η σύγχρονη αναφορά και στο εργατικό και στο εθνικό ζήτημα. Στην χώρα γίνεται τεράστια επίθεση στα εργατικά δικαώματα αλλά κάτω απο την γυμνή εξουσία ενός νέου Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου. Ουσιαστικά-δες και την σύμβαση δανεισμού- η χώρα βρίσκεται κάτω απο το αποικιοκρατικό καθεστώς της τρόικας. Αυτό θα εχει ως συνέπεια, η απάντηση στο πολιτικό σύστημα να είναι εθνικολαίκή. Αν θα απαντήσει η δεξιά η η αριστερά, δεν είναι δεδομένο, δεδομένο είναι οτι τα σημερινά πολιτικά κόμματα σε λίγους μήνες δεν θα υπάρχουν. Το μέτωπο προσπαθεί να ΄μιλήσει με αυτόν τον τρόπο με στόχο να διαμορφωθεί μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία που θα πεί οχι στην εθνική και κοινωνική εξαθλίωση. Αρα έχει σαφέστατο πολιτικό στόχο, την διάρρηξη του πολιτικού συστηματος με εθνικοεργατικό λόγο και την σύκρουση με το ΔΝΤ-Ε.Ε. Το οτι κάποιοι την έξοδο απο το ευρώ την θεωρούν διαπραγματευτικό χαρτί, η ως τελευταία λύση είναι αλήθεια, αλλά οτι υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος πολιτικός σχέδιασμός για την κα΄λυψη του πολιτικού κενού και μια συνολική πολιτική απάντηση δεν μπορείς να το αρνηθείς.
    Οσο αφορά την αυτοδιαχείρηση.:Στην Αργεντινή υπάρχουν ακόμη 200 αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις. Η αυτοδιαχείρηση δεν γίνεται φυσικά με διατάγματα . Αρα και στην Ελλάδα παράλληλα με τον στόχο μιας λαϊκής κυβέρνησης που θα ελευθερώσει την χώρα και τους εργαζόμενους απο τους πιστωτές και την τρόικα, μπορεί να τίθεται το σχέδιο της αυτοοργάνωσης και της αυτοδιαχείρησης που κάτω από μια κυβέρνηση λαϊκή δεν θα γνωρίσει τουλάχιστον την καταστολή.
    Η ενδυνάμωση εδώ και τώρα των δυνάμεων της αυτοργάνωσης μπορεί να γίνει στο ‘ακρο’ ενός μεγάλου λαικού μετώπου. Αυτό προυποθέτει και ο ελευθεριακός χώρος να υπερβεί τον εαυτό του και την ολη ιστορία του και να το κάνει εδώ στην Ελλάδα(δες σε αυτό το μπογκ, το αρθρο για τον αναρχισμό).
    Τέλως πάντων, όσοι απο την αριστερά και τον ελευθεριακό χώρο καταλάβουν οτι πρέπει να ακολουθήσουν την ιστορία και την ζωή για να παίξουν κάποιο ουσιατικό ρόλο και οχι να «φορέσουν» στην ζωή τις ιδεοληψίες τους, αυτοί πιθανά θα βρεθούν με το κύμμα. Είναι λοιπόν τελικά σωστά αυτά που λες για την ηγεμονία,την εξουσία και την αριστερά αλλά νομίζω οτι τσουβαλιάζεις αδίκως τους πάντες. Αδικείς τέλος ακόμη και την ανανεωτική πτέρυγα που εχει σαφές πολιτικό σχέδιο να συμμετάσχει σε μια νέα κυβέρνηση τύπου 89, γιατί πιθανά ετσι θα «περιορίσει» την επίθεση ενάντια στον λαό.

    • Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

      Kώστα
      συμφωνώ πως το πολιτικό σύστημα όπως το γνωρίζουμε σήμερα σε 6 μήνες δεν θα υπάρχει. Αυτό όμως το γνωρίζουν καλά όλα τα πολιτικά επιτελεία, και δεν σημαίνει υποχρεωτικά οτι μια αναδιανομή της ισχύος, ή η αδρανοποίηση κάποιων εφεδρειών και ενεργοποίηση άλλων στο εσωτερικό του συστήματος, θα έχει κάποια επίπτωση ή αλλαγή στο χαρακτήρα του (ταξικό, αντιδημοκρατικό, διεφθαρμένο). Δεν απαντάς στο ζήτημα του οτι το «Μέτωπο» δεν έχει ενιαία θέση. Άκουσα τυχαία προχτές στο tvxs live τις τοποθετήσεις της πρωτοβουλίας των οικονομολόγων. Φαίνεται, απο οτι είδα, οτι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (είδα φίλους απο ΝΑΡ, ΣΕΚ κλπ.) έχει αγκαλιάσει αυτή την πρωτοβουλία και την έχει αναγάγει ως κύρια ιδεολογική της αιχμή. Το «Μέτωπο» απο οτι καταλαβαίνω απο τις δημόσιες τοποθετήσεις είναι διχασμένο σε αυτό το ζήτημα. Αρα απο που συνάγεις οτι το «Μέτωπο» έχει ενιαία στρατηγική; Κι αν έχει; γιατί δεν δημιουργεί μια συσπείρωση με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αφού έχουν κοινές θέσεις; Πως συμβιώνει και γιατί με την ρεφορμιστική πολιτική του ΣΥΝ;

      Είναι αλήθεια οτι τους τσουβαλιάζω όλους σε σχέση με το ζήτημα της ηγεμονίας. Έχω όμως άδικο; Δεν θέλουν όλοι «η δική τους στρατηγική» απέναντι στην κρίση να επικρατήσει; Δεν έχουν διαμορφωθεί 3-4 στρατηγικές οι οποίες ανταγωνίζονται μεταξύ τους; Αυτό δεν αποτυπώνεται και στο «κίνημα»; Δεν αδυνατίζει την αντίσταση στα μέτρα;

      Σήμερα διάβασα ένα ενδιαφέρον άρθρο στο antinews (http://www.antinews.gr/?p=50373) που λέει οτι η στρατηγική κυβέρνησης-τρόικας, ενδεχομένως να είναι η σταδιακή μεταβίβαση του ελληνικού χρέους απο ασφαλιστικά ταμεία και ιδιωτικές τράπεζες της Ευρώπης (οι κάτοχοι των ελληνικών ομολόγων σε μεγάλο αλλά αδιευκρίνηστο βαθμό) προς την ΕΚΤ. Όλη η τριετής διαδικασία της «βοήθειας» λοιπόν πιθανώς να γίνεται γι αυτό το λόγο: να απαλλαγούν τα διάφορα funds/ταμεία/τράπεζες απο τα «τοξικά» ελληνικά ομόλογα κάτω της αξίας τους, να τα πάρει η ΕΚΤ η οποία στο τέλος της τριετίας να κατέχει το 30-40% του ελληνικού χρέους. Όλο αυτό το σενάριο, αν ισχύει, σημαίνει σιωπηρή αναδιάρθρωση του χρέους, όχι όμως προς τα κάτω (!), ενώ όπως τόνισαν και οι οικονομολόγοι αφαιρεί τελείως απο την ελληνική κυβέρνηση το διαπραγματευτικό χαρτί για στάση πληρωμών (=δεν θα πάρετε τα λεφτά σας!). Για να πετύχει αυτό το σχέδιο χρειάζεται οπωσδήποτε κοινωνική ειρήνη στην Ελλάδα κι εφαρμογή του μηνμονίου με όποιο κόστος. Κι εγώ ρωτάω: Η πολυδιάσπαση και ο διαγκωνισμός των «πολιτικών σχεδίων» της αριστεράς δεν εξυπηρετεί αντικειμενικά αυτόν τον στόχο; Η ηγεμονία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΜΕ με την μια απεργία-μιά πορεία τον μήνα, δεν εξυπηρετεί αυτό τον στόχο;
      Γι αυτό και πιστεύω πως η λύση για τους ανθρώπους αυτή τη στιγμή δεν είναι ένα αμφίβολο πολιτικό σχέδιο αλλά το να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να δημιουργήσουν τα δικά τους οικονομικά και κοινωνικά δίκτυα, για να μην χάνεται ο χρόνος σε όφελος των πιστωτών του χρέους και των ντόπιων μαριονετών τους, που έτσι κι αλλιώς θα βρούν τρόπο να επιβιώσουν…Όλα γι αυτούς γίνονται! Ούτε για το «λαό», ούτε για την «Ελλάδα», ούτε για την «Ευρώπη των λαών»…

      Κατα τα άλλα, εύστοχες είναι και οι παρατηρήσεις του Γιάννη Ιωάννου απο κάτω…

      • Ο/Η ftanei_pia λέει:

        Γιάννη,
        Ναι συμφωνώ ότι η πολυδιάσπαση και ο διαγκωνισμός των “πολιτικών σχεδίων” (πολύ αδύνατων θάλεγα) της αριστεράς εξυπηρετούν τον στόχο εφαρμογής του μνημονίου και του τέλους μας, όπως και η ηγεμονία στο Σ.Κ. της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΜΕ .
        Με ποιό όμως τρόπο θα πάρουν οι άνθρωποι (ποιοί) την κατάσταση στα χέρια τους (και πόσος χρόνος θα χρειαστεί) για να δημιουργήσουν τα δικά τους οικονομικά και κοινωνικά δίκτυα; Όταν ο οικονομικός χρόνος τρέχει ταχύτατα και ο πολιτικός έχει αυτή του φωτός;
        Μήπως η πιό ρεαλιστική λύση θα ήταν , όπως λέει π.χ. και ο Κουβελάκης, η προσπάθεια δημιουργίας ενός ευρύτατου μετώπου πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων με σύγκλιση τους σε ένα μίνιμουμ σχέδιο, όπως το περιγράφει, στάσης πληρωμών και εξόδου από το Ευρώ;

        • Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

          Δημήτρη
          Κατ’αρχήν το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Όμως το να κάτσει ο κόσμος να περιμένει το πότε θα τα βρούν οι ηγεσίες σε ένα ελάχιστο κοινό σχέδιο (που δεν τα βρίσκουν!) πόσο αλήθεια «ρεαλιστική λύση» είναι; Επίσης πόσες και ποιές απο όλες τις διεργασίες στην αριστερά (Μέτωπο, στάση πληρωμών, σύριζα κλπ.) έχουν το στοιχείο της αμεσοδημοκρατικής οργάνωσης και συμμετοχής; Μερικές φορές αυτό που φαίνεται ουτοπικό είναι πιο ρεαλιστικό όταν εναπόκειται στην δική σου δράση, παρά στην «φώτιση» των ηγετών και των επιτελείων.

      • Ο/Η farax λέει:

        Φιλε Γιάννη εχεις δίκιο. Δίκιο εχει όμως και ο φίλος geros. Δεν υπάρχει κανείς που να τα ξέρει όλα μα στην πραγματικότητα δε χρειαζόμαστε τέτοιους. Καλη διάθεση και ενωτικό πνεύμα χρειαζόμαστε !!

  15. Ο/Η γιαννης ιωαννου λέει:

    ….διαβασα στα πεταχτα το αρχικο κειμενο και τα σχολια που ακολουθουν και εχω μερικες προχειρες παρατηρησεις:
    …1. Ξεκινω απο το σχολιο του «γερου»: …ας μην ειναι τοσο βεβαιος οτι η «αν.πτ.» στοχευει στη συμμετοχη σε μια κυβερνηση τυπου ΖΟΛΩΤΑ-89-αν και η προταση για οικουμενικη κυβερνηση της μιας η αλλης μορφης ειναι μια ελκυστικη πολιτικα προταση-ειδικα αν αποτελειται απο «αφθαρτα» προσωπα…στον αντιποδα της η «αριστερη λαϊκη κυβερνηση» ακουγεται ως ονειρο θερινης νυκτος ( θα βγει απο εκλογες οπου π.χ. ο Αλαβανοσ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΘΑ ΕΠΑΙΡΝΕ 20%, το ΚΚΕ-επιτελους 17%, και με ενα 14% ΣΕ ΣΥΝ-ΚΚΕ μ-λ-εεκ θα ειχαμε μια κυβερνηση με υπουργους π.χ. ΑΛΑΒΑΝΟ-ΤΣΙΠΡΑ-ΠΑΠΑΡΗΓΑ-ΣΑΜΑΡΑ ΒΑΣΙΛΗ ( οχι τον ΑΝΤΩΝΗ)-ΣΑΒΒΑ ΜΙΧΑΗΛ-ΗΛΙΑ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟ-ΧΑΓΙΟ-ΧΑΛΆΡΗ/ΑΚΕΠ…μαλλον για εφιαλτης μου μοιαζει…
    …η θα καταλαβουμε τη ΒΟΥΛΗ και θα παρουν την εξουσια τα ΣΟΒΙΕΤ ΕΡΓ-ΑΓΡ-ΦΟΙΤΗΤΩΝ;…).
    ….για το πολιτικο σχεδιο της α.πτ. ας κανουμε λιγη υπομονη…και ας μην κρινουμε τη δυναμικη τους απο το ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΣΥΝ Η ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ…ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: απο τους πολλους γνωστους μου που συμμετειχαν σε αριστερες οργανωσεις τα χρονια μετα τη μεταπολιτευση ως το 89…ελαχιστοι συμμετειχαν τα τελευταια χρονια στις διαδικασιες συν-συριζα θεωρωντας τις καταρχην ως μη σοβαρες…και το θεωρω λογικο να μην ειχαν την υπομονη να μην τους αφηνουν να πουν την αποψη τους και αυτοι να επιμενουν κατι που προσωπικα εχω κανει εχοντας απεναντι μου οχι μονο καποια νεαρα μελη της ΚΟΕ -ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΕΙΡΙΑΣ , αλλα «εμπειρα» στελεχη που δεν μπορουσαν να ακουσουν π.χ. την αποψη οτι το ΠΑΣΟΚ κοινωνικα βρισκεται αριστεροτερα του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ , και οτι μπροστα στον συντηρητισμο του «συμμαχου» ΑΚΕΛ το πασοκ μαλλον ως «ακρα αριστερα» μπορει να θεωρηθει…

  16. Ο/Η γιαννης ιωαννου λέει:

    …2.ο «γερος» νομιζω οτι εχει δικιο στη σημασια που δινει στις επιπτωσεις στο ΠΑΣΟΚ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΓΚΟΥΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ…ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ εχασε την ευκαιρια να καρπωθει ενα σημαντικο τμημα της πασοκικης αμφισβητησης το 2007-2008…παροτι ηταν δυσκολο νομιζω οτι ηταν εφικτό ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΕΙ ΣΤΟ 12-14%…αλλα μαλλον οι καταρχην διατιθεμενοι να μετακινηθουν απο το ΠΑΣΟΚ προτιμουσαν τον «κεντροαριστερο» ΣΥΝ και οχι τον «αριστερο» του ΑΛΑΒΑΝΟΥ…
    …ΕΙΝΑΙ ΟΡΑΤΟ ΔΙΑ ΓΥΜΝΟΥ ΟΦΘΑΛΜΟΥ ΟΤΙ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΤΡΑΒΑΕΙ…προσωπικα πιστευω οτι το «πολιτικο κι ηθικο κεφαλαιο» ΤΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ εχει φθαρει αρκετα για να μπορει να παιξει εναν εστω και ατυπο ηγετικο ρολο…
    …με την επιφυλαξη οτι τα πραγματα καποτε ερχονται εντελως απροβλεπτα -οποτε εκτιμησεις οπως και οι δικες μου ανατρεπονται…
    …αρα νεοι «παικτες» απο το ΠΑΣΟΚ μπορουν ΑΛΛΑΞΟΥΝ τους συσχετισμους;
    …ΤΟ 86 ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕς ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΠΑΚΙΡΤΖΗ( ιδρυτη του ΕΕΑΜ-αποσχιση απο ΟΜΛΕ στη διαρκεια της δικτατοριας) ΑΝΕΤΡΕΨΑΝ τον συσχετισμο στη ΓΣΕΕ υπερ ενος αριστερου μετωπου…η ΣΣΕΚ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΟΜΜΑ -ο ΜΗΛΙΟΣ γνωριζει την ιστορια αυτη καλα καθως οι «θεσεισ» ειχαν συμμετασχει στη συγκροτηση του ΜΕΤΩΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ …αν θυμαμαι καλα ενα τμημα συμμετειχε στις εκλογες ΤΟΥ 89 με τον ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟ ως ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ , ΜΕ ΠΟΛΥ ΧΑΜΗΛΗ ΕΠΙΔΟΣΗ-και συντομα ξαναγυρισαν στο ΠΑΣΟΚ…
    ….ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ ΜΙΑ ΕΙΔΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ «ΠΑΡΟΝ»: …συνδικαλιστες της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ,ΚΥΡΙΩς ΑΠΟ ΠΑΣΚΕ , ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΒΟΛΙΔΟΣΚΟΠΟΥΝ ΤΟΝ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΓΙΑ ΝΑ ΗΓΗΘΕΙ ΜΙΑΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗς ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ…προσωπικα πιστευω οτι ο ΜΙΚΗΣ θα μπορουσε να πετυχει περισσοτερα απο τον ΑΛΑΒΑΝΟ ΣΕ ΕΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΡΟΛΟ…

    ΜΗΠΩΣ ΛΟΙΠΟΝ Ο ΑΛΑΒΑΝΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΑΛΛΟΙ ΜΠΡΟΣΤΑ; αυτο ας το σκεφτουν περισσοτερο οσοι υποστηριζουν την αναγκη του ΜΕΤΩΠΟΥ χωρις τις δικες μου επιφυλαξεις…

  17. Ο/Η γιαννης ιωαννου λέει:

    …και λιγες γραμμες ακομη για το αρχικο πολιτικο και θεωρητικο προβλημα που εθεσε ο Γ.Κ….Το προβλημα βεβαια δεν ειναι καινουργιο…εχει τεθει με διαφορους τροπους πολλες φορες απο τοτε που χωρισαν οι δρομοι αναρχικων-σοσιλδημοκρατων της Α’ΔΙΕΘΝΟΥΣ…ΚΑΙ ΣΕ ΘΕΩΡΗΤΙΚΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙς αλλα και πρακτικα…
    …αναζητηστε οσοι εχετε χρονο και διαθεση , στοιχεια για την ιστορια του αναρχικου κινηματος ηδη απο τον δεκατονεννατο αιωνα , γιατην αντιμετωπιση των αναρχικων απο τους μπολσεβικους μετα το 17, για τους ισπανους αναρχικους -συμμαχους αρχικα του ΚΚ ΣΤΟΝ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΕΜΦΥΛΙΟ…ΓΙΑ ΤΟΥς ΕΠΙΣΗς ΙΣΧΥΡΟΥς ΙΤΑΛΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ…
    …ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΗ Η ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ των αναρχικων απεναντι στο ΚΡΑΤΟΣ – ετσι οι «επαναστατες σοσιαλδημοκρατες» υποστηρικτες της «ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ «φροντισαν να απαλλαγουν απο τους αναρχικους οποτε τους δοθηκε η καταλληλη ευκαιρια…στη κατοχη ΕΙΔΙΚΑ οταν πλησιαζε η απελευθερωση Η ΟΠΛΑ υπο τον «φανη» φροντισε να απαλλαγει απο τους ετεροδοξους κυριως αρχειομαρξιστες και τροτσκιστες (ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΤΙΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ )με τα συνηθη μεσα εκκαθαρρίσεων της εποχης:ΜΑΧΑΙΡΙ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΛΙ…ΑΥΤΑ ΕΙΔΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ο ΠΑΤΗΡ-ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΕΦΘΑΣΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΣΥΓΧΑΙΡΕΙ ΔΗΜΟΣΙΩΣ ΤΟΝ «ΕΘΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ»…
    …ΕΠΕΙΔΗ οι διαφορες ομαδες «αυτονομων»-«αναρχικων»-«ελευθεριακων» γνωριζουν ιστορια μαλλον δεν θα συγκινηθουν απο λογικες «ενος νεου ΕΑΜ»…

  18. Ο/Η γιαννης ιωαννου λέει:

    ….Εκτος απο τον χωρο της «αυτονομιας»-των ελευθεριακων κλπ το θεμα της αυτοοργανωσης εχει μπει και απο ποικιλες αλλες πλευρες…π.χ. οι συνεταιρισμοι του ΜΟΝΤΡΑΓΚΟΝ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΠΑΠΑ…ΣΤΗ ΚΑΤΟΧΗ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΕΑΜ ΘΕΣΜΟΥΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΑΚΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ…αλλο σημαντικο παραδειγμα ειναι οι αγροτικοι συνεταιρισμοι-ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑ δημιουργημα ενος πυρηνα γυρω απο τον ΑΛ. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗ ( προπολεμικο αγροτιστη , ΚΟΜΜΑ ΑΓΡΟΤΩΝ-ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ αργοτερα, συνεργασια στην ΕΚ με ΓΕΩΡΓΙΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, …ΘΑ θυμουνται καποιοι το ΚΟΔΗΣΟ-ΚΑΕ ΤΟ 81…)…ΣΕ αυτον τον»αγροτοφασιστα» ετσι θα τον ελεγε ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ στα 1930 οφείλεται η πολυ σημαντικη κοινωνικη προσφορα των αγροτικων συνεταιρισμων απο το 1950-1980…
    …απο τα πολλα που εχουν γραφτει αξιζει να ψαξετε και τα κειμενα ενος ακροαριστερου συνδικαλιστη ΣΤΟ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΟ Φ.Κ., θεολογου-κοινωνιολογου σημερα ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΞΥΔΙΑ , ΓΙΑ ΤΟΝ «ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟ» …
    …Νομιζω οτι η κοινωνια μετασχηματιζεται καθημερινα με πολλους τροπους , τους οποιους ενα μεγαλο κομματι αριστερων δεν «αναγνωριζει» ΔΕΣΜΙΟ ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ …Υπαρχουν πιθανοτατα τοσες πολλες «αντισυστημικες εστιες» που δεν δηλωνονται ως τετοιες , και ενος τυπου «αντισυστημικη αριστερα» που αρεσκεται να το δηλωνει καθε τοσο και λιγακι , που χωρις να το αντιλαμβανεται πιθανον ειναι ενας απο τους καλυτερους συμμαχους του «συστηματος»…

    …αληθεια οι φιλοι της ΠΑΣΑ εχουν αναρωτηθει αν υπαρχει και ενα «αντισυστημικο ΚΕΝΤΡΟ» Ή ΜΙΑ «Αντισυστημικη δεξια»…και τι απροσδοκητες «προσμιξεις» μπορει να προκυψουν ;…

  19. Ο/Η dimitris t λέει:

    Είναι λυπηρό που αυτή η δημοσκόπηση που έδωσε το 18% έχει καταντήσει η σημαία της ΑΠ ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ, λες και το είχαν στο τσεπάκι το ποσοστό!

    Πρώτα απ όλα η προτίμηση σε δημοσκόπηση, σε συγκεκριμένη συγκυρία (ήττα Βενιζέλου), μέχρι τη ψήφο στη κάλπη απέχει παρασάγγες.

    Δεύτερον έστω ότι με αλλαγή φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ αυτό επιτυχαίνονταν. Μέχρι που μπορούσαμε να φτάσουμε για να κρατήσουμε αυτόν τον κόσμο; Να αλλάξουμε ιδεολογικά μέχρι ποιο σημείο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s