Προσοχή στις “πουτάνες” της δημοσιογραφίας

Posted: 20/06/2010 by ftanei_pia in Uncategorized

`

Από Ενεργός πολίτης

«Να ξαναγίνουμε φτωχοί». «

Να ξαναγίνετε φτωχοί χωρίς εμένα».

Δύο απόψεις, μια βαρύτητα !

`

Προοίμιο: ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ, Μπράβο στην γυναίκα  που το έγραψε. Ζηλεύουμε, γιατί αυτή είναι η

απάντηση που αντιπροσωπεύει όσα αισθανόμαστε και θα θέλαμε και εμείς να είχαμε γράψει.

(Την απάντηση θα την διαβάσετε μετά από τα «πιστεύω» του κ. Ξανθούλη)

`

Του Γιάννη Ξανθούλη

Να ξαναγίνουμε φτωχοί.

Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια  πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο  σκύλος περίμεναν στωικά να ‘ρθει η σειρά τους …
`

Να ξαναγίνουμε φτωχοί  όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν  μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε  να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ’ τις εκκλησιές περιμένοντας  το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου.

`


Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ.

`

Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας. Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το  καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους.

`

Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας .

`

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές  εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.

`

Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας .

`

Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός  σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας …Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.

`

Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.

`

Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ’ τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ’ τον… Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ’ τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια …

`

ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ’ τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ,  κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ’ τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; Ποιος θα καθαρίσει τη Συγγρού απ’ το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις …

`

Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τριτοκοσμικούς.

Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της Κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει …

`

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.

`

Μια απάντηση στον κ. Ξανθούλη…

Της Eλευθερίας Τσακιροπούλου

`

Να ξαναγίνετε φτωχοί χωρίς εμένα.

Η δική μου γιαγιά ήρθε από απέναντι μόνο με το φουστάνι που φόραγε και κατάφερε δουλεύοντας σκληρά να μεγαλώσει τα παιδιά της, να προκόψει (έτσι το λέγαμε τότε) να δει τα εγγόνια της να σπουδάζουν  χωρίς να χρειάζονται ακριβοπληρωμένα φροντιστήρια και μια φορά το χρόνο γριά πια να επιφυλλάσει στον εαυτό της τη μέγιστη πολυτέλεια ενός ζευγαριού παπουτσίων από τον Σκλιά.

Εμένα δεν μου άρεσε η λάσπη που κολλούσε στα παπούτσια  μου. Μου άρεσαν οι πικροδάφνες στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, η μυρωδιά στα Αναφιώτικα, οι νερατζιές στη Πανεπιστημίου, η θέα της Ακρόπολης από τη Πατησίων. Μου άρεσε να διαβάζω στο Θέατρο του Διονύσου Σοφοκλή, Αισχύλο και Ευριπίδη, να βλέπω παραστάσεις στο υπόγειο του Κουν και στο Ηρώδειο.  Μου άρεσε ο Χατζηδάκις και ο Τσαρούχης. Αυτά ήταν η πατρίδα μου και αυτά με έκαναν να την ονειρεύομαι χωρίς λασπόδρομους, ζήτουλες και ψευδοξανθιές.

Τίμια ήμουν ανέκαθεν και το ίδιο έμαθα και στο παιδί μου.  Δουλέυω από την ημέρα που τελείωσα το λύκειο. Δούλευα και σπούδαζα χωρίς φοιτητική άδεια γιατί ο τότε διευθυντής μου έλεγε το αμίμητο «Δεσποινίς μου πρέπει να διαλέξετε ή φοιτήτρια θα είστε ή εργαζόμενη».  Και διάλεξα και τα δύο. Και τα κατάφερα και στα δύο. Και παράλληλα έμαθα και τρεις ξένες γλώσσες. Και πλήρωνα και πληρώνω σκληρούς φόρους, χωρίς ποτέ  μα ποτέ να έχω κρύψει ούτε δραχμή των εισοδημάτων μου.

Ναι λοιπόν δουλεύω 10 ώρες την ημέρα επί 24 συναπτά έτη και κάποια στιγμή τα κατάφερα και έβγαλα λεφτά.  Πρέπει να ντρέπομαι;  Ούτε επιδοτήσεις για ανύπαρκτες καλλιέργειες πήρα ποτέ, ούτε καμμία απευθείας ανάθεση,  ούτε σε επιτροπή ή Δ.Σ. ή οργανισμό του δημοσίου ήμουν μέλος, ούτε προαγωγή πήρα μετά από τηλέφωνο πολιτικού προσώπου.  Ότι έκανα το έκανα μόνη μου.  Και τα Μanolo που φοράω μόνη μου τα πήρα.  Και κάθε φορά που ανεβαίνω πάνω τους θυμάμαι τη γιαγιά μου και τη χαρά της όταν έφερνε στο σπίτι το περίφημο κουτί από το Salon Sklia και τη περηφάνεια της όταν τα φόραγε  και μας έλεγε τι πέρασε στη ζωή της και πως τα κατάφερε να «προκόψει».

Και δεν θέλω να ξαναβρώ παλιούς εχθρούς, θέλω μόνο νέους φίλους και συμμάχους για να πραγματοποιήσουμε το όνειρο μιας δίκαιης, αξιοκρατικής και προοδευτικής κοινωνίας.  Δεν θέλω καμμιά νοσοκόμα να «συρθεί» στο σπίτι μου όταν αρρωστήσω. Θέλω να υπάρχει ένα σύστημα υγείας που θα με περιθάλψει.  Αυτό πληρώνω άλλωστε με το μισό του εισοδήματός μου.  Δεν πληρώνω για να τρώνε τα λαμόγια των νοσοκομείων και οι φαρμακευτικές εταιρείες.

Και δεν θέλω να ράβω μόνη μου τα ρούχα μου, γιατί δεν προλαβαίνω και γιατί δεν καταλαβαίνω το λόγο που πρέπει να σπρώξω στην ανεργία μια μοδίστρα.

Και δεν θέλω στη βεράντα μου να φυτέψω ζαρζαβατικά (στο ρετιρέ του ο κος Ξανθούλης ας το κάνει), μου αρέσουν οι γαζίες μου και οι μυρτιές μου και οι δάφνες μου.  Και μου αρέσει και ο μανάβης της γειτονιάς μου.  Και μάλιστα πολύ. Γιατί αντί να δώσει το ιδιόκτητο μαγαζί γωνία που έχει στο κέντρο της Αθήνας για να γίνει Everest ή Γερμανός, έχει το πείσμα, το κουράγιο και τη τρέλλα να επιμένει να πουλάει τη πραμάτεια του υπό τους ήχους κλασσικής μουσικής.

Και φυσικά δεν θέλω να χρησιμοποιήσω βέργες για να σωφρονίσω τη κόρη μου. Η κόρη μου με κάνει περήφανη και μου δίνει τη δυνατότητα να ονειρεύομαι μια καλύτερη πατρίδα.

Μια πατρίδα που οι αγρότες της δεν τρώνε επιδοτήσεις και αποζημιώσεις στα μπουζουκομάγαζα, οι πολιτικοί της είναι και ηθικοί και νόμιμοι, η άρχουσα τάξη της δεν αποτελείται από λαμόγια και απατεώνες, ψευτοκουλτουριάδες και δήθεν διανοούμενους που συναναστρέφονται με κλέφτες πολιτικούς.

Μια πατρίδα με ανθρώπους σαν τη γιαγιά μου και τη κόρη μου, εμένα και τους φίλους μου και όλους αυτούς που δεν συμμετείχαν στο πάρτυ.  Ε λοιπόν όχι δεν ήμασταν εκεί όταν τρώγανε, όταν έχτιζαν βίλλες ή αγόραζαν καγιέν. Ούτε τώρα είμαστε με αυτούς που κρύβουν τις πισίνες τους, φυγαδεύουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό και αγοράζουν ακίνητα όσο-όσο στο Λονδίνο.

Και ναι προερχόμαστε από το Μεγαλέξανδρο, το Μιλτιάδη, τον Αριστείδη, τον Αλκιβιάδη.  Αλλά και από τον Πλάτωνα και τον Επίκουρο.  Το Σοφοκλή και τον Αριστοφάνη.  Και ελπίζω να μην ξαναζήσουμε στην Ελλάδα εποχές που σε μπαγλάρωναν για ψύλλου πήδημα.

Και ναι μου αρέσει το ελαιόλαδο, η Κορινθιακή σταφίδα, ο χαλβάς Φαρσάλων, τα εσπεριδοειδή, οι σαρδέλλες και τα ραδίκια.  Η φτώχεια όμως όχι.  Δεν θα πάρω.

Να δοκιμάσετε χωρίς εμένα.

`

Υ.Γ.

Αν  ληστεύανε  μία  τράπεζα  θα  προσπαθούσε  ο κύριος Ξ. να  πείσει  τους  μετόχους  να ζήσουνε  με  λιγότερα  μερίσματα;;;;;;  Δε  νομίζουμε.  Εμάς  που  οι  τραπεζίτες, εμποροβιομήχανοι  και  εφοπλιστές μας  κλέψανε  το  δημόσιο  χρήμα,  παλεύει  να μας  γυρίσει  στο  1950  για  να  κρατήσουν  τα  αφεντικά  του  τα  κλεμμένα.

Προσοχή  παιδιά  στην  πληρωμένη  δημοσιογραφία. Και πιό πολύ προσοχή  στις  «πουτάνες»  της  δημοσιογραφίας.

(Για την αντιγραφή Γ.Β και Δ.Ζ.)

Σχόλια
  1. Ο/Η δημητρης λέει:

    την επομενη φορα που θα κατηγοροποιησετε εναν ανθρωπο (Ξανθουλη)καλο θα ηταν να κοιταζεστε στον καθρεπτη γιατι αλλοιως τα γκουλακ φανταζουν αστειοτητες μπροστα στην «επαναστατικη ορμη» που σας διακατεχει για τις αντιθετες γνωμες,¨»λιγοτερα συνθηματα και πιο πολυ δουλεια»

    • Ο/Η dimitris t λέει:

      Δεν έχετε βαρεθεί με τα γκούλαγκ; Ακόμα και ο Άδωνις Γεωργιάδης τα χρησιμοποιεί λιγότερο ως επιχείρημα κατά της Αριστεράς απ’ ότι μερικοί «αριστεροί».

  2. Ο/Η ftanei_pia λέει:

    Δεν κατηγοροποιήσαμε κανέναν.

    Όπως και δεν συμμετείχαμε σε κανένα πάρτυ για να μας στέλνουν τώρα το λογαριασμό και να μας προτρέπουν στη φτώχεια, και στην εξαθλίωση, για πληρώσουμε τα σπασμένα.

    Ούτε ήμασταν εκεί όταν τρώγανε, έχτιζαν βίλλες ή αγόραζαν καγιέν. Ούτε και τώρα είμαστε με αυτούς που κρύβουν τις πισίνες τους, που φυγαδεύουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό και που αγοράζουν ακίνητα όσο-όσο στο Λονδίνο.

    Αλλά και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν εκ του ασφαλούς να μας καλεί να επιστρέψουμε, χωρίς να αντιδράσουμε, στα χρόνια του Ντίκενς και των Αθλίων.

    Έχουμε Πόλεμο Αγαπητέ Δημήτρη, καταλάβετε το και διάλεξε στρατόπεδο. Όσο είναι καιρός.

    Υ.Γ. Και για όσους ανησύχησαν, μήν και κακολογήσουμε το δημοσιογραφικό κατεστημένο-παπαγαλάκια, ας διαβάσουν το άρθρο του Τζόν Σουϊντον: πρώην αρχισυντάκτη των New York Times.
    Για τους δημοσιογράφους ΕΔΩ

  3. Ο/Η Herr K. λέει:

    Κύριοι, το άρθρο είναι γραμμένο αρχές του 2009. ΔΕΝ γράφτηκε ως απάντηση στην «κρίση» του 2010

  4. Ο/Η ftanei_pia λέει:

    Τό ότι το άρθρο του Τζόν Σουϊντον, για τις δημοσιογραφικές πόρνες γράφτηκε πριν την κρίση, αρχές του 2009, τι δηλοί;
    Ότι τότε ήταν πόρνες και σε ένα χρόνο εξαγνίστηκαν; Δεν νομίζω ότι αυτό εννοείς; Τότε; Τι;
    Μήπως με τον ερχομό της κρίσης (2007-2008) και όχι το 2010, έφυγαν οι εγχώριες δημοσιογραφικές πουτάνες, δλδ οι ντερμπεντέρηδες και οι άλλοι; (να μη λέμε ονόματα)
    Σε παρακαλώ εξήγησε μου καλύτερα.

  5. Ο/Η Herr K. λέει:

    οχι, στο άρθρο του Ξανθούλη αναφερόμουν

  6. Ο/Η Λάκης (ευτυχώς όχι Λαζόπουλος) λέει:

    Το ωραίο σ’ αυτή τη χώρα είναι ότι όλοι δηλώνουν άμοιροι ευθυνών και πάντα φταίνε όλοι οι άλλοι για την κατάντια μας.

  7. Ο/Η despina λέει:

    Παρότι προσυπογράφω πλήρως το κείμενο της αναγνώστριας, νομίζω ότι υπάρχει ένα δομικό λάθος στην όλη συζήτηση. Το κείμενο του Ξανθούλη, γενικά τα κείμενά του άλλωστε, είναι σατυρικά-δηκτικά-ειρωνικά! Νομίζω ότι είναι υπερβολή να το παίρνει κανείς κυριολεκτικά -άλλωστε, ναι, ζούμε στη χώρα του Αριστοφάνη. Προφανώς και ο Ξανθούλης ενοχλείται από τον «νεοπλουτισμό»¨ορισμένων (εγώ πάλι ενοχλούμαι από τη μικροαστίλα του «εγώ ελπίζω να τη βολέψω» που δεν αφήνει τους μικροαστούς καν να καταλάβουν ότι τους αφορά το θέμα και νομίζουν ότι θα συνεχίσουν κανονικά τη ζωούλα τους -αριστερών συμπεριλαμβανομένων) και από τη μαζική κουλτούρα (σαν εστέτ κύριος ου είναι, ενοχλείται κάτι παραπάνω από μας τους λοιπούς πτωχούς), και το τραβάει στα άκρα για να στηλιτεύσει αυτά. Πάντα είναι έτσι το ύφος του!
    Άλλωστε, έτσι που «έπιασε την καλή» ούτε κατά διάνοιαν δεν θα μπορούσε κι ο ίδιος να διανοηθεί να ξαναγίνει φτωχός…
    Οπότε, προσοχή στις υπερβολές (και βέβαια το κείμενο δεν είχε καμιά σχέση με γκουλάγκ, έλεος με την εύκολη κριτική!)

  8. Ο/Η Γ.Ε.Β. λέει:

    Το κείμενο αυτό του κ.κ. Ξανθούλη το έλαβα κατ αρχή χωρίς σχόλια. Συνοδεύονταν από αυτοβιογραφικό τύπου «δοξάστε με» τόσο αυτάρεσκου και αυτό- διαφημιστικού, που είχα να δω από την εποχή του Ν. Δήμου.
    Εμείς, Δημήτρη, ζούμε τα Γκουλάκ μας εδώ και τώρα. Ο κ.κ. μάλλον γράφει από Σεϋχέλλες. Γιατί ακόμα και αν συμφωνούσαμε μερικά στα λεγόμενα του, χρειάζεται γη. Και δεν έχουμε. Αυτό ίσως του διαφεύγει «κατά λάθος-εξ επίτηδες».

    • Ο/Η ftanei_pia λέει:

      Δεν περίμενα από την βολεμένη και μισθωμένη (στην συντριπτική της πλειοψηφία) διανόηση να νοιώσει τι απόγνωση και δυστυχία βιώνει μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας και να σταθεί δίπλα της, αλλά πάει και πολύ να βγαίνουν με θράσσος οι διάφοροι ξανθούληδες και να μας μιλάνε (ειδικά σήμερα) για σούσι και για κήπους με λαχανικά. Αχ και να πετύχαινα κανένα τους στο δρόμο, τι «στραγγιστό» θα του προσέφερα…

  9. Ο/Η σπύρος λέει:

    αν τυχει και συναντήσουμε κανεναν πολιτικο ή πουλημενο δημοσιογραφο τι προτεινει ο κυριος Ξανθούλης;

  10. Ο/Η marios λέει:

    despina=des pina;

  11. Ο/Η Γρηγόρης λέει:

    είχα διαβάσει το άρθρο του ξανθούλη και με είχε εξοργίσει. του αξιζε η απαντηση και λιγη ήταν…

  12. Ο/Η dimitris t λέει:

    Παρότι είμαι πια πολύ ευαίσθητος σε όσα ακούω/διαβάζω γραμμένα στη λογική του «ζούμε πάνω από τις δυνατότητες μας», για το συγκεκριμένο κείμενο είμαι πιο κοντά στη θέση της despina. Νομίζω πως ο Ξανθούλης γράφει πιο πολύ από το άγχος ενός ανθρώπου που οδεύει την τρίτη ηλικία, με ότι αυτό συνεπάγετε, παρά με την πρόθεση ενός πολιτικού σχολίου. Δεν συμφωνώ με τα γραφόμενα του αλλά καταλαβαίνω πώς νιώθει κάποιος που βλέπει τη νεοπλουτίστικη λαίλαπα των τελευταίων δεκαετιών να καταβροχθίζει και τα τελευταία ίχνη της κοινωνίας που έζησε στη νιότη του.

    Από την άλλη δεν μπορώ να καταλάβω πως είστε τόσο θερμοί με την απάντηση της Eλευθερίας Τσακιροπούλου; Προσωπικά βρίσκω τη στάση της πολύ μικροαστική, με άφθονο «εγώ» και καθόλου «εμείς». Άσε που δεν αντέχω και το «με την αξία μου…»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s