Σκέψεις για την αντιμετώπιση του χρεόυς.

Posted: 20/07/2010 by ΔΟ in Αριστερά, Κρίση-Οικονομία

( άλλα σχετικά κείμενα:
Εγκώμιο των νομισματικών υποτιμήσεων ΑΥΓΗ 20/07/2010 Ηλία Ιωακείμογλου
« Για την κρίση και την απάντηση της Αριστεράς »,« Left G700 »
Η πλάνη του καλού ευρώ ΕΠΟΧΗ 2/5/2010 Ηλία Ιωακείμογλου )

Κείμενο των ΣΠΥΡΟΥ ΛΑΠΑΤΣΙΩΡΑ και ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΛΙΟΥ στην ΑΥΓΗ 18/7 – απάντηση στο κείμενο του Κώστα Λαπαβίτσα

Ο συναγωνιστής Κ. Λαπαβίτσας (Λ. στη συνέχεια), στο κείμενο που δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 11 και 13/7, υπερασπίζεται μεταξύ άλλων τη θέση της εξόδου από το ευρώ.

Πώς μπαίνει το επιχείρημα της εξόδου από το ευρώ
Η έξοδος από το ευρώ και η αναγκαστική υποτίμηση της νέας δραχμής παίζει δύο ρόλους στη ρητορική του Λ.: α) Είναι μέσο, για να μπορεί η χώρα να επιδιώξει αποτελεσματική παραγραφή χρέους. β) Είναι αυτοσκοπός, εφόσον επιτρέπει «την παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας, έξω από το ασφυκτικό πλαίσιο της ΟΝΕ» και «θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της εγχώριας παραγωγής, θα τονώσει τις εξαγωγές και άρα θα προστατεύσει την απασχόληση».
Σε αυτό το κείμενο θα εξετάσουμε ορισμένα από τα οικονομικά αποτελέσματα της εξόδου από το ευρώ, με την εισαγωγή της «νέας δραχμής» και την υποτίμησή της.


Βελτίωση στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών;
Το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί άμεσα κατά ένα μεγάλο ποσοστό, μεταξύ 40-60%. Η υποτίμηση έχει διάφορα δυνητικά αποτελέσματα. Κατʼ αρχή αυξάνει τις τιμές των εισαγόμενων εμπορευμάτων και μειώνει τις τιμές των εξαγόμενων εμπορευμάτων.
Όμως δεν είναι βέβαιο ότι θα αυξήσει την αξία των εξαγωγών σε σχέση με τις εισαγωγές, δηλαδή ότι θα μειώσει το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου. Το τελικό αποτέλεσμα εξαρτάται από το πόσο ευαίσθητες είναι στις μεταβολές των τιμών οι ποσότητες εισαγωγών και εξαγωγών και απαιτείται περαιτέρω έρευνα.
Ωστόσο οι σημαντικότερες συνέπειες δεν αφορούν το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Ποσοστό κέρδους και «ανταγωνιστικότητα»
Στην αριστερά έχει κυριαρχήσει η αντίληψη ότι τα ελλείμματα στο εμπορικό ισοζύγιο σημαίνουν μειωμένη ανταγωνιστικότητα. Δηλαδή οι ΗΠΑ είναι μη ανταγωνιστικές, ενώ η Κίνα ανταγωνιστική! Είναι όμως έτσι; Θα ήταν, αν δεν υπήρχε η χρηματοπιστωτική σφαίρα και το ισοζύγιο (αυτόνομων) κεφαλαιακών ροών, αν ακόμα δεν έπαιζε κανένα ρόλο το ύψος του ποσοστού κέρδους. Με άλλα λόγια, η αντίληψη αυτή θα ήταν ορθή μόνο στο πλαίσιο μιας αστικής προβληματικής. Ας δούμε κάποια στοιχεία:
Στο διάστημα 1996-2008 η Ελλάδα σημείωσε υψηλή πραγματική αύξηση του ΑΕΠ κατά 61,0%, η Ισπανία κατά 56,0% και η Ιρλανδία κατά 124,1%, σε αντίθεση με τις περισσότερο αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες. Το αντίστοιχο ποσοστό για την Γερμανία ήταν 19,5%, την Ιταλία 17,8% και για τη Γαλλία 30,8%. Οι χώρες που σημείωσαν υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης κατά βάση κατέληξαν με σημαντικά ελλείμματα στις τρέχουσες συναλλαγές. Κατά την ίδια ακριβώς περίοδο η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας βασίστηκε περισσότερο στη σημαντική πραγματική αύξηση του παγίου κεφαλαίου (102,8%) και στη βελτίωση της παραγωγικότητας της εργασίας και λιγότερο στην κρατική κατανάλωση.
Η έκθεση στον διεθνή ανταγωνισμό που υπηρετήθηκε με την εισαγωγή στο ενιαίο νόμισμα επέβαλε σημαντικές αναδιαρθρώσεις προς όφελος του κεφαλαίου και επέτρεψε στις χώρες της «ευρωπαϊκής περιφέρειας» να μειώσουν την ψαλίδα του κατά κεφαλήν ΑΕΠ που τις χώριζε από πιο προηγμένες χώρες του ευρωπαϊκού «κέντρου» (το μέγεθος αυτό σε καμία περίπτωση δεν μεταφράζεται σε κοινωνική ευημερία), ενώ σημείωσαν υψηλότερα μέσα ποσοστά κέρδους, τα οποία και συνοδεύτηκαν από αντίστοιχα υψηλότερους ρυθμούς κεφαλαιακής συσσώρευσης.
Τα υψηλότερα ποσοστά κέρδους στην «περιφέρεια» «συμπαρέσυραν» προς τα πάνω και το σύνολο των χρηματοπιστωτικών αποδόσεων, με αποτέλεσμα οι διεθνείς επενδυτές να είναι ολοένα και πιο «πρόθυμοι» να χρηματοδοτήσουν τους υψηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης εκεί. Συνεπώς, οι χώρες της «περιφέρειας» κατέγραψαν ισχυρά πλεονάσματα στο ισοζύγιο των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών. Οι επενδυτικές «ευκαιρίες» διαφόρων μορφών στις χώρες αυτές τις έκαναν ελκυστικές για τα κεφάλαια του «κέντρου», με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί ένας δίαυλος μεταφοράς πόρων υπό τη μορφή ιδιωτικών χρηματοπιστωτικών επενδύσεων σε αυτές. Σαν αποτέλεσμα, για την Ελλάδα και τις άλλες χώρες της «ευρωπαϊκής περιφέρειας» δημιουργήθηκε πριν την κρίση η δυνατότητα να εισάγουν περισσότερα από όσα εξήγαγαν.

Υποτίμηση της εργασίας
Η έξοδος από το ευρώ και η αναγκαστική υποτίμηση έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών και των συνταξιούχων. Δηλαδή μια αναδιανομή, με όρους απόλυτης υπεραξίας, προς όφελος του κεφαλαίου.
Δεν θα μιλάμε πλέον για «γενιά των 700 ευρώ», αλλά για «γενιά των 350 ευρώ»!
Μια τέτοια θέση, όταν εκφέρεται από την αριστερά, αποτελεί μια πρόταση ταξικής συμμαχίας με τις πιο καθυστερημένες μερίδες του κεφαλαίου που στηρίζονται στην εξαγωγή απόλυτης υπεραξίας. Καλούνται δηλαδή οι εργαζόμενοι να αποδεχτούν αποτελέσματα χειρότερα του Μνημονίου, με το επιχείρημα ότι, «πιθανότατα», θα υπάρξει μεγέθυνση της καπιταλιστικής οικονομίας (από την οποία κατόπιν και αυτοί θα ωφεληθούν).
Αποτελεί παράδοξο για την αριστερά να διεκδικεί ως διέξοδο από την κρίση την πτώση των μισθών στη διεθνή αγοραστική τους δύναμη, με αντάλλαγμα μια μελλοντική «ανάπτυξη» που θα εξαρτηθεί από την αλλαγή της σύνθεσης του συνολικού κοινωνικού κεφαλαίου. Αξίζει μάλιστα να επισημάνουμε ότι, μέχρι πρόσφατα, πολλοί από τους θιασώτες του «Νέου ΕΑΜ» και υποστηρικτές της πρότασης εξόδου από το ευρώ υποστήριζαν την αύξηση των ελληνικών μισθών στο μέσο επίπεδο της Ευρωζώνης: «κατώτατος μισθός 1.300 ευρώ» κ.λπ.
Πρόκειται για στρατηγική που υποτάσσει τους εργαζόμενους στο σύνθημα «πάνω από όλα η Ελλάδα», ως όρο για τη μελλοντική κάλυψη των αναγκών τους.

Χρηματοπιστωτικός πανικός και υποτίμηση των παγίων
Έξοδος από το ευρώ σημαίνει αναγκαία στάση πληρωμών προς τους πάντες. Η ίδια η έξοδος από το ευρώ δεν είναι «απλό τεχνικό ζήτημα».
Πολύ πριν υπάρξει η αναγγελία υποτίμησης, όταν θα αρχίσουν οι κάτοχοι πλούτου να διαμορφώνουν την αντίληψη ότι σχεδιάζεται έξοδος από το ευρώ, θα εμφανιστεί μαζική φυγή κεφαλαίων.
α) Τα νοικοκυριά των εργαζομένων θα αποσύρουν τις καταθέσεις τους και θα διατηρούν ευρώ σε ρευστή μορφή. Με την υπόθεση ότι κατά μέσο όρο το κάθε νοικοκυριό θα αποσύρει μόνο 500-1000 ευρώ, θα έχουμε απόσυρση 17,5-35 δισ. ευρώ (από σύνολο καταθέσεων 225 δισ. ευρώ). Ουσιαστικά θα διαμορφωθεί μια οικονομία δύο νομισμάτων με μαύρη αγορά και μεσάζοντες, που θα δώσει στην υποτίμηση ορμή κερδοσκοπικού πυρετού.
β) Οι καπιταλιστές θα αποσύρουν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό, αναμένοντας την υποτίμηση. Τότε θα μπορούν να αγοράσουν τις πάγιες εγκαταστάσεις της οικονομίας μισοτιμής: Συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, ενίσχυση της οικονομικής ισχύος του απέναντι στην εργασία.
Σαν αποτέλεσμα, πρακτικά θα κλείσουν οι τράπεζες και θα αντιμετωπίσουν πτώχευση οι επιχειρήσεις που εξαρτώνται από την αναχρηματοδότηση του χρέους τους. Οι τράπεζες θα εξαγοραστούν από το κράτος (με ποιους πόρους;) και θα υπάρξει νέο πρόγραμμα μεταβίβασης κεφαλαίων, εφόσον μάλιστα θα αντιμετωπίζουν διπλάσιο εξωτερικό χρέος, το ίδιο και οι επιχειρήσεις που έχουν εξωτερικό δανεισμό.
Τελικά, η αλματώδης αύξηση της ανεργίας, η αδυναμία των ασφαλιστικών ταμείων να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, η μείωση των μισθών αναλογικά με το ύψος της υποτίμησης, η κατάρρευση των κοινωνικών δαπανών θα είναι τα αποτελέσματα που θα αντιμετωπίσει η εργασία.
Μία ιστορική μετατόπιση του συσχετισμού δυνάμεων προς όφελος του κεφαλαίου, ακόμη χειρότερη από αυτή που επιβάλλεται από τη κυβέρνηση Παπανδρέου και τους διεθνείς συμμάχους της μέσω του Μνημονίου.

Ποια «άλλη κυβέρνηση»;
Για να απαντήσουν στην κριτική, οι υποστηρικτές της υποτίμησης προσφεύγουν σε μια φαντασιακή λύση: Υποτίμηση, αλλά με «άλλη κυβέρνηση», η οποία θα έχει τη δύναμη να πάρει μέτρα που θα απαλύνουν τις επιπτώσεις της υποτίμησης. Έτσι βγαίνουν μέτρα όπως η υπεράσπιση της συναλλαγματικής ισοτιμίας (με τι συναλλαγματικά διαθέσιμα απέναντι σε μια «κερδοσκοπική» επίθεση;), αναδιανομή του εισοδήματος για να αντιμετωπιστούν οι πληθωριστικές πιέσεις (μετά την κατάρρευση της διεθνούς αγοραστικής δύναμης των μισθών!), κατάλληλοι έλεγχοι τιμών, δηλαδή όλα τα εργαλεία που έχουν τα αστικά κράτη.
Το ζήτημα είναι ότι αν συζητάμε για μια επαναστατική ρήξη με τον καπιταλισμό, τότε τα επίδικα είναι κυρίως άλλα (τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτειακό και πολιτικό επίπεδο) και όχι μια πρόταση για υποτίμηση του νομίσματος.
Ας προσγειωθούμε: Οι προτάσεις που μπορούν άμεσα να συσπειρώσουν τις δυνάμεις της εργασίας σήμερα περνάνε από την αναδιανομή, πρωτογενή και δευτερογενή, από την οργάνωση της κοινωνικής αλληλεγγύης, από την οργάνωση του συλλογικού-κοινωνικού ελέγχου. Η παραγραφή του χρέους πρέπει να αντιμετωπιστεί ως περίπτωση της αναδιανομής, που θα προέλθει από ένα απλό σύνθημα: Να πληρώσουν οι πλούσιοι, δεν πληρώνουμε εμείς!

Σχόλια
  1. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλοι του dosepasa,

    Ευχαριστούμε πολύ για την αναφορά.

    Τα λέμε

  2. Ο/Η Βασικά οικονομικά λάθη λέει:

    Οι αρθρογράφοι κάνουν βασικά οικονομικά σφάλματα στο πλαίσιο βέβαια της αστικής προβληματικής και οικονομίας.
    α) και 1% να υποτιμηθεί το νέο νόμισμα είναι βέβαια μια σχετική και ανάλογη βελτίωση στο εμπορικό ισοζύγιο και στο ισοζύγιο τρ. συναλλαγών, οποιος θέλει, ας αποδείξει το αντίθετο, με κάποιο υπόδειγμα.
    β) Το κυριο σφάλμα που κάνουν-κυρίως οι μη οικονομολόγοι αλλά και οι εδώ-: Αυθαίρετα γράφουν οτι η γεννιά των 700 ευρώ θα γίνει των 350 ευρώ, λες και 50% υποτίμηση σημαίνει 50% πληθωρισμός!!! . Η υποτίμηση-ως γνωστόν- εξατμίζεται μακροχρονίως, δηλαδή χρειάζονται αρκετά χρόνια για να χάσει τα πλεονεκτημά της, αλλιώς δεν θα γινόταν ποτέ υποτίμηση, ετσι που τα περιγράφουν.
    Στην πραγματικότητα δεν πρέπει να αναμένεται πληθωριστικό κύμα απο μια υποτίμηση 30%-το έτος- μεγαλύτερο του 3-4%, με βάση την εμπειρία και τις μελέτες τις τελευταίας υποτίμησης του Σημίτη. Αλλά οι αριστεροί οικονομολόγοι, πέρα απο το να σπέρνουν σενάρια κατακλυσμιαίων δεινών που θα φέρει η υποτίμηση, ας κάνουν και καμιά αστική-οικονομική μελέτη.
    Μπορεί φυσικά, να υπάρξει και ενισχυμένος πληθωρισμός αν οι αρχές αποφασίσουν να χρηματοδοτούν το έλλέιμμα, αυξάνοντας την νομισματική βάση(κόβοντας χρήμα), αλλά αυτό είναι απόφαση συγκεκριμένης οικονομικής πολιτικής.
    Για να μην μειωθεί η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων, φυσικά μπορούν να παρθούν μέτρα αυξήσεων-από μια λαϊκή κυβέρνηση- Τι πιο λογικό και απλό.
    Τέλος, ανάλογα με τις ανάγκες της οικονομικής πολιτικής και για την ανακούφιση των λαίκών στρωμάτων, η λαϊκή κυβέρνηση μπορεί να χρησιμοποιήσει το εργαλείο της υποτίμησης των πολλαπλών συναλλαγματικών ισοτιμίων.
    γ) Αφού οι χώρες της περιφέρειας κατανάλωναν περισσότερα απο όσα παρήγαγαν, επειδή οπως λένε η Ελλάδα έγινε ελκυστική!!!(εννοούν την εξαγορά του ΟΤΕ, υποδομών, αεραδρόμιο κλπ οι αρθρογράφοι;;;) για τα ξένα κεφάλαια, πως εξηγείται το τεράστιο εξωτερικό δημόσιο χρέος της χώρας; που απο 20% του ΑΕΠ πριν την ΟΝΕ σύντομα θα ξεπεράσει το 100%; Που πήγε αυτός ο δανεισμός, μήπως η Ελλάδα είναι κατεξοχήν χώρα δίδυμων ελλειμμάτων, ισοζυγίου τρ. συναλλαγών και δημόσιου ελλείμματος, ενώ το συνολικό χρέος (ιδιωτικό και δημόσιο) των χωρών της περιφέρειας προς το κέντρο αντανακλά τα παραγωγικά τους ελλείμματα, και τα γερμανικά πλεονάσματα… (προφανή πράγματα, για τους οικονομολόγους πριν την έλευση των ιδεών του νεοφιλευθερισμού, που και ο Λαπαβίτσας σήμερα μας τα παρουσιάζει και αυτός ως αποτελέσματα επίπονης μελέτης).
    δ) Υπάρχει κανένας άλλος τρόπος σταθεροποίησης και ανάκαμψης μιας οικονομίας οπως η ελληνική, με παραγωγικό έλλειμμα( και ισοζύγιο τρ. συναλλαγών -15%, τα τελευταία χρόνια, που ανεπτυγμένες χώρες έχουν παρουσιάσει, μόνο σε πόλεμο) πέρα απο την υποτίμηση; Βέβαια μας απαντούν στο τέλος, οτι αυτοί προτείνουν την επανάσταση, την ρήξη και φυσικά δε τους αφορά η μείωση της ανεργίας, που θα επιτευχθεί με την υποτίμηση, ούτε η σταθεροπίηση της οικονομίας και η αναδιανομή του εισοδήματος που θα κάνει μια λαϊκή κυβέρνηση χρησιμοποιώντας αστικά κρατικά εργαλεία.
    ε) Δίνουν το παράδειγμα των ΗΠΑ ως χώρα με ελλείμματα, το παράδειγμα της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής δύναμης που διαθέτει το κατεξοχήν αποθεματικό και παγκόσμιο νόμισμα, το δολάριο, καταλήγοντας οτι οποιος ασχολείται με τα ισοζύγια ειναι αστικής προβληματικής!!!
    στ) Οσον αφορά την εξοδο-είσοδο κεφαλαίων και καταθέσεων, οι κινήσεις αυτές και οι ανάλογοι λογαριασμοί ειναι φωτογραφημένες απο την τρέπεζα της Ελλάδας, Αρα ανά πάσα στιγμή μπορούν να φορολογηθούν και να προκύψουν έτσι και συναλλαγματικά διαθέσιμα. Και αυτή είναι μια βασική διαφορά, για το ποιός θα βγάλει την Ελλάδα από το Ευρώ, μια δεξιά η μια λαϊκή κυβένηρνηση.
    η) Αφού η χώρα αναπτύχθηκε και άρα εγινε ανταγωνιστική σε σχέση με το κέντρο΄, Από που προκύπτει η ανάγκη υποτίμησης 40-60%; Πως το βρήκατε το μέγεθος αυτό; Μήπως αντίθετα, φεύγοντας από το ευρώ η χώρα-οπως τα λέτε- χρειάζεται υπερτίμηση του νομίσματός της;
    η) Δεν μας ξεκαθαρίζουν με το σύνθημα: να πληρώσουν οι πλούσιοι τι εννοούν; Να μην πληρώσει η χώρα το χρέος; η να πάρουμε τα χρήματα και τους πόρους του έθνους απο τους έλληνες πλούσιους και να τα δώσουμε στους ξένους πιστωτές;

    Υ.Γ: Τόσα οφθαλμοφανή λάθη-απο πλευράς αστικής λογικής και οικονομίας- πρώτη φορά βλέπω σε ενα πολιτικό-οικονομικό κείμενο. Υποπτεύομαι οτι κάποιοι δεν θέλουν να δώσουν πόντους στο αριστερό ρεύμα που ειναι αντι ΟΝΕ, τραβάνε το σχοινί, και τα κάνουν Θάλασσα…. Πάλη μηχανισμών και θεωρία πολλές φορές δεν συμβαδίζουν…

    • Ο/Η Παναγιώτης Λαμπρόπουλος λέει:

      χμμμμ…
      Χμμμ… πιθανόν να τα λές σωστά αλλά προφανώς ξεχνάς ότι εδώ δεν μιλάμε για οποιαδήποτε υποτίμηση. Μιλάμε για «αποδέσμευση από ένα νόμισμα» το ευρώ, κοπή νέου (δραχμής;) που αυτή θα πρέπει να έχει μια ισοτιμία (με το ευρώ. Για να υπάρχει «υποτίμηση» θα πρέπει να υπάρχει αυτή η αρχική ισοτιμία. Αυτή προφανώς η ισοτιμία δεν θα είναι 1 προς 1 αλλά διαφορετική και θα εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.
      Και προφανώς θα υπάρχει μείωση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών, εφόσον θα εξακολουθήσουμε να εισάγουμε (σε ευρώ) το κρέας, το γάλα κλπ. Και άρα αφού θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε σε ευρώ και να πληρωνόμαστε με το ισόποσο των (700) ευρώ σε υποτιμημένες δραχμές, εσύ τι λές; θα υπάρχει αύξηση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων; Και αυτό λόγω υποτίμησης και όχι λόγω «πληθωρισμού» – που σε τελική ανάλυση είναι κάτι διαφορετικό.
      Από εκεί και κάτω μιλάς για μια «λαϊκή κυβέρνηση» που θα τα κάνει αυτό και εκεινο;
      Πως θα προκύψει αυτή η «λαϊκή κυβέρνηση’, αν όχι με «επαναστατική ρήξη με τον καπιταλισμό»;
      Κάπου οι «αρθρογράφοι» γράφουν:
      «Το ζήτημα είναι ότι αν συζητάμε για μια επαναστατική ρήξη με τον καπιταλισμό, τότε τα επίδικα είναι κυρίως άλλα (τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτειακό και πολιτικό επίπεδο) και όχι μια πρόταση για υποτίμηση του νομίσματος.»
      Μήπως τελικά (μήπως λέω) έχουν δίκιο;

  3. Πραγματικά σαρωτικός ο καλός φίλος «Βασικά οικονομικά λάθη» με το παραπάνω σημείωμα. Συμφωνώ σχεδόν σε όλα, με την απλή λογική του – διότι αυτό που λείπει σήμερα στην χώρα μας, ύστερα από το σοκ που δέχτηκε ο ελληνικός πληθυσμός από τα αποτελέσματα της ανερμάτιστης πολιτικής του αφελούς και μοιραίου ΓΑΠ, είναι η απλή λογική.

    Η ελληνική αριστερή διανόηση έχει υποστεί ακόμα μεγαλύτερο σοκ, από όσα συμβαίνουν στην χώρα μας, ιδιαίτερα εκείνο το τμήμα της, που στήριξε την «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση», ένα ιδεολόγημα, που περνάει σήμερα την χειρότερη κρίση του και του οποίου τα έμπρακτα αποτελέσματα κινδυνεύουν με καταποντισμό, αφού η πιθανότητα διάλυσης της ευρωζώνης έμφανίζεται ως ένα υπαρκτό σενάριο.

    Η κατάληξη του σχολίου του καλού φίλου είναι όντως έξοχη, περιγραφικότατη και πλήρως αληθινή :

    «Πάλη μηχανισμών και θεωρία πολλές φορές δεν συμβαδίζουν…»

  4. Ο/Η kraximus λέει:

    Ένας ”ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ” που θα σοκάρει.. ως το τέλος..

    http://frapezitis.wordpress.com/2010/07/20/socrates_wondering__if-no-how_and_if-yes-why/

    Η τελευταία «κιβωτός» απόψεων του Kraximus στην blogόσφαιρα..

  5. Ο/Η γιαννης ιωαννου λέει:

    …εχω χασει μερικα κειμενα της συζητησης και καθως με τα οικονομικα ως επιστημη αλλα καιως χρημα με τη στενη εννοια δεν τα πηγαινα ποτε καλα , θα σταθω σε μερικες «πολιτικες πτυχες»΅:
    1. Καταρχην ο διαλογος ποτε δεν εβλαψε κανενα …και οι διαφορετικες αποψεις των οικονομολογων ειναι θεμιτες και αναγκαιες ακομη και αν υπαρχουν πισω απο αυτες σκοπιμότητες της τρεχουσας πολιτικής διαμαχης ( ΕΥΡΩΣΥΡΙΖΑ-ΕΘΝΟΣΥΡΙΖΑ)…με την εννοια αυτη το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ ειναι θετικη εξέλιξη και αφορα και μας τους μενσεβικους της «Δ.Α.» αλλα ΚΑΙ καντετους και συντηρητικους του ΚΕΝΤΡΟΥ και της ΔΕΞΙΑΣ
    ( ΤΟ ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ εχει πολυ μεγαλη πρακτικη σημασια για τις δρασεις της Αριστερας και ελπιζω αυτο να γινεται κατανοητό…)
    2….ενας προβληματισμος που εξεφρασα και σε μια ενδιαφερουσα συζητηση προ εβδομαδων με το ΔΗΜ. ΚΑΖΑΚΗ στη ΚΟΡΙΝΘ0: Ας ΥΠΟΘΕΣΩ ΟΤΙ οι ΚΑΖΑΚΗΣ, ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ , ΚΛΠ εχουν δικιο και η λύση ειναι η εξοδος απο την ΕΕ η απο την ΕΥΡΩΖΩΝΗ -ως επιλογη ομως ΡΗΞΗΣ με την ΕΕ και το ΔΝΤ…Ειναι λογικό οτι αυτη η πραξη θα πολεμηθεί με οικονομικα μετρα προκειμενου να μην την ακολουθήσουν ακι αλλες χωρες …Ο καζακης μιλα για αντιμετρα απο μια αριστερη κυβερνηση…

    το ερωτημα μου ειναι : πως θα βρεθει στην εξουσια μια «αριστερη -λαίκη κυβερνηση»;

    …ΜΕΣΩ ΕΚΛΟΓΩΝ ; ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ ΡΕΥΣΤΟΙ ΚΑΙ ΑΝ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΔΙΑΣΠΑΣΗ ( ΚΡΙΣΙΜΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΝΑΡΚΟΘΕΤΕΙ ΣΤΗ ΠΡΑΞΗ ΚΑΘΕ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΜΙΑ ΕΠΙΡΡΟΗ ΓΥΡΩ ΣΤΟ 10% πανελλαδικα αν δεν την αυξησει- ενω ο ΣΥΡΙΖΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΑΝΑΣΥΝΤΑΧΘΕΙ ΔΥΣΚΟΛΑ ΘΑ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΕΙ ΟΠΩΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ)…

    …ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ αν δεν υπηρχαν τα παραπανω εμποδια , θα χρειαζονταν χρόνος για μια τετοια πολιτικη μεταβολη και η ελληνικη οικονομια νομιζω ανετα θα υπονομευονταν απο διεθνη κεντρα στο διαστημα αυτό…

    …η αλλη λύση ειναι αυτη για την οποια κατηγόρησε αδικως το ΚΚΕ ο Θ.ΠΑΓΚΑΛΟΣ , ΠΡΟΒΆΛΛΟΝΤΑς ΠΙΘΑΝΌΤΑΤΑ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΝΕΑΝΙΚΟ ΛΕΝΙΝΙΣΜΟ…( ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΤΟ ΑΓΝΟΟΥΝ ΣΗΜΕΙΩΝΩ ο θ.Παγκαλοσ ως νεαρος κομμουνιστης ηταν ο υπευθυνος για το σπασιμο της τρομοκρατιας της ΕΚΟΦ στα Πανεπιστημια στη δεκαετίατου 60..αποστολή την οποια την σχεδίασε και την εφερε εις περας επιτυχώς οργανώνοντας αντεπιθεσεις αριστερων φοιτητων -βια στη βια δηλαδη)…ο Παγκαλος λοιπον κατηγορησε το κκε οτι ετοιμαζεται για καταληψη της εξουσιας μεσω μιας καταστασης «δυαδικης εξουσιας»…

    …εχω την εντυπωση οτι μονον με μια αιφνιδιαστικη καταληψη της εξουσιας
    ( κυβερνητικων κτιριων ,μμε, χρηματιστηριου,τραπεζων, νομισματικοπείου κλπ) θα μπορουσε να ΣΥΖΗΤΑΜΕ για ΡΗΞΗ ΜΕ ΕΕ-ΕΥΡΩΖΩΝΗ…

    το ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ; το ΜΠΟΡΟΥΜΕ;

    ….η αλλη λυση που καταρχην υποστηριζω ειναι η παλη εντος ΕΕ για μια αλλη ενωμενη ευρωπη ( ευρυτερη γεωγραφικα -με τη ΡΩΣΙΑ μεσα , και αριστεροτερη στο κοινωνικο πεδίο )…σε καθε περιπτωση εχουμε αναγκη απο εναν νεο διεθνισμο -ευρωπαίκο καταρχην αλλα και πλανητικο …

    …ο διαλογος εχει μολις αρχισει…ας ειμαστε ολοι υπομονετικοι για τις ορθες απαντησεις…το δε ΚΚΕ Προφανώς εχοντας επιγνωση της απουσιας υποστηριξης απο αλλες χωρες μιας ΡΗΞΗΣ ( η ΕΣΣΔ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ ΧΑΡΙΣ ΣΤΗΝ «ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ» ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΩΦ ΚΑΙ ΓΙΕΛΤΣΙΝ) ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΚΑΛΥΤΕΡΩΝ ΗΜΕΡΩΝ…μονον ενας ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΣΥΝΕΠΙΚΟΥΡΟΎΜΕΝΟς ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΦΥΛΙΟΠΟΛΕΜΙΚΗ ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΣΥΝΗ του ΛΑΟΣ θα μπορουσαν να διαγνώσουν κινδυνο γαι το «αστκο καθεστως»…

  6. Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο οι αρθρογράφοι, ως προς την «επαναστατική ρήξη με τον καπιταλισμό» και τα όποια «επίδικα αντικείμενα». Μπορεί να έχουν δίκιο (εν μέρει), αλλά δεν είναι αυτό που απασχολεί τον ελληνικό πληθυσμό σήμερα (αύριο ίσως).

    Εκεί που δεν έχουν δίκιο είναι στο σημείο, που δογματίζουν, αναφέροντας ότι η έξοδος από το ευρώ θα σημάνει, ντε και καλά, την πτώση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών.

    Αυτό δεν είναι, απαραίτητα, έτσι. Μπορεί να συμβεί, μπορεί και να μην συμβεί. Και το πιθανότερο είναι να συμβεί, πάνω σε μια εντελώς προσωρινή βάση, αν η όποια κυβέρνηση χειριστεί την αντικατάσταση του ευρώ από την νέα δραχμή, δεν λάβει τα απαραίτητα αντίμετρα, που χρειάζονται για να μην συμβεί και τα οποία συνοψίζονται στον ενδελεχή έλεγχο της αλυσίδας των μισθών – τιμών – κερδών – εισοδημάτων, ένας έλεγχος, ο οποίος αναγκαστικά πρέπει να φθάσει στο να εξελιχθεί σε έναν μηχανισμό που θα καθορίζει τις εξελίξεις και τις ισορροπίες, μέσα σε αυτήν την αλυσίδα.

    (Αυτό ίσως να φαντάζει σαν «κομμουνισμός», «σοσιαλισμός» ή κάτι ανάλογο. Φυσικά, δεν πρόκειται περί αυτού και τούτο διότι, σε έκτακτες περιστάσεις, εφαρμόζονται έκτακτα μέτρα – πολύ περισσότερο, όταν αυτά είναι όχι μόνον αποδοτικά, αλλά σε έναν σημαντικό βαθμό αναγκαία ακόμα και στις αποκαλούμενες ομαλές περιόδους λειτουργία του οικονομικού συστήματος (τα εφάρμοσαν όλες οι αμερικανικές κυβερνήσεις από την εποχή του Franklin Delano Roosevelt, μέχρι και τις περίδους Kennedy – Johnson – Nixon, για να τα εγκαταλείψουν οι μετέπειτα κυβερνήσεις, υπό το βάρος της κυριαρχίας των νεοφιλελεύθερων ιδεών και της πίεσης των συγκεκριμένων ομάδων συμφερόντων, που έβλεπαν τα συμφέροντά τους να πλήττονται από αυτήν την πολιτική, η οποία τους αφαιρούσε τους μηχανισμούς εκείνους, με τους οποίους επέβαλαν την οικονομική και την κοινωνική τους ισχύ, και η οποία πολιτική μετρίαζε τον προσωπικό και τον ομαδικό τους πλουτισμό – τεχνοδομή των μεγάλων επιχειρήσεων, κλασσικοί καπιταλιστές, αλλά και κορπορατιστές εργαζόμενοι, δια των συνδικαλιστικών τους ηγεσιών -, με αποτέλεσμα την πλήρη αποχαλίνωση του συστήματος και την απρόσμενη εμφάνιση της σύγχρονης οικονομικής ύφεσης, η οποία εμφανίστηκε απρόσμενα, για όσους είχαν πιστέψει το νεοφιλελεύθερο ιδεολογικό κατασκεύασμα της δήθεν «αειφόρας ανάπτυξης»).

    Από εκεί και πέρα, ακόμα και στην περίπτωση της μείωσης της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών, μετά την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, ως αποτέλεσμα της υυποτίμησης της νέας δραχμής και του πληθωρισμού, που θα ακολουθήσει, μείωση αυτή δεν αρκεί, ως επιχείρημα υπέρ της μη εξόδου της χώρας από το οθνείο αυτό νόμισμα. Και τούτο διότι η όποια τοποθέτηση, για να είναι πειστική πρέπει να γίνεται συγκριτικά, με την αντίθετή της. Δηλαδή η όποια πτώση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών από την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη, πρέπει να συγκρίνεται με την πτώση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών από την παραμονή της χώρας στην ζώνη του ευρώ.

    Νομίζω ότι έχει γίνει πλήρως αντιληπτό ότι η παραμονή της χώρας στην ζώνη του ευρώ, σε συνδυασμό με την διεθνή ύφεση, αλλά και με την πιστωτική κρίση και την κρίση χρέους, στις οποίες ανοήτως ο ΓΑΠ έριξε την ελληνική οικονομία, με τους αφελείς χειρισμούς του από τον Οκτώβριο του 2009, έχει οδηγήσει, μετά την υπογραφή του αποικιοκρατικού Μνημονίου της Πρωτομαγιάς του 2010, σε έναν μεσοπρόθεσμο αποπληθωρισμό (η ενδιάμεση αύξηση του πληθωρισμού, δεν πρέπει να μας ξεγαλάει, διότι επίκειται και έπεται ο έντονος αποπληθωρισμός, που θα ακολουθήσει – αυτό που ο Ντομινίκ Στρως Καν αποκάλεσε «εσωτερική υποτίμηση» -), με έντονη πτώση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών, η οποία θα εντείνεται προϊόντος του χρόνου και για όσο χρονικό διάστημα εφαρμόζονται οι διατάξεις του Μνημονίου, που επέβαλαν στην χώρα οι μοντέρνοι μεταναζιστές νεοβάρβαροι κατακτητές, που προσκάλεσε και στους οποίους παρέδωσε τα κλειδιά της διακυβέρνησης της χώρας ο ευήθης ΓΑΠ και το αδέξιο και εντελώς άπειρο επιτελείο του. Δείτε στο μπλογκ μου, ανάμεσα στα άλλα και το θέμα : «Η διάλυση των αυταπατών των αγορών για την εγγύηση των χρεών της ευρωζώνης και η ανάγκη αναδιαπραγμάτευσης της ελληνικού χρέους (όχι από τον ΓΑΠ)» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/07/without-gap.html .

    Ως εκ τούτου ο ισχυρισμός, περί πτώσεως της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών, σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, είναι άνευ ουσίας. Και τούτο επειδή αυτό ήδη συμβαίνει, ολοένα και εντονότερα, όντας η χώρα εντός του ευρώ.

    Και η παγκόσμια ιστορική πείρα έχει καταδείξει ότι ο πληθωρισμός είναι καλύτερος από τον αποπληθωρισμό, διότι – έστω και υπό συνθήκες πληθωρισμού – το χρήμα, που ρέει στους αρμούς της οικονομίας, κρατά σε ικανοποιητικά επίπεδα την παραγωγή και τα πραγματικά εισοδήματα, διασώζωντας τον συνολικό πλούτο (το ΑΕΠ) της χώρας, δίνοντας δουλειές στην χειμαζόμενη εργατική δύναμη της χώρας και συντηρώντας την συνολική παραγωγική δραστηριότητα.

    Αντίθετα, σε συνθήκες αποπληθωρισμού, όλα τα μακροοικονομικά μεγέθη εξελίσσονται χειρότερα, από ότι σε συνθήκες πληθωρισμού, ο οποίος, συν τοις άλλοις, βοηθάει στον «θάνατο του ραντιέρη», μέσω της απαξίωσης του εισοδήματός του, για να θυμηθούμε και την διάσημη – για την ωμότητά της, αλλά και την ακρίβεια του περιεχομένου της – ρήση του Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς το 1924, όταν αντιτίθετο στην αποπληθωριστική πολιτική των τότε ευρωπαϊκών κυβερνήσεων (και ιδιαίτερα σε εκείνη της Βρετανίας, η οποία με Υπουργό Οικονομικών τον Ουϊνστων Τσώρτσιλλ, είχε βυθίσει στο χάος την βρετανική οικονομία, με την πολιτική της υπεράσπισης της σκληρής λίρας), προτείνοντας την ευθανασία των ραντιέρηδων, δια του πληθωρισμού του εισοδήματός τους και την άσκηση επεκτατικών οικονομικών πολιτικών από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, για να αποφευχθεί ο οικονομικός μαρασμός και η δημιουργία αχρείαστου πόνου σε ευρύτατα τμήματα των τότε κοινωνιών… Δείτε στο μπλογκ μου και τα θέματα : ‘‘Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ 1929 – 1932 ΚΑΙ Η ΥΦΕΣΗ ΤΟΥ 2008 – 2009 : ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΔΥΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΕΘΩΝ’’ http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/04/1929-1932-2008-2009.html και 29/10/1929 : «Η κατάρρευση της αμερικανικής οικονομίας παραμένει πάντα επίκαιρη 80 χρόνια μετά» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/10/29101929-80.html .

    Γι’ αυτό, όλα πρέπει να εξετάζονται συγκριτικά. Και φυσικά, έχει μεγάλη σημασία το ποιός θα ηγηθεί για την πραγματοποίηση των αλλαγών αυτών, δηλαδή της εξόδου της χώρας από το ευρώ. Διότι είναι αλλαγές, που όντως δεν είναι καθόλου απλές. Αντιθέτως, μάλιστα, είναι δύσκολες και απαιτούν ικανότατο επιτελείο, που θα μπορεί να σταθμίζει τα πράγματα και να παίρνει αποφάσεις.

    Και βέβαια, δεν είναι ο ΓΑΠ ικανός για τέτοιους χειρισμούς, αφού, αν χειριστεί τέτοιου είδους ζητήματα, θα φέρει την πλήρη καταστροφή…

    Ως εκ τούτου αναζητείται μια άλλη κυβέρνηση, για να κάνει τις όποιες τομές χρειασθούν (διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, ακόμα και να μην αποτελεί επιλογή της χώρας, μπορεί αιφνιδιαστικά να μας προκύψει, ως αποτέλεσμα της διάλυσης αυτού του μορφώματος, ή της συρρίκνωσής του και να καταστεί μια αμείλικτη πραγματικότητα).

    Τέτοια κυβέρνηση δεν φαίνεται στον ορίζοντα, πολύ περισσότερο, μάλιστα, που η κατατρομαγμένη και έντρομη από τις καταιγιστικές εξελίξεις του τελευταίου εννεάμηνου, ελληνική κοινωνική και οικονομική ελίτ έχει αγκιστρωθεί πάνω στην μοιραία κυβέρνηση του ΓΑΠ, την συνέχιση τόυ βίου της οποίας επιθυμούν και οι νεόκοποι κατακτητές της χώρας, στους οποίους ο ΓΑΠ και το κυβερνητικό του επιτελείο του είναι εντελώς πειθήνια όργανα, έχοντας μετασχηματισθεί σε μια υποτελή επιτροπή εκτέλεσης των εντολών των κατακτητών, όπως εκείνη η αλήστου μνήμης κυβέρνηση του στρατηγού Γεωργίου Τσολάκογλου.

  7. Ο/Η Βασικά οικονομικά λάθη λέει:

    O Ιωακείμογλου με το άρθρο του στην αυγή(το εγκώμιο της υποτίμησης) που παρατίθεται στην αρχή ως σχετικό τελειώνει το ζήτημα της υποτίμησης. Δεν είναι δυνατόν αριστεροί οικονομολόγοι να ισχυρίζονται οτι η υποτίμηση μετακυλίεται αυτόματα στις τιμές. Ρίχτε του μια ματιά.
    Η αντίρρηση για την έξοδο από το ευρώ σίγουρα δεν είναι στην υποτίμηση που απο την φύση της-σε χώρες και καταστάσεις οπως η ελληνική- είναι γενικά ωφέλιμη. Η συζήτηση αν είναι να γίνει, πρέπει να γίνει πιθανόν κάπου αλλού. Φυσικά η ύπαρξη νομίσματος και η υποτίμηση δεν είναι απο μόνη της ικανή και αναγκαία συνθήκη για να βγεί η χώρα απο την κρίση προσανατολισμένη στις λαϊκές ανάγκες. Είναι όμως αναγκαία. Χρειάζεται βέβαια και η ικανή πολιτική….

  8. Για να υπάρξει, όμως, ικανή πολιτική, που θα απεγκλωβίσει την χώρα από το αποικιοκρατικό Μνημόνιο της αποφράδας Πρωτομαγιάς του 2010, πρέπει να φύγει η παρούσα υποτελής στην τρόϊκα (και κυρίως στην Ευρωζώνη, την ΕΚΤ και την γερμανική πολιτική και χρηματοπιστωτική ελίτ και λιγότερο στο ΔΝΤ, το οποίο υπήρξε πολύ πιο ελαστικό) κυβέρνηση, η οποία είναι «κυβέρνηση υπό εξωτερική καθοδήγηση», θυμίζοντας κατοχική κυβέρνηση. (Δείτε στο μπλογκ μου το θέμα, με τίτλο : «15/2//2010 – 3/3/2010 : Η Ελλάδα υπό μια μοντέρνα μεταναζιστική γερμανική κατοχή» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/03/1522010-332010-seiji-otaku-rebelwork_14.htm ).

    Μόνον έτσι, μπορεί να υπάρξει μια επωφελής επαναδιαπραγμάτευση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Άλλως, η όποια επαναδιαπραγμάτευση θα καταλήξει σε αποτελέσματα, επ ωφελεία των δανειστών και των εκπροσώπων τους.

    Δυστυχώς, μια κυβερνητική αλλαγή δεν είναι ορατή στο προβλεπτό μέλλον, διότι, έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, ουδείς ενδιαφέρεται για την ανάληψη των κυβερνητικών ευθυνών. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια – αν και οι εξελίξεις μπορεί να γίνουν ραγδαίες και να ανατρέψουν άρδην το παρόν πολιτικό σκηνικό.

    Όσο, όμως, ο ελληνικός πληθυσμός ανέχεται την παρούσα κυβέρνηση του ΓΑΠ, κάτω από το βάρος της αντίληψης, που έχει επιβληθεί στην κοινωνία, πως ό,τι γίνεται είναι μοιραίο και αναπόφευκτο, δεν θα υπάρχει εναλλακτική λύση και το ΠΑΣΟΚ, μπορεί, ναι μεν, να υποστεί μια συντριπτική ήττα στις βουλευτικές εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν, αλλά θα μακροημερεύσει στην εξουσία, στηριζόμενο από τους μοντέρνους κατακτητές, που ο ΓΑΠ μας έφερε, αλλά και από την πανικόβλητη ελίτ του τόπου, η οποία έχει αντιληφθεί ότι ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός έχει εισέλθει σε μια άτυπη – αλλά πλήρως υπαρκτή – προεπαναστατική περίοδο, γεγονός, που αποτελεί τον χειρότερο φόβο της (αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η παρούσα προεπαναστατική περίοδος θα ακολουθηθεί από την επαναστατική και τούτο επειδή σε αυτές τις καταστάσεις δεν υπάρχουν και δεν λειτουργούν οι κοινωνικοί αυτοματισμοί, στους οποίους πίστευαν και πιστεύουν – λιγότερο ή περισσότερο – ο Καρλ Μαρξ και οι επίγονοί του). Φυσικά και ένα σημαντικό μέρος του σημερινού «αντιπολιτευτικού» πολιτικού προσωπικού στηρίζει και θα στηρίξει και στο μέλλον την υποτελή κυβέρνηση του ΓΑΠ και η τωρινή πολιτική ρευστότητα, που παρατηρείται, αυτόν τον σκοπό εξυπηρετεί και προφανώς εκεί αποβλέπει, είτε στον χώρα της κεντροδεξιάς, είτε στον χώρο της αριστεράς, δίνοντας τις απαραίτητες ανάσες στην παραπαίουσα κυβέρνηση του ΓΑΠ.

    Αν το κοινωνικό κλίμα της ηττοπάθειας, που έχει περάσει στον ελληνικό πληθυσμό, αλλάξει και αντικατασταθεί από το αντίθετό του, τότε θα έλθει και η ώρα της πλήρους ρευστοποίηση του παρόντος πολιτικού σκηνικού και η ώρα μιας νέας κυβέρνησης, η οποία δεν θα είναι η συνέχεια, ή η μετεξέλιξη της παρούσας και της οποίας νέας κυβέρνησης τα όποια χαρακτηριστικά θα τα δούμε τότε.

    Μέχρι τότε βλέπουμε…

    (Δείτε, επίσης, στο μπλογκ μου το θέμα : «Τα κρίσιμα σφάλματα του ΓΑΠ, η αναγκαιότητα της απόσυρσής του και οι προτάσεις για τον απεγκλωβισμό από το Μνημόνιο και την αναδιαπραγμάτευση του χρέους» http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/07/o-gap-prepei-na-fygei.html ).

  9. Η ηλεκτρονική διέυθυνση του θέματος στο μπλογκ μου, που αναφέρω στην αρχή, είναι : http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/03/1522010-332010-seiji-otaku-rebelwork_14.htm ).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s