Διονύσης Τσακνής: Ο κόσμος έχει ανάγκη την αριστερά του καλού

Posted: 17/08/2010 by ftanei_pia in Αριστερά, Προσωπικότητες και στοχαστές, Συνεντεύξεις
Ετικέτες: , ,

`

Αυγή: Ημερομηνία δημοσίευσης: 15/08/2010
`

`

Συνέντευξη στους: Νίκο Φίλη – Πόλυ Κρημνιώτη

`

`
Όταν έχεις ένα Μνημόνιο πάνω από το κεφάλι σου δεν μπορείς να κατέβεις σφυρίζοντας αδιάφορα και λέγοντας πάμε να φτιάξουμε πάρκα και πλατείες. Όταν έχεις αυτήν τη βαρβαρότητα πάνω από το κεφάλι σου δεν μπορεί να λες ότι το μόνο που μ’ ενδιαφέρει είναι η υποψηφιότητα ενός ανθρώπου με αυστηρά αυτοδιοικητικά κριτήρια.

“Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον” τραγουδούσε ο Διονύσης Τσακνής, και εμείς μαζί του, πριν από 22 χρόνια. Η σημερινή συγκυρία επικαιροποιεί εκ νέου το τραγούδι ωστόσο ο δημιουργός του δεν διστάζει να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του. “Θα ήθελα να το καταργήσουν οι καιροί και οι συνθήκες” λέει και προσβλέπει σε ένα μέλλον που θα ανθίζει “η αριστερά του καλού”, σε μια αριστερά που θα προτείνει τρόπους υπέρβασης από το υπάρχον θλιβερό σκηνικό, σε πόλεις που θα πρωταγωνιστεί ο πολίτης, σε πολίτες ανήσυχους και υποψιασμένους, σε τραγούδια που θα ξανασκύβουν στον λόγο των ποιητών.

Ο Διονύσης Τσακνής σε μια εκ βαθέων συζήτηση μιλά για την κρίση, την αριστερά, τις επικείμενες δημοτικές εκλογές, μιλά για τον Σκαρίμπα, την ποίηση, την τέχνη και τη βιομηχανία των τραγουδιών. “Η ουδετερότητα, τα ροζ τραγουδάκια, οι δήθεν ‘ψύχραιμες’ απόψεις δεν έχουν πια θέση στις μέρες μας. Έχουμε πόλεμο” λέει με νόημα. Ο ίδιος δραστηριοποιείται μέσα από το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και τονίζει εν όψει των δημοτικών εκλογών: “Η αριστερά μπορεί όχι απλώς να κάνει μια δημιουργική αντιπολίτευση, αλλά να προτείνει έναν άλλον τρόπο διακυβέρνησης των δήμων, έναν άλλον τρόπο λειτουργίας και συμπεριφοράς των δημοτικών αρχόντων με έμφαση στη συμμετοχή του πολίτη”. Και συνεχίζει να σκαρώνει τραγούδια.

* Ζούμε στην καρδιά μιας κρίσης. Τι αποτυπώματα θα αφήσει αυτή η κρίση στον πολιτισμό, στη δημιουργία αλλά και στον τρόπο παραγωγής του πολιτισμού;

ια την κρίση θα συζητάμε πάρα πολλά χρόνια. Η κρίση δεν είναι ένα φαινόμενο, το οποίο τώρα φαίνεται μπροστά στα μάτια μας απλώς και μόνο επειδή συνοδεύτηκε από κάποια βάρβαρα οικονομικά μέτρα σε βάρος των εργαζομένων. Έχει να κάνει με τον τρόπο που πλέον οι λαοί της Ευρώπης έχουν βίαια εξαναγκαστεί σε έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης απόλυτα συμβατό με τη λογική του κεφαλαίου, με τη λογική της αγοράς και με τη λογική της αλλοτρίωσης.

* Είναι αυτό που λένε μονοδιάστατη σκέψη;

Είναι κι αυτή μία παράμετρος της κρίσης. Στις μέρες μας βέβαια όταν βλέπουμε και μια τέτοια επίθεση, που γίνεται όχι απλώς σε κεκτημένα αλλά σε πράγματα που τις προηγούμενες δεκαετίες ενδεχομένως θα φάνταζαν αδιανόητα να τα σκεφτεί κανείς, η κρίση παίρνει πιο έντονα χαρακτηριστικά.Έτσι που αναγκάζει κάποιους ανθρώπους που έχουν έναν λόγο στον τομέα της τέχνης, του πολιτισμού, να πάρουν πλέον θέση. Η ουδετερότητα, τα ροζ τραγουδάκια, οι δήθεν “ψύχραιμες” απόψεις δεν έχουν πια θέση σ’ έναν τέτοιο πόλεμο.

* Εννοείτε ότι δημιουργούνται όροι μιας νέας στράτευσης των καλλιτεχνών και των διανοουμένων;

Είναι σαφές αυτό. Κι αν δεν συμβεί, ας είναι ο καθένας υπεύθυνος για τις πράξεις του και για τη στάση του απέναντι στα πράγματα. Δεν είναι δυνατό να σφυρίζουμε αδιάφορα όταν συμβαίνουν όλα αυτά γύρω μας.

* Η καλοκαιρινή συγκομιδή στο θέατρο, τη μουσική είναι προάγγελος μιας τέτοιας παρεμβατικής στάσης των καλλιτεχνών και των διανοουμένων;

“Είναι λίγο νωρίς. Αυτό το κλίμα αρχίζει να διαμορφώνεται τώρα, δεν έχει δώσει ακόμα απτά αποτελέσματα, ώστε να κάνουμε μια κεφαλαιοποίηση μιας τέτοιας στάσης κάποιων καλλιτεχνών. Πιστεύω όμως ότι ήδη δημιουργούνται ομάδες καλλιτεχνών με στόχο την παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα. Έναν μήνα πριν από τη δημιουργία του Αριστερού Βήματος με πρωτοβουλία κάποιων ανθρώπων που ανήκουν στον χώρο της τέχνης, του πολιτισμού, των γραμμάτων, πανεπιστημιακών και διανοούμενων, συναντιόμαστε και ανταλλάσσουμε απόψεις για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαμε να παρέμβουμε και να δείξουμε ότι είμαστε εδώ, ότι ο κόσμος σήμερα έχει ανάγκη απ’ την αριστερά του καλού, όπως λέει κι ένας καλός μου φίλος. Πέρα από το ιδεολογικό στίγμα που μπορεί να δώσει μια τέτοια παρέμβαση, είναι και η ανάγκη του κόσμου να αισθανθεί κάποιους ανθρώπους δίπλα του.

* Ποιοι συμμετέχουν σ’ αυτήν την παρέμβαση;

Η Ιωάννα Καριστιάνη, η Πέπη Ρηγοπούλου, η Κάτια Γέρου, ο Κυριάκος Κατζουράκης, ο Δημήτρης Σεβαστάκης, ο Στάθης, και οι περισσότεροι συνυπογράφουμε το κείμενο του Αριστερού Διαλόγου, το θεωρούμε προϋπόθεση.

* Ποια βήματα θα κάνει αυτό το Αριστερό Βήμα;

Η πολυδιάσπαση της αριστεράς είναι ένα φαινόμενο γνωστό καλά σε όλους. Ανέκαθεν η αριστερά, κι αυτή είναι η ευλογία της, είχε πολλούς τρόπους έκφρασης, πολλές διαφωνίες. Στο παρελθόν βέβαια οδηγήθηκε σε βαρβαρότητες, αυτό ήταν η κατάρα της. Εδώ, όμως, τα πράγματα είναι πλέον τόσο πολύ εκβιαστικά, ώστε το ζητούμενο είναι να μιλήσουμε. Όχι με παράλληλους μονολόγους, που έλεγε ο Σεφέρης, αλλά να μιλήσουμε.

* Ο διάλογος, λοιπόν, είναι αναγκαίος προκειμένου να ξανασκεφτούμε πολλά πράγματα, αλλά χρειάζεται και δράση. Ο κόσμος έχει ανάγκη από μια απάντηση στα προβλήματα της καθημερινότητας που βιώνει σήμερα. Ως προς αυτό τι σκέφτεστε; Μπορεί να γίνει ένα βήμα με τις εκλογές του Νοεμβρίου;

Θεωρητικά αυτό θα μπορούσε να συμβεί. Η πρωτοβουλία η δικιά μας για το Βήμα Διαλόγου συμπίπτει χρονικά με τις εκλογές. Δεν είμαστε εκλογικός μηχανισμός, δεν θέλαμε να πιστωθούμε υπέρ μιας άλλης υποψηφιότητας, δεν είναι εκλογικός ο στόχος μας, υπερβαίνει αυτά τα ζητήματα. Βέβαια, σε κάθε περίπτωση, θα κληθούμε να πάρουμε μία θέση, και θα μπορούσε να γίνει αυτό, και θα ήταν ευκταίο να υπάρξουν συμφωνίες ή και διαφωνίες. Αλλά τα πράγματα είναι ίσως πλέον περίπου δεδομένα, οπότε το να γινότανε η κίνησή μας άλλη μια ομάδα στήριξης θα ακύρωνε τις προθέσεις μας. Είμαι πολύ ευτυχής που βρίσκω παλιούς μου συντρόφους ή συντρόφους της άλλης πλευράς και μπορώ και συζητάω μαζί τους.

* Πιστεύετε ότι το διάβημα μιας ενωτικής παρέμβασης της αριστεράς σ’ αυτές τις εκλογές θα μπορούσε να βρει ανταπόκριση;

Θεωρητικά θα μπορούσε. Αλλά θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Σήμερα το μεγαλύτερο κομμάτι της αριστεράς είναι στο ΚΚΕ. Το ΚΚΕ παίρνει πρωτοβουλίες που έχουν σχέση και με τη δύναμή του και με τη δυνατότητά του να περνάει τις απόψεις του στην κοινωνία αλλά και με τη δικαίωσή του σχετικά με τις πρόσφατες εξελίξεις. Δικαιώνεται, κατά τη γνώμη μου, στην ανάλυσή του για την Ευρωπαϊκή Ένωση, για την ΟΝΕ, για το Μνημόνιο. Κι άλλες δυνάμεις της αριστεράς δικαιώνονται βέβαια, αλλά, μια και λέμε ότι ο κύριος όγκος της αριστεράς σήμερα είναι το ΚΚΕ, είναι δύσκολο να προχωρήσει σε μια ενότητα όλη η υπόλοιπη αριστερά αφήνοντας απ’ έξω το ΚΚΕ.(Ίδε άρθρο ΑΝΤΑΡΣΥΑ)

* Μα το ΚΚΕ μένει απ’ έξω.

Είναι ένα ζήτημα, το οποίο οφείλουν όποιοι έχουν τις πρωτοβουλίες για την ενότητα να το αναδείξουν. Κι όχι να εγκαλέσουν το ΚΚΕ, αλλά να συνεχίσουν με την πρόταση προτεταμένη διαρκώς.

* Βέβαια η αριστερά δεν περιορίζεται μόνο στα όρια του 10% ή 12%. Είναι δυνατόν οποιοσδήποτε πολιτικός σχηματισμός της αριστεράς να περιχαρακώνεται και να μη λαμβάνει υπόψη του την ευρύτερη κοινωνική αριστερά;

Πίστευα και πιστεύω ότι ορισμένα ζητήματα τακτικής πρέπει να αναθεωρηθούν, ορισμένα ζητήματα που αφορούν τις συμμαχίες και τον διάλογο πρέπει να ξανατεθούν. Δεν είναι δυνατόν σήμερα να υπάρχουν λογικές αποκλεισμών λόγω διαφοροποιήσεων. Όταν έχεις ένα Μνημόνιο, μια οικονομική βαρβαρότητα η οποία επελαύνει, όταν έχεις τέτοια περιρρέουσα πολιτική, οικονομική, κοινωνική κατάσταση, δεν μπορείς να προβάλλεις μόνο την καθαρότητα των θέσεών σου.

* Καλό είναι λοιπόν να λέμε ότι δικαιώνεται το ΚΚΕ, αλλά, αν είναι το μοναδικό κόμμα στον κόσμο που λέει αυτά τα πράγματα, τι είδους δικαίωση είναι αυτή; Δεν ήταν αυτή η κουλτούρα του ΕΑΜ, είναι άλλη κουλτούρα.

Ήρθε η ώρα να ξαναδούμε τις λογικές αυτές

* Ακόμα και το ΚΚΕ με τη σημερινή του εκδοχή, μετά τη διάσπαση του ’91, φάνηκε ότι όπου υπήρξαν συγκυρίες και πρόσωπα μπόρεσε να κάνει πολιτικές ανοιγμάτων, όπως για παράδειγμα η πολιτική του μακαρίτη του Αυδή στην Αθήνα. Είχαμε επίσης στην Αθήνα την “Ανοιχτή πόλη”, που με τον Τσίπρα επικεφαλής πήρε το μεγαλύτερο ποσοστό που πέτυχε ποτέ παράταξη της αριστεράς στην Αθήνα. Είναι μια παρακαταθήκη αυτά τα δυο πειράματα για την πόλη;

Ναι είναι. Λείπουν ευπατρίδηδες σαν τον Αυδή στην αριστερά. Θα ήμουν βέβαια ο τελευταίος που θα μηδένιζε τον ρόλο και της “Ανοιχτής πόλης” και της παράταξης του ΚΚΕ στις τελευταίες δημοτικές εκλογές. Ειδικότερα, όμως η υπόθεση με τα σχέδια του Βωβού στον Βοτανικό απέδειξε ότι κάποια πράγματα όταν προκύπτουν από τη βάση είναι ριζωμένα. Υπάρχουν κινήσεις πολιτών που έχουν πάρει τη ζωή στα χέρια τους. Αυτό δείχνει ότι η αριστερά μπορεί όχι απλώς να κάνει μια δημιουργική αντιπολίτευση, αλλά να προτείνει έναν άλλο τρόπο διακυβέρνησης των δήμων, έναν άλλον τρόπο λειτουργίας και συμπεριφοράς των δημοτικών αρχόντων με έμφαση στη συμμετοχή του πολίτη.

* Τώρα έχουμε τον “Καλλικράτη” και το Μνημόνιο.

Με τον “Καλλικράτη” τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Το κράτος επιδιώκει να μετατρέψει τους δήμους στο μακρύ του χέρι και να ακυρώσει οποιαδήποτε δυνατότητα παρέμβασης μπορεί να προκύψει από τις τοπικές κοινωνίες. Ο κόσμος, όμως θέλει να βάλει τους όρους στη ζωή του. Επομένως τίποτα δεν μπορεί να ακυρώσει αυτές τις πρωτοβουλίες και την ανάγκη συσπείρωσης γύρω από ζητήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε το περιβάλλον στο οποίο κινείται η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Όταν έχεις ένα Μνημόνιο πάνω από το κεφάλι σου, δεν μπορείς να κατέβεις σφυρίζοντας αδιάφορα και λέγοντας πάμε να φτιάξουμε πάρκα και πλατείες. Όταν έχεις αυτήν τη βαρβαρότητα πάνω από το κεφάλι σου, δεν μπορεί, να λες ότι το μόνο που μ’ ενδιαφέρει είναι η υποψηφιότητα ενός ανθρώπου με αυστηρά αυτοδιοικητικά κριτήρια.

* Συμφωνείτε με την άποψη ότι τον επόμενο χειμώνα το πολιτικό σύστημα δεν θα είναι το ίδιο με το σημερινό;

Διαφαίνονται τέτοιες κινήσεις ήδη. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πολιτική σκακιέρα εμφανίζονται καινούργιοι παίχτες ούτε ότι ο επιχειρηματικός κόσμος μπαίνει με θρασύτατο τρόπο στην πολιτική με δηλώσεις και στάσεις αποκαλυπτικές των προθέσεων. Το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να παραμείνει το ίδιο. Και ανεξάρτητα από την πολιτική κρίση και το Μνημόνιο, δεν θα μπορούσε να μείνει το ίδιο. Είναι ένα φθαρμένο σύστημα το οποίο έχει καταρρεύσει τόσο πολύ στη συνείδηση του κόσμου, που η αλλαγή του είναι θέμα χρόνου. Βοηθουσών και των εξελίξεων αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή η πτώση έρχεται. Ήδη βλέπουμε αποσκιρτήσεις στο κυβερνών κόμμα, βλέπουμε στη Ν.Δ. διαφοροποιήσεις, διαγραφές, κόμματα, βλέπουμε τους επιχειρηματίες. Δεν είναι δυνατόν παρά να επιχειρηθεί η σωτηρία του συστήματος από ένα διαφορετικό πρόσωπο, το οποίο όμως στην ουσία θα είναι το ίδιο αλλά θα διαφέρει όσον αφορά τις υπάρχουσες μέχρι σήμερα ταμπέλες και πρακτικές. Κι εδώ είναι άλλη μια ευθύνη αλλά και πρόκληση για την αριστερά να αποκαλύψει αυτές τις κινήσεις αλλά και να δείξει δρόμους υπέρβασης όχι μόνο του υπάρχοντος μοντέλου, αλλά κι αυτού που έρχεται να το αντικαταστήσει κι ενδεχομένως είναι πιο βάρβαρο. Άλλος ένας λόγος δηλαδή που η αριστερά πρέπει να σκεφτεί και να αναλάβει πρωτοβουλίες χωρίς να βουλιάζει στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ της.

“Μα βέβαια, βυθιζόμαστε κυρία”

* Πριν από 22 χρόνια τραγουδούσατε “Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον”. Σήμερα;

Σήμερα το δυστύχημα είναι ότι αυτό το τραγούδι το τραγουδάει και η κόρη μου που είναι 11 χρόνων. Και λέω δυστύχημα γιατί αυτό το τραγούδι θα ήθελα να το καταργήσουν οι καιροί, να το καταργήσουν οι συνθήκες. Δυστυχώς εξακολουθεί να είναι επίκαιρο. Αυτό το διάστημα που ζούμε, πέρα από τη στάση μας που πρέπει να είναι καθαρά πολιτική, πρέπει και η τέχνη μας να ακολουθεί αυτόν τον δρόμο. Το να γράφεις ροζ τραγούδια στις μέρες μας δεν λέει τίποτα. Τούτες τις μέρες τελείωσα τη μελοποίηση 12 ποιημάτων του Σκαρίμπα. Ο Σκαρίμπας δεν θεωρείται πολιτικός ποιητής. 85 ποιήματα έχει γράψει όλα κι όλα, μνημεία σουρεαλισμού. Η ποίησή του, ο ανατρεπτικός του λόγος έχουν τέτοια δύναμη, που πιστεύω ότι τέτοιες καταθέσεις είναι απαραίτητες στις μέρες μας. Βέβαια με ένα τραγούδι μπορείς να ξεσηκώσεις τον κόσμο, να τον κατεβάσεις στον δρόμο. Αλλά ο κόσμος δεν έχει μόνο αυτό ανάγκη από την τέχνη. Η ποίηση είναι πάντα ένα πολύ ωραίο αποκούμπι. Σήμερα το να κάνεις ποίηση και να φέρεις ξανά στο προσκήνιο έναν ποιητή σαν τον Σκαρίμπα είναι επαναστατική πράξη. Μας το δίδαξαν αυτό ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης σε δύσκολες στιγμές.

* Γιατί Σκαρίμπα;

Γιατί νομίζω ότι έχω τον ίδιο πυροβολισμό στον εγκέφαλο που είχε κι εκείνος. Τον αγάπησα πάρα πολύ και είπα ότι θα επιστρέψω όταν ωριμάσω. Νομίζω ότι τώρα στα 55 χρόνια μου δικαιούμαι να μελοποιήσω ποίηση.

*Βρίσκετε κάτι επίκαιρο στον Σκαρίμπα;

Θα σας πω έναν ωραίο στίχο του. Αναφερόμενος σε μια κυρία που βρισκόταν στον Τιτανικό, επίκαιρο μια και προσφάτως η Ελλάδα παρομοιάστηκε με τον Τιτανικό, της λέει: “Μα εκεί που ενώ το πλοίο πλέει ή δεν πλέει / τον πλοίαρχο κρατεί αχνή και κρύα / γρίκισα σαν κάποιο τίναγμα, του λέει / μα βέβαια, βυθιζόμεθα κυρία”. Αν αυτό σήμερα δεν λέει κάτι, ελάτε να συζητήσουμε άλλα πράγματα. Αυτά που μας δίδαξαν οι δάσκαλοί μας είναι πολύ σοβαρές παρακαταθήκες. Η πραγματική τέχνη μπορεί να εμπνεύσει πλάι και στο τραγούδι, το οποίο έχει έναν σαφή κοινωνικό προβληματισμό.

* Ποιοι είναι οι δάσκαλοί σας;

“Ο Μίκης και ο Μάνος. Και όχι μόνον αυτοί. Ό,τι προϋπήρξε της γενιάς μου, έχει συντελέσει στην αισθητική και τη δημιουργία μου. Οι μεγαλύτερες επιρροές μου, όσο κι αν με επηρέασε η ευρωπαϊκή και αμερικανική μουσική σκηνή, είναι το δημοτικό τραγούδι και το λαϊκό. Εκεί ήρθαν και κούμπωσαν και τα κλασικά ακούσματα λόγω των σπουδών μου και τα έντεχνα τραγούδια στη δεκαετία του ’70 όπου ανδρώθηκα”.

* Μίκης και Μάνος δεν ακούγονται στα ΜΜΕ.

Είναι πρώτα να γελάς και μετά να αναρωτιέσαι πώς διαμορφώνεται πλέον το ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό τοπίο στη χώρα μας. Ακόμα και σε σταθμούς που θα περίμενες κάτι διαφορετικό, κυριαρχεί το play list. Αυτό το play list κάποιος πρέπει να το προγραμματίσει, να το ετοιμάσει. Όταν οι προγραμματιστές αυτής της βάσης δεδομένων είναι παιδιά που έχουν ελάχιστη σχέση με τη μουσική και με την ιστορία της μουσικής στην Ελλάδα, ή έχοντας άλλα ακούσματα ή έχοντας άλλες εντολές από τα αφεντικά τους είναι λογικό να απουσιάζει και ο Μίκης και ο Μάνος, ο Τσιτσάνης, ο Βαμβακάρης, ο Παπαϊωάννου.

* Η δισκογραφική βιομηχανία πνέει τα λοίσθια. Μπορούμε να μιλήσουμε για ελπιδοφόρα προοπτική στο τραγούδι;

Από μία έννοια, ναι, διότι ο κόσμος δεν θα πάψει ποτέ να έχει την ανάγκη να τραγουδήσει. Ούτε οι δημιουργοί θα πάψουν να εκφράζονται. Ο τρόπος δημοσιοποίησης της εργασίας των καλλιτεχνών θα αλλάξει, μπορεί να αλλάξει βίαια ή σταδιακά αλλά θα αλλάξει. Το στοίχημα δεν έχει κερδηθεί ακόμα. Το διαδίκτυο είναι ένας τρόπος, οι συναυλίες είναι ένας καλά δοκιμασμένος τρόπος στις προηγούμενες δεκαετίες. Παλιά δεν διανοούνταν οι καλλιτέχνες να “χτυπήσουν” δίσκο πριν δοκιμάσουν τα τραγούδια τους στο πάλκο. Βέβαια οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Όμως βλέπουμε και τώρα ελπιδοφόρα μηνύματα. Βλέπουμε καλλιτέχνες που αγνοούνται από το δισκογραφικό ή το σύστημα των ΜΜΕ να έχουν το δικό τους φανατικό κοινό.

* Εσείς φύγατε νωρίς από τη βιομηχανία του ακροάματος.

Δυστυχώς επιβεβαιώθηκα όταν έλεγα στα στελέχη της εταιρείας, απ’ την οποία αποχώρησα, ότι σπρώχνουν τον κόσμο στην πειρατεία, ότι δολοφονούν τη δισκογραφία με τον χειρότερο τρόπο. Μ’ αυτήν τη λογική όμως χτυπήθηκε το ελληνικό τραγούδι. Οι μεγάλες πολυεθνικές είναι πλέον απρόθυμες να εκδώσουν νέες ελληνικές παραγωγές υπέρ της διανομής ξένων προϊόντων που έρχονται στην Ελλάδα. Έχουμε πια φτάσει στο σημείο ακόμα και ανεξάρτητες εταιρείες, οι οποίες πίστευα ότι μπορούσαν να συμβάλουν στην εκτόνωση της κρίσης, να επιβάλλουν αποικιοκρατικούς όρους. Αναγκάζουν ειδικά τους νέους δημιουργούς να τους δώσουν έτοιμη τη δουλειά τους, πληρωμένη από τους ίδιους, και απλώς εκείνοι να την εκδώσουν. Αυτά είναι τα νέα ήθη στη δισκογραφία και οι νέοι πρέπει να βρουν τρόπους να αντισταθούν. Εγώ, για παράδειγμα, τον Σκαρίμπα θα τον εκδόσω στη “Νεφέλη”, σε έναν ιστορικό εκδοτικό οίκο βιβλίων. Θα είναι μια έκδοση με το βιβλίο σε επιμέλεια της Κατερίνας Κωστίου, με ενσωματωμένο το cd. Ο δίσκος μου, δηλαδή, θα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια.

Σχόλια
  1. Ο/Η αλλος λέει:

    σχολιασμός ενός μόνον σημείου. Ο Δ. Τσακνής δηλώνει: είναι δύσκολο να προχωρήσει σε μια ενότητα όλη η υπόλοιπη αριστερά αφήνοντας απ’ έξω το ΚΚΕ

    Αυτή η φράση μόνον αν εκληφθεί ως δήλωση αγνών προθέσεων απέναντι στα ποικιλόμορφα βιώματα της πολυδιάσπασης της Αριστέρας, έχει κάποιο πολιτική αξία, αφού ο μεγαλύτερος διασπαστής της Αριστεράς, αλλά και του εργατικού κινήματος είναι το ΚΚΕ.

    Το ΚΚΕ στηρίζεται και υλοποιεί μια συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη: Θεωρεί ότι αυτό είναι το εξουσιοδοτημένο κόμμα της εργατικής τάξης, το οποίο θα την οδηγήσει στην απελευθέρωσή της από τα καπιταλιστικά δεσμά, όταν θα αναλάβει το ίδιο και θα επιβάλει την δικτατορία του.(Διότι, ως γνωστόν η δικτατορία του προλεταριάτου είναι δικτατορία του κόμματος της πρωτοπορείας του)

    Μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή, όλοι οι άλλοι είναι εν δυνάμει εχθροί μας και έτσι πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε. Όποιος δεν βλέπει σήμερα τι είναι το ΚΚΕ και ποιός είναι ο ρόλος του στο μαζικό κίνημα και μιλάει για ενότητα, μάλλον δεν καταλαβαίνει τι του γίνεται! Και πράγματι, αν το πιστεύει υπάρχει μόνον ένας τρόπος να την πραγματοποιήσει. Να πάει να γραφτεί και να γίνει μέλος του ΚΚΕ. Θα πρέπει βέβαια να περάσει την δοκιμασία του «δόκιμου» μέλους, όπως οι μοναχοί περνούν τις αντίστοιχες δομιμασιές πριν πάρουν το χρίσμα.

    • Ο/Η ftanei_pia λέει:

      @ Άλλος 16/08/2010 at 12:00

      Λιγότερη απολυτότητα θα έλεγα φίλε μου. Είδαμε τα χαϊρια μας και που αυτή (εκτός των άλλων) μας οδήγησε
      Ας μην είμαστε και τόσο σίγουροι ότι εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές του ΚΚΕ μας βλέπουν (και εσαεί) σαν εν δυνάμει εχθρούς, άρα και εμείς έτσι πρέπει να τους βλέπουμε (κατά τα λεγόμενα σου).
      Νομίζω, είναι οτι το χειρότερο, ιδίως σήμερα, που όλα τα σκιάζει η φοβέρα του Χρυσοχοϊδη-ακροδεξιάς-ΜΜΕ και τα πλακώνει η σκλαβιά του ΔΝΤ-ΕΕ-Παπανδρέου.
      Ούτε να θεωρούμε και τόσο δεδομένη (και για πάντα) την ταύτιση τους με την ηγεσία και τις επιλογές της.
      Και οπωσδήποτε με τέτοιες απόλυτες απόψεις, φρονώ πως αυξάνουν οι πιθανότητες , βοηθούσης και της «αυτοεκπληρούμενης προφητείας», κάποτε να ισχύσουν…
      `
      Για να δούμε όμως και την «καμπούρα» της δικιάς μας «γκαμήλας»:
      Τι εικόνα παρουσιάζουμε στην κοινωνία;
      Ποια πρόταση διεξόδου από την κρίση έχουμε και με βάση ποιο πολιτικό σχέδιο καλούμε τον κόσμο να έρθει μαζύ μας;
      Μήπως έτσι βοηθούμε, άθελα μας, την ηγεσία του ΚΚΕ στο παιχνίδι της;
      `
      Αλλά και οι αδιάκοπες μεταγραφές-διασπάσεις, ως επί το πλείστον για ιδιοτελείς λόγους, δίνουν ελκυστική ή απωθητική εικόνα για το χώρο μας , ώστε (και σαν σκέψη) κάποιοι να στραφούν σε μας;
      «Σε ποιους»λένε; Σ’αυτούς που δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους; Σ’αυτούς που ανά τακτά χρονικά διαστήματα διασπώνται και δίνουν «φιλί της ζωής» στο ΠΑΣΟΚ;
      «Με ποιους να συνεργαστούμε»,λένε; Μ’αυτούς που στις επερχόμενες εκλογές έχουν αρχίσει τα φλέρτ με υποψηφίους του κόμματος που τόλμησε και έφερε στη χώρα τη χειρότερη πληγή και κατάρα που λέγεται ΔΝΤ;
      Ή με όσους κατεβάζουν υποψηφίους, όπως στην Δυτική Αττική, ανθρώπους που είχαν παρτίδες με τους Λάτσηδες και τη διαπλοκή;
      ΕΔΩ;
      και
      ΕΔΩ
      Ή αλλού π.χ. Περιφ. Πελοποννήσου όπου βλέπουμε πως παρακάμπτεται η θέληση των τοπικών κοινωνιών (παραπάνω άρθρο);
      Δεν παραβλέπω βέβαια να στηλιτεύσω τις «διαδικασίες» του ΚΚΕ, που πριν ένα περίπου μήνα (δι)όρισε, χωρίς να ρωτήσει καμμιά απολύτως «βάση» τους υποψηφίους του, ούτε θέλω να «βγάλω λάδι» καμμιά ηγεσία και κανένα έντονα αυταρχικό, αντιδημοκρατικό-διασπαστικό ΚΚΕ.
      Όμως, καλό είναι ταυτόχρονα να κοιτάμε και τα δικά μας, και να προσπαθούμε να τα διορθώνουμε, πριν κατηγορούμε (και δικαίως) τους άλλους.

  2. Ο/Η Ili Geri λέει:

    θα συμφωνήσω ότι δεν ειναι ανεδαφική η αναλυση του «αλλος» συμφωνώ και με σένα ftanei_pia…

    Ο εχθρός είναι κοινός και δεν βοηθα την κοινωνία μας καμιά «εμφύλια» διαμάχη όλων όσων έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις … απέναντι του γιατί απλά τον ενισχύουν…

    Ενα παράδειγμα που πιστευω δείχνει το μεγεθος της νίκης των εχθρων της κοινωνίας μας … «απο χέρι» ..

    ΧΤΕΣ στην αντιδραση της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ εναντιον της ΕΘΝΙΚΟ-ΣΟΣΙΑΛΗΣΤΙΚΗΣ συναντησης (άρον-άρον) Νετανιαχου-Παπανδρεόυ (που ουτε ο πρεσβης του Ισραήλ δεν τόλμησε να παραστεί ..).. ποσο διαφορετικό θα ήταν το μηνυμα αν οι δυο συγκεντρωσεις-πορειες ήταν μία ?!!… ποσο μεγαλυτερη η συμμετοχή και φυσικά ο ενθουσιασμός και ο παλμός… η ελπίδα ότι κατι δυνατό γεννιέται … επιτελους μια διορατική συμμαχία με προοπτική νικης της κοινωνίας..

    Παντως επιδή βρεθηκα κι εγω στις διακοπές μου σε μικρες αγροτικές κοινωνίες (και στα «καφενεία» που λέμε ..) έχω καταλήξει σε ένα ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ που το καταθετω κι ελπίζω να αξιολογηθεί από έμπειρους αναλυτές:

    ΠΡΟΤΕΙΝΑ σε όλους απλά να μη ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ/ΛΑΟΣ – ΝΔ,
    όχι μόνο στις περιφερειακές (όσους υποψηφιους δηλαδή παίρνουν το γνωστό «χρίσμα» από τους «Αχρηστους» κομματικούς εκμεταλευτές,
    αλλά και σε κάθε νέα εκλογική αναμέτρηση..
    ΑΛΛΑ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΨΗΦΙΖΟΥΝ κάποιο μικρότερο κόμμα και ΟΧΙ ΛΕΥΚΟ/ΑΚΥΡΟ..

    Ειναι εντυπωσιακό ποσο ευκολα απορρίπτουν (για δικούς του λόγους ο καθενας τα αμμεσως μικροτερα κομματα..) οπότε η μόνη «γραμμή άμυνας» που διαπίστωσα ότι υπήρχε ήταν να τους αναφέρω κόμματα όπως «κυνηγών», «ΑΝΤΑΡΣΥΑ» , «ΚΟΤΕΣ», «ΧΑΡΙΖΩ», «Παλια δημοκρατία» … και ότι άλλο «εντυπωσιακό» σαν όνομα μου ερχόταν χωρίς να «προκαλεί αντανακλαστικά..» άρνηση…

    Βέβαια κάποιοι ελάχιστοι «συνηδητοποιημένοι» … κατανοουσαν την «προσεγγιση» και την στρατηγική…
    Δυστυχώς όμως οι περισσότεροι κυριολεκτικά είναι «κολλημένοι» στον δικομαμτισμό και μαλλιστα ενισχυμμένα-διανθισμένα πλεον με την «γκλαμουριά» των νεων-«δυνατών» υποψηφίων σε νεους «δυνατούς» δήμους…
    Σαν νεοι «πραίτωρες» τρέχουν να προσφερουν «υπηρεσίες» για να εισπράξουν (οιμέ..!) ρουσφέτια και ρουσφετάκια … καποια στιγμή στο μελλον … εστω κι να βριζουν .. κάθε φορά … εστω κι αν λένε «όλοι το ίδιο είναι» …

    Επιμένω όμως ότι ειναι μια μοναδική ευκαιρία να συμβάλλουμε όλοι ώστε ..
    ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΤΡΙΠΤΥΧΟ ΠΑΣΟΚ/ΛΑΟΣ – ΝΔ .. : ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΛΕΥΚΟ-ΑΚΥΡΟ..

  3. Ο/Η γιαννης ιωαννου λέει:

    …η αντοχη στην υπαιθρο-επαρχια των πολιτικων παραγοντων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ εχει πολλες εξηγησεις…μια , πολυ απλη , μπορουν και προσφερουν μικροεξυπηρετησεις -μικρες μεν σημαντικες δε , εφοσον οι «αλλοι»( αριστεροι εντος η εκτος εισαγωγικων) προσφερουν ατελειωτες θεωρητικες διαμαχες ,αυτοδιπλασιαζομενες μεσω διαπασεων , αποσχισεων κατα περιοδους…
    …ασφαλως για τους ηδη δημαρχους κλπ παιζει ρολο οτι μεσω εργολαβιων, προμηθειων κλπ ειναι συχνα η σημαντικοτερη πηγη διανομης εισοδηματος…στοιχειο ιδιαιτερα χειροπιαστο …

    …για την μεταφυσικη αντιμετωπιση του ΚΚΕ λιγο-πολυ ως ενος μονολιθικου πολιτικου οργανισμου -δηθεν αδιαπεραστου απο το εν γενει κοινωνικο γίγνεσθαι -συνηθη αντιληψη σε πολλους της «ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ» αλλα και τησ «αλλης» αριστερας, σημειωνω μονον οτι σε ΓΑΛΛΙΑ-ΙΤΑΛΙΑ τα συνδικατα ειναι διαιρεμενα σε ομοσπονδιες φιλικες σε κομματα εδω και πολλες δεκαετίες…
    …παραπεμπω σε μια απλη αναγνωση καποιων τυχαιων φυλλων του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ ΓΙΑ να δαιαπιστωσει οποιοσδηποτε οτι ο χωρος του ΚΚΕ στην κομματικη του εφημεριδα παρουσιαζεται με συγκεκριμενες και συγκροτημενες θεσεις για ενα ευρυ φασμα προβληματων τη ςελληνικης κοινωνιας…η υπολοιπη αριστερα οσο δεν εχει επεξεργασιες για τα αντιστοιχα θεματα θα δυσκολευεται να πεισει μονον με ιδεολογικα επιχειρηματα…και ειδικα αν θεωρει τοκ κοσμο του ΚΚΕ ως «ανεπιδεκτους μαθησεως»-οπως καποιοι ημιμαθεις δημοδιδασκαλοι στα σχολεια της δεκαετιας του 60…

  4. Ο/Η ενας λέει:

    Και τώρα που ο Τσακνής στηριζει ανοιχτά ΚΚΕ; Μήπως να τον ακολουθήσουμε;

  5. Ο/Η Ili Geri λέει:

    Ο καθενας θα ακολουθησει την συνειδηση του, την καρδιά και ..τις επιλογές που θα του «δοθούν» .. αρκεί όμως να σκεφτεί και ΓΕΝΙΚΑ και όχι μόνο τοπικά:

    ΠΡΟΤΕΙΝΑ σε όλους απλά ΝΑ ΜΗ ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ/ΛΑΟΣ – ΝΔ,
    όχι μόνο στις περιφερειακές (όσους υποψηφιους δηλαδή παίρνουν το γνωστό “χρίσμα” από τους “Αχρηστους” κομματικούς εκμεταλευτές,
    αλλά και σε κάθε νέα εκλογική αναμέτρηση..
    ΑΛΛΑ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΨΗΦΙΖΟΥΝ κάποιο μικρότερο κόμμα και
    ΟΧΙ ΛΕΥΚΟ/ΑΚΥΡΟ..

  6. Ο/Η σπύρος λέει:

    αυτός ο λαός δε σώζεται με τίποτα. Καλύτερα να φύγουμε όλοι μετανάστες και να έρθουν να μείνουν εδώ λογικά όντα από αλλού. Ο έλληνας μαλλον πρεπει να εκλείψει για να διασωθει ο ελληνικος πολιτισμος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s