Έφοδος στον ουρανό ή αποσύνθεση; (Επίκαιρη επαναδημοσίευση)

Posted: 12/09/2010 by ftanei_pia in Αριστερά, Παρεμβάσεις, ΣΥΡΙΖΑ
Ετικέτες: , , ,

`

Εισαγωγή: Επανα-δημοσιεύουμε το άρθρο του Πάνου  Τότσικα της 5/8/2009 , που σε γενικές γραμμές, οι σημερινές εξελίξεις στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ  το κάνουν επίκαιρο..

`

Footsteps

Tο ζητούμενο στον ΣΥΡΙΖΑ είναι «ούτε ένα βήμα πίσω» ή «δέκα βήματα μπροστά» ή, ακόμη περισσότερο, μία «έφοδος στον ουρανό»;

`

Ας επανα-στοχαστούμε για τους στρατηγικούς στόχους, την πολιτική παρέμβαση, την τακτική, τις συμμαχίες, την οργάνωσή του ΣΥΡΙΖΑ.

Του Πάνου Τότσικα

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα σημαντικό πολιτικό εγχείρημα, μια «σύνθεση» αριστερών πολιτικώνοργανώσεων και ανένταχτων της αριστεράς. Κάποιοι το είδαν απλώς ως εκλογική σύμπραξη, προκειμένου να πετύχουν την κοινοβουλευτική τους επιβίωση και να διατηρήσουν τον γραφειοκρατικό μηχανισμό τους. Ήταν κυρίως αυτοί που επέμεναν να προηγείται η λέξη «Συνασπισμός» στη σύνθετη ονομασία αυτού του εκλογικού σχήματος. Έτσι, μας προέκυψε ο «Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς – ΣΥΡΙΖΑ», με αποτέλεσμα να «μπερδεύεται» το νέο πολιτικό σχήμα με τον υφιστάμενο «ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ», δηλαδή με την κύρια συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ. Oυσιαστικά, κατέληξε το νέο πολιτικό σχήμα να ονομάζεται από κάποιους «ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ» και ο περισσότερος κόσμος να μην ξέρει ποιος είναι ο επικεφαλής – εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, ποια είναι η σχέση του προέδρου του «Συνασπισμού» με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μέσα από μια περίοδο σύγχυσης ( και απαράδεκτης ανοχής από τις περισσότερες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και αρκετούς ανένταχτους), φτάσαμε στις πρόσφατες ευρωεκλογές, όπου ο πρόεδρος και ελάχιστα, συγκεκριμένα, «εκλεκτά» στελέχη του «Συνασπισμού», ανέλαβαν εργολαβικά την εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ, με δεκάδες Συνεντεύξεις Τύπου, εμφανίσεις στα ΜΜΕ κλπ. Αμέσως μετά, έσπασε το «απόστημα» (όπως είπε μια καλή συντρόφισσα) που υπήρχε στον ΣΥΡΙΖΑ. Αν σε αυτό συνέβαλλε η προαναγγελθείσα «παραίτηση» και η μετέπειτα υπαναχώρηση Αλαβάνου, τότε αυτό θα πρέπει να καταγραφεί ως θετικό γεγονός, στο βαθμό που οτιδήποτε άλλο φαίνεται ότι δεν μπορούσε να ταρακουνήσει τις κατεστημένες αντιλήψεις.

Σήμερα τα ζητήματα που τίθενται επί τάπητος, είναι τα ακόλουθα:

– μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίσει να υπάρχει όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση;

– το ζητούμενο στον ΣΥΡΙΖΑ είναι «ούτε ένα βήμα πίσω» ή «δέκα βήματα μπροστά» ή, ακόμη περισσότερο, μία «έφοδος στον ουρανό»;

Αν ισχύει το τελευταίο, τότε θα πρέπει να περάσουμε από τη σημερινή «αποσύνθεση» του

του ΣΥΡΙΖΑ στην «ανασύνθεση», όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά συνολικά της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αν δεν επιδιώκουμε απλώς κάποιες μεταρρυθμίσεις, κάποιες επιμέρους βελτιώσεις της σημερινής κατάστασης, τότε οφείλουμε να επανα-στοχαστούμε και να επαναβεβαιώσουμε ότι:

Στρατηγικός μας στόχος, εξακολουθεί να παραμένει η ανατροπή του κυρίαρχου σε παγκόσμιο επίπεδο σήμερα κοινωνικο-οικονομικού συστήματος που θεμελιώνεται στην εκμετάλλευση των ανθρώπων και της φύσης από κάθε είδους κεφαλαιοκράτες, η

«κοινωνική απελευθέρωση» και η «κοινωνική δικαιοσύνη». Ο στρατηγικός μας στόχος, παραμένει αντισυστημικός-αντικαπιταλιστικός- διεθνιστικός.

Πολιτικός μας στόχος, όσον αφορά τη χώρα μας, είναι η ανατροπή του κυρίαρχου σήμερα δικομματικού-διπολικού πολιτικού συστήματος και η λειτουργία ενός διαφορετικού, αριστερού μοντέλου διαχείρισης, πέρα από την κερδοσκοπία, την εκμετάλλευση και την ιδιοποίηση του κοινωνικού, φυσικού και πολιτιστικού πλούτου. Αυτό σημαίνει διαμόρφωση και διατύπωση εναλλακτικών προτάσεων για όλα τα σημαντικά ζητήματα που αντιμετωπίζει

σήμερα η χώρα, δηλαδή επεξεργασία άλλων πολιτικών για τους επιμέρους θεματικούς τομείς (οικονομία, παιδεία, υγεία, κοινωνική αλληλεγγύη, περιβάλλον, πολιτισμός κ.ά).

Αυτό σημαίνει υπέρβαση της σημερινής εύκολης και απλής αντιμετώπισης καίριων προβλημάτων δια της «ιδεολογικοποίησής» τους και της στείρας καταγγελίας των υπευθύνων.

Οσον αφορά την Τακτική και τις Συμμαχίες για να επιτύχουμε τους πολιτικούς μας στόχους, θεωρείται αναγκαία η μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση γύρω από συγκεκριμένους άξονες. Αυτό σημαίνει ότι δεν αποκλείεται κατ’αρχήν και κάτω από κάποιες προϋποθέσεις η συνεργασία «ακόμα και με τον διάβολο» προκειμένου να πετύχουμε τους άμεσους και διάφανους σε κάθε περίπτωση στόχους μας (κάτι που είναι εντελώς διαφορετικό από το να υιοθετήσουμε την άποψη «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»). Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε να υπάρξει κοινή δράση και συνεργασία όχι μόνο με τους Οικολόγους-Πράσινους αλλά και με άλλα αντιπολιτευόμενα κόμματα και σχήματα για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων αντιλαϊκών και αντιπεριβαλλοντικών καταστάσεων και πολιτικών.

Όσα αναφέρονται παραπάνω αφορούν προφανώς συνεργασίες και συμμαχίες για επιμέρους ζητήματα και όχι βέβαια σε στρατηγικής σημασίας ζητήματα ή σε δυνατότητα συμμετοχής σε κυβερνήσεις με δυνάμεις του διπολισμού. Χωρίς να αποκλείεται ωστόσο η κάτω από συγκεκριμένες, αναγκαίες, ακραίες και σπάνιες συνθήκες, η «κοινοβουλευτική ανοχή» μιας τέτοιας κυβέρνησης, ακόμη και η υπό όρους στήριξή της, προκειμένου να μην περάσουν κάποια σημαντικά αντιλαϊκά μέτρα.

H «ανασύνθεση» προϋποθέτει και επιβάλλει διαφορετική οργάνωση

Aν στρατηγικοί μας στόχοι είναι η κοινωνική απελευθέρωση και η κοινωνική δικαιοσύνη, τότε θα πρέπει να επινοήσουμε τους τρόπους και τα μέσα που θα πετύχουμε

αυτούς τους στόχους. Και κυρίως να επινοήσουμε τους τρόπους διακυβέρνησης της νέας κοινωνίας που θέλουμε να εγκαταστήσουμε στη θέση της σημερινής.

Είναι γνωστό ότι οι μέχρι σήμερα απόπειρες εγκαθίδρυσης μιας νέας κοινωνικής οργάνωσης οδηγήθηκαν σε αποτυχία είτε κάτω από την συντριπτική πίεση των αντίπαλων στρατοπέδων είτε ως αποτέλεσμα των εσωτερικών τους αντιφάσεων.

Σύμφωνα με την Χάνα Άρεντ,(1) «μοναδικά αληθινά προϊόντα των ίδιων των επαναστάσεων είναι τα ‘Συμβούλια’, σε αντίθεση προς τα επαναστατικά κόμματα και τις ιδεολογίες…Είναι η μοναδική εναλλακτική λύση που έχει παρουσιαστεί στην ιστορία και έχει παρουσιαστεί κατ’ επανάληψη…και φαίνεται να ανταποκρίνεται και να ξεπηδά από την ίδια την εμπειρία της πολιτικής δράσης…Τα ‘Συμβούλια’ υποστηρίζουν: θέλουμε να μετέχουμε, θέλουμε να συζητούμε, θέλουμε η φωνή μας να ακουστεί δημόσια, θέλουμε να έχουμε τη δυνατότητα να καθορίζουμε την πολιτική εξέλιξη της χώρας μας… τα κόμματα είναι εντελώς ακατάλληλα, εκεί μέσα οι περισσότεροι από μας δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από ψηφοφόροι που τους μεταχειρίζονται. Aλλά άν μονάχα δέκα από μας καθήσουμε γύρω από ένα τραπέζι, καθένας μας εκφράζοντας τη γνώμη του, καθένας μας ακούγοντας την γνώμη των άλλων, τότε μέσω της ανταλλαγής των απόψεων μπορεί να προκύψει ένας ορθολογικός σχηματισμός της γνώμης. Επίσης εκεί θα γίνει φανερό ποιος από μας είναι ο καταλληλότερος για να εκπροσωπήσει την άποψή μας στο αμέσως ανώτερο ‘Συμβούλιο’, όπου, με τη σειρά της η άποψή μας θα διευκρινισθεί μέσα από την επίδραση άλλων απόψεων, θα αναθεωρηθεί ή θα αποδειχθεί λανθασμένη…Όποιος δεν ενδιαφέρεται για τις κοινές υποθέσεις θα πρέπει απλώς

να ικανοποιείται με όσα έχουν αποφασιστεί χωρίς αυτόν. Αλλά η δυνατότητα συμμετοχής

πρέπει να δίνεται στον καθένα…»

Και η Χάνα Άρεντ, περιγράφοντας τα ‘Συμβούλια’ ως «..νέα μορφή διακυβέρνησης…» που «…εξαφανίστηκε πάντα και παντού, καταστράφηκε είτε απ’ ευθείας από την γραφειοκρατία των εθνικών κρατών ή από τους μηχανισμούς του κόμματος…», καταλήγει: «…κατά πόσο το σύστημα των ‘Συμβουλίων’ είναι μια καθαρή ουτοπία, δεν το ξέρω-οπωσδήποτε θα ήταν μια ουτοπία του λαού και όχι των ιδεολόγων…».

Αν τα ‘Συμβούλια’, με την σύγχρονη εκδοχή τους, θα μπορούσαν τελικά να αποτελέσουν την εναλλακτική μορφή διακυβέρνησης στα πλαίσια μιας απελευθερωμένης και δίκαιας κοινωνίας, τότε τι μορφές οργάνωσης της κοινωνικής αντίστασης πρέπει να επινοήσουμε απέναντι στο σημερινό κυρίαρχο κοινωνικό οικονομικό σύστημα, τον καπιταλισμό και το διπολικό πολιτικό σύστημα που το στηρίζει;

Το ζήτημα που τίθεται σε τελευταία ανάλυση συνίσταται στο εξής: μπορούν τα σημερινά αριστερά κόμματα και οργανώσεις να αποτελέσουν τους απαιτούμενους φορείς συσπείρωσης και αντίστασης των πολιτών ώστε να δημιουργηθούν οι απαραίτητες συνθήκες

ανατροπής του σημερινού κυρίαρχου συστήματος; Η, με άλλα λόγια, είναι δυνατόν τα σημερινά αριστερά κόμματα και οργανώσεις να αποτελέσουν ένα αποτελεσματικό μηχανισμό για την αντιμετώπιση των κυρίαρχων αντίπαλων μηχανισμών στην προοπτική μιας μελλοντικής απελευθερωμένης και δίκαιας κοινωνίας;

Απαντάμε κατηγορηματικά : Όχι. Κι’αυτό ισχύει και για τον ΣΥΡΙΖΑ, με την σημερινή του δομή. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί όπως είπαμε στην αρχή αυτού του κειμένου, ένα σημαντικό

πολιτικό εγχείρημα. Και θα παραμείνει ως τέτοιο, αν μετεξελιχθεί έγκαιρα, άμεσα θα λέγαμε, σε έναν διαφορετικό πολιτικό φορέα ο οποίος δεν θα συσπειρώνει απλώς μια σειρά

πολιτικές οργανώσεις και κάποιους ανένταχτους σε εκλογική – πολιτική βάση, αλλά θα τους δίνει τη δυνατότητα να συναποφασίζουν από κοινού.

Μέσα από κοινές πολιτικές πρακτικές στο μαζικό κίνημα, μπορούν να οικοδομηθούν σχέσεις εμπιστοσύνης και ενότητας ανάμεσα στα πολιτικά υποκείμενα που νοιάζονται για την ανάπτυξη του μαζικού κινήματος, και θεωρούν αυτή την ανάπτυξη ως βασική προϋπόθεση για την πολιτική ανασυγκρότηση της Αριστεράς. Τα πολιτικά υποκείμενα που στρατεύονται στην υπόθεση της ανασυγκρότησης της αριστεράς, θα πρέπει να συγκροτούνται τα ίδια στο «εσωτερικό» των κινημάτων. Αυτό σημαίνει ότι οι όποιες αποφάσεις αφορούν το πρόγραμμα, τις θέσεις, τις απόψεις και την εν γένει φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα πρέπει να εισέρχονται «επεξεργασμένες» από κάπου αλλού, «απ’έξω», αλλά να είναι αποτέλεσμα όλων όσων συμμετέχουν στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και θέλουν να πάρουν μέρος στην επεξεργασία τους. Ο εσωτερικός διάλογος – ως στοιχείο παραγωγής γραμμής – μπορεί να είναι γόνιμος, μόνον αν θα τροφοδοτείται από εμπειρίες των συλλογικών πρακτικών άσκησης πολιτικής. Αυτό σημαίνει, λειτουργία κλαδικών και θεματικών επιτροπών, σε τοπικό, περιφερειακό και κεντρικό επίπεδο προσανατολισμένες στα αντίστοιχα μαζικά κινήματα του χώρου τους ή της θεματικής τους. Αυτό σημαίνει ότι οι όποιες ουσιαστικές αποφάσεις λαμβάνονται από αυτούς που συμμετέχουν στις τακτικές και έκτακτες συνελεύσεις των κλαδικών και θεματικών επιτροπών και τα όργανά τους και όχι από τους όποιους μηχανισμούς των κομματικών οργανώσεων ή των εκπροσώπων τους, στα πλαίσια μιας ανεξέλεγκτης, όπως σήμερα «Γραμματείας» του ΣΥΡΙΖΑ.

Γίνεται νομίζουμε κατανοητό ότι μιλάμε για ένα μοντέλλο που προωθεί αμεσοδημοκρατικές συνελευσιακές και οριζόντιες διαδικασίες και στηρίζεται σε μια δομή που επιτρέπει την επεξεργασία και την παραγωγή θέσεων και εναλλακτικών προτάσεων από «τα κάτω», οι οποίες προωθούνται μέσω εκλεγμένων εκπροσώπων προς «τα πάνω», ώστε να καταλήξουν να αποτελούν θέσεις και προτάσεις των κεντρικών κλαδικών ή θεματικών επιτροπών. Από αυτές ακριβώς τις κεντρικές κλαδικές και θεματικές επιτροπές θα εκλέγονται και οι εκπρόσωποί τους στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Ετσι, η όποια ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα προέρχεται από ανθρώπους που δεν ασκούν «γενική πολιτική» (όπως λέμε και «γενική ιατρική» ή «γενική παθολογία»), αλλά από «εξειδικευμένους» – με συγκεκριμένο όριο «συνεχούς θητείας» και ανακλητούς – που συμμετέχουν σε δραστήριες κοινωνικές οργανώσεις, σε κινητοποιήσεις εργαζομένων και ανέργων, σε τοπικές κινητοποιήσεις, σε κινητοποιήσεις για ζητήματα εκπαίδευσης, υγείας, κοινωνικής αλληλεγγύης, σε κινητοποιήσεις προστασίας περιβάλλοντος και δημόσιων χώρων, σε αντιρατσιστικές αντιπολεμικές, αντιεθνικιστικές οργανώσεις, κ.ά.

Κατ’αυτό τον τρόπο θα ανανεωθεί και το στελεχικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και οι εκπρόσωποί του στους διάφορους θεσμικούς φορείς (συμπεριλαμβανομένου και του Κοινοβούλιου) και θα επαναστελεχωθεί ο αναγκαίος μηχανισμός για την λειτουργία του, προωθώντας παράλληλα ένα πρόγραμμα μιας «εφ’άπαξ αποζημίωσης» για όσα επαγγελματικά του στελέχη δεν είναι πλέον σε θέση να αντιμετωπίσουν διαφορετικά τα προς το ζην.

Σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται ως προοπτικές είτε η ανασύνθεσή του, είτε η πλήρης αποσύνθεσή του, η εγκατάλειψη του εγχειρήματος από ένα μεγάλο αριθμό σημερινών και εν δυνάμει υποστηριχτών του, και η αποπομπή του τελικά από το ελληνικό κοινοβούλιο, με ότι αυτό συνεπάγεται όχι μόνο όσον αφορά την κρατική χρηματοδότηση του μηχανισμού του αλλά κυρίως όσον αφορά το πισωγύρισμα της υπόθεσης της συσπείρωσης της Αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποφασίσει αν τελικά θα επιλέξει:

-το προσωρινό κουκούλωμα των σημερινών αντιθέσεων και την αναβολή λήψης ριζικών μέτρων για την αντιμετώπισή τους

– την ανοιχτή και δημόσια ανάδειξη των σημερινών αντιθέσεων στις γραμμές του, με ενδεχόμενη μετατόπιση ενός μέρους του δυναμικού του προς το ΠΑΣΟΚ ή τους Οικολόγους – Πράσινους.

– την «εφοδο προς τον ουρανό», με τη δημιουργία ενός αριστερού αντισυστημικού πολιτικού σχήματος που θα λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά, θα επεξεργάζεται αριστερές εναλλακτικές πολιτικές και δεν θα περιορίζεται στην καταγγελία του καπιταλισμού και των πολιτικών εκπροσώπων του.

(1) βλ. Χάνα Άρεντ: «Σκέψεις για την πολιτική και την επανάσταση»

Εκδόσεις Έρασμος 1987, μετάφραση Στέφανου Ροζάνη

5.8.2009

Σχόλια
  1. Ο/Η Στελιος λέει:

    Είναι ότι καλλίτερο πολιτικό κείμενο έχω διαβάσει τελευταία οπουδήποτε.
    Κατ΄αρχην ξεχωρίζει την άμεση τακτική πάνω σε συγκεκριμμένα προβλήματα δίνοντας ρεαλιστικές λύσεις και κτιζοντας συμμαχιες.
    Μετά ξεκαθαρίζει την στρατηγική που πρέπει να είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και το στερέωμα ενός Σοσιαλισμού δομημένου πάνω στα συμβούλια.
    Οι πιο γνήσιες επαναστάσεις, τόσο η Κομμούνα όσο και η Οκτωβριανή, ξεκίνησαν με τα συμβούλια σαν το απαραίτητο κύτταρο του νέου συστήματος.
    Τα συμβούλια μας υποδεικνύουν και πως πρέπει να δομηθεί το κόμμα πάνω στη βάση της πιο πλατειάς δημοκρατίας και συλλογικότητας.
    Ειναι καιρός όσοι πιστέυουμε αυτές τις γραμμές να πράξουμε αναλόγως, και πρώτα μέσω του βλογκ να συκεντρωθούμε και να συζητήσουμε αυτά τα πράγματα.

  2. Ο/Η γιαννης ιωαννου λέει:

    …το προβλημα με τα ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ειναι οτι οπως και πολλοι αλλοι θεσμοι δεν μπορεινα εξασφαλισει ως θεσμος με οποιαδηποτε καταστατικη ρυθμιση , τη δημοκρατικη του λειτουργια…τον κρισιμο ρολο τον παιζει η ενεργος συμμετοχη των πολιτων, η οποια ειναι κυριως θεμα προσωπικης επιλογης-συνεχους αγωνα του καθενος προσωπου που εμπλεκεται στις σχεσεις που συνιστουν μια ΚΟΙΝΩΝΙΑ,και αυτην κανενα»συστημα», κανενας «τροπος παραγωγης» δεν την διασφαλιζει…
    …η ιστορικα διαπιστωμενη εξαφανιση ή απονεκρωση των ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ εχει λοιπον βαθυτερες ριζες , εξαλλου οτι τους τελευταιους μηνες την πρωτοβουλια την εχουν τα ποικιλα ηγετικα επιτελεια οφειλεται και στην αδρανεια-κουραση-απογοητευση της βασης ( το οτι τροφοδοτουνται αυτα τα φαινομενα απο τις συμπεριφορες των ηγεσιων δεν απαλλάσσει κανεναν των απλων μελων απο τις δικες του ευθυνες)…
    …οι αμεσοδημοκρατικες διαδικασιες δεν σημαινει οτι θα σταματησουν να υπαρχουν σχεσεις ηγεσιας-βασης -εστω και ατυπες, και πολλες φορες η μειωμενη συμμετοχη οδηγει σε λιγοτερο δημοκρατικες επιλογες αποτι η αντιπροσωπευτικη δημοκρατια ( π.χ. οποιοδηποτε ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΜΙΑς ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ οσο δημοκρατικα και να λειτουργει δεν εχει ηθικη και πολιτικη νομιμοποιηση να αποφασιζει για τη πλειοψηφια )…
    …οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ νομιζω οτι θα μπορουσε να εχει διαρκεια και αποτελεσματικοτητα αν λειτουργουσε ως ενα ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ μεταξυ οργανωσεων και προσωπων με κομβους κοινων δρασεων -οχι σταθερους αλλα μεταβαλλομενους αναλογα με τη συγκυρια και την εσωτερικη του δυναμικη…η προσπαθεια να μετατραπει σε ενα ακομη κομμα -μεγαλυτερο ισως του ΣΥΝ ηταν λαθος σαν αντιληψη απο την αρχη..σημερα μαλλον οδηγουμαστε σε τρια σχηματα ( ΔΑ-ΣΥΝ-ΜΕΤΩΠΟ, οιονει κομμα) – το ανησυχητικο ομως ειναι οτι η βαση «ντοπαρεται» απο τα ηγετικα επιτελεια , να στοιχηθει μεσα απο λογικες κομματικου πατριωτισμου , και αυτο ακυρωνει οποια θετικα βηματα εστω και θολα ή ασαφη εγιναν στην κατευθυνση της ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ μικρων και μικρομεσαιων σχηματων της ΑΡΙΣΤΕΡΑς…

  3. Ο/Η Στελιος λέει:

    Φίλε Γιάννη Ιωάννου
    Τον Μαρξισμό μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει για πολλά , εκτός από ένα .
    Την έλλειψη ρεαλισμού.Η σχέση ηγεσίας-βάσης ποτέ δεν θα εξαλειφθει όπως ο Μαρξ το έδειξε στον Μπακούνιν και τους ανάρχικούς.
    Στο Σοσιαλισμό όμως η ηγεσία θα ελεγχεται από την βάση και θα εφαρμόζει ς τις εντολές της.-και η μαγείρισα θα μπορεί να είναι σε θέση ευθύνης.Λένιν-
    Δεν νομίζω ότι χρειάζονται περισσότερα λόγια.
    Με εκτίμηση

  4. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    είμαστε ρεαλιστές, διεκδικούμε το αδύνατο…

  5. Ο/Η ftanei_pia λέει:

    Νομίζω ότι μία καλή βάση συζήτησης, υπάρχει στο βιβλίο της MARTHA HARNECKER «Πραγματοποιώντας το Αδύνατο» (Μεγάλα Τμήματα ΕΔΩ)

    ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ ΣΕΠΤΕΝΒΡΙΟς 2007
    *Εκδόσεις ΟΔΥΣΣΕΑΣ Αντ. Μωραϊτη 3, 210 3624 326, 210 36 25 575 και
    *ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ: ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ , ΠΕΣΜΑΤΖΟΓΛΟΥ 5, 210 32 12 111
    http/www.odisseas.gr – email: info@odιsseas.gr

    και που ένα απόσπασμα του ακολουθεί:

    (Πολιτική, ουσιαστική, συµµετοχική δηµοκρατία) (σ.σ. δική μας προσθήκη τίτλου)

    1169. Η πρώτη πλευρά, αυτή της πολιτικής δηµοκρατίας ή αντιπροσωπευτικής δηµοκρατίας αναφέρεται βασικά στο πολιτικό καθεστώς και δίνει έµφαση στην ελευθερία της εκλογής των κυβερνητών και στα πολιτικά δικαιώµατα όλων των πολιτών. Αυτή η δηµοκρατία, που αυτοανακηρύσσεται κυβέρνηση του λαού, µπορεί να είναι, και εκ των πραγµάτων έτσι συµβαίνει στην περίπτωση της αστικής δηµοκρατίας, µια δηµοκρατία που ευνοεί τα µειοψηφικά τµήµατα του πληθυσµού, γι’ αυτό κάποιοι την ονοµάζουν αντιπροσωπευτική ή τυπική δηµοκρατία αφού στο όνοµα του λαού ευνοείται µια µειονότητα. Σε αυτήν υπάρχουν πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, και γι’ αυτό απαξιώνεται ολοένα και περισσότερο.

    1170. Η δεύτερη πλευρά εκφράζεται στην πραγµατική, ουσιαστική ή κοινωνική δηµοκρατία, της οποίας ο θεµελιώδης αντικειµενικός σκοπός είναι η αναζήτηση λύσης στα προβλήµατα που απασχολούν περισσότερο τον πληθυσµό: ψωµί, γη, δουλειά, εκπαίδευση, κατοικία, όλα εκείνα που οδηγούν σε µια κοινωνία µεγαλύτερης ισότητας. Στην πράξη αυτή η µορφή δηµοκρατίας µπορεί να ασκείται από ένα πολιτικό σύστηµα που δεν λειτουργεί µε τον παραδοσιακό τρόπο της αντιπροσωπευτικής δηµοκρατίας της Δύσης.

    1171. Και η τρίτη πλευρά εκφράζεται στη συµµετοχική δηµοκρατία.

    1172. Θεωρώ ότι το σχέδιο της Αριστεράς για την κοινωνία, ο σοσιαλισµός, πρέπει να συνδυάζει αυτούς τους τρεις τύπους δηµοκρατίας.

    1173. Εκτός από την υλοποίηση βαθιών κοινωνικών αλλαγών που θα τείνουν προς µια ολοένα και µεγαλύτερη κοινωνική ισότητα (πραγµατική ή κοινωνική δηµοκρατία), δεν µπορούµε να κάνουµε χωρίς ένα σύστηµα αντιπροσώπευσης των πολιτών. «Δεν πρόκειται -όπως λέει ο Σάντσες Βάσκες για την υποστήριξη της κατάργησης της αντιπροσωπευτικής δηµοκρατίας ή αντιπροσωπευτικής συµµετοχής στο όνοµα της άµεσης συµµετοχής η οποία αντί να την αποκλείσει, θεωρούµε ότι έρχεται ίσα ίσα να τη συµπληρώσει και να την εµπλουτίσει».

    1174. Δεν είναι δυνατόν να γίνει διακυβέρνηση χωρίς διαβούλευση µε αντιπροσώπους του λαού πάνω στο έργο της κυβέρνησης. Η άµεση δηµοκρατία είναι βιώσιµη σε τοπικό επίπεδο, σε µικρές κοινότητες, όµως δεν µπορεί να ασκηθεί σε εθνικό επίπεδο, εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις (π.χ, δηµοψηφίσµατα).

    1175. Γι’ αυτό θεωρώ πολύτιµους όλους τους συλλογισµούς που αναφέρονται στις τεχνικές πλευρές της αντιπροσωπευτικότητας ή αυτό που ονοµάζω: «την τεχνική της αντιπροσωπευτικότητας », που προσπαθούν να διασφαλίσουν την πραγµατική εκπροσώπηση και ένα σύστηµα ελέγχου των αντιπροσώπων από τους εκλογείς. Εκτιµώ ότι η Αριστερά πρέπει να φροντίζει οι τρέχουσες µειοψηφίες να εκπροσωπούνται και να προστατεύονται σε επίπεδο κράτους, υπό τον όρο φυσικά ότι δεν θα στρέφονται κατά των εθνικών συµφερόντων.

  6. Ο/Η Στελιος λέει:

    Φίλε Γιάννη
    Δεν γνωρίζω το βιβλίο που μας συσταίνεις. Θα το έχω υπ΄οψιν μου όμως.
    Εγώ όμως ένα ξέρω, αν δεν περάσουν τα μέσα παραγωγής στα χέρια των εργαζομένων δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία.
    Αν το αναφέρει αυτό το βιβλίο καλως , αν όχι είναι περιττό.
    Φιλικά

    • Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

      φυσικά! δεν υπάρχει αντίρρηση σε αυτό. Αυτή είναι η βάση κάθε ριζικής αλλαγής. Η διαφορά βρίσκεται στο να περάσει στους εργαζόμενους ΚΑΙ η λήψη πολιτικών αποφάσεων, μαζί με τα μέσα παραγωγής. Τί να τα κάνεις τα μέσα παραγωγής όταν ΑΛΛΟΙ θα αποφασίζουν τι, ποσο και πότε θα παράγεις; (ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ;)

  7. Ο/Η γιαννης ιωαννου λέει:

    …για τις εκτιμησεις της ΧΑΡΝΕΚΕΡ , δεν ειναι κατι νεο στο χωρο της αριστερας:
    ηδη στο τελος της δεκαετιας του 70 η συζητηση που ειχε ανοιξει απο τα αντιαυταρχικα κυριως κινηματα της δεκαετιας του 60

    ( ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ-εξαιρεση η ΕΛΛΑΔΑ της μεταπολιτευσης -οπου πλην ελαχιστων εξαιρεσεων κυριαρχουν οι οργανωσεις που θελουνΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ενος»σωστου» ΚΚ π.χ.ΟΜΛΕ,ΕΚΚΕ,ΚΕΜΛ, ΣΑΚΕ,ΕΕΑΜ,ΕΛΕΚ…)

    η συζητηση αυτη λοιπον καταληγει σε πολιτικες προτασεις αποδοχης της ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ με «ενισχυση»-«εμβολιασμο»…απο αμεσοδημοκρατικες ρυθμισεις…θυμαμαι το τελευταιο βιβλιο του ΠΟΥΛΑΝΤΖΑ, νομιζω μια συνεντευξη του στον ΒΕΜΠΕΡ απο εκεινα τα χρονια δημοσιευμενη προσφατα στο μπλογκ της ΠΑΣΑ (;) αναφερεται αναλυτικα στο προβλημα αυτο…θυμαμαι τις παρατηρησεις του ΦΕΡΑΓΙΟΛΙ ( ιταλικη «προλεταριακη δημοκρατια») στα βιβλιαρακια του ΣΤΟΧΑΣΤΗ , ΓΙΑ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΤΗΡΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ…ΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ στη γερμανια ειναι ισως μια παραδειγματικη περιπτωση πολιτικου σχηματος που ξεκινα με αμεσοδημοκρατικες διαδικασιες για να καταληξει σε ενα σχεδον παραδοσιακο κομμα…αποτι θυμαμαι κειμενα του σχετικου διαλογου ειχαν δημοσιευτει στη ΝΕΑ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ στη δεκαετια του 80…ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΙ το 89-90 και ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ σημερα ΕΙΝΑΙ ΙΣΩΣ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ-ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕς ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΤΙΑΣ…

    …ΟΣΟ για το θεμα της ΗΓΕΣΙΑΣ προφανως δεν μπορει να ειναι αρκετες οι απαντησεις του ΜΑΡΞ πριν εκατον σαραντα χρονια…
    …ελπιζω καποιος φιλος η φιλη που εχει ασχοληθει επιστημονικα με θεματα ΗΓΕΣΙΑΣ ΣΕ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥΣ να εχει να μας πει κατι παραπανω -δεδομενου οτι αυτο που αποκαλειται συνηθως «ΣΥΣΤΗΜΑ» εχει την οικονομικη ανεση να χρηματοδοτησει μελετες και ερευνες και για τα προβληματα ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΗΓΕΣΙΑΣ ( ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΙΑΣ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΠΟΛΥΠΛΟΚΩΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ οπως π.χ. ειναι τα πολιτικα κομματα )…απο τα πολυ λιγα που εχω διαβασει σχετικα , εχω την εντυπωση οτι οι ποικιλες εκδοχες της ελληνικης αριστερας συγκρινομενες με τους «συστημικους θεσμους» στο θεμα αυτο θυμιζουν ερασιτεχνες
    ( σε απελπιστικο μαλλον βαθμο)…

  8. Ο/Η Στελιος λέει:

    Ωραία η συζήτησή μας!
    Θα τελειώσω εκ μέρους μου οτι μετά τον Μάρξ ΚΑΝΕΝΑΣ διανοητής δεν έχει προσφέρει τίποτε στην Φιλοσοφία-Πολιτ,Οικονομία-Κοινωνιολογία.Ούτε και Λένιν ο οποίος μάλιστα το ομολογούσε σαν σπουδαίος πολιτικός που ήταν.

  9. Ο/Η redpunk67 λέει:

    «Μετά τον Μάρξ ΚΑΝΕΝΑΣ διανοητής δεν έχει προσφέρει τίποτε στην Φιλοσοφία-Πολιτ,Οικονομία-Κοινωνιολογία».
    Μάλιστα…
    Ο Αντόρνο, ο Γκράμσι, o Χάιντεγκερ, ο Βιτγκενστάιν, ο Μαλατέστα, ο Νίτσε, ο Μαρκούζε, ο Χορκχάιμερ, ο Λούκατς, ο…, ο…, ο…, μάλλον μπρίκια κολλάγανε όλη τους τη ζωή.
    Παιδιά, ας ξεφύγουμε κάποτε από τις απολυτότητες και τους φανατισμούς.
    Η φιλοσοφία δεν είναι ποδόσφαιρο – να είμαστε οπαδοί μιας ομάδας όλη μας τη ζωή.
    Ας αμφισβητήσουμε.
    Το έλεγε κι ο Μαρξ, άλλωστε…

  10. Ο/Η Πάνος Δ. λέει:

    γιαννης ιωαννου :
    θυμαμαι το τελευταιο βιβλιο του ΠΟΥΛΑΝΤΖΑ, νομιζω μια συνεντευξη του στον ΒΕΜΠΕΡ απο εκεινα τα χρονια δημοσιευμενη προσφατα στο μπλογκ της ΠΑΣΑ (;) αναφερεται αναλυτικα στο προβλημα αυτο…

    https://dosepasa.wordpress.com/2009/12/22/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%B1-%CF%83/

  11. Ο/Η γιαννης ιωαννου λέει:

    ….ευχαριστω τον ΠΑΝΟ που εκανε τον κοπο να επαναφερει το κειμενο της συζητησης ΠΟΥΛΑΝΤΖΑ-ΒΕΜΠΕΡ…
    …Μερικες σκεψεις ακομη ( εστω και βιαστικα), για την «ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ» ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ οπως την θετει η ΧΑΡΝΕΚΕΡ…
    …αυτη που αφορα δηλ. την ικανοποιηση των βασικων αναγκων επιβιωσης ( φαγητο-στεγη-εργασια-υγεια-παιδεια…), τη βαση πανω-κατω της γνωστης πυραμιδας αναγκων,
    οι οποιες δεν ειχαν ικανοποιηθει παρα μονον στην ανεπτυγμενη ΔΥΣΗ μετα τον Β ΠΠ και στον «εφαρμοσμενο κομμουνισμο» των ΣΤΑΛΙΝ-ΜΑΟ-ΤΙΤΟ-ΚΑΣΤΡΟ-ΚΙΜ ΙΛ ΣΟΥΝΓΚ-ΧΟ ΤΣΙ ΜΙΝΧ…
    …Εχει καποια σημασια να δουμε οτι στον μεν «εφαρμοσμενο κομμουνισμο» οι αλλαγες αυτες επιτευχθηκαν μεσα απο μια ευρεια λαϊκη κινητοποιηση , στοιχημενη ομως πισω απο ΗΓΕΣΙΕΣ οι οποιες γινονταν αποδεκτες με σχεδον θρησκευτικη πιστη, και οι πολιτικες ελευθεριες θεωρουνταν «πολυτελεια»…ενω στη ΔΥΣΗ ηταν αποτελεσμα ενος «κοινωνικου συμβολαιου» το σημειο ισορροπιας του οποιου επηρεαζαν προς «φιλολαϊκη» κατευθυνση τοσο η απειλη της «σοβιετικης αρκουδας» οσο και η ισχυς των αριστερων κομματων -ειδικα τα μαζικα ΚΚ ΓΑΛΛΙΑΣ ΚΑΙ ΙΤΑΛΙΑΣ…
    …επισης στη ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ μια ξεχωριστη περιπτωση «κοινωνικης δημοκρατιας» ηταν ο ΠΕΡΟΝΙΣΜΟΣ ( δεν ειμαι βεβαιος αν ο χαρακτηρισμος «ΛΑΊΚΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ» ειναι επαρκης για το φαινομενο αυτο…).

    ( …χρησιμο θα ηταν να θυμηθουμε απο την αρχαιοτητα ΤΗ ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ του Σόλωνα , τους Γρακχους στη Ρωμη…)

    …νομιζω επισης οτι εχει καποια σημασια να δουμε και την ιστορικη εξελιξη των ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΩΝ:
    …το ΓΑΛΛΙΚΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ( ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1789-ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΟ ΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΑΣΙΛΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΥΓΕΝΕΙΣ-ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ-ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΒΟΝΑΠΑΡΤΗΣ-ΕΞΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥς ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΕΙΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ- ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ….ΚΟΜΜΟΥΝΑ 1871 ΚΑΙ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ…) – ενα προτυπο που χονδρικα η ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ αδιαλλακτη και ανυποχωρητη στα προνομια της τα χανει μαζι με το κεφαλι της …

    …η ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ αντιμετωπιστηκε αρχικα σαν μια επαναληψη-ολοκληρωση της γαλλικης , εξ ου και η δημοφιλια της στους διανοουμενους της ΔΥΣΗΣ, ακομη και το ερμηνευτικο σχημα του ΤΡΟΤΣΚΙ για τον ΣΤΑΛΙΝ…

    …Το αλλο προτυπο ειναι το αγγλικο , οπου η ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ παραχωρει σταδιακα προνομια -σωζει το κεφαλι της-και η δημοκρατια λειτουργει σχετικα ομαλα μεσω μεταρρυθμισεων…σημειωση: το ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ επηρεαστηκε ελαχιστα απο τον μαρξισμο…

    …θα αξιζε το κοπο να δουμε γιατι η κομμουνιστικη αλλα και η εν γενει ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ αριστερα δεν ευδοκιμησε καθολου σε μια χωρα σαν τον ΚΑΝΑΔΑ ( νεος κοσμος χωρις το παρελθον μιας αριστοκρατιας) οπως και στην ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ -οπου νομιζω υπηρχε ενα πολυ μικρο ανανεωτικο ΚΚ-απο τα λιγα που ειχε σχεσεις με το ΚΚΕ ΕΣΩΤ….

    …Για τα ΚΚ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛ. ΚΟΜΜΑΤΑ στις ΗΠΑ υπαρχει ενα κατατοπιστικο αφιερωμα σε δυο συνεχειες σε προσφατα τευχη του ΔΙΑΠΛΟΥ…ΠΑΝΤΩς ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για κομματα του 0,0…% τις τελευταιες δεκαετιες…

    …ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ:

    …σε εναν πολιτικο οργανισμο η αμεσοδημοκρατικη λειτουργια απο μονη της δεν εξασφαλιζει «πολιτικη αποτελεσματικοτητα»…αν ο πολιτικος οργανισμος φιλοδοξει να παρεμβει στις κοινωνικες εξελιξεις και να κινητοποιησει-να εμψυχωσει τα λαίκα στρώματα για την επιτευξη ορισμενων στοχων ( και εννοω μια μορφη οργανωσης χαλαροτερη απο το μεσσιανικο προτυπο του κομματος-πρωτοπορια αλλα οπωσδηποτε μια ΜΑΧΙΜΗ οργανωση) Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ( δημοκρατικης ηγεσιας) ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟς στην ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ…
    …τα παραδειγματα ΟΜΠΑΜΑ ,ΤΣΑΒΕΣ, ΛΟΥΛΑ , ΝΤΑΝΙΕΛ ΚΟΝ ΜΠΕΝΤΙΤ …χωρις να ειναι ταυτοσημα , ΚΑΤΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ πανω σε αυτο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s