ΚΡΙΣΗ – ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Posted: 24/10/2010 by ftanei_pia in Αριστερά, Παρεμβάσεις
Ετικέτες: , , ,

Του Θ.Μαράκη*

`

Το πρώτο καθήκον

Της αριστεράς είναι να αποκαλύψει τα ιδεολογήματα της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, τα παραμύθια με τα οποία προσπαθεί να καλύψει τους πραγματικούς στόχους της επίθεσής της ενάντια στο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Παραμύθια που δηλητηριάζουν και αποπροσανατολίζουν την συνείδηση των μαζών. Ιδιαίτερα χρειάζεται να αποκαλυφθούν τα παραμύθια που μας σερβίρουν- συνειδητά ή ασυνείδητα, λίγη σημασία έχει- τα «αριστερά» στηρίγματα της κυβέρνησης και του κεφαλαίου στα οποία αναμιγνύουν ιδέες του «σοσιαλισμού», και ακόμη, ακόμη της «επανάστασης». Αυτοί είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι.

Η αριστερά έχει και παραέχει τις δυνατότητες για να το κάνει, αρκεί να χρησιμοποίηση και να προβάλει  σωστά την μαρξιστική ανάλυση για τις αιτίες της βαθειάς καπιταλιστικής κρίσης και να προβάλλει τον Σοσιαλισμό σαν την μοναδική για τον μέλλον της ανθρωπότητας διέξοδο. Αλλιώς…βαρβαρότητα όπως πρώτος ανέφερε ο Έγκελς και επαναλάμβανε η Ρόζα. Να προβάλει με άλλα λόγια ένα σοσιαλιστικό πρόγραμμα που να ξεκινάει από τα άμεσα προβλήματα των λαϊκών μαζών και όχι ότι στο «Σοσιαλισμό» θα λυθούνε όλα σας τα προβλήματα. Ωστόσο-και δεν πρόκειται για αντίφαση- η μεγάλη και βαθειά καπιταλιστική κρίση έχει κάνει, χωρίς υπερβολή το ζήτημα του Σοσιαλισμού άμεσο αίτημα!

Τι συμβαίνει αυτή την περίοδο στην αριστερά σε επίπεδο ανάλυσης και προγράμματος. Σύντομα και επιγραμματικά.

Το ΚΚΕ τα έχει όλα! Δεν ισχύει η κριτική που του γίνεται, ότι: «…δεν έχει πάρει θέση για το χρέος», έχει πάρει θέση, όπως έχει θέσεις και για τα άμεσα προβλήματα του εργατικού κινήματος. Τρέχει το θέμα των απολύσεων όπου αναγνωρίζουνε τον ηγετικό ρόλο του ΠΑΜΕ, κάνει και απολύσεις για να νοικοκυρέψει την ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ κ.λ.π  (άσχετο). Και είναι πιο μπροστά από όλους όταν ζητάει την εθνικοποίηση του ΟΤΕ, εθνικό φορέα μεταφορών με βάση των ΟΣΕ και τις υπό κρατικό έλεγχο αστικές συγκοινωνίες και γενικά εθνικούς φορείς κατά κλάδο παραγωγής και μάλιστα προχωράει στο να προβάλει πολύ σωστά την αναγκαιότητα του σχεδιασμού της οικονομίας.

Το πρόβλημα με το ΚΚΕ- με την ηγεσία του κύρια- είναι ότι πρώτο δεν οργανώνει πραγματική ενωτική δράση με αιχμή την άρνηση πληρωμής του χρέους. Γιατί και ο τελευταίος αριστερός γνωρίζει και τα μέλη του ΚΚΕ ότι: Οι κοινές κινητοποιήσεις ΠΑΜΕ, ΠΑΣΥ, ΠΑΣΕΒΕ και των άλλων Π…Π, είναι Ενιαίο Μέτωπο του ΚΚΕ με τον εαυτό του και όχι των λαϊκών μαζών! Και το δεύτερο, ότι έχει ταυτίσει την σοσιαλιστική προοπτική με τον (αν)υπαρκτό σοσιαλισμό που κατέρρευσε…. και στα μάτια της παγκόσμιας εργατικής τάξης!

Στο ΣΥΝ ο χώρος της σοσιαλιστικής προοπτικής είναι κατά πλειοψηφία «νεφοσκεπής με έντονες ομίχλες καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας»! Δυστυχώς! Ωστόσο το «Αριστερό Ρεύμα» στο ζήτημα του χρέους έχει κινηθεί προς τα αριστερά. Το περιεχόμενο που δίνουν στη θέση του ΣΥΝ για «Αναδιαπραγμάτευση του χρέους» είναι πολύ κοντά  στο αίτημα για  «Μη αναγνώριση και  Παύση πληρωμών». Ζητάει την «Διαγραφή του επαχθούς χρέους» το οποίο  σύμφωνα με μελέτη του σ. Τόλιου είναι κάτι περισσότερο από 80%! Καλό!

Στον χώρο του «..Ριζα» και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ  και των «Αριστερών Οικονομολόγων» κυριαρχεί το αίτημα της «Άρνησης πληρωμής του χρέους» και των λοιπών λεγόμενων αντικαπιταλιστικών αιτημάτων. Υπάρχει και η Σοσιαλιστική προοπτική με διαφορετικές από οργάνωση σε οργάνωση προσεγγίσεις. Είτε μπαίνει σαν το επόμενο, μετά την μάχη για το «Χρέος», στάδιο, όχι απ’ όλες, είτε αντιμετωπίζεται με την λογική την «Εθνοκεντρική». Ανομολόγητα «της δυνατότητας του Σοσιαλισμού σε μια και μόνη χώρα», που είναι εντελώς διαφορετικό απ’ αυτό που άλλες οργανώσεις πιστεύουν και το οποίο θεωρούμε σωστό «της δυνατότητας της Σοσιαλιστικής επανάστασης σε μια χώρα, ικανής να ανοίξει τον δρόμο της επανάστασης σε πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο στη βάση της οποίας μπορεί να οικοδομηθεί ο Σοσιαλισμός». Το μεγάλο πρόβλημα του εν λόγω  χώρου είναι ότι παρά τις καλές προθέσεις που υπάρχουν και την περίσσια αγωνιστικότητα του είναι αδύνατον , από μόνος του να οργανώσει και να εμπνεύσει μαζικό κίνημα. Έχει μεγάλη ανάγκη γι αυτό την συμπαράταξη του με τα μαζικά κόμματα της αριστεράς!

Είναι συμπερασματικά αλήθεια ότι στο ζήτημα της Σοσιαλιστικής προοπτικής οι διαφορές είναι σημαντικές, αλλά στο ζήτημα της άρνησης της πληρωμής του χρέους συγκλίνει η συντριπτική πλειοψηφία των οργανώσεων της αριστεράς και αυτό επιβάλει την συγκρότηση Μετώπου εδώ και τώρα. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, κάθε άρνηση είναι άρνηση για πραγματική μαζική πάλη ενάντια στην επίθεση κεφαλαίου κυβέρνησης! Και αυτό είναι το δεύτερο καθήκον.

Είναι ζήτημα εξουσίας ;

Nαί! Γιατί και στο πιο σοφό Σοσιαλιστικό πρόγραμμα της αριστεράς δεν πρόκειται να δώσει σημασία η μάζα, κατ’ αρχήν, της πρωτοπορίας του κινήματος, αν η αριστερά δεν πείθει ότι μπορεί να επιβάλει το πρόγραμμά της. Και αυτό παραπέμπει ευθέως στο ζήτημα της εξουσίας.

Κάθε κοινωνική κρίση –γράφανε οι κλασικοί –στο επίπεδο της πολιτικής βάζει ανοιχτά και ξεκάθαρα το ζήτημα της εξουσίας. Επειδή, η απάντηση στην καπιταλιστική κρίση είναι πρώτα απ’ όλα πολιτική και μετά οικονομική. Η διέξοδος από την κρίση έχει ταξικό και σε καμιά περίπτωση εθνικό προσδιορισμό. Η διέξοδος από την κρίση θα πραγματοποιηθεί είτε πάνω στα κόκαλα των λαϊκών μαζών, είτε ψέλνοντας την νεκρώσιμη ακολουθία του κεφαλαίου!

Πάμε να μελετήσουμε ουσιαστικά και όχι επιφανειακά το αγαπημένο της εξωκοινοβουλευτικής παράδειγμα της  Αργεντινής. Μας λένε ότι: Η Αργεντινή προχώρησε στην άρνηση πληρωμής του χρέους και «σώθηκε»! Οι αγορές (οι τοκογλύφοι τραπεζίτες) τα «κλάσσανε» και τις «κάνανε τα……..two»! Σωστό; Ναι, μέχρι σ’ ενός σημείου, γιατί η παραπέρα μελέτη μας λέει: Πρώτο ότι δεν σώθηκε η Αργεντινή αλλά ο Αργεντίνικος καπιταλισμός, από την λαϊκή εξέγερση που προκάλεσαν τα μέτρα του Ντε Λα Ρουά, ο λαός δεν αποκόμισε οφέλη ούτε από την παύση πληρωμών, ούτε από τους μετέπειτα ψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, το βιοτικό του επίπεδο εξακολουθεί να παραμένει κατά 30% πιο κάτω από το προ χρεοκοπίας επίπεδο! Δεύτερο και κατά την γνώμη μας πιο σημαντικό ότι  οι αστοί πολιτικοί κάτω από εξαιρετικές συνθήκες για την σωτηρία   του κεφαλαίου είναι υποχρεωμένοι να καταφεύγουν σε ριζοσπαστικά, σοσιαλιστικού χαρακτήρα μέτρα ελέγχου της οικονομίας και αυτό βγαίνει από όλη την ιστορία του καπιταλισμού. Εξαιρετικές συνθήκες είναι: η λαϊκή εξέγερση-όπως Αργεντινή- βαθειά οικονομική κρίση και το ενδεχόμενο πολέμου.

Στην Ελλάδα στην μεταπολεμική περίοδο και μέχρι το 1985 είχαμε από την δεξιά κυρίως ένα εκτεταμένο πρόγραμμα εθνικοποιήσεων. Το τραπεζικό σύστημα επί Καραμανλή (αποθανόντος) είχε πλήρως κρατικοποιηθεί, ωστόσο δούλευε φουλ  για τις ανάγκες του κεφαλαίου και όχι του λαού. Παρεμπιπτόντως θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι η βασική διαφορά ανάμεσα στο αίτημα για: «Δημόσιο τραπεζικό πυλώνα» ή « Εθνικοποιημένο τραπεζικό σύστημα» δεν βρίσκεται στο ότι το πρώτο θα δουλεύει με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια σε βάρος των εργαζομένων και  προς όφελος του κεφαλαίου,  γιατί και το δεύτερο έχουμε προηγούμενα δείξει ότι δούλευε προς όφελός του κεφαλαίου δανείζοντάς του άτοκα τις καταθέσεις των ασφαλιστικών ταμείων. Ωστόσο, το πρώτο είναι ένα αίτημα εντελώς ανώδυνο για το σύστημα γι αυτό και η κυβέρνηση το μελετάει στα σοβαρά, ενώ η εθνικοποίηση είναι ένα σοβαρό χτύπημα στη  βάση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, είναι ένα σοβαρό και ουσιαστικό μέτρου ελέγχου για την κυβέρνηση πού θέλει πραγματικά να εμποδίσει την φυγή κεφαλαίων και να ορίσει την διάθεση τους. Παρ όλα αυτά όμως το αν θα δουλέψει προς όφελος των λαϊκών μαζών ή του κεφαλαίου εξαρτάται από το ποια τάξη είναι στην εξουσία και όχι απλά από το ποιό κόμμα είναι στην κυβέρνηση!

Επιστρέφουμε στο συγκεκριμένο. Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα απαιτεί και ως ένα βαθμό [επειδή έχουμε διαφοροποιήσεις και επί μέρους ενστάσεις] σωστά: Στάση πληρωμών, εθνικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο, επιστροφή των ΔΕΚΟ στο δημόσιο, έξοδο από το ευρώ και από την Ε.Ε…. κλπ. Υπάρχει το σοβαρό ενδεχόμενο και τίποτα δεν το αποκλείει να υλοποιήσει τα βασικά σημεία αυτού του προγράμματος κάτω από την πίεση εξαιρετικών συνθηκών και ένας αστός πολιτικός ή αστικό κόμμα ή συμμαχία κομμάτων ή κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με την συνδρομή και την στήριξη σημαντικών κομματιών της αριστεράς ή ακόμα και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ όχι με τον Ντε Λα Ρουά (ΓΑΠ),αλλά με τον δικό του Κίσχνερ ( αγνώστου προς το παρόν ονόματος).

Και – να το γράψουμε για μια ακόμη φορά-εξαιρετικές συνθήκες μπορεί να είναι: είτε ένας «εργατικός Δεκέμβρης», είτε ένα «θερμό Φθινόπωρο», είτε ένας «ζεστός Χειμώνας» [για να γλυτώσουμε και από το ακριβό πετρέλαιο], είτε γιατί οι συνδικαλιστές από τα κάτω μπορεί τελικά να επιβάλλουν απεργιακές εκδηλώσεις -…τέτοιες είναι ρε σύντροφοι αυτές που κάνουνε οι ηγεσίες της ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ και όχι γενικές απεργίες- διάρκειας με τα χαρακτηριστικά της 5ης του Μάη. Είναι αλήθεια ότι η αγανάκτηση που καθημερινά αναπτύσσεται στις λαϊκές μάζες εγκυμονεί απρόβλεπτες εξεγέρσεις τοπικού, κλαδικού και πανελλαδικού χαρακτήρα, που κάποια στιγμή θα δικαιώσουν τις μέχρι τώρα άστοχες προβλέψεις μας! Προετοιμαζόμαστε για αυτό το ενδεχόμενο; Χτίζουμε την ενότητα στη δράση της αριστεράς; Με τις ευλογίες της ηγεσίας του ΚΚΕ και την συνδρομή των υπολοίπων Ο Χ Ι !!

Η επιστροφή της  παγκόσμιας κρίσης στη χειρότερη εκδοχή,  θα θέσει άμεσα το ζήτημα της χρεοκοπίας του ελληνικού καπιταλισμού,[ πράγμα που μπορεί να συμβεί και χωρίς την επιστροφή της κρίσης]  θα επιταχύνει την διάλυση της ΕΕ και οπωσδήποτε της ευρωζώνης. Μπορεί  για «κακή μας τύχη !!!» να συμβούν  όλα μαζί ή αλλιώς πως, το ένα να φέρει και τ’ άλλο-και να μην «προκάμουμε». Μην εκπλαγείτε σύντροφοι γιατί σ’ αυτή την περίπτωση η άρχουσα τάξη για να σωθεί θα υιοθετήσει τα βασικά στοιχεία του αντικαπιταλιστικού προγράμματος μας- όχι όλα! Σήμερα, όλοι το γνωρίζεται ότι, τα παραπάνω μέτρα τα σκέφτονται δημόσια σοβαρά κομμάτια του ελληνικού κεφαλαίου και αστοί πολιτικοί. Στάση πληρωμών εκ των πραγμάτων, εθνικοποίηση τραπεζών- σκέτη χωρίς εργατικό έλεγχο-, επιστροφή στη δραχμή με εκούσια έξοδο από το ευρώ. Οπωσδήποτε σοβαρή υποτίμηση της δραχμής με ταυτόχρονο πάγωμα μισθών και ημερομισθίων-θα  επιδιώξει με κάθε δυνατό τρόπο το «πάγωμα»-αλλιώς αυξήσεις όσο γίνεται μικρότερες του ποσοστού της υποτίμησης. Αποχώρηση από την ΕΕ τραγουδώντας δυνατά τον εθνικό ύμνο, είμαστε σίγουροι ότι κομμάτια της αριστεράς θα τη συνοδεύουν με «σεγόντα» και «τέρτσα» φωνή. Ο κοσμάκης, «οι από κάτω!!»- όπως λένε και κάποιοι αγαπητοί μου σύντροφοι- μάλλον προσωρινά «θα χάσει την μπάλα».

Στο δια ταύτα, οφείλουμε σαν αριστερά να καταλάβουμε ότι, μια τέτοια πολιτική στα χέρια ενός έλληνα Κισχνερ, θα είναι καταστροφική για τις λαϊκές μάζες, όπως έδειξε και το παράδειγμα της Αργεντινής. Και η καταστροφή για το λαό της Ελλάδας θα είναι συγκριτικά χειρότερη απ’ αυτή του λαού της Αργεντινής, γιατί το 2001 δεν  ήτανε σε  φάση βαθειάς κρίσης η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, γιατί ο ελληνικός καπιταλισμός δεν έχει σε καμία περίπτωση-ιδιαίτερα σήμερα όπου έχει «απερίσκεπτα» διαλύσει την παραγωγική βάση της χώρας στον αγροτικό και βιομηχανικό τομέα- τις δυνατότητες του Αργεντίνικου! Κατά συνέπεια, είναι  εκ των πραγμάτων αδύνατο να γνωρίσει ο ελληνικός καπιταλισμός τους ρυθμούς ανάπτυξης του Αργεντίνικου, από την οποία σημειώστε ο λαός της Αργεντινής είχε μηδαμινό  όφελος!

Επιγραμματικά οι επιπτώσεις στις λαϊκές μάζες θα είναι: Διπλή μείωση των εισοδημάτων (μεροκάματα, μισθοί, καταθέσεις ), πρώτο από την υποτίμηση και δεύτερο από τον πληθωρισμό, την άνοδο των τιμών που θα φέρει η υποτίμηση. Κλείσιμο επιχειρήσεων, στασιμότητα στις επενδύσεις, διόγκωση της ανεργίας…. κλπ, κλπ, δηλαδή και πολλά άλλα που η ανάλυση τους  ξεφεύγει  από το στόχο του κειμένου.

Είναι κατά την ταπεινή μας γνώμη ζήτημα «ζωής ή θανάτου» για τις λαϊκές μάζες, αλλά, και για το κεφάλαιο, το ποιος και προς το συμφέρον ποιάς τάξης θα πραγματοποίηση,  την στάση πληρωμών και όλα αυτά που προαναφέραμε.

Για να αποφύγουμε την καταστροφή που μας απειλεί, είναι αναγκαίο να συμβεί αυτό που φαίνεται κάτω από τις παρούσες συνθήκες ουτοπικό και α ν έ φ ι κ τ ο, να υλοποιήσει  την διαγραφή του χρέους κλπ μια κυβέρνηση της αριστεράς στηριγμένη από ένα μαχόμενο εργατικό κίνημα. Είναι αναγκαίο και επιβεβλημένο να συμβεί το ανέφικτο! Γιατί δεν αρκεί το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα για να βγούμε από την κρίση προς όφελος του Λαού. Στην εποχή μας δεν μπορούμε να βρούμε διέξοδο από την κρίση χωρίς να βαδίσουμε προς το Σοσιαλισμό. Συγκεκριμένα για να γιατρέψει η οικονομία τις βαθιές πληγές που της έχει δημιουργήσει η καπιταλιστική διαχείριση, η κρίση και για να αντιμετωπίσει με επιτυχία τον πόλεμο του ελληνικού και διεθνούς κεφαλαίου (των αγορών) χρειάζεται να προχωρήσουμε άμεσα και χωρίς καμιά καθυστέρηση: Στην εθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων, του εσωτερικού και εξωτερικού εμπορίου  κάτω από εργατικό έλεγχο για να μπορέσουμε να σχεδιάσουμε με δημοκρατία την παραγωγή. Γιατί χωρίς τον σχεδιασμό της οικονομίας στη βάση των αναγκών της κοινωνίας δεν πρόκειται να μπούμε στο δρόμο της ανάπτυξης.

Κατά συνέπεια είναι μονόδρομος για την αριστερά να ξεπεράσει τις αδυναμίες και αυτό σημαίνει πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα  να ενώσει στη δράση τις δυνάμεις της ο κατακερματισμός των δυνάμεών της στη δράση μικραίνει το μπόι της και τις πραγματικές της δυνατότητες, πράγμα που εμποδίζει τις μάζες να την ακολουθήσουν. Στη συνέντευξή του –εφημερίδα «Εποχή» 10/10/ 2010 – ο Χ.Βερναδάκης πολιτικός επιστήμονας από τη VPRC μεταξύ άλλων αναφέρει το εξής σημαντικό : «Δεν έχουν υπάρξει ιδανικότερες κοινωνικές συνθήκες για τη δημιουργία ενός μεγάλου μετώπου της αριστεράς. Εάν το ΚΚΕ είχε τη λογική του μετώπου,……, θα κέρδιζε σήμερα η αριστερά περίπου 150 δήμους και 3 περιφέρειες μεταξύ των οποίων και την Αττική. Αυτό θα σήμαινε αλλαγή του πολιτικού σκηνικού». Θεωρούμε ότι αυτή η εκτίμηση δεν απέχει από την αλήθεια.

Είναι πάνω σ’ αυτή τη βάση που η αριστερά σαν μέτωπο μπορεί να βάλλει πραγματικά και αξιόπιστα  το ζήτημα της εξουσίας, για να πείσει τις λαϊκές μάζες ότι μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα της.

Αριστερά και εξουσία

Να δούμε επιγραμματικά τις θέσεις των κομμάτων και των οργανώσεων της αριστεράς για το θέμα της εξουσίας. Όλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με τις σημαντικές διαφορές τους καταλήγουν στο θέμα της εξουσίας «αναγκαστικά» σαν απαραίτητο συμπλήρωμα του προαναφερθέντος προγράμματός τους. Με αυτό επαναστάτες και ρεφορμιστές αναγκάζονται να ομολογήσουν έμμεσα ή άμεσα ότι χωρίς την προϋπόθεση της εξουσίας δεν είναι δυνατή η εφαρμογή του  προγράμματος τους. Ωστόσο είναι φανερό ότι κανείς δεν πιστεύει στη δυνατότητα και την προοπτική μιας κυβέρνησης της αριστεράς.

Συγκεκριμένα, στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά ένας σημαντικός αριθμός οργανώσεων φωνάζει για ανατροπή σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση χωρίς να έχει καθαρή θέση και εναλλακτική πρόταση κατανοητή από τις μάζες για το μετά! Την εξουσία! Και αυτό στην ουσία ακυρώνει τα όποια καλά στοιχεία του προγράμματος τους, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να τους δώσει σημασία το μαζικό εργατικό κίνημα. Ωστόσο έχουμε και οργανώσεις που σωστά καλούν  για μια κυβέρνηση της αριστεράς, αλλά δεν προσπαθούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους για μια μαχητική εκστρατεία πάνω σ’ αυτό το στόχο, επειδή εκτιμούν ότι το σύνθημα δεν τραβάει τη νεολαία (;;;)!

Η πλειοψηφία του ΣΥΝ «ντροπαλά» και χωρίς ιδιαίτερη έμφαση προωθεί την ιδέα μιας «προοδευτικής κυβέρνησης» που ανταποκρίνεται στη διαχειριστική λογική του προγράμματος της. Ο σ. ο Λαφαζάνης  μιλάει και σωστά για μια «κυβέρνηση της Αριστεράς». Πράγμα που δείχνει ότι ο ΣΥΝ δεν είναι ενιαίος και  πάνω σ’ αυτό το θέμα.

Το «Μέτωπο» στη θέση 5 από τις 10 που κατέθεσε στη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ απαιτεί: «να πέσει η κυβέρνηση μαζί με την πολιτική της!», γιατί «εκχώρησε την εξουσία που της έδωσε ο λαός στο διεθνή έλεγχο της ΕΕ και του ΔΝΤ.» και προτείνει το νεφέλωμα (!) « ..μιας νέας κοινωνικής πλειοψηφίας και μιας κυβέρνησης που θα εκφράζει χωρίς συμβιβασμούς τα συμφέροντα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων…» , νομίζουμε ότι υπαινίσσεται μια κυβέρνηση της αριστεράς. Καλώς!

Η ηγεσία του ΚΚΕ είναι αλήθεια ότι βάζει δυνατά το ζήτημα της εξουσίας και κατά τη γνώμη μας καλά κάνει- έχουμε ήδη εξηγήσει πιο πάνω το γιατί –αλλά και πάλι αλλά…τα  κάνει «μούσκεμα» επί του πρακτέου: Πρώτο γιατί τη διεκδικεί μονοκομματικά και αποκλείει  στο όνομα της «επαναστατικής καθαρότητας» – που ούτε η ίδια έχει- την προοπτική και τη δυνατότητα μιας κυβέρνησης της αριστεράς, λησμονώντας ότι οι αποδεδειγμένα «επαναστατικά καθαροί» Μπολσεβίκοι η πρώτη κυβέρνηση που σχημάτισαν ήτανε κυβέρνηση των κομμάτων της αριστεράς και όχι μονοκομματική. Το μετά θέλει άλλη κουβέντα! Πάνω σ’ αυτή την βάση δεν θέλει ούτε να ακούσει για «Μέτωπα» και για «Ενότητα δράσης της αριστεράς» επειδή πιστεύει και  διατυμπανίζει ότι «Η αριστερά c’est moi, είμαι εγώ – σε ελεύθερη μετάφραση)». Έχει την μεγάλη ευθύνη για τη διάσπαση στη δράση των δυνάμεων της αριστεράς και κατά συνέπεια για τη κυριαρχία των «συμβιβασμένων ηγεσιών» στα συνδικάτα, τη  τοπική αυτοδιοίκηση και όχι μόνο..! Δεύτερο, πολύ σημαντικό. Χωρίς ίχνος σεμνότητας ζητάει ευθύνες από το Λαό που δεν ψηφίζει ΚΚΕ, που δεν κάνει καμιά σοβαρή προσπάθεια να του δώσει την εξουσία(!!!). Εδώ πέρα των άλλων που ήδη έχουμε αναφέρει –δικαίωση και ταύτιση με τον «Σοσιαλισμό» που κατέρρευσε – λησμονεί ότι στη 86χρονη και πλέον ιστορία του ο λαός  το «..άντε θύμα άντε ψώνιο…» έδωσε κάμποσες φορές στο κόμμα την εξουσία αλλά οι ηγεσίες του ή την αρνήθηκαν ή την πέταξαν από τα χέρια τους, σαν αναμμένο κάρβουνο.

Συγκεκριμένα για να μάθουν οι νέοι και να τα φρεσκάρουν οι παλιοί, σύντομα: Το 1922-23 μετά τη μικρασιατική καταστροφή της «Μεγάλης Ιδέας» η εξουσία περπατούσε στο δρόμο και δεν έσκυψε κανείς να τη σηκώσει [το ΚΚΕ τότε ήταν ακόμη ΣΕΚΕ]. Το 1936 μαζικοί σκληροί αγώνες σ’ όλη την Ελλάδα με αποκορύφωμα τη  γενική κατάληψη της Θεσσαλονίκης το Μάη. Η ηγεσία του ΚΚΕ υπογράφει το σύμφωνο Σκλάβαινα- Σοφούλη και γυρίζει την πλάτη στο κίνημα!! Το 1944-5 συμφωνία της Βάρκιζας και παράδοση της εξουσίας στη «σκιά» της αστικής τάξης!!! Το 1989 βάζει πλάτη για να βγει το σύστημα από την πολιτική του κρίση – συγκυβέρνηση με τη Δ ε ξ ι ά!!! Την 5η του Μάη του 2010 αυτοί που μούντζωναν τους 300σιους ήταν προβοκάτορες, γι αυτό η προοπτική που έδώσε σ’ αυτή την ιστορική συμμετοχή και διαδήλωση των εργαζομένων ήταν, πιο αυστηρά μέτρα περιφρούρησης, δεν πάμε προσωρινά στη βουλή, πάμε για τον σταθμό της Ακρόπολης!!!!

Γι αυτό σύντροφοι ( και το πιστεύουμε, το σύντροφοι, γιατί η κριτική μας όσο σκληρή και αν είναι στο περιεχόμενο της είναι καλοπροαίρετη) το κόμμα μαζί με τις χαμένες ευκαιρίες έχασε και την εμπιστοσύνη του λαού. Πρέπει να συμφωνήσετε ότι δεν φταίει ο λαός γι αυτό. Γιατί ούτε η ιστορία ούτε η σημερινή αριστερίστικη πολιτική του κόμματος δίνουν «εχέγγυα» ότι το κόμμα είναι ικανό να πάρει την εξουσία και ότι αν την πάρει θα την αξιοποιήσει σωστά! Το μόνο που μπορεί σήμερα ο λαός μπορεί να σας εμπιστευτεί είναι μια περιορισμένης έκτασης ψήφο διαμαρτυρίας προς το «δικομματισμό».

Για να σας δώσει ξανά ο λαός την εμπιστοσύνη του χρειάζεται να αλλάξετε όχι την ιστορία των χαμένων ευκαιριών, αλλά την σημερινή σας πολιτική. Πρώτη μεγάλη αλλαγή να μπει το κόμμα μπροστά για τη συγκρότηση ενός μεγάλου καθολικού, ενωτικού μετώπου της Αριστεράς για δράση, για κυβέρνηση της Αριστεράς. Θα είμαστε μαζί σας σ’ αυτή την προσπάθεια.

Χρειάζεται να καταλάβετε ότι Σοσιαλιστική αλλαγή δεν γίνεται χωρίς αλλαγή πολιτικής του ΚΚΕ. Χωρίς το ΚΚΕ δεν γίνεται Μέτωπο της Αριστεράς, κυβέρνηση της αριστεράς. Ωστόσο λέμε κατηγορηματικά ότι τα παραπάνω γραφθέντα διαβάζονται και ανάποδα. Το ΚΚΕ χωρίς το Μέτωπο της αριστεράς δεν πρόκειται να πάει πιο πέρα απ το μήκος της σκιάς του. Δεν πρόκειται να κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού!

Να προσπαθήσουμε

Για να ανταποκριθούμε σαν αριστερά στις απαιτήσεις που μας βάζει η πορεία  της ταξικής πάλης χρειάζεται να κάνουμε υπερβάσεις και επαναστατικές αλλαγές είτε ως άτομα είτε ως οργανώσεις. Κατά τη γνώμη μας η βάση για την πραγματοποίηση της υπέρβασης της άθλιας κατάστασης μας στηρίζεται στους παρακάτω στόχους: Πρώτος, δράση και όχι μόνο διάλογο για την ενότητα στη δράση της αριστεράς. Δεύτερος, κυβέρνηση της αριστεράς. Τρίτος, σοσιαλιστικό πρόγραμμα. Οι οργανώσεις, τάσεις κομμάτων και ανένταχτοι που δεχόμαστε αυτούς τους στόχους χρειάζεται, είναι αναγκαίο, να περάσουμε στη δράση και να οργανώσουμε μια δραστήρια εκστρατεία στη βάση της κοινωνίας, εκεί που ζει και κινείται ο εργάτης, ο μισθωτός, ο άνεργος, ο νεολαίος, οι λαϊκές μάζες. Στις επιχειρήσεις, τα σωματεία, τη γειτονιά και θα το πούμε ωμά στη βάση των κομμάτων της αριστεράς. Δεν αρκεί ο διάλογος της διανόησης στα αμφιθέατρα για να σπρώξει την ηγεσία του ΚΚΕ και όχι μόνο του ΚΚΕ, στην ενότητα για δράση της αριστεράς, χρειάζεται η πίεση της κοινωνίας για να ελπίζουμε βάσιμα ότι μπορεί να γίνει! Δεν αρκεί κ.λπ., για να ελπίζουμε βάσιμα ότι μπορεί η πλειοψηφία του ΣΥΝ και κατά συνέπεια ο ΣΥΡΙΖΑ να υιοθετήσουν την αναγκαιότητα του Σοσιαλιστικού προγράμματος . Για να ελπίζουμε βάσιμα ότι το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ θα προβάλουν και θα διεκδικήσουν μαζί με όλη την άλλη αριστερά την ανατροπή, για μια κυβέρνηση της αριστεράς.

Ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία

Θ Μαράκης

Ανένταχτος-Συνδικαλιστής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s