Αρχείο για 15/11/2010

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ-ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΗΣ ( ΧΡ. ΚΟΡΤΖΙΔΗΣ ) 61,02%

Αργυρούπολη 51,41% Ελληνικό 78,36%

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ-ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ 39,98%

Αργυρούπολη 48,59% Ελληνικό 21,64%

( από την ΑΥΓΗ, 13/11/2010 )

Το αποτέλεσμα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών δεν δίνει περιθώρια για αυταπάτες. Το ΠΑΣΟΚ, έχοντας εφαρμόσει την πιο σκληρή πολιτική της μεταπολίτευσης για τον κόσμο της εργασίας, δεν αμφισβητήθηκε. Αν και υπέστη σημαντική φθορά, αυτή δεν είναι αρκετή για να οδηγήσει σε πολιτικές ανακατατάξεις και ανισορροπία, δεν λειτουργεί ως φρένο για τις πολιτικές αποφάσεις που προετοιμάζονται από το κυβερνητικό επιτελείο.


Θα μπορούσε κανείς να πει ότι το αποτέλεσμα που κατέγραψε είναι αναμενόμενο για οποιαδήποτε κυβέρνηση δίνει τη μάχη των εκλογών εν μέσω της κυβερνητικής τετραετίας. Από την άλλη μεριά, η ριζοσπαστική αριστερά δεν κατάφερε να αξιοποιήσει τη δυσαρέσκεια των εργαζόμενων και να τη μετατρέψει σε πολιτική δυναμική. Για οποιονδήποτε έχει και ελάχιστη επαφή με τα πολιτικά πράγματα, η εξέλιξη αυτή ήταν προδιαγεγραμμένη.

Σε μια περίοδο που η ριζοσπαστική αριστερά θα έπρεπε να πρωταγωνιστεί σε κοινωνικό επίπεδο και να λειτουργεί ως οργανωτής και πυροκροτητής κοινωνικών κινημάτων αντίστασης και αλληλεγγύης, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι συνιστώσες του πρωταγωνιστούσαν στις στήλες των παραπολιτικών των αστικών εφημερίδων. Προφανώς η ευθύνη δεν κατανέμεται σε όλες ισομερώς, αλλά η απόδοση ευθυνών λίγο ενδιαφέρει σε αυτή τη συγκυρία. Αυτό που προέχει τώρα, είναι η αξιολόγηση από όλες τις μεριές αλλά και συλλογικά των επιμέρους τακτικών και η ανασύνταξη όσων δυνάμεων είναι δυνατόν να ανασυνταχθούν με όρους που δεν θα αναπαράγουν τις παθογένειες του παρελθόντος.

(περισσότερα…)

( αποσπάσματα από τις συζητήσεις του Νόαμ Τσόμσκυ , στο Παρίσι, 27Μαΐου – 1 Ιουνίου 2010. Από τη Monde Diplomatique Ιουλίου 2010 )

Ο Ν. Τ. ερωτήθηκε σχετικά με τη χρησιμότητα της βίας στους πολιτικούς αγώνες, ο ΝΤ απαντά αναλύοντας τα κίνητρα που βρίσκονται πίσω από τέτοιου τύπου δράσεις.

Ας ξεχάσουμε για λίγο τις αρχές μας και ας επικεντρωθούμε στην τακτική. Οφείλετε να επιλέγετε μια τακτική που ν έχει πιθανότητες επιτυχίας. Αλλιώς το μόνο που θα που θα κάνετε, θα είναι να κάνετε ασυνάρτητες «χειρονομίες» [κινήσεις]. Αν αναζητάτε μια τακτική που να επιτρέπει να φθάσετε σε ένα αποτέλεσμα, δεν πρέπει να δεχτείτε το πεδίο μάχης που προτιμά ο εχθρός. Η κρατική εξουσία λατρεύει τη βία: έχει το μονοπώλιό της. Έχει μικρή σημασία ο βαθμός βίας των διαδηλωτών. Το Κράτος θα αναπτύξει περισσότερη. Να γιατί, ήδη από τη δεκαετία του ’60, όταν μιλούσα με τους φοιτητές για την πολιτική στράτευση, τους συνιστούσα να μη φοράνε κράνη στις διαδηλώσεις. Βεβαίως η αστυνομία είναι βίαιη, αλλά αν φοράτε κράνος , θα γίνει ακόμη πιο βίαιη, Αν κατεβείτε στο δρόμο με ένα τουφέκι , θα κατεβάσει ένα τανκ. Αν κατεβείτε με ένα τανκ, θα έρθουν με ένα Β52: πρόκειται για μια μάχη που θα χάσετε εξ ορισμού. Κάθε φορά που παίρνετε αποφάσεις τακτικής, θα πρέπει να θέτετε στους εαυτούς σας την εξής ερώτηση: ποιόν προσπαθώ να βοηθήσω; Μήπως ψάχνετε να έχετε ήσυχη τη συνείδησή σας; Ή προσπαθείτε να βοηθήσετε τους ανθρώπους, να κάνετε κάτι γι’ αυτούς;

(περισσότερα…)