Τελικα ηταν λαθος το συνθημα » ΘΑ ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΗ …» ?

Posted: 18/01/2011 by ΔΟ in Αριστερά

( το κείμενο του συντρόφου Άρη Παρασκευόπουλου καθώς και τα σχόλια που ακολουθούν ανταλλάχθηκαν στη λιστα αλληλογραφίας του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής. Δημοσιευόνται εδώ με την άδεια των συντρόφων ).

Αλλοι το εκαναν συνθημα (και μαλιστα κατηγορηθηκαν γι αυτο) αλλος πηγε με χειροπεδες στο κρατητηριο.
Στην εποχη του Δ.Ν.Τ. δεν αρκει να κανεις δηλωσεις και αναλυσεις, δεν αρκει να παριστασε και να χαιρετιζεις, πρεπει να δρας με ορους ουσιαστικης ανυπακοης και απειθαρχιας.
Ο Α.Γκλετσος που πολλοι απο μας (και εγω μαζι, το ομολογω) λοιδωρουσαν σαν εκπροσωπο του lifestyle στην τοπικη αυτοδιοικηση, δειχνει σε πολλους αλλους «θεσμικους» μεταξυ αυτων και σε «αριστερους» ή αριστερους τί σημαινει εκλεγμενος αυτοδιοικητικος στον καιρο του Δ.Ν.Τ. και του ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ.

Ακομα η σταση του Α.Γκλετσου πρεπει να μας κανει να σκεφθουμε καποια πραγματα περι δρασεων στην «κοινωνια του θεαματος» (τομεας που ο ιδιος γνωριζει καλα).
Καποια πραγματα, μας αρεσουν δεν μας αρεσουν, ετσι ειναι και δεν αλλαζουν και το πεδιο της συγκρουσης καθοριζεται απο το μπλοκ εξουσιας και οχι απο εμας …
Για να υπαρχεις σε αυτη την κοινωνια πρεπει να παραγεις εκτος απο πολιτικη και θεαμα.
Μονο τοτε δεν βρισκεσαι στην θεση του παιδιου που δεν του δινουν τα αλλα παιδια τα παιχνιδια τους… αναγκασμενος να γκρινιαζεις γιατι δεν σε παιζουν τα ΜΜΕ.
Βεβαια θα μου πειτε εμεις ειμαστε μπλεγμενοι σε συζητησεις περι αμεσοδημοκρατιας και εχουμε αφησει την πολιτικη συζητηση. Πώς να παραξουμε πολιτικη και πολιτικο θεαμα ταυτοχρονα?
Στα πλαισια αυτα η «εκδρομη» στην Κερατεα την ερχομενη Κυριακη θα αποκτησει και αλλον χαρακτηρα εκτος απο αυτον της εκδρομης;
ΘΑ παμε σωστα οργανωμενοι για να διωξουμε τα ΜΑΤ;
Αν παμε για να καταγγελουμε για μια ακομα φορα την κυβερνητικη αυθαιρεσια (μεταξυ μας αντε και στο indymedia) λυπαμαι αλλα δεν θα παρω…. αντι για εκδρομες τις Κυριακες προτιμω να διαβαζω και μετα να πινω τσιπουρα και να ακουω ιστοριες απο τον παλιο κομμουνιστη πατερα μου.

Τελικα ηταν λαθος το συνθημα?
Εγω παντως απο την αρχη πιστευα οτι ηταν οτι πιο πολιτικο βγηκε απο την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΤΤΙΚΗ
Τελικα μηπως δεν ειναι πολλοι απο εμας ετοιμοι να συγκρουστουν και να πανε φυλακη και γι αυτο δεν τους αρεσε το συνθημα?

συντροφικα
Αρης Παρασκευοπουλος

Σχόλια
  1. Ο/Η Γιώργος Καλαντζόπουλος λέει:

    Το σύνθημα ήταν λάθος!
    Σημασία έχει κάποια πράγματα να γίνονται και όχι να λέγονται.
    Ένα απ’ αυτά είναι η φυλακή. Εμείς το είπαμε, ο Γκλέτσος πήγε…
    Ένα άλλο είναι η δημοκρατία. Η πράξη μας έχει φτάσει ως από τις λίστες επικοινωνίας που μας παρέχει απλόχερα η Google. Κάτι είναι κι αυτό…

    Αν ο Α. Γκλέτσος ήταν ένας βλαχοδήμαρχος του ΚΚΕ, τότε ίσως κάποιοι από μας δεν θα έλεγαν: “Για να υπάρχεις σε αυτή την κοινωνία πρέπει να παράγεις εκτός από πολιτική και θέαμα”, αλλά “Για να υπάρχεις σε αυτή την κοινωνία πρέπει να παράγεις εκτός από πολιτική και κίνημα”
    Δεν παράγεται πολιτική αλλά αλληλεγγύη όταν συμπαραστέκεσαι σε ένα άλλο υποκείμενο που κινητοποιείται και αγωνίζεται. Και είναι ασήμαντη η διαφορά – ως προς την παραγωγή πολιτικής – αν αυτή η αλληλεγγύη εκφραστεί είτε ως “αγωνιστική” συμπαράσταση, είτε ως καταγγελία στο indymedia. Εξάλλου, η μία μορφή αλληλεγγύης δεν αποκλείει την άλλη. Αν κρίνουμε από την πράξη, εκείνοι ακριβώς που καταγγέλλουν στο Indymedia τις κυβερνητικές αυθαιρεσίες στην Κερατέα προσπαθούν παράλληλα να συνδράμουν με όποιο τρόπο μπορούν και στις “μάχες” κατά των δυνάμεων καταστολής…
    Το ερώτημα “μηπως δεν ειναι πολλοι απο εμας ετοιμοι να συγκρουστουν” είναι άνευ νοήματος. Τα ίδια τα υποκείμενα που κινητοποιούνται αποφασίζουν πότε και πως θα συγκρουστούν. Το έδειξε ο “Δεκέμβρης”, το έδειξαν το καλοκαίρι οι φορτηγατζήδες, το έδειξαν τώρα οι κάτοικοι της Κερατέας. Το έδειξε ακόμα και ο Γκλέτσος. Κανένας απ’ αυτούς δεν ήταν “έτοιμος να συγκρουστεί”, κι όμως όλοι τους “συγκρούστηκαν”!
    Αντίθετα το ΚΚΕ και κάποιοι άλλοι που ισχυρίζονται ότι είναι με το “όπλο παρά πόδας” και έχουν “στρατηγικές” και “τακτικές”για το κίνημα και την ταξική πάλη, είδαμε την κατάντια τους…
    συντροφικά,
    Γιώργος Καλαντζόπουλος.

    • Ο/Η Αρη Παρασκευοπουλο λέει:

      Μια ανταπαντηση απο τον Αρη Παρασκευοπουλο
      Συντροφε Γιωργο
      Καποιες σκεψεις σχετικα με την απαντηση σου
      Αρχικα να σημειωσουμε οτι αν ο Γκλετσος ηταν δημαρχος του ΚΚΕ (και οχι μονο) το πιο πιθανο ειναι οτι δεν θα βρισκοταν καν στα διοδια, για απειθαρχια και ανυπακοη στην πραξη ουτε σκεψη βεβαια. Και βεβαια το θεμα δεν ειναι η ηρωοποιηση του Γκλετσου, αλλα τα συμπερασματα που βγαινουν απο την σταση του, και (κυρια) τα συμπερασματα που βγαινουν απο την σταση του κοσμου της Στυλιδας.
      Το ερωτημα «ποσοι απο μας ειναι ετοιμοι να συγκρουστουν» δευτερευοντως αφορα ατομικες στασεις, πρωτευοντως αφορα την σταση πολιτικων φορεων και πολιτικων αποψεων στη συγκυρια, βεβαια σε δευτερο επιπεδο αναγνωσης (και για αυτο το δευτερευτοντως) οι προσωπικες πολιτικες αποψεις και συνακολουθα οι αποψεις των φορεων που τα ατομα ανηκουν καθοριζονται απο την ατομικη σταση απεναντι στην ιστορικη συγκυρια (το γνωστο φιλοσοφικο ερωτημα περι ειναι και φαινεσθαι).
      Σε αντιθεση με το κανενας δεν ηταν ετοιμος να συγκρουστει θεωρω οτι πολλες κοινωνικες ομαδες ηταν και ειναι ετοιμες για συγκρουση και πολλες συγκρουσεις ξεκινησαν, που ομως καπου στην πορεια ξεμειναν απο καυσιμα. Και εδω μπαινει το θεμα υπαρξης του πολιτικου υποκειμενου, που δεν θα ειναι απλα αλληλεγγυο αλλα πρωτοπορο, ο ρολος του δεν μπορει να ειναι απλα καταγγελτικος και αλληλεγγυος αλλα πρεπει να πηγαινει την εκφρασμενη διαθεση του κοσμου ενα βημα παραπερα προετοιμαζοντας τον για παραπερα οργανωμενες συγκρουσεις. Ο Γκλετσος στην Στυλιδα στην συγκεκριμμενη φαση παιζει το ρολο του πολιτικου υποκειμενου, και η σταση του κοσμου απεναντι στο προσωπο του δειχνει την αναγκη που υπαρχει για το πολιτικο υποκειμενο. Η ιστορια παλιοτερη και προσφατη βριθει απο παραδειγματα εξεγερσεων που ξεψυχησαν γιατι ελειπε το πολιτικο υποκειμενο. Και επειδη τα κενα στα συστηματα, ειτε φυσικα συστηματα ειναι ειτε κοινωνικα, δεν παραμενουν για πολυ, οσο η αριστερα παραμενει δεσμια του καθεστωτικου καθωσπρεπεισμου ή προσπαθει να «συγκροτηθει δημοκρατικα», καποιος «Γκλετσος» θα βρεθει να καλυψει αυτο το κενο πολιτικης πρωτοποριας , καποιος «Γκλετσος» με αυτα ακριβως τα απολιτικα μεν λαικιστικα δε χαρακτηριστικα.
      Οσον αφορα το να γινονται και οχι να λεγονται, που επι της ουσιας ειναι το γνωστο πραξεις και οχι λογια η πολιτικη πρωτοπορια οχι απλα πρεπει να λεει τι προτιθεται να κανει ( υπαρχει λογος να το εχει μυστικο?) αλλα επιβαλλεται να το λεει, η κοινωνια, ο κοσμος που θα σε ακολουθησει πρεπει να ξερει και να ειναι προετοιμασμενος για το τι προτιθεσαι να κανεις, και στο τελος υπαρχει αναγκη για αγωνιστικη διαπαιδαγωγιση του κοσμου μεσα και απο τα πολιτικα προγραμματα. Και επιτελους δεν ειναι εποχες για καθωσπρεπεισμους καθεστωτικους ή μικροαστικους, το προβλημα που η αριστερα, και συνακολουθα η κοινωνια, πληρωνει σημερα ειναι ο καθεστωτισμος και ο μικροαστικος καθωσπρεπεισμος που ταλανιζουν την μετεμφυλιακη Ελληνικη αριστερα.
      Και τελος σε αντιθεση με το γνωστο η εξεγερση δεν ειναι εικονα στις ειδησεις θεωρω οτι η ανυπακοη και οι συγκρουσεις πρεπει να γινουν και εικονα στις ειδησεις, σε αντιθεση με την συνομωσια της σιωπης του μπλοκ εξουσιας και καναλαρχων η κοινωνια πρεπει να βλεπει οτι υπαρχουν εστιες αντιστασης, και αυτο γινεται μονο οταν ο οποιος «Γκλετσος» ανεβαινει στην καμπινα του χειριστη του εσκαφεα και στην συληψη ζητα να του βαλουν χειροπεδες, οταν οι μολοτωφ στην Κερατεα δημιουργουν φλογες που εντυπωσιαζουν μεσα στο νυχτερινο σκοταδι της εξοχης ή ακομα οταν εξαγριωμενος κοσμος επιτιθετε σε πολιτικους και εργατοπατερες.
      Συντροφικα
      Αρης Παρασκευοπουλος
      Υ.Σ. και πριν μου πεις οτι αδιαφορω για την «δημοκρατικη συγκροτηση», να σου θυμισω οτι στην διαρκεια της κατοχης η ελλειψη «δημοκρατικης συγκροτησης» δεν εμποδισε την αριστερα να τοποθετηθει σωστα στην ιστορικη συγκυρια και να βρεθει στην πρωτοπορια του εθνικοαπελευθερωτικου αγωνα, απλα δεν ειναι αυτο που καθοριζει την αποτελεσματικοτητα ενος πολιτικου σχηματισμου, αντιθετα η σωστη κατανοηση των αναγκων της κοινωνιας ειναι, με απλα λογια ας μαζευτουμε 1000 και δημοκρατικοτατα να αποφασισουμε οτι μεσα στο 2011 αντε το 2012 θα κανουμε σοσιαλιστικη επανασταση στην Ελλαδα, και θα δουμε ποσο δημοκρατικοτατα θα μας αγνοησει η κοινωνια.

      • Ο/Η raindog λέει:

        Έχεις δίκιο σ. Άρη όταν λες ότι «στην διαρκεια της κατοχης η ελλειψη «δημοκρατικης συγκροτησης» δεν εμποδισε την αριστερα να τοποθετηθει σωστα στην ιστορικη συγκυρια και να βρεθει στην πρωτοπορια του εθνικοαπελευθερωτικου αγωνα, απλα δεν ειναι αυτο που καθοριζει την αποτελεσματικοτητα ενος πολιτικου σχηματισμου» .

        Και σε ρωτάω: Σε ποιο χρονικό διάστημα μετράμε την αποτελεσματικότητα: στο 41-44 ή στο συνολικό διάστημα 41-49; Γιατί αν την μετρήσουμε στο διάστημα των δύο πολέμων (ενάντια στους γερμανούς και ενάντια στους εγγλέζους κ.λπ.) τότε θα δούμε ότι η αποτελεσματικότητα ήταν κοντά στο 0 (μηδέν).

        Και εδώ μπαίνει το ζήτημα της δημοκρατικής συγκρότησης. Για την πρόληψη καταστάσεων όπως ήταν η Καζέρτα, η Βάρκιζα, το ούτε νερό ούτε ψωμί στον προδότη Θανάση Κλάρα κ.λπ.

        Δεν μπορώ να καταλάβω, εν τέλει, γιατί το ζήτημα της δημοκρατικής συγκρότησης και της αποτελεσματικότητας πρέπει ντε και καλά να μπαίνουν αντιθετικά.

        Το θέμα είναι ότι πρέπει να βάλουμε ΚΑΙ το κάρο ΚΑΙ το βόδι στη σωστή τους σειρά. Αρκεί, εννοείται, να υπάρχουν και τα δύο.

  2. Ο/Η Κώστας Ανδρικόπουλος λέει:

    οταν ως εργαζόμενος σκύβει το κεφάλι στον εργοδότη, ΤΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΟ
    όταν ως υφιστάμενος χωρίς κουβέντα υπακούει τον προϊστάμενο, ΤΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
    όταν ως δημότης δεν ακούγεται, ΤΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΜΕ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ
    όταν ως πολίτης δεν ακούγεται, ΤΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΟ
    όταν ως κομματικό μέλος δεν λαμβάνεται υπόψη, ΤΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΕΣΩΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
    όταν βιώνει την κρίση, ΤΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΟΡΑΜΑ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

    Μα αν μιλάμε ως αριστεροί τότε μιλάμε και για ενεργητική αντίσταση και για κίνημα και για πολιτικό υποκείμενο και για δημοκρατία. Αυτά είναι τα συμπεράσματα όλων μας μετά από χρόνια βιωμάτων εντός Αριστεράς. Της Αριστεράς και των αγώνων και των λαθών και των νικών και του δογματισμού και της δημοκρατίας και του συγκεντρωτισμού, και του ολοκληρωτισμού και του επαγγελματισμού. Της Αριστεράς που θέλουμε να αλλάξουμε για να αλλάξουμε τον κόσμο.
    Αν μιλάμε απλά κουρασμένοι, απογοητευμένοι, χωρίς ελπίδα, δεν βλέπουμε προοπτική τότε ναι έχουμε ανάγκη τους Αποστόληδες, τότε όμως όταν πέσει η αυλαία τι ακολουθεί?

    Θα ξανααναφέρω δύο γεγονότα σε κεντρικές συγκεντρώσεις στην Αθήνα, το πρώτο εκείνη την αποφράδα ημέρα ψήφισης του μνημονίου και το δεύτερο στην πορεία της απεργίας της 15ης του Δεκέμβρη.

    1. Την ημέρα ψήφισης του μνημονίου συγκεντρώθηκαν χιλιάδες κόσμου μπροστά στο κοινοβούλιο. Μετά το πέρας της ψηφοφορίας και γύρω στις 20οο το βράδυ η οργανωμένη Αριστερά (πλην ΑΝΤΑΡΣΥΑ) αποφάσισε να αποχωρήσει προς έκπληξη των χιλιάδων ανθρώπων (διαφόρων ηλικιών) που παρέμειναν μόνοι τους μέχρι να τους διαλύσουν τα ΜΑΤ. Που πήγε η Αριστερά?

    2. Σε όλες τις μεταμνημονιακές πορείες αντί να παραμένουμε συγκεντρωμένοι μπροστά στο κοινοβούλιο, περνάμε και φεύγουμε, ενώ ο κόσμος έχει την ανάγκη να σταθεί διαμαρτυρόμενος εκεί ακόμα και μερόνυχτα. Τι κάνουμε?

  3. Ο/Η Γιώργος Καλαντζόπουλος λέει:

    Μια σύντομη απάντηση:

    1. Και οι χριστιανοί πήγαιναν στην πυρά χωρίς «δημοκρατικές διαδικασίες», επειδή πίστευαν σε κάτι και έδιναν την ζωή τους γιαυτό! Όποιος αντιλαμβάνεται τον εαυτόν ως εθελοντή «στρατιώτη» σε κάποιο ιδεολογικό/στρατιωτικό μηχανισμό προφανώς προέχει το πρόσταγμα της «αποτελεσματικότητας» αυτού του μηχανισμού. Όμως δεν μιλάμε για αυτού του αστικού τύπου στράτευση σε ιδεολογικούς μηχανισμούς.

    2. Είναι ψέμα ότι το ΕΑΜ δεν ήταν δημοκρατική οργάνωση και δεν λειτουργούσε με δημοκρατικούς θεσμούς. Ήταν το πιο δημοκρατικό πράγμα στην εποχή του και είχε κατοχυρώσει και θεσμοθετήσει την λαϊκή συμμετοχή σε μια σειρά θεσμούς, όπως και στα λαϊκά δικαστήρια.

    3. Το δίλημμα ανάμεσα στην αποτελεσματικότητα και στην δημοκρατία είναι ψευδές, γιατί αντιλαμβάνεται την δημοκρατία ως μια τυπική εσωτερική διαδικασία. Πρόκειται για την σταλινική διαστρέβλωση της έννοιας του “δημοκρατικού συγκεντρωτισμού”, του μέσου δηλαδή παραγωγής της επαναστατικής θεωρίας. Η δημοκρατία πρώτα απ’ όλα αφορά τις σχέσεις του πολιτικού φορέα/κόμματος με τις λαϊκές μάζες και δευτερευόντως τις τυπικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων

  4. Ο/Η Δημήτρης Οκονομίδης λέει:

    Ο Άρης θέτει σωστά τα όσα θέτει μόνο που η αναφορά του στη «δημοκρατία» σε αντιδιαστολή με την αποτελεσματικότητα, με τσίγγλισε αλλά έχουν ήδη απαντήσει ο Κώστας, ο Δήμος και ο Γιώργος.

    δεν ξέρω αν έχει υπάρξει παρανόηση για το θέμα «δημοκρατία», αλλά το να παρουσιάζεται σαν καρικατούρα, με κάνει να υπενθυμίσω ότι αυτοί που «τσιρίζαμε» για δημοκρατία και στο ΣΥΡΙΖΑ και τώρα, ταυτόχρονα «τσιρίζαμε» και για την ενιαία έκφραση όταν πχ οι ανανεωτικοί με την ανοχή και της ηγεσίας του Συν , και της ΚΟ, και της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ τα κάναν μπάχαλο στα ΜΜΕ – ειδικά στη χειμερινή τους επέλαση μετά το Δεκέμβρη του 08 ή για τη Λισσαβώνα– και που την απαίτηση για ενιαία έκφραση τη στηλίτευαν ως σταλινισμό.

    Υπενθυμίζω το πρόσφατο μήνυμά μου όπου ανέφερα

    «Έγνοια μας και άξονες πρέπει να είναι: η μεγαλύτερη δυνατη συμμετοχη των κατω σε όλες τις αποφάσεις, δημοσιότητα, διαφάνεια, υποδοχή της άλλης άποψης( η ανοχή ως όρος είναι … αηδία;-) υποτημιτικος, κάτι σαν ελεημοσύνη…), σεβασμός των αποφάσεων με ενιαία έκφραση και υλοποίηση δλδ Λειτουργια με δικαιωματα ΚΑΙ υποχρεώσεις;-) ».

    Νομίζω ότι είναι αυτονόητο και σαφές για όλους μας, ότι σε καταστάσεις που τρέχουν , «πολεμικές» , θα αποφασίζει ένα δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο. Όπως επίσης ότι η δημοκρατία δεν είναι μπάχαλο και καφενείο αλλά εμπεριέχει και πειθαρχία και αποτελεσματικότητα

  5. Ο/Η Αρης Παρασκευοπουλος λέει:

    Αγαπητε Δημητρη και υπολοιποι συντροφοι
    Πουθενα δεν αντιδιαστελω αποτελεσματικοτητα και «δημοκρατια»
    Αντιθετα αντιδιαστελω τα θεματα της πολιτικης συγκροτησης και κατανοησης των αναγκων της συγκυριας απο τη μια και της ατερμονης συζητησης περι «δημοκρατικης συγκροτησης» απο την αλλη.
    Θελω να τραβηξω στα ακρα την αντιθεση μου με την λογικη που λεει «υπευθυνη για την κατασταση του ΣΥΡΙΖΑ ειναι η ελειψη δημοκρατικης λειτουργιας» και αγνοει τα ζητηματα της πολιτικης γραμμης και των πολιτικων αντιληψεων που κυριαρχησαν, και να προκαλεσω συζητηση, δυστυχως για μια ακομα φορα ξεφυγαμε στα περι «δημοκρατιας».
    Και μια και πολυ σωστα εστειλες το συνδεσμο με την αποφαση της Π.Γ. του ΣΥΝ, οποιος την διαβασε ξερει οτι κανει στην αριστερα μια πολιτικη προταση για κοινη δραση, αλλα αντιτιθεται σε οτιδηποτε θα μπορουσε να θεωρηθει «δημοκρατικη λειτουργια» του ΣΥΡΙΖΑ, ρωταω λοιπον, σχετικα με την προταση αυτη
    Θα την αποδεχθουμε ?
    Θα την αποριψουμε ? και αν την αποριψουμε, θα την αποριψουμε επειδη διαφωνουμε στην πολιτικη της λογικη ή επειδη δεν προυποθετει
    την «δημοκρατικη λειτουργια» του ΣΥΡΙΖΑ?

  6. Ο/Η raindog λέει:

    1. Ναι, σύντροφε, το πρόβλημα είναι στα ζητήματα πολιτικής γραμμής.

    Και πώς θα αποκτήσεις αυτή την φοβερή γραμμή, αν δεν μπορείς να συζητήσεις; Επειδή π.χ. έχει πέσει γραμμή στο ΣΥΝ «μην κάνετε συνελεύσεις πουθενά», ή «κάντε την τρελή αν σας μιλήσουν για κάρτες μέλους κ.λπ.» ή «κρατήστε την αναπνοή σας την επόμενη φορά που οι αριστεριστές σας μιλήσουν για την ΕΕ μέχρι να σκάσετε. Τι θα κάνουν; Θα σας λυπηθούν!»

    Και, ωραία, να συζητήσεις. Να καθίσεις εκεί 3,5, 7 ώρες σε μια συνέλευση, να βγάλεις τον πόνο σου σε ένα αδιέξοδο κακέκτυπο ομαδικής «ψυχοθεραπείας» και στο τέλος τι; Να φύγεις χωρίς να έχεις αποφασίσει τίποτα επί της ουσίας, γιατί ουσιαστικά οι αποφάσεις έχουν παρθεί αλλού;

    Γιατί για να συζητήσεις αποτελεσματικά και δημοκρατικά θα πρέπει να ισχύουν κάποιοι κανόνες. Όπως π.χ. ο κανόνας της απλής πλειοψηφίας για τη λήψη των αποφάσεων, ή ο κανόνας των περιορισμών στις θητείες ή ο κανόνας της ενιαίας έκφρασης (με ουσιαστική εσωκομματική πληροφόρηση αλλά και δημόσια έκφραση, πάντα όμως με τη ρητή δήλωση ότι πρόκειται για μειοψηφούσα άποψη) ή ο κανόνας της άμεσης ανακλητότητας ή της κυκλικής εκπροσώπησης κ.λπ. κ.λπ. Απλοί κανόνες που θα μπορούσαν να κάνουν τη «ζωή» μας πιο εύκολη και πιο αποτελεσματική γιατί τα μέλη «σου» θα ένιωθαν ότι βάζουν και αυτά ένα λιθαράκι στον αγώνα. Κ.λπ. κ.λπ.

    2. Θα την απορρίψουμε και για τα δύο. Και θα ζητήσουμε ξανά σύγκλιση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης (και όχι της Γραμματείας). Το μπαλάκι πάλι πίσω. Γνωρίζοντας ότι αυτή η βολή τους ήταν άστοχη: ο κόσμος της αριστεράς έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στην ηγεσία του ΣΥΝ).

  7. Ο/Η Δημήτρης Οκονομίδης λέει:

    Προσωπικά δεν θεωρώ ότι το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ΜΟΝΟ η έλλειψη δημοκρατικής λειτουργίας, αλλά και γραμμής.
    Η έλλειψη δημοκρατικής λειτουργίας μια χαρά βόλευε ( και θα βολέψει το ΣΥΝ και τους συν αυτώ στην πρόταση που κάνουν τόσο ο ΣΥΝ όσο και οι 11 ) τόσο στο να μην υπάρχει από τα κάτω δυνατότητα παρέμβασης και ριζοσπαστικοποίσης της πολιτικής, όσο και γιατί διαιώνιζε τη διαπαιδαγώγηση των κάτω στο ρόλο του αφισσοκολλήτη κι «όχι της καθαρίστριας που πρέπει να πάρει την εξουσία».

  8. Ο/Η Κώστας Ανδρικόπουλος λέει:

    1. Η κρίση της Αριστεράς δεν είναι μόνο ελληνικό, είναι και παγκόσμιο φαινόμενο.
    2. Μόνο το ΕΑΜ και η ΕΔΑ ως ενωτικά σχήματα της Αριστεράς υπερέβησαν πολιτικά και κοινωνικά τα συνήθη όρια στις συνθήκες που υπήρξαν.
    3. Το ΠΑΣΟΚ μέσα σε μια επταετία κατέκτησε την εξουσία αξιοποιώντας αντιδεξιά σύνδρομα, αριστερή συνθηματολογία και την ακτινοβολία του Α.Π. στον κεντροαριστερό χώρο.
    4. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε προσωρινά (έστω δημοσκοπικά) γιατί έδειξε ότι η Αριστερά μπορεί να υπερβεί τις αδυναμίες της (έδωσε προσδοκίες), γιατί πέτυχε μικρές νίκες, αλλά και λόγω της ακτινοβολίας του σ. Αλαβάνου (κατά την προσωπική μου γνώμη το τελευταίο). Οι συντελεστές του εγχειρήματος αποδείχθηκαν στην πράξη ανέτοιμοι (ή ανώριμοι) να εξελίξουν το εγχείρημα. Χάθηκε μια ευκαιρία, γιατί το αρχικό συμβόλαιο δεν ανταποκρινόταν στις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν σε όλα τα επίπεδα. Α. σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο το αρχικό συμβόλαιο δεν μπόρεσε (ή δεν το θέλησαν) να επικαιροποιηθεί μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη και μέχρι σήμερα. Β. σε οργανωτικό επίπεδο οι συνιστώσες ένοιωσαν ανασφάλεια με την κινητοποίηση ανένταχτων συντρόφων/ισσών και ένταξή τους στο σχήμα. Γεννήθηκαν υπαρξιακού τύπου προβλήματα (με την κομματική, αλλά και ατομική έννοια). Μετά ακολούθησε το γνωστό φαινόμενο συσπειρώσεων – αντισυσπειρώσεων δικαίως ή αδίκως.

    Νομίζω ότι η Αριστερά παγκόσμια έχει πρόβλημα θεωρίας και είνα εμφανής επίσης η έλλειψη μιας διεθνούς που να παράγει παγκόσμια πολιτική έναντι του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και να αναδεικνύει και συντονίζει εθνικά ή τοπικά κινήματα αντίστασης και ανατροπής. Επίσης, οι εφαρμογές του μαρξισμού σε όλη την διάρκεια του 20ου και σε όποιο μέρος του πλανήτη σημειώθηκαν, είτε γιατί διαστρέβλωσαν την θεωρία στην πράξη, είτε γιατί δεν την σχετικοποίησαν, είτε γιατί δεν την εμπλούτισαν (και με μύθους που υπερβαίνουν την σφαίρα της οικονομίας, αλλά διαμορφώνουν ταυτότητες) οδήγησαν σε αδιέξοδα και ολοκληρωτισμούς. Βασικές αρχές των εφαρμογών του μαρξισμού αποδείχτηκαν από μόνες τους ως ανεπαρκέστατα θεωρητικά εργαλεία έχοντας πολλές αντιφάσεις και αναπόδειχτες «αλήθειες». Για παράδειγμα, είναι συμβατή με την κοινωνική πραγματικότητα και την δημοκρατία η έννοια του μοναδικού κόμματος της εργατικής τάξης ως πρωτοπόρας τάξης? Πως θα ενωθούν οι προλετάριοι των ΗΠΑ με τους προλετάριους της Κίνας ή της Ινδίας? Πως θα συναγωνιστούν οι αγρότες της Ευρώπης τους αγρότες της Αφρικής? Είναι μερικά από τα χιλιάδες ερωτήματα που θέλουν απάντηση.

    Καθώς η οξυμένη, και λόγω μνημονίου, κατάσταση που βιώνουμε τώρα στην χώρα μας βρήκε την Αριστερά (και όχι μόνο) στο σύνολό της απροετοίμαστη, είναι λογικό να τίθενται σε όλους μας διάφορα ερωτήματα ως προς το τι κάνουμε, με τι προτεραιότητες, με ποιούς, με τι στόχους κλπ. Ελπίζω να βρούμε κάποιες απαντήσεις κατά την διάρκεια αυτού του αιώνα. Το μόνο σίγουρο που έχει αποδειχτεί είναι ότι οποιοσδήποτε συγκεντρωτισμός είναι αντιστρόφως ανάλογος με την δημοκρατία και το δεύτερο ότι συνήθως (και επί της ουσίας) πρώτα κατακτάς κάτι στην πράξη και μετά το ονοματίζεις και όχι αντιστρόφως με διοικητικό (ή καταστατικό) τρόπο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s