Αρχείο για 22/01/2011

Του Ρόμπερτ Φισκ, ανταποκριτή της βρετανικής εφημερίδας Independent στη Μέση Ανατολή. (17 Ιανουαρίου 2011)

«Αιματοχυσία, δάκρυα, αλλά καθόλου δημοκρατία. Η αιματοβαμμένη αναταραχή δεν προμηνύει απαραίτητα την έλευση της δημοκρατίας».

.

Πρόκειται άραγε για το τέλος της εποχής των δικτατόρων στη Μέση Ανατολή; Σίγουρα όλοι αυτοί οι πάμπλουτοι σεΐχηδες, εμίρηδες και βασιλιάδες, μεταξύ των οποίων ένας πολύ ηλικιωμένος στη Σαουδική Αραβία, ένας νέος στην Ιορδανία, καθώς και πρόεδροι – ένας ηλικιωμένος στην Αίγυπτο και ένας νέος στη Συρία – νιώθουν το έδαφος να τρίζει κάτω από τα πόδια τους σε όλη τη Μέση Ανατολή. Και αυτό γιατί δεν περίμεναν να συμβεί αυτό που συνέβη στην Τυνησία. Όπως δεν περίμεναν τις αναταραχές για τις τιμές των τροφίμων στην Αλγερία και τις διαδηλώσεις ενάντια στις αυξήσεις των τιμών στο Αμάν. Για να μην αναφερθούμε στις δεκάδες των νεκρών της Τυνησίας, ο δυνάστης της οποίας αναζήτησε καταφύγιο στο Ριάντ- στην ίδια ακριβώς χώρα όπου είχε καταφύγει κάποτε ο Idi Amin. Αν αυτό μπορεί να συμβεί σε ένα τουριστικό προορισμό όπως η Τυνησία, τότε μπορεί να συμβεί παντού, σωστά; Η χώρα είχε εξυμνηθεί από τη Δύση για τη «σταθερότητά» της όταν ο Zine el-Abidine Ben Ali ήταν στην εξουσία. Οι Γάλλοι, οι Γερμανοί και οι Βρετανοί, τολμούμε να τονίσουμε, πάντα επαινούσαν τον δικτάτορα ως «φίλο» της πολιτισμένης Ευρώπης, ο οποίος κρατούσε υπό έλεγχο όλους εκείνους τους Ισλαμιστές. Οι Τυνήσιοι δεν ξεχνούν αυτή τη μικρή ιστορία όσο και αν εμείς θα το θέλαμε. Οι Άραβες συνηθίζουν να λένε πως τα δύο τρίτα του πληθυσμού της Τυνησίας -7 από τα 10 εκατομμύρια, ουσιαστικά όλος ο ενήλικος πληθυσμός- είχαν εργαστεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο για την μυστική υπηρεσία του κυρίου Μπεν Αλί. Άρα πρέπει να ήταν και στους δρόμους, διαδηλώνοντας ενάντια στον άνθρωπο που αγαπούσαν μέχρι την τελευταία στιγμή. Αλλά μην ενθουσιάζεστε τόσο. Ναι, οι νεολαία της Τυνησίας συσπειρώθηκε μέσω του ίντερνετ -στην Αλγερία επίσης- και η δημογραφική έκρηξή της (δηλαδή οι νέοι γεννημένοι στις δεκαετίες του ’80 και του ’90, άνεργοι μετά τις πανεπιστημιακές τους σπουδές) τους ώθησε στο δρόμο. Αλλά η κυβέρνηση «ενότητας» πρόκειται να σχηματιστεί υπό τον Mohamed Ghannouchi, έναν -επί περίπου 20 χρόνια-σατράπη του Ben Ali, ο οποίος θα διασφαλίσει τα συμφέροντά μας -όχι τα συμφέροντα του λαού του. (περισσότερα…)

«Kατεδαφίζεται» η ιρλανδική κυβέρνηση που έστειλε τη χώρα στο ΔΝΤ και την τρόϊκα: Τέσσερις υπουργοί της Ιρλανδίας παραιτήθηκαν χθες, μια ημέρα μετά την παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών της χώρας Μάικλ Μάρτιν, ο οποίος ηγείτο του μετώπου κατά του πρωθυπουργού Μπράιαν Κόουεν, ανακοίνωσαν τα ιρλανδικά μέσα ενημέρωσης.
Πρόκειται για τους υπουργούς Υγείας Μέρι Χάρνεϊ, Δικαιοσύνης Ντέρμοτ Αχερν, Μεταφορών Νόελ Ντέμπσεϊ και Άμυνας Τόνι Κίλιν, όπως αναφέρουν η εφημερίδα «Irish Times» και το πρακτορείο «RTE».
Οι παραιτήσεις αυτές στερούν από την ιρλανδική κυβέρνηση περισσότερο από το ένα τέταρτο των υπουργών της και σύμφωνα με τα τοπικά Μ.Μ.Ε. ανοίγει ο δρόμος για τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης, πριν τις γενικές εκλογές του Μαρτίου.
Ο Μάρτιν παραιτήθηκε μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που κέρδισε ο πρωθυπουργός Κόουεν για την ηγεσία του κόμματός του, του Φιάνα Φέιλ. Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών είχε ζητήσει αλλαγή στην ηγεσία του κόμματος και επέκρινε τον Κόουεν για τον τρόπο που χειρίστηκε την οικονομική κρίση.


Αμέσως μετά την τραγωδία που προκάλεσε η ισραηλινή επιδρομή στο Στολίσκο της Ελευθερίας δρομολογήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση μια μάλλον αναπάντεχη αλλαγή προσανατολισμού στην εξωτερική πολιτική της χώρας. Ενώ θα περίμενε κανείς ότι ο αποτροπιασμός που προκάλεσε η δολοφονία των διεθνών ακτιβιστών, σε συνδυασμό μάλιστα με την πειρατεία των υπό ελληνική σημαία πλοίων, θα οδηγούσαν στην (προσωρινή έστω) ψύχρανση των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων, τελικά συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Σε μια συγκυρία όπου Ισραήλ χάνει ερείσματα στη διεθνή διπλωματική σκηνή, η Αθήνα ανακαλύπτει στο Τελ Αβίβ το βασικό γεωπολιτικό παρτενέρ της στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Το Τελ Αβίβ από τη μεριά του βλέπει την Αθήνα ως μερικό υποκατάστατο της διαρρηχθείσας σχέσης του με την Άγκυρα. Είναι βέβαια προφανές στους ιθύνοντες των ισραηλινών διεθνών σχέσεων, ότι η απώλεια της Τουρκίας δεν μπορεί να ισοφαριστεί από την όποια σύσφιξη των σχέσεων με την Ελλάδα. Λόγω μεγέθους πληθυσμού, γεωγραφικής θέσης, στρατιωτικής δύναμης, καθώς και της ιδιαιτερότητας μιας χώρας που παραδοσιακά αποτελεί τη γέφυρα μεταξύ του μουσουλμανικού κόσμου και της Δύσης, η Τουρκία είναι αναντικατάστατος σύμμαχος.
Ωστόσο, η κυβέρνηση Παπανδρέου προσέφερε στον Νετανιάχου δύο πολύ σημαντικές ωφέλειες: (περισσότερα…)