Η Αναμενόμενη Οδύσσεια της συγκρότησης ενός Λαϊκού Πολιτικού Μετώπου

Posted: 31/01/2011 by Β.Χ. in Αριστερά, Παρεμβάσεις
Ετικέτες: , ,

Η Αναμενόμενη Οδύσσεια της συγκρότησης ενός Λαϊκού Πολιτικού Μετώπου

(παρά την αδυναμία του ελληνικού αστισμού, να παρουσιάσει κάποια ελκυστική εναλλακτική λύση)

Παπουλής Κώστας (Γέρος)

.

α) Το Ελληνικό δίλλημα, πέρα από “δεξιά” και “αριστερά”.

Είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, η χώρα βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι, ανάλογο με αυτό της ένταξης στην κοινή αγορά και στην  ευρωζώνη, μόνο που τώρα το ερώτημα μπαίνει ανάποδα: Να αποδεσμευτεί η Ελλάδα από το ευρώ ή ακόμη  και την Ε.Ε.;

Κάτω από την πίεση ενός δυσβάστακτου εξωτερικού δημόσιου χρέους (που είναι πλέον μη διατηρήσιμο), συνέπεια του εξωτερικού ελλείμματος και της παραγωγικής αποδιάρθρωσης της χώρας, που δημιούργησε η είσοδος  στο ευρώ, η Ελλάδα παραδίδει στους ξένους πιστωτές, στο Δ.Ν.Τ. και στο διευθυντήριο των Βρυξελλών (όχι μόνο τα βασικά μέσα οικονομικής πολιτικής, αυτά είχαν καταλυθεί με την είσοδο στην κοινή αγορά και στην ευρωζώνη), οποιαδήποτε απόφασή της, σχετικά με την οικονομική της ανάπτυξη, τον τρόπο διαβίωσης των γερόντων της, της δημόσιας εκπαίδευσης και υγείας της. Θα παραδώσει   ακόμη και την δημόσια ιδιοκτησία του ηλεκτρικού ρεύματος και του νερού, επιστρέφοντας σε προ ενός αιώνα καταστάσεις. Τέλος η ελεγχόμενη χρεοκοπία, απειλεί να οδηγήσει σε Γερμανικά κυρίως χέρια, το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, του φυσικού πλούτου, αλλά και των υποδομών της χώρας.

Εισάγεται ανοικτά στην ημερήσια διάταξη και το ζήτημα του πολιτεύματος: Αν η Ελλάδα είναι σήμερα μια τυπική αστική δημοκρατία,  ή μία Γερμανική αποικία; Τίθενται όλα τα εθνικά ζητήματα, το θέμα της λαϊκής κυριαρχίας, της εθνικής ανεξαρτησίας, της τήρησης του Ελληνικού Συντάγματος κ.λπ. .

Δυστυχώς η κατάσταση δεν είναι «προσωρινή». Η πατρίδα μας θα μείνει-σύμφωνα με τα σχέδια των ξένων  αλλά και της ντόπιας πολιτικής ελίτ- υπό την κατοχή του μνημονίου επ’ αόριστον. Η δημοσιονομική πειθαρχία, ο περιορισμός του κράτους, και  όλη η πολιτική της τρόικας, οδηγούν σε μόνιμη υπανάπτυξη, ύφεση, βάθεμα των ανισοτήτων και κοινωνική αθλιότητα. Η Ελλάδα -είναι βέβαιον- ότι δεν πάσχει από υψηλούς μισθούς, αλλά από αδυναμία να ανταγωνιστεί πιο ανεπτυγμένες χώρες από εκείνη (σε συνθήκες νομισματικής ζώνης), λόγω τεχνολογικής αδυναμίας, ιστορικής καθυστέρησης, που θα μπορούσε ίσως να αρθεί και υπό προϋποθέσεις,  μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, μόνο μέσω στοχευόμενων επενδύσεων στην καινοτομία, στην έρευνα, στην τεχνολογική υποδομή, αλλά και στην ίδια την παραγωγή σε συγκεκριμένους κλάδους. Επενδύσεις όμως που θα έπρεπε να αναλάβει το κράτος, η κάποιες άλλες δημόσιες μορφές, που όμως σήμερα οι κανόνες της τρόικας και της Ε.Ε. απαγορεύουν. Συνεπώς δεν υπάρχει καμία περίπτωση, η ελληνική οικονομία να βγει από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης, παρά τις προβλέψεις για ανάπτυξη, εξ’ αιτίας της πτώσης των μισθών, της «απελευθέρωσης» των επαγγελμάτων, η επειδή τα φαρμακεία θα δουλεύουν και τα Σάββατα (για να διευκολυνθούν οι μεγάλες αλυσίδες σούπερ-μάρκετ ) κ.λπ. .

Ουσιαστικά σε επίπεδο ευρωζώνης, με την απόφαση για  σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία, ως απάντηση στην συστημική κρίση του ευρώ, οι χώρες διαιρούνται σε δύο κατηγορίες, σε αυτές που μπορούν να αναπτύσσονται, με κέντρο την Γερμανία και σε αυτές που καταδικάζονται σε μόνιμη  στασιμότητα και τελικά σε πλήρη Λατινοαμερικανοποίηση, με κέντρο την Ελλάδα. Καθώς κατά την «χρυσή δεκαετία της ΟΝΕ», η ανάπτυξη του Νότου-αντίθετα από τον Βορρά- στηριζόταν στον εξωτερικό (δημόσιο και ιδιωτικό) δανεισμό, η δημοσιονομική πειθαρχία και η απιθανότητα της μεταβίβασης πόρων από το πλούσιο κέντρο προς την περιφέρεια,  αποκλείει την μοναδική δυνατότητα ανάπτυξης της Ελλάδας, εντός του ευρώ, που προαναφέραμε και που φυσικά δεν έγινε και κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, όταν η κοινωνική,  οικονομική και πολιτική κατάσταση στην Ήπειρο ήταν διαφορετική.

Όλο και περισσότερο συσσωρεύονται εκρηκτικές αντιθέσεις σε όλη την ευρωζώνη που σε υπερθετικό βαθμό εκφράζονται στην Ελλάδα,  έτσι που να φαντάζει όλο και πιο εφικτή και λογική,  η πιθανότητα της ρήξης με το σύστημα ευρώ, την τρόικα και τους πιστωτές της χώρας. Η πολιτική  ζυγαριά, από την μια βάζει το βραχυχρόνιο κόστος της ρήξης και από την άλλη το μακροχρόνιο κόστος της παραμονής στο ευρώ και της εξυπηρέτησης του χρέους.

Η λύση, εξυπηρέτηση χρέους-παραμονή στο ευρώ, δείχνει να είναι ένα πηγάδι δίχως πάτο. Η λύση, της ρήξης και της εξόδου, δείχνει να είναι ένα δύσκολο και ανηφορικό τούνελ, που στο τέλος υπάρχει ο ήλιος. Αν συνυπολογίσουμε, ότι η λύση της παραμονής στο ευρώ και της εξυπηρέτησης του χρέους, συμβαδίζει με την κοινωνική και εθνική ταπείνωση, με την παράδοση και την ήττα  χωρίς μάχη, ενώ ο δεύτερος  δρόμος μπορεί να συνδυαστεί με την εθνική και κοινωνική χειραφέτηση, πρέπει το συντομότερο, η Ελλάδα να πάρει το δικό της μονοπάτι. Περιττό να υπογραμμίσω ότι δεν υπάρχει κανένα πειστικό πραγματικό παράδειγμα, που μια χώρα σε συνθήκες απόλυτου ελεύθερου εμπορίου, να έχει  επιτύχει  την πραγματική οικονομική  σύγκλιση με πιο ανεπτυγμένες χώρες από αυτήν, αλλά συνήθως συμβαίνει το αντίθετο. Φυσικά δεν θα είναι η Ελλάδα που θα αποτελέσει το πρώτο εμπειρικό προηγούμενο νεοφιλελεύθερων οικονομικών «θεωριών», χωρίς αντίκρισμα.

Εδώ που φτάσαμε, δεν υπάρχουν πολίτες που να μπορούμε να βαφτίζουμε ως «αριστερούς» και «δεξιούς». Το θλιβερό θέαμα ραγιάδων  βουλευτών, να ακούνε προσεκτικά τους ξένους πραίτορες, στον ναό της ελληνικής «δημοκρατίας», η κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης, η νέα μετανάστευση των νέων, ο οικονομικός μαρασμός της Ελλάδας, δεν έχουν χρώμα, ούτε είναι απλή υπόθεση των αριστερών. Αφορούν και προβληματίζουν το σύνολο του λαού.  Γι αυτό είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε ότι ο άμεσος στόχος δεν είναι ο «σοσιαλισμός», η ότι έξοδος από το ευρώ δεν σημαίνει «σοσιαλισμό», δεν συμβαδίζει απαραίτητα με την «αντικαπιταλιστική» λύση-όπως υποστηρίζει το ΚΚΕ και δυστυχώς και η Ανταρσύα- και για να μην παραπέμπουμε στην Δευτέρα παρουσία, αλλά και για να μην δημιουργούμε ρήγματα με έναν κόσμο που δικαίως η αδίκως δεν δηλώνει αριστερός, η δεν ενθουσιάζεται με την «ιδέα του σοσιαλισμού». Όταν μάλιστα ένα σημαντικό τμήμα της αριστεράς συσκοτίζει το θέμα Ε.Ε., και «καταστροφολογεί» πάνω στο ζήτημα της αποχώρησης από το ευρώ, ενώ ακόμη δεν έχει αποφασίσει, αν η είσοδος στην ευρωζώνη  έκανε στους έλληνες εργαζόμενους καλό η κακό!

Εν τω μεταξύ δεν παρουσιάζεται σήμερα κανένα σοβαρό επιστημονικό  οικονομικό επιχείρημα, που να υποστηρίζει ότι η παραμονή στην ευρωζώνη ωφέλησε, η ωφελεί την Ελλάδα. Αυτή η αριστερά που επιμένει στην πάση θυσία παραμονής της χώρας στο ευρώ, πέρα από την μεταφυσική άποψη ότι «μετά το ευρώ δεν υπάρχει ζωή», προφητεύοντας τον «μεγάλο κατακλυσμό», αναφέρεται σε κάποιον ανερμήνευτο διεθνισμό που δημιουργεί η κοινή(;) πάλη των ευρωπαϊκών εργατικών τάξεων για τον μετασχηματισμό της ΟΝΕ. Στην πραγματικότητα ζει με φαντασιώσεις και μύθους της δεκαετίας του 70, που σήμερα έχουν καταρρεύσει παταγωδώς και σε τελική ανάλυση, δεν έχει να πει τίποτα διαφορετικό από το  Καραμανλικό: «ανήκομεν εις την Δύση». Το πιο αστείο της υπόθεσης είναι όταν υποστηρίζεται το μάλλον αβάσιμο επιχείρημα, ότι με μια μεγάλη αύξηση των Γερμανικών μισθών θα υπάρξει «χώρος» στην Ευρωζώνη και για την Ελλάδα. Έτσι αυτοί που υποστήριζαν ότι η είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση οδηγεί στην σύγκλιση τις εργατικές τάξεις των διάφορων εθνών, τώρα υποστηρίζουν μια Ε.Ε. με μεγάλες διαφορές στους μισθούς π.χ.: Γερμανία-Ελλάδας, για να αρθεί το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της Γερμανίας. Βέβαια και εκεί πιθανά κάνουν λάθος, γιατί η Γερμανία στηρίζεται σε μια σειρά ιστορικών πλεονεκτημάτων, από τεχνολογική υποδομή, μέχρι εργασιακές δεξιότητες, οικονομίες συγκέντρωσης κ.λπ., όπου σε μια σειρά κλάδους το μερίδιο του μισθού είναι πολύ μικρό σε σχέση με την παραγωγικότητα.

Μια άλλη άποψη, ανάγει την παραμονή στο ευρώ, σε έναν προλενινιστικό  Μαρξισμό, της γραμμικής ιστορικής  εξέλιξης, της προ ιμπεριαλισμού ανάλυσης και ανισόμετρης ανάπτυξης των Εθνών περιόδου. Εδώ το ευρώ είναι μια μορφή προόδου της ιστορίας, ενώ η διάλυση του ένα πισωγύρισμα. Τέλος δεν λείπει και η εθνική καταστροφολογία-από την πατριωτική αριστερά, Καραμπελιά κ.α.- όπου εκεί η αποχώρηση από το ευρώ, συνδέεται με εθνικά δεινά, αναβάθμιση των Τούρκων κ.α.

Όλα λοιπόν τα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα της χώρας, από την οικονομική ανάπτυξη και το μοντέλο της τελευταίας, μέχρι την ύπαρξη της αστικής δημοκρατίας, συμπυκνώνονται σε ένα δίλλημα: υποταγή στο ευρώ και στους πιστωτές, η μια νέα πορεία έξω από το ευρώ και πιθανά και την Ε.Ε.,  χωρίς τον ζυγό του χρέους, με όσες δυσκολίες και αν έχει αυτός ο δρόμος. Αυτή γίνεται σταδιακά σήμερα, η πραγματική διαχωριστική γραμμή στο πολιτικό σύστημα και όχι η «αριστερά» με την «δεξιά».

β)Η «αποτυχία» της ντόπιας πολιτικής ελίτ και η αδυναμία της ελληνικής ολιγαρχίας να παρουσιάσει ελκυστικό αναπτυξιακό σχέδιο.

Η ελληνική πολιτική ελίτ  δεν κατάφερε να οργανώσει μια  οικονομία και συνεπακόλουθα μια κοινωνία που να μπορεί στηριχθεί σε μια μορφή συναίνεσης. Δεν κατανόησε (;), εξαιτίας και της ισχυρής της εξάρτησης από το ελληνικό κεφάλαιο (κεφάλαιο που τα κέρδη του δεν σχετίστηκαν με μια τέτοια ανάπτυξη της χώρας), ότι η συμμετοχή σε μια νομισματική ζώνη,  προϋποθέτει την πραγματική σύγκλιση της ελληνικής οικονομίας με τις πιο προηγμένες από αυτήν, αλλιώς  η συμμετοχή στο ευρώ  θα οδηγούσε-όπως και έγινε- στην   απόκλιση και στην  παραγωγική αποδιάρθρωση. Έτσι το σημερινό αποτέλεσμα της συνολικής χρεοκοπίας, παραγωγικής, κοινωνικής, και δημοσιονομικής, απειλεί το συνολικό προσωπικό αυτής της πολιτικής ελίτ, με την εξαφάνισή του από την πολιτική ζωή.

Δέκα χρόνια σχεδόν μετά την ένταξη στο ευρώ, το αναπτυξιακό «όραμα» των κυρίαρχων κύκλων, όπως εκφράζεται και από   τον κ. Στουρνάρα, είναι η πάλαι ποτέ «ισχυρή» Ελλάδα, να γίνει μόνιμος τόπος διακοπών, ηλικιωμένων συνταξιούχων της μεσαίας τάξης του Βορρά. Συγχρόνως ομολογείται ανοικτά, ότι η σύγκλιση θα επιχειρηθεί ονομαστικά, στο έλλειμμα και στον πληθωρισμό, ενώ θα επιδιωχτεί η ολοκληρωτική απόκλιση σε ζητήματα πραγματικών και κοινωνικών μισθών, ως μόνη λύση στα προβλήματα της ανταγωνιστικότητας. Τριάντα χρόνια  μετά την ένταξη στην Ε.Ε.,  είναι η πρώτη φορά που δηλώνεται ωμά μια τέτοια  πραγματικότητα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι  η νέα ελληνική αστική τάξη που διαμορφώθηκε μετά την κατοχή, εμπλουτίσθηκε με τους νικητές του εμφυλίου, μαυραγορίτες, συνεργάτες των Γερμανών κ.α. Η Ελλάδα είναι η μοναδική περίπτωση στην Ευρώπη, που οι συνεργάτες των φασιστών όχι μόνο δεν διώχτηκαν, αλλά ανήλθαν και στο οικονομικό και πολιτικό πηδάλιο της χώρας. Από αυτό το παρελθόν, ο ελληνικός αστισμός δεν ξέκοψε ποτέ. Τα εύκολα κέρδη του κατασκευαστικού και του τραπεζικού κεφαλαίου τα χρόνια της ΟΝΕ, αποτέλεσαν την μοναδική επιδίωξη του συνόλου συστήματος. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε ότι στην «κορυφή της πυραμίδας», βρίσκονται στην Ελλάδα και οι εφοπλιστές, πραγματικά ένα κεφάλαιο χωρίς πατρίδα, που είναι και οι τελευταίοι που έχουν λόγο να ενδιαφέρονται για το συμβαίνει στην οικονομία  της χώρας, τότε το πάζλ συμπληρώνεται. Σε αυτήν την οικονομική ελίτ που ελέγχει πλήρως  και τα ΜΜΕ, η πολιτική ελίτ της  έχει υποταχτεί πλήρως.

Εν τω μεταξύ -μετά το 81- οι επενδύσεις στην μεταποίηση έπαψαν να αποφέρουν  κέρδη. Οι περισσότερες επιχειρήσεις παραδόθηκαν στο κράτος, έγιναν προβληματικές, και έκλεισαν. Με την είσοδο στο ευρώ, η οικονομία προσανατολίστηκε ακόμη περισσότερο σε μη διεθνώς ανταγωνιστικούς κλάδους, κατασκευές, τουρισμός, υπηρεσίες, τράπεζες,  κατανάλωση, με μεγάλη πηγή τον εξωτερικό δανεισμό. Αυτά αποτέλεσαν και τα πήλινα πόδια της αναπτυξιακής φούσκας.

Τα μαύρα κέρδη της ελληνικής οικονομικής ελίτ ήταν πολλά, μα «σύντομα». Εν τω μεταξύ τα πράγματα δεν της βγήκαν καλά στην Βαλκανική της επέκταση, αφού η κρίση σε αυτές τις χώρες έλαβε δραματικές εξελίξεις. Σήμερα είναι σαφές ότι  τα μεγαλύτερα τμήματα της ελληνικής ολιγαρχίας δεν μπορούν να πρωταγωνιστήσουν σε μια νέα πορεία της χώρας. Η φούσκα της ανάπτυξης που είχαν συνδεθεί μαζί της, έσπασε οριστικά. Το πλιάτσικο τελείωσε. Αν σήμερα είναι απαραίτητη η εθνικοποίηση των τραπεζών, μια βιομηχανική στρατηγική και ένας αναπτυξιακός σχεδιασμός της Ελλάδας, με σκοπό την πλήρη απασχόληση των εργαζομένων και  των τοπικών πόρων, σε συνδυασμό με το σεβασμό στην φύση, τότε  το ξήλωμα της οικονομικής ελίτ της χώρας είναι προδιαγεγραμμένο.

Συμπερασματικά θα μπορούσαμε να πούμε, ότι η οικονομική και πολιτική ελίτ  βρίσκονται στο καναβάτσο, γιατί αντικειμενικά δεν έχουν να προτείνουν κάποιο ελκυστικό μέλλον για την χώρα που κυβερνούν. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι όλες οι πραγματικές αποφάσεις για την ευρωζώνη και την Ελλάδα, παίρνονται από τους ισχυρούς της Ευρώπης, οι οποίοι δεν πληρώνουν  όμως πολιτικό κόστος, ακόμη και αν θα «πυρπολήσουν» την περιφέρεια. Το Μάιο όμως, μια ελληνική χρεοκοπία θα δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα στις τράπεζες του κέντρου και θα απειλούσε το ευρώ. Από την άλλη η  αποχώρηση μιας χώρας από την νομισματική ζώνη, μπορεί να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου, και πιθανόν να σηματοδοτήσει την αρχή για την διάλυση της. Η ελληνική κυβέρνηση όμως, δεν διαπραγματεύτηκε ούτε το ύψος του επιτοκίου του δανείου και υπέγραψε μια δανειακή σύμβαση με αποικιοκρατικούς όρους. Σημειωτέον ότι μία μονάδα του ονομαστικού επιτοκίου δανεισμού μιας χώρας, ισούται με μία μονάδα της «πολυπόθητης» οικονομικής μεγέθυνσης, σε σχέση με το Ποσοστό Δημοσίου Χρέους που διαμορφώνεται κατ’έτος , δηλαδή τον λόγο Χρέους/ΑΕΠ. Ενώ αναλογεί σήμερα στην Ελλάδα σε τουλάχιστον 1,5% του ΑΕΠ για τόκους, δηλαδή πάνω από τις μισές δημόσιες δαπάνες για την παιδεία.

Ένα εναλλακτικό σχέδιο λοιπόν για την Ελλάδα,  μπορεί να πραγματοποιηθεί και να περπατήσει μόνο με ένα άλλο πολιτικό σύστημα και με την σημερινή οικονομική ολιγαρχία στο περιθώριο.

γ) Με ποιους; και με ποια αριστερά;

Το ουσιαστικό πολιτικό κενό βαθαίνει και είναι πιθανόν, αν δεν καλυφτεί από «αριστερά» να καλυφτεί από τα «δεξιά».

Οι οργανωμένες δυνάμεις της αριστεράς,  δεν δείχνουν διάθεση να αλλάξουν την πολιτική και κοινωνική κατάσταση. Το ΚΚΕ- ο κορμός της αριστεράς- προτάσσει την αναγκαιότητα μιας σοσιαλιστικής εξουσίας από τα παλιά! Για την κ. Παπαρήγα δεν έχει σημασία αν η Ελλάδα είναι εντός ή εκτός του ευρώ ή και της Ε.Ε., εφ’ όσον είναι κύρια καπιταλιστική. Όσο για το χρέος και αυτό δεν αφορά το ΚΚΕ, αφού είτε η λύση είναι ο σοσιαλισμός, είτε «την κρίση πρέπει να πληρώσει η πλουτοκρατία». Στην ουσία η ηγετική ομάδα του Περισσού έχει επιλέξει να μην ενοχλεί το καθεστώς, να είναι τελικά μια συστημική δύναμη, που  πουλάει «επανάσταση» στην υπόλοιπη αριστερά. Χωρίς συμμαχίες, χωρίς  βήματα, χωρίς πολιτικές αιχμές, χωρίς συμβολή στην πραγματική κοινωνική κίνηση, την στιγμή που η Ελλάδα είναι ο πιο αδύναμος κρίκος του νότου της ευρωζώνης, η γραφειοκρατία αυτή δείχνει να φοβάται μήπως η αλλαγή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών, συμπαρασύρει και την ίδια. Δείχνει απόλυτα βολεμένη με τη θέση της μέσα στην υπάρχουσα κοινωνία.  Το ΚΚΕ αποδεικνύει, ότι πολλές φορές ελπίδα της αριστεράς, δεν είναι η ενότητα, αλλά η διάσπαση που θα απελευθερώσει δυνάμεις, ή η εκπαραθύρωση των μηχανισμών.

Οι πολιτικές αιχμές, τα κεντρικά πολιτικά αιτήματα που πάνω τους σήμερα, μπορεί να οικοδομηθεί ένα πολιτικό μέτωπο που να κάνει την ζημιά στο σύστημα είναι δύο, το χρέος και η αποικιακή σχέση της Ελλάδας με την Ε.Ε., που η λύση της θέτει ανοικτά το ζήτημα τουλάχιστον του ευρώ. Αν και το εξωτερικό δημόσιο χρέος είναι συνέπεια του ευρώ, ένα πολιτικό μέτωπο, θα μπορούσε να ανοίξει μόνο και με το χρέος. Αλυσιδωτά, θα έμπαιναν και τα επόμενα ζητήματα. Χωρίς όμως συμφωνία σε μία από αυτές τις δύο αιχμές, δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική συμμαχία της αριστεράς. Γιατί είναι άλλη η πολιτική  αριστερά, από την κοινωνική αριστερά. Είναι άλλο πράγμα η πολιτική πρόταση εξόδου από την κρίση, από την κοινή δράση. Με αυτήν την έννοια ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε τον κύκλο του. Το μεγαλύτερο αριθμητικά τμήμα του, παραμένει στην λογική της παραμονής πάση θυσία στο ευρώ, αρνούμενο και προτάσεις ρήξης για το χρέος με τους πιστωτές της χώρας, (όπως η μονομερής διαγραφή του μεγαλύτερου τμήματος του χρέους), γιατί κατανοεί ότι μια τέτοια πρόταση οδηγεί στην σύγκρουση με την Ε.Ε., και ανοίγει έτσι και την πόρτα της εξόδου από το ευρώ. Αν όμως δεν μπορείς να συμφωνήσεις στα κύρια, ποιος ο λόγος να είσαι στον ίδιο πολιτικό φορέα;

Είναι αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε την ευκαιρία του να συγκροτηθεί δημοκρατικά και πολιτικά στην Α. συνδιάσκεψη. Η δημοκρατική συγκρότηση στο βαθμό που ήταν ουσιαστική, θα «διέλυε» σταδιακά τις τάσεις και τις συνιστώσες, σε ένα ανώτερο μόρφωμα. Η όσμωση, η ειλικρινής συζήτηση στην βάση, αλλά και ο περιορισμός της γραφειοκρατίας και των μηχανισμών, ήταν ίσως πιθανό να είχαν λειτουργήσει αυτομορφωτικά και να είχαν παράγει υψηλές πολιτικές απαντήσεις για την συγκυρία.  Τα οργανωτικά θέματα είναι βαθιά πολιτικά ζητήματα, μια που έχουν να κάνουν με την αναπαραγωγή ή μη, ιεραρχικών γραφειοκρατικών ομάδων και τάσεων, όπου η πολιτική διαίρεση, ανάλυση και ιδεολογία, είναι περισσότερο ζήτημα εξουσίας στο κόμμα, παρά έχουν να κάνουν με τα γενικά συμφέροντα της κοινωνίας. Στην πολιτική όμως οι ευκαιρίες παρουσιάζονται μια φορά. Ο ΣΥΡΙΖΑ την κλώτσησε και είναι μάλλον απίθανο να του ξαναπαρουσιαστέί.

Όπως είχαμε προβλέψει ως ΠΑΣΑ, όταν θα εμφανιζόντουσαν κρίσιμες διαφωνίες στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα υπήρχε χώρος και τρόπος να λυθούν, μια που η «γκαρσονιέρα» της γραμματείας δεν ήταν ο κατάλληλος τόπος, με συνέπεια την διάλυση. Στην τελευταία περίπτωση των περιφερειακών εκλογών, ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ περιφρονήθηκε και φυσικά δεν υπήρξε το σθένος να ληφθεί έστω η γνώμη των λιγοστών συγκροτημένων ΣΥΡΙΖΑ της Αττικής. Πού να γινόταν και ψηφοφορία αυτών των υπαρκτών τοπικών, όπως πρότεινε η ΠΑΣΑ.

Η διάρρηξη στο ΠΑΣΟΚ, που περιμέναμε δεν έγινε. Στους λίγους  που έφυγαν, πέρα από ένα θολό πολιτικό λόγο, κυριάρχησε και η προσωπική μικροπολιτική. Ευθύνη φυσικά στο τελευταίο, έχει και η ηγετική ομάδα του ΣΥΝ, που στην προσπάθεια της να αποφύγει τον Αλαβάνο, θα έχριζε οποιονδήποτε επικεφαλής στην περιφέρεια Αττικής, χρίζοντας τελικά, έναν «απλό στρατιώτη». Φυσικά υπάρχουν αρκετά πρόσωπα, που προέρχονται από αυτόν τον χώρο που τον τιμούν ιδιαίτερα.

Η Ανταρσία σίγουρα στο χώρο της αριστεράς, διαθέτει περισσότερο, αυτό που θα λέγαμε ηθικό πλεονέκτημα. Όμως ενώ εμφανίζεται με ένα πρόγραμμα αιχμών: Στάση πληρωμών-έξοδο από το ευρώ κ.λπ.,  αυτό το συνδυάζει με έναν λεκτικό βερμπαλισμό και την επίκληση μιας ασαφής αντικαπιταλιστικότητας και ενός κάποιου κομμουνισμού της εποχής μας. Έτσι ενώ από την μια επιχειρεί να γειωθεί στην κοινωνική πραγματικότητα, φαίνεται να συνδυάζει τελικά την απάντηση στην  ελληνική κρίση με την επανάσταση και έτσι ουσιαστικά οδηγείται στον πολιτικό αναχωρητισμό. Η πολιτική αυτή συμμαχία θα κριθεί από την δυνατότητα να κατεβάσει «επαναστατικές» ταχύτητες, όπως και με την δυνατότητά της να απαντήσει στα ζητήματα δημοκρατίας. Ας ελπίσουμε πως στο τελευταίο δεν θα αντιγράψει τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει δηλαδή να κάνει μια πολιτική με αιχμές, δημιουργώντας όμως συνθήκες παλλαϊκού και όχι της επαναστατικής αριστεράς μετώπου, όπως έχει κάνει μέχρι σήμερα.

Η πρόταση για Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης, που είχε ως στόχευση την δημιουργία  μιας νέας  κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας, κατατέθηκε λοιπόν σε ένα περιβάλλον, που δεν υπάρχουν οι πολιτικές προϋποθέσεις, τουλάχιστον από πλευράς των οργανωμένων δυνάμεων της αριστεράς και του σοσιαλιστικού χώρου για μια τέτοια προοπτική. Χρειάζεται μάλλον μια γενική αναδιάταξη των δυνάμεων, ώστε να συγκροτηθεί ένα πολιτικό μέτωπο με συγκεκριμένες προτάσεις, που θα συμβάλλουν στην δημιουργία μιας λαϊκής δυναμικής.

Το Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης δυστυχώς κληρονόμησε τα κουσούρια του ΣΥΡΙΖΑ και στο βαθμό που σύντομα δεν συγκροτηθεί αυτόνομα και δημοκρατικά, ώστε να ξεκαθαρίσει και τις πολιτικές του θέσεις, η ύπαρξή του, ως ενός απλού  αριστερού πόλου, μίας φθαρμένης πολιτικά εκλογικής συμμαχίας υπό την πλήρη ηγεμονία του ΣΥΝ, δεν έχει κανένα νόημα.

Όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, η συγκρότηση ενός μεγάλου πολιτικού μετώπου, που να κεντράρει στην απάντηση για το χρέος και στην απελευθέρωση της πατρίδας μας από το Βερολίνο και το διευθυντήριο των  Βρυξελλών, φαντάζει εξαιρετικά δύσκολη. Δυστυχώς, πέρα από τις οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις, δεν εμφανίζονται και ανεξάρτητες  ομάδες πολιτών που να αναλάβουν έναν τέτοιο ρόλο, χωρίς να αποκλείεται η έκπληξη. Πάρόλες όμως τις υποκειμενικές αδυναμίες, είμαστε υποχρεωμένοι να επιμείνουμε σε αυτήν προοπτική.

Μπορεί όμως να επιτευχθεί η κοινωνική συνάντηση  της ΣΥσπείρωσης της ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς, η κοινή δράση σε μια σειρά ζητήματα, που δίνουν την ευκαιρία να εκφραστεί ο θυμός και η αγανάκτηση των εργαζομένων.

Συμπερασματικά: δανειζόμενοι και παραποιώντας,  λίγα από  τα λόγια του Ράσελ Τζάκομπυ (από τον επίλογο στην «διαλεκτική της ήττας»),   θα λέγαμε : Η πολιτική κατάσταση της αριστεράς είναι άσκημη, αλλά όχι απελπιστική. Αυτό σημαίνει, ότι μπορεί να αλλάξει από στιγμή σε στιγμή. Μια πιθανή, μεγάλη κοινωνική κίνηση, μπορεί αυτόματα να αναδιατάξει και να αναμορφώσει μεγάλο κομμάτι της αριστεράς, ή και να δημιουργήσει νέες  πρωτοπορίες, ώστε να μπούμε σε τροχιά κοινωνικής και πολιτικής νίκης. Γιατί όπως έλεγε και ο οπτιμιστής επαναστάτης Βίκτορ Σέρζ,  στην τέταρτη χώρα που βρέθηκε εξόριστος : «Και έχουμε μάθει πώς να νικάμε, αυτό δεν πρέπει να το ξεχάσουμε ποτέ». Αμήν.

Σχόλια
  1. Ο/Η redpunk67 λέει:

    Οφείλω να ομολογήσω ότι από οικονομικά δεν σκαμπάζω πολλά. Το αίτημα «στάση πληρωμών» μου φαίνεται λογικό. Το αίτημα «έξω από το ευρώ»… δεν ξέρω. Δεν ξέρω τι θα μας προσφέρει μια επιστροφή στη δραχμή. Όμως το ζήτημα δεν είναι εκεί.
    Κώστα, θέτεις το ζήτημα ενός Λαϊκού Πολιτικού Μετώπου. Με τι στόχο όμως; Από το άρθρο συμπεραίνω ότι ο μόνος στόχος που θέτεις είναι το «στάση πληρωμών – έξοδος από το ευρώ». Και αναρωτιέμαι: που θα μας πάει αυτό; Μήπως απλώς μας επαναφέρει -στην καλύτερη των περιπτώσεων- στην προτέρα κατάσταση; Μα εμείς δεν ήμασταν όλα αυτά τα χρόνια που λέγαμε ότι αυτή η κατάσταση δεν μας άρεσε; Μήπως είναι ώρα να τεθούν πιο προωθημένοι στόχοι;
    Και εξηγούμαι:
    Εάν δεν μπει σήμερα το ζήτημα μιας άλλου τύπου κοινωνικής οργάνωση, που ναι μεν θα λειτουργεί εντός καπιταλισμού, αλλά εμπράκτως θα τον αμφισβητεί, τότε, πότε θα μπει; Εάν δεν μπει σήμερα το ζήτημα της διαχείρισης των επιχειρήσεων (σε πρώτη φάση αυτών που κλείνουν) από τους ίδιους τους εργαζόμενους, τότε, πότε θα μπει; Εάν δεν μπει σήμερα το ζήτημα της δημιουργίας δομών αλληλοβοήθειας, αλληλεγγύης, εναλλακτικής παραγωγής και διακίνησης προϊόντων και υπηρεσιών, τότε πότε θα μπει;
    Αρκεί ένα στεγνό πολιτικό μέτωπο κομμάτων και οργανώσεων ή συμμαχιών της αριστεράς για δώσει μια «πολιτική λύση» (και μάλιστα, αυτές οι υπαρκτές δυνάμεις της αριστεράς που δεν μας έχουν δώσει και πολλά καλά «δείγματα γραφής»); Και πώς; Αναθέτοντας τις τύχες μας εμείς οι απλοί άνθρωποι σε αυτό το μέτωπο, με σκοπό να μας σώσει; Η αλλαγή της κοινωνίας θα έρθει από κάποιο φωτεινό πολιτικό σχέδιο που θα ενώσει τις πολιτικές δυνάμεις που θέλουν την αλλαγή ή από την επαναστατική δράση των ανθρώπων που καταπιέζονται μέσω οργανωτικών δομών που οι ίδιοι θα έχουν δημιουργήσει (συνελεύσεις, κολεκτίβες κ.λπ.);
    Και αυτές ακριβώς οι δομές δεν θα είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο θα στηριχτεί η νέα κοινωνία; Αλλιώς που; Πάνω σε «δημόσιες» (βλ. κρατικές) δομές με κόκκινους διευθυντές;
    Η κρίση μπορεί να ξεκίνησε ως χρηματοπιστωτική, στην πορεία όμως όλοι μας είδαμε και παραδεχτήκαμε ότι είναι δομική. Και ως τέτοια πρέπει να την αντιμετωπίσουμε. Χρηματοπιστωτικές λύσεις σε δομική κρίση δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο δομικές λύσεις. Γι’ αυτό, καλό είναι το αίτημα για «στάση πληρωμών» (ως στάση ανυπακοής, ας πούμε), αλλά το αίτημα «επιστροφή στη δραχμή» χωλαίνει (τουλάχιστον αν δεν συνοδευτεί με κάτι γενικότερο).

  2. Ο/Η Λεωνίδας Φωτιάδης λέει:

    Ακόμη και αν συμφωνήσει, θεωρητικά, όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς, στην συγκρότηση ενός μεγάλου πολιτικού μετώπου, που θα κεντράρει στην απάντηση για το χρέος με την διαγραφή του και στην έξοδο από την Ε.Ε υπάρχει μια καθοριστική αδυναμία που δεν αναφέρετε ούτε στο κείμενο
    Δεν υπάρχει, δεν έχει κατατεθεί, από κανένα κομμάτι της Αριστεράς, ένα αναλυτικό, ρεαλιστικό και ελκυστικό αναπτυξιακό σχέδιο για την ελληνική οικονομία που θα μπορέσει να πείσει ευρύτερες μάζες τις κοινωνίας να ακολουθήσουν την Αριστερά για να υπάρξει μιά νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία.
    Δύσκολα πράγματα όλα αυτά ετσι

    Λεωνίδας Φωτιάδης
    Θεωρώ λοιπόν καθοριστική αυτή την αδυναμία που υπάρχει στην Αριστερά και

  3. Ο/Η geros λέει:

    Νομίζω οτι ξεκαθαρίζω: οτι σήμερα υπάρχει ανάγκη για ένα πλατύ λαϊκό μέτωπο. Οι στόχοι του μετώπου πρέπει να είναι η συγκρότηση κοινωνικού κράτους και η πλήρη απασχόληση. Ουσιαστκά μια πρόταση, που σήμερα μπορεί να αποκτήσει ερείσματα μιας πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας. Σαφώς μια τέτοια πρόταση δεν είναι σοσσιαλιστική, αλλά μπορεί να έχει μαζί της κόσμο που αναφέρεται οχι μόνο σε απόψεις μιας αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, αλλά ακόμη ισως συμαπαρασύρει και ευρύτερα στρώματα. Μιλάω για μια κυβερνητική πρόταση που μπορεί να εφαρμοστεί αύριο το πρωί.Είμαι πεισμένος οτι κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει, όσο αυτή παραμένει μέσα στο ευρώ, ενώ όσο δεν κόβεταιο γόρδιος δεσμός του χρέους, δεν μπορεί να υπάρξει καν αστική δημοκρατία. Δεν αποκλείω στο βαθμό που αυτή η πρόταση γίνει πλειοψηφική, να τεθούν ζητήματα σοσιαλιστικής προοπτικής. Ομως ο πυρήνας της πρότασης του μετώπου δεν μπορεί να είναι ο σοσιαλισμός, γιατί απλούστατα, μια τέτοια απάντηση αποτελεί σήμερα την καλύτερα απόδραση απο την ανάγκη να απαντήσουμε με ρεαλιστικές λύσεις. Σημειωτέον, οτι ακόμη και ορθόδοξοι οικνομολόγοι, βλέπουν ως απόλυτα παραγματοποιήσιμη μια τέτοια λύση εξοδος απο το ευρώ,χρέος κ.λπ.
    @Αυτα΄που λεει ο Λεωνίδας είναι απολύτως σωστά. Θα πρέπει να γίνει μια τέτοια προσπάθεια.

  4. Ο/Η Ψ-στέργιος λέει:

    Απολύτως σετικά μετο θέμα, και για περαιτέρω θεωρητικό προβληματισμό διαβάστε οπωσδήποτε αυτό.

    Click to access mariolis_OYTOPIA_41.pdf

    • Ο/Η κακό συναπάντημα λέει:

      Ας σταθούμε σε ένα σημείο του κειμένου που παραπέμπει ο Ψ-στέργιος:

      Όταν η ποσότητα της εργασίας που ξοδεύει μια χώρα για να παράγει τις εξαγωγές της είναι μικρότερη από την ποσότητα της εργασίας (αλλοδαπής) που έχει ενσωματωθεί στις εισαγωγές της, τότε η χώρα αυτή πράγματι ζημιώνεται από την συμμετοχή της στο διεθνή καταμερισμό.

      Παρατηρούμε ότι η πρόταση εκφράζει μια σχέση ανάμεσα στην έννοια της“ποσότητας της εργασίας” την “χώρα”, την “παραγωγή” και τον “διεθνή καταμερισμό”. Μπορούμε άραγε να χρησιμοποιούμε εννοιολογικές οντότητες που συγκροτούνται στα πλαίσια μαρξιστικής θεωρίας για καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής παράλληλα με εννοιολογικές οντότητες που αφορούν κοινωνικούς σχηματισμούς;

      Τι νόημα έχει η έκφραση “η ποσότητα της εργασίας που ξοδεύει μια χώρα”; Τι ακριβώς σημαίνει η έκφραση η χώρα αυτή πράγματι ζημιώνεται ;. Αυτές οι εκφράσεις επιστημονικά δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα! Είναι απλώς ιδεολογήματα που προκύπτουν από την υποταγή της πολιτικής σκέψης σε δήθεν “οικονομικές νομοτέλειες”.

      Το κείμενο είναι πολύ πίσω από τους προβληματισμούς που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία 30 χρόνια στην Αριστερά, προβληματισμούς που τουλάχιστον έχει αντιληφθεί ότι τα ζητήματα αυτά δεν μπορούν τα προσεγγίζονται με αυτό τον απλοϊκό τρόπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι απ’ αυτή την προσέγγιση δεν μπορούν να προκύψουν στοιχεία σχετικά με τα επίδικα της ταξικής πάλης.

      Δεν πρέπει να πιστεύουμε ότι σε όλα τα ζητήματα η μαρξιστική θεωρία για τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής αρκεί ως εργαλείο για να δώσουμε ερμηνείες και απαντήσεις. Οι διακρατικές σχέσεις είναι για παράδειγμα κατ’ εξοχή πολιτικές σχέσεις και δεν αρκεί για να ερμηνευτούν η μαρξιστική θεωρία για τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Επίσης, για ζητήματα σχετικά με την “μεταφορά της Υπεραξίας και τον διεθνή καταμερισμό της εργασίας”, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ’ ότι προσπαθεί ο συγγραφέας να να αντιμετωπίσει με θεωρίες για το “εξωτερικό εμπόριο”, για την “οργανική σύνθεση του κεφαλαίου” και άλλα παρόμοια: Όποιος έχει το μαχαίρι, τρώει καρπούζι. Συνήθως ΚΛΟΠΗ και η ΛΗΣΤΕΙΑ/b> είναι πολιτικά εργαλεία πολύ πιο ισχυρά και αποτελεσματικά από αυτά που παρεμβαίνουν στο επίπεδο των κανονιστικών οικονομικών ρυθμίσεων…

      • Ο/Η Ψ-στέργιος λέει:

        1) Η πρόταση της 1ης παραγράφου που γράφεις κριτικάρεται από τον συγγραφέα ως λαθεμένη υπόθεση (δες παρακάτω ποια είναι η σωστή κατ’αυτόν)και δεν υιοθετείται! Διάβασε προσεκτικά το κείμενο, είναι ένα δύσκολο αλλά πολύ αξιόλογο κείμενο για προβληματισμό. Και προφητικό αν διαβάσεις στη σελ. 143 την παράγραφο: «όπως αποδεικνύεται…εργασιακής δύναμης»
        2) Το αν ζημιώνεται μια χώρα ή όχι απο το εξωτερικό εμπόριο μπορεί εκ΄των υστέρων να κριθεί πολύ εύκολα εκ’των υστέρων, και με «επιστημονικό» τρόπο, με ή χωρίς εισαγωγικά.

        3)Είναι ένα κείμενο που στέκεται απέναντι στις αμιγείς θεωρίες εξάρτησης αλλά και σε κάτι αραχνιασμένες (κατά τη γνώμη μου) μαρξιστικές θεωρίες του τύπου: «Η λιγότερο ανεπτυγμένη τεχνολογικά χώρα έχει χαμηλότερη οργανική σύνθεση άρα αποσπάει λιγότερο κέρδος από τη συνολική πίτα των παγκόσμιων κερδών σε σχέση με τις ανεπτυγμένες χώρες». Επιπλέον οι θεωρίες αυτού του τύπου συνεχίζουν ισχυριζόμενες ότι αν έχουμε και μεγάλη κινητικότητα κεφαλαίων (δλδ όσο πιο φιλελεύθερη η οικονομία!) τότε , τα κεφάλαια θα κινηθούν προς τα εκεί που υπάρχει μεγαλύτερη δυνατότητα για κέρδος (δλδ. προς τις φτωχότερες χώρες) με τελικό αποτέλεσμα την εξίσωση του ποσοστού κέρδους και την άνοδο της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίων των λιγότερο ανεπτυγμενων χωρών, όλα κατά το μαρξιστικό υπόδειγμα της τάσης εξίσωσης του ποσοστού κέρδους μεταξύ επιχειρήσεων με διαφορά τεχνολογικής ανάπτυξης. Αυτό επίσης υποτίθεται ότι μπορεί να επιτευχθεί και με την εκκαθάριση και αντικατάσταση των λιγότερο αποδοτικών εγχώριων κεφαλαίων των λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών κλπ κλπ.

        Στην Ελλάδα π.χ πράγματι εισρεύσαν κεφάλαια στην τελευταία δεκαετία αλλά ήταν δανειακού τύπου που φουσκώσαν τη ζήτηση κλπ, και όχι στην παραγωγική δομή. ΑΥΤΟ ΠΑΙΖΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΡΟΛΟ!! Να μην λέμε για ανάπτυξη κοιτώντας μόνο το νούμερο του ΑΕΠ αλλά και κάτω από αυτό. Γιατί τώρα άλλωστε η όποια τάση σύγκλισης στο διάστημα 1995-2008 (τάση έτσι? όχι σύγκλιση να τα ξεκαθαρίζουμε γιατί είμαστε στο 70% της παραγωγικότητας της Ευρωζώνης αν μετρηθούμε με GDP per person employed και constant value) επειδή ακριβώς δεν στηριζόταν στην παραγωγική δομή(και εδώ μπαίνει ο ρόλος του κράτους συλλογικού κεφαλαιοκράτη!), σταματά και αντιστρέφεται.(δλδ αρχίζει απόκλιση όπως ίσχυε στα χρόνια από 1975 και μετά)

        Θα ήθελα και τη γνώμη του Κ.Γέρου του οποίου όλα τα κείμενα διαβάζω με ενδιαφέρον για το θέμα της σύγκλισης ή απόκλισης χωρών σε ζώνες ελευθέρου εμπορίου. Πως καταφέρνουν να δουλεύουν με το απόλυτο πλεονέκτημα οι μεγάλες ανεπτυγμένες χώρες ώστε να ζημιώνονται οι λιγότερο ανεπτυγμένες? Παίζει τον κύριο ρόλο η ατελής αγορά και ο έλεγχος από τα θηριώδη μονοπώλιά τους? Το ιστορικό τεχνολογικό προβάδισμα πόσο σημαντικό είναι? Για την κινεζική ανάπτυξη (οφείλεται στον έλεγχο των κεφαλαίων και τον κρατικό παρεμβατισμό και σχεδιασμό κατά τη γνώμη μου) θεωρείς ότι θα σκάσει φούσκα?
        Τα θέματα της διεθνούς πολ. οικονομίας είναι και τα πιο δύσκολα πάντως!

        • Ο/Η κακό συναπάντημα λέει:

          Δεν υπάρχει κανένα «οικονομικό πρόγραμμα» που μπορεί να σώσει την χώρα! Αυτό δεν το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες για τις κρίσεις που περνάει κατά καιρούς ο καπιταλισμός. Οι παρεμβάσεις της κρατικής εξουσίας στην οικονομία είναι πολιτικές. Το πρόγραμμα σταθερότητας, η ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ και στο Ευρώ, τέτοιες παρεμβάσεις είναι. Όποιος ξεχνάει αυτή την πλευρά, όχι μόνον δεν μπορεί να κάνει καμία πρόβλεψη για το μέλλον, αλλά ούτε να ερμηνεύει το παρελθόν…

    • Ο/Η Δ.Ομάδα λέει:

      σύντροφε Στέργιο αν μπορείς επικοινώνησε μαζί μας

      protovouliaasa@gmail.com

  5. Ο/Η Ερωτήματα λέει:

    Τα ερωτήματα που μπαίνουν στο 2ο σχόλιο είναι σημαντικά. Ενώ εχουν παρουσιαστεί στοιχεία, μελέτες και απόψεις που είναι πειστικές και αναφέρονται στις δυσμενείς επιπτώσεις του ευρώ στην ελληνική οικονομία και στους έλληνες εργαζόμενους, δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο, με το τι ακριβώς θα πάρει μπρός με την έξοδο απο το ευρώ στην ελληνική οικονομία, ποια περίπου θα είναι τα κέρδη απο την έξοδο κ.λπ., ποιά βιομηχανική πολιτική…
    Αρα χρειάζεται δουλειά απο τους αριστερούς μελετητές παρα πολύ ακόμη. Μια θέση δεν θεμελιώνεται μόνο απο την εις άτοπο.

  6. Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

    Με αυτά που γράφει ο Γέρος, μου φαίνεται ότι ετοιμάζεται να κάνει μεταγραφή από την ΠΑΣΑ στην ΣΠΙΘΑ του Μ. Θεοδωράκη!

    Τουλάχιστον ο Μίκης χρησιμοποιεί με πολύ αποτελεσματικό τρόπο τον“εθνικοπατριωτισμού” ως πολιτικό εργαλείο για την αντιμετώπιση της κρίσης του δημόσιου χρέους της χώρας μας. Απαλλαγμένος από τις αναπτυξιολάγνες αυταπάτες της Αριστεράς, ο Μίκης καθοδηγεί τις εκκλήσεις για την προάσπιση της εθνική μας υπερηφάνεια και αξιοπρέπειας δε πιο ρεαλιστικούς δρόμους από αυτούς που οδηγούν στην αυτοδύναμη ανάπτυξη της χώρας που υπαινήσεται ο Γέρος και που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν μπορεί να είναι διαφορετική από αυτή της Αλβανίας, την εποχή του Εμβέρ Χότζα!… Οι δρόμοι που προτείνει ο Μίκης οδηγούν στην Μόσχα και στο Πεκίνο.

    Πράγματι ο Μίκης καταδεικνύει ότι η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να διαπραγματευτεί την θέση της στην Ε.Ε εκμεταλλευόμενη τις ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις και να αξιοποιήσει τις προσφορές του κινέζικου κρατικού καπιταλισμού που θέλει να βάλει πόδι στην Ευρώπη, αλλά και του ρώσικου που προσπαθεί να διαμορφώσει νέες ζώνες επιρροής.

    Όπως όλα αυτά τα πολιτικά σχέδια του Γέρου αλλά και του Μίκη, τα οποία λειτουργούν με την συναίνεση που στεγάζεται κάτω από εθνικοπατριωτικές ομπρέλες, δεν αποτελούν λύσεις για τον κόσμο της εργασίας, αλλά προτάσεις κατοχύρωσης των συμφερόντων της αστικής τάξης της χώρας μας.

    Ευτυχώς όμως, αυτή η συναίνεση παρουσιάζει ακόμα ρήγματα, τα οποία κάνουν τον Μίκη να αναρωτιέται: Πώς λησμονήθηκαν οι αγώνες μας που στο σύνολό τους έγιναν για την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας και της τιμής αυτής της μικρής αλλά τόσο υπερήφανης χώρας; και τον Γέρο να βλέπει την Οδύσσεια της συγκρότησης αυτής της εθνικοπατριωτικής συναίνεσης ως πολιτικό μέτωπο…

    Οι “Δεκέμβρηδες” που θα έρθουν, θα σαρώσουν όλες αυτές τις αυταπάτες και θα επανατοποθετήσουν τα ζητήματα της πολιτικής εξουσίας και της οικονομίας με όρους που σήμερα δεν μπορούμε καν να τους φανταστούμε!

  7. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    H υπεροχή των χωρών του καπιταλιστικού κέντρου οφείλεται στην τεχνολογία και τις υποδομές που έχουν αναπτυχθεί ιστορικά. Όπως έδειξε η αποικιοκρατία και η νεο-αποικιοκρατία, αυτές οι υποδομές και η τεχνολογία, δεν «εξάγονται» στις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες. Δεν είναι εύκολο να γίνει κάτι τέτοιο. Αν γινόταν αυτό, δεν θα είχαμε καπιταλισμό αλλά κάποιο άλλο παγκόσμιο σύστημα. Το θέμα δεν είναι μόνο πολιτικό, όπως λέει το «κακό συναπάντημα», είναι δομικό όπως λέει ο redpank, δηλαδή ΄κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού. Η ανισότητα μεταξύ κέντρου και περιφέρειας έχει την τάση να μεγαλώνει κι όχι να μικραίνει. Η περιφέρεια θα μπορούσε να αντιστρέψει αυτήν την τάση είτε συμπιέζοντας απελπιστικά τα μεροκάματα (βλέπε Κίνα, Ινδία) και με την υπεραξία να «αγοράσει» τεχνολογία, να αγοράσει δηλαδή τον χαμένο ιστορικό χρόνο και τις υποδομές, ή να φύγει εντελώς απο τον καπιταλισμό και να δημιουργήσει ένα άλλο σύστημα με μέριμνα όμως να δημιουργήσει τεχνολογία που θα στηρίξει αυτό το σύστημα. Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική επανάσταση χωρίς υλική βάση, και δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία χωρίς τεχνολογική βάση. Αν ο καπιταλισμός κατέχει όλην την τεχνολογική βάση, το πρόβλημα ορίζεται καθαρά στην σφαίρα της παραγωγής μιας εναλλακτικής στον καπιταλισμό τεχνολογικής βάσης. Αρα το ερώτημα είναι τι είδους κοινωνία, με τι υποδομές, και τι τεχνολογία θέλουμε…Αυτό που δεν θέτει κανείς στην αριστερά, γιατί το θεωρεί αυτονόητο. Δεν είναι όμως…Το πρόβλημά μας δεν είναι το νόμισμα. Εκτός ευρώ είναι πολλές χώρες, αλλά ούτε σοσιαλισμό έχουν, ούτε όμως και χρεωκόπησαν σαν εμάς. Το πρόβλημά μας είναι τι παράγουμε, ποιοί το παράγουμε, για ποιόν το παράγουμε και πως το παράγουμε…τι αγοράζουνμε, ποιοί, απο ποιόν, και με τι όρους…Αν δεν απαντηθούν αυτά, δεν μπορεί να υπάρξει πρόγραμμα εξόδου απο το λούκι της τρόϊκας και της κινεζοποίησης της ελληνικής εργατικής δύναμης…Η ελλάδα επιλέχτηκε να γίνει η εργασιακή Κίνα της ευρωζώνης…

  8. Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

    Είναι λάθος η εκτίμηση: Η ελλάδα επιλέχτηκε να γίνει η εργασιακή Κίνα της ευρωζώνης Όσο και να συμπιέσουν τα μεροκάματα στην Ελλάδα, δεν πρόκειται να τα φτάσουν στο επίπεδο της Κίνας! Οι αλλαγές που επιβάλλονται με την πολιτική της Τρόικας και της Ε.Ε. είναι ότι μεταφέρουν τα βάρη εκτός από τον κόσμο της εργασίας και στους μικρομεσαίους, οι οποίοι – γιατί να το κρύψουμε άλλωστε – καρπούνται ένα μεγάλο μέρος της υπεραξίας της εργατικής δύναμης. Είναι εξάλλου αποκαλυπτικό ότι το σύνολο σχεδόν των οικονομικών μεταναστών στη χώρα μας βρίσκεται στην δούλεψη αυτών των κοινωνικών στρωμάτων και όχι του μεγάλου κεφάλαιου.

    Η πολιτικής της εξόδου από το Ευρώ και η υποτίμηση του νομίσματος θα συντρίψει κυρίως αυτά τα κοινωνικά στρώματα και θα αναπροσαρμόσει τον κοινωνικό ιστό της χώρας προλεταριοποιώντας ένα μεγάλο μέρος των μικρομεσαίων. Κανένα πολιτικό μέτρο, όπως εθνικοποίηση των τραπεζών και άλλα παρόμοια που προτείνει η Αριστερά δεν θα μπορέσει να ανατρέψει την βίαιη αναδιανομή του πλούτου που θα ακολουθήσει την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Κερδισμένοι θα βγουν και πάλι οι «έχοντες» και «κατέχοντες»…

    Η όξυνση των αντιθέσεων και η έκβασή τους στους καπιταλιστικούς κοινωνικούς σχηματισμούς προσδιορίζονται τελικά από την ταξική πάλη και όχι από τα σχέδια των πολιτικών ελίτ. Καλό θα είναι κάποια στιγμή να μιλάμε καθαρά για το ποιός είναι ο διαμορφωμένος ταξικός συσχετισμός στην χώρα μας και να στηρίζουμε τις θέσεις μας και τις πολιτικές μας λαμβάνοντας και αυτά τα δεδομένα…

  9. Ο/Η Vagelio Sot λέει:

    Καλατζό,
    1) Νομίζω πως ακριβώς ανάποδη είναι η εικόνα. Η μικρομεσαία τάξη της χώρας, είναι αυτή που καταστρέφεται τώρα και μάλιστα πολύ βίαια. Καταστρέφονται ακριβώς αυτά τα κοινωνικά στρώματα που στήριξαν ιδεολογικά – πολιτικά – πρακτικά την στρατηγική Σημίτη :»ισχυρή Ελλάδα – ευρώ – μεγάλα έργα – Ολυμπιακοί – καταναλωτισμός στηριγμένος σε φούσκες κλπ κλπ» Π.χ. τεχνική διανόηση που δούλευε στα έργα με καλούς μισθούς, στελέχη του δημοσίου και των ΔΕΚΟ, έμποροι που επωφελήθηκαν από τα καταναλωτικά δάνεια που έπαιρνε ο κόσμος, κλάδοι γύρω από την ιδιωτική οικοδομική δραστηριότητα πάνε κατά διαόλου…..Στον ιδιωτικό τομέα πρώην «βολεμένοι» χάνουν ο ένας μετά τον άλλο τη δουλειά τους και την κοινωνική τους θέση και όσοι δεν είχαν αποταμιεύσεις ή περιουσία, συχνά πέφτουν πιο κάτω από τους πρώην «υφισταμένους» τους, διότι βρίσκουν δυσκολότερα δουλειά ως overqualified, ακριβοί κλπ κλπ.
    Άρα υπάρχει έδαφος για πολύ πλατιές κοινωνικές συμμαχίες.
    2) Μπορείς να τεκμηριώσεις την άποψη ότι με οποιαδήποτε πολιτική αριστερή ή δεξιά, έξω απ’ το ευρώ μας περιμένει η καταστροφή; από που το συνάγεις αυτό; απο ποιά στοιχεία ανάλυσης; από ιστορικά προηγούμενα ; γιατί η ιδεολογική μόνον τοποθέτηση (υπερ του πιο «ταξικού λόγου») δεν αποτελεί τεκμηρίωση.
    Στο κάτω κάτω εσύ δε λες ότι τα προβλήματα δεν είναι «οικονομικά» αλλά «πολιτικά». Γιατί μετά το γυρνάς στο «κανένα πολιτικό μέτρο, όπως η εθνικοποίηση των τραπεζών δεν αποτρέπει τη βίαια αναδιανομή του πλούτου……» (άσε που η εθνικοποίηση είναι και οικονομικό και όχι μόνον πολιτικό μέτρο)
    3) Ποιά είναι η οικονομική ελιτ της χώρας μας που θέλει να φύγουμε από το ευρώ ;

    • Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

      Για το (1) συμφωνούμε και λέμε τα ίδια ακριβώς! Η διαφορά μας δεν είναι στο ότι πλήττονται από την οικονομική κρίση αλλά στο πως θα αντιδράσουν. Για παράδειγμα η συμμετοχή τους στην νομή της υπεραξίας της εργατικής δύναμης κυρίως των οικονομικών μεταναστών στην χώρα μας οφείλεται στο ότι το ευρώ είναι ένα σκληρό νόμισμα. Αυτά τα στρώματα σε οικονομικές κρίσεις πιο εύκολα συμμαχούν προς την κατεύθυνση ενός ισχυρού κρατικού καπιταλισμού , όπως συνέβη στην περίπτωση του φασισμού πριν τον πόλεμο, παρά σε συμμαχίες στις οποίες το πάνω χέρι έχει ο κόσμος της εργασίας. Σε αυτά τα πλαίσια είναι προφανώς υπέρ των εθνικοποιήσεων και κρατικοποιήσεων και άλλων μέτρων που ενισχύουν την παρέμβαση του κράτους στην οικονομία, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι προς όφελος του κόσμου της εργασίας. Η «συμμαχία» στην γραμμή Γέρου – Θεοδωράκη και άλλων παρόμοιων προτάσεων, στην πραγματικότητα οδηγεί σε λύσεις κρατικού καπιταλισμού, οι οποίες ιστορικά συνδέονται και με ανελεύθερα και αντιδημοκρατικά καθεστώτα, όπως συνέβη τόσο με τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού αλλά και τα φασιστικά καθεστώτα.

      2. Σε μια λάθος ερώτηση δεν μπορεί να υπάρχει σωστή απάντηση! Η ερώτηση γιατί έξω απ’ το ευρώ μας περιμένει η καταστροφή; είναι λάθος γιατί κανείς δεν προτείνει ως λύση την έξοδο από το ευρώ, χωρίς υποτίμηση του νέου νομίσματος και χωρίς την χρεωκοπία της χώρας. Για τις υποτιμήσεις λοιπόν και για τις χρεοκοπίες υπάρχει αρκετά ιστορικά παραδείγματα για το ποιός βγαίνει χαμένος…

      3. Το εφοπλιστικό κεφάλαιο για παράδειγμα δεν νομίζω ότι έχει κανένα ιδιαίτερο λόγο αν η χώρα είναι στην ΟΝΕ ή ΟΧΙ. Όσοι μάλιστα εφοπλιστές έχουν επιβατικά πλοία στο Αιγαίο για παράδειγμα, μάλλον θα προτιμούσαν να είναι εκτός της Ε.Ε. η χώρα για να βάζουν σαπιοκάραβα στην γραμμή χωρίς να τους ελέγχει κανένας! Νομίζω ότι το γνωρίζεις το πρόβλημα από την Γαύδο…

      Όμως, με βάση την δική σου λογική, μήπως την έξοδο από την ΟΝΕ την θέλουν ελίτ του ευρωπαϊκού και μάλιστα του Γερμανικού κεφάλαιου; Γιατί πρώτα απ’ όλα καλό θα είναι να συμφωνήσουμε ποιές είναι οι επιλογές (αλλά και οι αντιθέσεις) εντός της ευρωπαϊκής ζώνης που οδήγησαν σε αυτή την κρίση και τι πολιτικές επιδιώκουν σήμερα.

  10. Ο/Η geros λέει:

    Φίλε Στέργιε,δεν εόμαι σε θέση να σου απαντήσω επαρκώς. Νομίζω όμως οτι σε μια νομισματική ζώνη, όπως το ευρώ, όλοι οι κλάδοι τείνουν να λειτουργήσουν στον ανταγωνισμό , όπως μέσα σε μία χώρα, μια που οποιαδήποτε «προστασία» καταργείται. Εδώ νομίζω οτι οι οικονομολόγοι που μιλόυν για κόστος εργασίας ανα προϊόν, η για ανταγωνιστικότητα γενικά , θα έπρεπε να το μελετήσουν ανά κλάδο. Συνέπεια αυτού, είναι οι χώρες που έχουν απόλυτο πλεονέκτημα λόγω πολλών και ίσως μη μετρήσιμων παραγόντων, να κυριαρχούν σε αυτούς τους κλάδους. Η Ελλάδα απο ότι φαινόταν και απο ότι έδειξε η ζωή,δεν διέθετε εκείνους τους ανταγωνιστικούς κλάδους, για να μην χάσει σημαντικό έδαφος στην ευρωζώνη. Γενικά νομίζω οτι η πρόσέγγιση και των ορθόδοξων οικονομολόγων, όπως ο Κρούγκμαν για τα οφέλη και τα κόστη σε μια νομισματική ζώνη είναι σε μεγάλο βαθμό σωστή. Για να συμμετέχει μια χώρα με επιτυχία, σε μια νομισματική ζώνη πρέπει να μοιάζει και να έχει ήδη σημαντικές συναλλαγές με τις υπόλοιπες, κάτι που για την Ελλάδα δεν ισχύει. Η θυσία των εθνικών μέσων οικονομικής πολιτικής κοστίζει ακριβά. Από την αλλη στην ευρωζώνη όπως ακριβώς και σε μια χώρα, η ανάπτυξη φαίνεται τελικά να συγκεντρώνεται σε συγκεκριμένους τόπους στο χώρο, αν δεν υπάρξει παρέμβαση που να δημιουργεί αναδιανομή πόρων απο τα ανεπτυγμένα κέντρα προς την περιφέρεια.Η περιφέρεια αποψιλώνεται. Εχω την γνώμη οτι στο παρελθόν οι περιφερειολόγοι και αρκετές προσεγγίσεις για την περιφερειακή ανάπτυξη μπορούσαν να αναλύσουν καλύτερα αυτά τα ζητήματα απο τους οικονομολόγους που δεν κατανοούν την πόλωση στο χώρο. Ομως αυτές οι προσεγγίσεις ηταν εκ φύσεως αντινεοφιλεύθερες μια που θεωρούσαν οτι οι δυνάμεις της αγοράς θα δημιουργήσουν ασύμετρες καταστάσεις στον γεωγραφικό χώρο και τεράστια πόλωση. Ομως με την επικράτηση του «νεοφιλελευθερισμού» η επιστήμη αυτή υποχώρησε, και μάλλον ξεχάστηκε,γιατί θεωρεί απαραίτητη προυπόθεση π.χ. η Γερμανία να ενισχύει ουσιαστικά την Ελλάδα όπως και η Αθήνα, το Καρπενήσι, η την Γαύδο.

  11. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    Έχεις δίκιο Κώστα για τον χώρο, και για τα ζητήματα των περιφερειών. Παίζουν μεγάλο ρόλο. Στην Ελλάδα δεν είναι τυχαίο που επιλέχτηκαν οι μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι κι αγνοήθηκε παντελώς ο σιδηρόδρομος. Μιλάμε για έτη φωτός απόσταση μεταξύ των υποδομών σιδηροδρόμου μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, Γαλλίας ή Βρεττανίας…Όλοι οι εκσυγχρονισμοί στην Ελλάδα ήταν κάλπικοι και υποτάχτηκαν σε δυο σκοπιμότητες, πρώτα την εξάρτηση απο την «Δύση», και μετά το πελατειακό κράτος. Αυτά τα δύο πάνε μαζί, δεν είναι ή το ένα ή το άλλο, όπως αφήνει να εννοηθεί ο Καλατζόπουλος. Το οτι υπάρχει κατσαπλιάδικη, παρασιτική και αρπαχτική αστική τάξη, δεν σημαίνει οτι δεν υφίσταται και εξάρτηση πολιτική και οικονομική. Ίσα ίσα, ακριβώς η εξάρτηση τροφοδοτεί μια τέτοια αστική τάξη, και μια τέτοια αστική τάξη, δημιουργεί ισχνό και εξαρτημένο πολιτικό σύστημα…Και τα δύο ισχύουν. Το ένα φρενάρει το άλλο όταν κάτι πάει να αλλάξει…. Για μένα πιο σημαντικό θα ήταν να επεξεργαστεί μια πολιτική δύναμη ένα συνολικό παραγωγικό σχέδιο για την Ελλάδα, με βάση τις ανάγκες των απλών ανθρώπων, του περιβάλλοντος, των υποδομών, της κοινωνικής ισότητας και ισονομίας κλπ. κι ύστερα να δούμε αν αυτό το σχέδιο συγκρούεται με το ευρώ και την ΕΕ και σε ποιά φάση του. Με λίγα λόγια, δεν έχει σημασία, ειδικά για την Ελλάδα το αν θα είναι εντός ή εκτός ευρώ σε πρώτη φάση, όπως έχει για την Δανία, την Νορβηγία ή την Βρεττανία. Μιλάμε για άλλου είδους οικονομίες, άλλου είδους κοινωνίες, άλλου είδους πολιτικά συστήματα. Στην Ελλάδα εχθρός του εργάτη δεν είναι μόνο το κεφάλαιο. Είναι και το πελατειακό πολιτικό σύστημα. Το κράτος, τα κόμματα, οι δικαστές, οι νόμοι, οι μηχανισμοί, οι σχέσεις που σε πνίγουν. Γι αυτό και μια μερίδα του κόσμου της αριστεράς θέλει την ΕΕ και το ευρώ, γιατί λαθεμένα βλέπει σε αυτά το αντίπαλο δέος στο εγχώριο πολιτικό σύστημα (η καθυυστερημένη πολιτική συνείδηση, ο συναισθηματισμός, η ταξική θέση, κι ο φραγκολεβαντισμός τύπου Τσίπρα, Μηλιού και Καλατζόπουλου δεν μπορούν να διακρίνουν οτι τελικά το ένα -η ΕΕ το ευρώ κλπ., συμπληρώνει και στηρίζει το άλλο -την ντόπια πελατειακή ολιγαρχία). Το κλειδί βρίσκεται στην κατανόηση της σχέσης κέντρου-περιφέρειας που στον καπιταλισμό θα είναι πάντα, εξ ορισμού, σχέση ανισότητας.

  12. Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

    Το φίδι έχει βγει απ’ τ αυγό του και είναι δίπλα μας…

    περισσότερα εδώ:Ξεκίνησε η οικοδόμηση του “εθνικοσοσιαλιστικού” κινήματος στη χώρα μας με την συμμετοχή και την ανοχή της Αριστεράς!

  13. Ο/Η Ili Geri λέει:

    συγγνωμη που το μεταφερω εδω αλλά προσπάθησα να το βάλω στο «καλάθι ιδεών» του wiki που δενλειτουργεί καθως φαινεται … ειπα να μη χαθεί .. :

    » ..καλημέρα σ’ ολους όσους απέμειναν.. (αλήθεια .. «τι έγινε μ’ εκεινο το τρένο που έβλεπε.. τα άλλα τρένα να παιρνούν..» ? εννοώ το φόρουμ ζυζητησεων του ΣΥΡΙΖΑ..πέρασε ένας χρόνοςσχεδόν από την σιγή και την εξαφάνισή του..)

    Με τις παραπάνω τοποθετησεις -παρατηρησεις -προτάσεις συμφωνώ !

    μια νέα προσεγγιση που πιστευω όλο και πιο πολύ:
    Η Αριστερά πρέπει να μάθει να βλέπει και να σκεφτεται ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ με σκοπό την βελτίωση της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.. και

    οχ ι πολιτικά με σκοπό την βόλεψη στελεχών και παρατρεχάμενων…

    Μετα τις εκλογές Νοε2010 φάνηκε μιαμικρη ελπίδα: ΝΙΚΗ εστω και μικρή για τους 3 μεγαλυτερους αριστερους οργανισμούς:
    ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ.. ειναιμοναδική ευκαριά τωρα που η κοινωνία έστω των αριστερών πολιτών «αντεξε» τηνπροπαγναδα της αποχής/λευκού/άκυρου (που εξαπέλυσε το κατεστημενο των ΜΜΕ για να σβησει και καλύψει ότι μπορεσει περισσότερο από τις αδικες/καταστροφικές/σκανδαλώδεις αποφάσεις του δικομματισμού και του ΛΑΟΣ/Μπακογιάννη στην κολυμβηθρα του .. «όλοι τα ίδια είναι» ..) και συγκράτησε όρθια τηνσημαία της κοινωνικής αντίστασης και μάλιστα τηνενισχυσε κάπως..
    ..να βρουν και να ενισχυσουν τις στρατηγικές τους κοινές επιδιώξεις χωρίς να χάνουν δυνάμεις σε πολιτικές ανουσιες για την κοινωνία διαφορές…
    ..ειδικά απέναντι στο αναδιοργανουμενο μετωπο του ΠΑΣΟΚ/ΛΑΟΣ-ΝΔ/Μπακογιάννη – και (δυστυχώς)Κουβέλη/ΟικοΠράσινων(;).. «

  14. Ο/Η geros λέει:

    @ Καλατζόπουλε, μάλλον δεν έχεις πάρει είδηση οτι η χώρα έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Το ερώτημα που μπαίνει, είναι πως θα διαχειριστούμε και την τυπική χρεοκοπία. Απο την μία το ΠΑΣΟΚ, το ΔΝΤ και η Γερμανία έχουν συγκεκριμένες προτάσεις, που όλες οδηγούν στην ουσιαστική ξένη κατοχή, και στην κοινωνική διάλυση. Να μην αποφασίζει για τίποτε ο λαός. Απέναντι λοιπόν σε αυτήν την κατάσταση η αριστερά πρέπει να απαντήσεικ.λπ. Το πρόβλημα είναι πολιτικό, δεν μπορείς να διαφεύγεις με τα κινήματα. Πρέπει να πεις τι θα κάνεις, αμα διώξεις την τρόικα. Πετυχημένες χρεοκοπίες και υποτιμήσεις, υπάρχουν, και είναι ο κανόνας. Πάρε την Ρωσία, που δεν πέρασε καν την περιπέτεια της Αργεντινής, γιατί είχε συντεταγμένη κυβερνητική πολιτική . Πολιτικά οι απόψεις Καλατζόπουλου και σία, είναι σήμερα τόσο μέσα στα πράγματα, όσο ήταν και ο Στίνας , στην άλλη Γερμανική κατοχή. Αν πήγαινε με αυτές η αριστερά, τότε είναι σίγουρη η περιθωροποίησή της. Είναι οι απόψεις του Καλατζόπουλου και σια που στην πραγματικότητα αφήνουν το πολιτικό κενό και ανοίγουν τον δρόμο στην δεξιά και στην ακροδεξιά και οχι φυσικά ο Θεοδωράκης.
    @ Γιάννης: Πέρα απο την οικονομική κατάρρευση υπάρχει ανοικτά Γιάννη, το δίλλημα: ευρώ η στοιχειώδης αστική δημοκρατία. Η οικονομική κυβέρνηση της Ευρώπης είναι στα χέρια των ισχυρών , κύρια της Γερμανίας. Οι Γερμανοί πολιτικοί πληρώνουν πολιτικό κόστος, όμως στον γερμανικό λαό, στην Ελλάδα δεν πληρώνουν. Το ευρωκοινοβούλιο είναι και αυτό μια διακοσμητική πινελιά σε μια σκληρά ολιγαρχική Ευρώπη. Στην Ελλάδα ζούμε ουσιαστικά κάτω απο μια χούντα των ισχυρών της Ευρώπης. Οποια πολιτική και αν θες για την Ελλάδα, απο τις συντάξεις μέχρι μια αμεσοδημοκρατική τοπική αναπτυξιακή πολιτική(ας φανταστούμε) θέλει δημόσια στήριξη, δημόσιες επενδύσεις κ.α.κάτι που απαγορεύει, όχι μόνο η τρόικα, αλλά και το σύμφωνο σταθερότητας και οι κανόνες της Ε.Ε..
    Υπενθυμίζω γιατί εχει ξεχαστεί οτι η Ελλάδα, είχε κάποτε μια δικιά της κεντρική τράπεζα που ενα μέρος του ελλείμματος το χρηματοδοτούσε με νέο,δικό της νόμισμα, αυτη δάνειζε το ελληνικό κράτος και μετά η ίδια απευθυνόταν στους ιδιώτες που ενα μεγάλο μέρος του δεν ήταν τράπεζες, αλλά κοινό. Η Ευρώπη του ευρώ, δηλαδή των τραπεζών, μας παρέδωσε στις αγορές. Επίσης γιατί να ακολουθούμε(οποιαδήποτε οικονομική πολιτική και αν χαράξουμε) την νομισματική πολιτική της Γερμανίας και οχι μία για ίδιον όφελος; Το ίδιο ισχύει και για την εξωτερική ισοτιμία του νομίσματός μας; Τέλος, όπως εχουμε ξαναπεί μια ουσιαστική μονομερής διαγραφή του ελληνικού χρεόυς είναι μάλλον απίθανη, χωρίς συναλλαγματικούς περιορισμούς, κρατικές τράπεζες και εθνική νομισματική πολιτική.
    Ισως-το πιθανότερο- είναι οτι μια αριστερή πολιτική δεν συγκρούεται μόνο με το ευρώ, αλλα και με τους κανόνες ανταγωνισμού της Ε.Ε.,δηλαδή με την ίδια την Ε.Ε..
    Το ευρώ ακόμη, είναι ο μεγάλος σύμμαχος της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ελιτ. Ενας απο τους λόγους που δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος-πέρα απο το οτι η αριστερά δεν του προσφέρει μια πραγματική εναλλακτική πρόταση- είναι οτι πρέπει να ερθει σε ρήξη, οχι μόνο με τον ελληνικό αστισμό αλλά και με το διευθυνήριο των Βρυξελλών και αυτό τον κάνει διστακτικό. Ομως σε αυτόν τον μικρό λαό,έπεσε ο πρώτος κλήρος για το ξήλωμα του ευρώ και της Ευρώπης των τραπεζών. Πρέπει να τα καταφέρει γιατί δεν έχει αλλη επιλλογή. Σύντομα η κατάσταση στην «ισχυρή» Ελλάδα του ευρώ, θα συγκρίνεται με αυτήν της Αλβανίας. Φυσικά η έξοδος απο το ευρώ χωρίς μια συγκεκριμένη πολιτική, η με μια κλειδωμένη ισοτιμία οπως με τον μηχανισμό των ευρωπαϊκών συναλλαγματικών ισοτιμιών δεν θα βγάλει σε διαφορετική κατάσταση.

    • Ο/Η Ψ-στέργιος λέει:

      Ενδεικτικά ας πούμε, η απαγόρευση χρηματοδότησης ελλειμμάτων από Κεντρικές Τράπεζες έγινε το 1994 πολύ πριν την ΟΝΕ! Π.χ δείτε εδώ.
      http://europedia.moussis.eu/books/Book_2/3/7/2/3/index.tkl?lang=gr&all=1&pos=88&s=1&e=10

      Κάποιοι είναι τρομερά νυχτωμένοι ή αφελείς! Η ΕΕ (και το συμπλήρωμα της η ΟΝΕ με το κλείδωμα των ισοτιμιών κλπ) είναι ο δούρειος ίππος του νεοφιλελευθερισμού! Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα χαμηλά ελλείμματα,ο χαμηλός πληθωρισμος (χαράς ευαγγέλια για δανειστές και βιομηχάνους (για λόγους συναλλαγματικής σταθερότητας οι τελευταίοι) και όλα τα άλλα αυτορρυθμίζονται!! Προς όφελος βέβαια μόνο των ελίτ, όπως μπορεί να αποδείξει οποιαδήποτε οικονομική θεωρία. Οταν πας στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και κόβεις δαπάνες από κωδικούς, δεν κάνεις ευφυή πολιτική επειδή καταφέρνεις να μειώνεις το έλλειμμα!! Αφού βυθίζεις αυτόματα σε υφεση και ανεργία!! Να μην τρελαθούμε. Διαβάστε λίγο και αυτό το ενδιαφέρον κείμενο για τη σχέση των πολυεθνικών με τους θεσμούς της ΕΕ. Είναι εκπληκτικό!
      http://mygranma.wordpress.com/2010/12/05/eu-capitals-dictatorship/

      Να ξυπνήσουμε επιτέλους!!

    • Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

      γράφεις:
      Πετυχημένες χρεοκοπίες και υποτιμήσεις, υπάρχουν, και είναι ο κανόνας

      Σωστά!

      Εξαρτάται από πια θέση το βλέπεις. Αν το βλέπεις από την μεριά του κεφάλαιου των ντόπιων αστικών τάξεων, πράγματι ισχύει αυτή η διαπίστωση. Όμως αν το βλέπεις από την μεριά του κόσμου της εργασίας τα πράγματα είναι εντελώς ανάποδα!

  15. Ο/Η kavouras λέει:

    Θέλω να ρωτήσω τον Γέρο αν υπάρχει κάποιος που μπορεί έστω κατά προσέγγιση να προσδιορίσει το κόστος για τον λαό από την πολιτική επιλογή της μονομερούς διαγραφής του χρέους. Αναφέρω χαρακτηριστικά κάποια από τα επιχειρήματα που αναφέρουν όσοι είναι αντίθετοι αυτής της άποψης.
    Πληρωμή μισθών και συντάξεων
    Αύξηση του κόστους των εισαγωγών. Και για να μην γράφω πολλά μεταφέρω εδώ ένα άρθρο του Τσακαλώτου δημοσιευμένο στο blog του κοκκινοπράσινου http://kokkinoprasinodiktyo.wordpress.com/2010/09/26/peri-ths-stashs-plhrwmwn/

  16. Ο/Η geros λέει:

    Νομίζω οτι το παραπάνω άρθρο είναι άρθρο πολιτικής προτίμησης, δεν είναι κακό αυτό. Αλλά δεν είναι σωστό να «ξεχνάμε» να αφαιρέσουμε τους τόκους, πχ δεν είναι σωστό να λέμε οτι θα μηδενίσουμε το έλλειμμα, απο 8% στο μηδέν, αλλά το πρωτογενές έλλειμμα(δηλαδή αφού αφαιρέσουμε τους τόκους). Για να κατανοήσουμε τα μεγέθη, φέτος η Ελλάδα θα δανειστεί γύρω στα 70 δις, 46 από την τρόικα και 24 περίπου από έντοκα γραμμάτια. Απο αυτά 2 δις θα πάνε στο κρατικό ταμείο, μια που με τα δικά τους νούμερα το πρωτογενές έλλειμμα θα κίνηθεί κάτω από -1%, ενώ το έλλειμμα θα είναι 7,5%. Απο την άλλη δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι ναι μεν υπάρχει, ένας αποκλεισμός απο τις αγορές, αλλά μπορούν να συναφτούν εθνικά δάνεια, και ετσι έκανε και η Αργεντινή. Αρα ουτε το ισοζύγιο τρ. συναλλαγών πρέπει αυτόματα να μηδενιστεί. Ισως μπορούν να φορολογηθούν και οι καταθέσεις εξωτερικού και να προκύψουν και σημαντικά συναλλαγματικά διαθέσιμα, και έσοδα του δημοσίου για άσκηση κοινωνικής πολιτικής.
    Η λύση μονομερής διαγραφή του χρέους-έξοδος απο το ευρώ με τις πολιτικές συνέπειες που συνεπάγεται είναι λύση πακέτο. Σαφώς θα υπάρξει βραχυχρόνιο σοκ και νομισματική αναταραχή. Χρειάζεται συγκροτημένη και αποφασιστική κυβερνητική πολιτική για να αποφευχθεί μια κατάσταση Αργεντινής, όπου η στάση πληρωμών έγινε μόνο κάτω απο την πίεση της εξέγερσης, χωρίς κανένα σχέδιο.
    Οπως δείχνουν και τα παραπάνω σχόλια, η χρηματοδότηση ενός μέρους του ελλείμματος, μέσω της αύξησης της νομισματικής βάσης είναι σημαντικό πλεονέκτημα, που αν το είχε το ελληνικό δημόσιο, δεν θα είχε χρεοκοπήσει.
    Τέλος είναι πολύ ενδεικτικά τα κείμενα που παραπέμπει ο Στέργιος.

    • Ο/Η Ψ-στέργιος λέει:

      Για την πληρωμή μισθών και συντάξεων σε περίπτωση στάσης πληρωμών, η απάντηση είναι απλή. Πρέπει γενικά το κράτος από τα έσοδα (φόροι, μη φορολογικά έσοδα και εισφορές) να μπορεί να χρηματοδοτεί μισθούς, συντάξεις αλλά και συνταξιοδοτικές κλπ κοινωνικές παροχές, λειτουργικά έξοδα, πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων κλπ. Με λίγα λόγια οι πρωτογενείς δαπάνες (όχι μόνο μισθοί ,συντάξεις που καλύπτονται για πλάκα αφού τώρα είναι περίπου 28-30% των εξόδων σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης), να καλύπτονται επαρκώς από τα έσοδα. Η διαφορά αυτή εσόδων-εξόδων καλείται πρωτογενές έλλειμμα και όσο πιο αρνητικό τόσο περισσότερο δύσκολο είναι να κάνει μαι χώρα στάση πληρωμών. Στην Ελλάδα το έλλειμμα αυτό ήταν υψηλό το 2009 ΩΣΤΟΣΟ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΚΑΛΥΠΤΟΤΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΔΝΤ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΟ ΔΑΝΕΙΣΜΟ (ΕΝΤΟΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΑ) ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ!! ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΔΗΛΑΔΗ ΟΙ ΕΕ-ΔΝΤ ΔΑΝΕΙΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΝΑ ΞΑΝΑΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑΚΙΑ ΤΟΥΣ ΠΙΣΩ ΟΙ ΠΙΣΤΩΤΕΣ- ΠΡΟΣΑΥΞΗΜΕΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΤΟΚΟΥΣ- ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΟΥΣ (ΠΑΣΗΣ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑΣ).
      Παρόλα αυτά, αν ένα κράτος έχει πρωτογενές έλλειμμα και κηρύξει στάση πληρωμών (συζητώ μόνο την περίπτωση εξόδου από το ευρώ, η άλλη εντός του ευρώ δεν μπορεί ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΘΕΤΙΚΟ ΟΡΟ!!) θα πρέπει (σε βραχυπρόθεσμο και όχι σε μακροπρόθεσμο επίπεδο οπότε και θα έχει λειτουργήσει σωστός φοροελεγκτικός και φοροεισπρακτικός μηχανισμός κατά των πλουσίων, που θα βασίζεται στην άμεση περιουσιακή φορολόγηση και στον έλεγχο των διεθνών κεφαλαιακών κινήσεων) είτε α. Να βρεί χρήματα -ή μέρος των χρημάτων αν κάποιες ΠΡΟΣΩΡΙΝΕΣ περικοπές κρατικών δαπανών είναι τίμιο να γίνουν εφόσον όντως θεωρηθούν σπατάλες ή αναγκαίο κακό- είτε από κοινοπρακτικά δάνεια (χωρίς δημοπρασία δηλαδή) είτε απο διακρατικά δάνεια από άλλες πηγές εκτός ΔΝΤ, ΕΕ ή αν δεν υπάρξουν β) Να νομισματοποιήσει το έλλειμμα μέσω Κεντρικής Τράπεζας κάτι που σημειωτέον απαγορεύει η ΕΕ και όχι μόνο η ΟΝΕ!
      Το ισοζυγιο πληρωμών (σωστότερα τρεχουσών συναλλαγών) τι δουλειά έχει να μηδενιστεί? Δεν μιλά κανείς για αποκοπή από το διεθνές εμπόριο ούτε και ο ιδιωτικός τομέας θα σταματήσει να δανείζεται από το εξωτερικό. Επιπρόσθετα η υποτίμηση του νομίσματος θα βοηθήσει στην αντιμετώπισή του (γιατί χωρίς υποτίμηση ο μόνος τρόπος είναι το πετσόκομμα και η λιτότητα όπως αποδεικνύεται πολύ εύκολα από την οικονομική θεωρία, εκτός και αν νομίζουμε ότι σε ανοικτές αγορές θα πιάσουμε τις offshore και τα παντός είδους κρυφά και φανερά χρηματοοικονομικά κεφάλαια που μπορούν να κινούνται με την ταχύτητα του φωτός όσο και οι ταχύτητες των ηλεκτρονικών σημάτων μεταξύ των χρηματιστηρίων δηλαδή). Επιπλέον το ότι εν μέσω ύφεσης είναι το έλλειμμα τρεχουσών τόσο υψηλό σημαίνει ακριβώς ότι τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας είναι διαρθρωτικά και χρόνια, και όχι συγκυριακά. Αυτό γιατί ορισμένοι «βάζουν μπούτι» το επιχείρημα ότι αφενός μεν δεν τρέχει κάστανο αν το εξωτερικό έλλειμμα είναι υψηλό (αγνοώντας παντελώς τα ιστορικά δεδομένα υψηλού αρνητικού ισοζυγίου τρεχουσών όχι μόνο κατά την κρίση στη Λατινική Αμερική αλλά και στη ΝΑ Ασία όπου τα δημοσιονομικά σε ορισμένες χώρες ήταν υγιή) , αφετέρου ισχυρίζονται ότι οφείλονται στην ανάπτυξη κατά τη γνωστή και σωστή κατά τα άλλα υπόθεση ότι δεν πειράζει και λίγο έλλειμμα στο τρεχουσών αν για να αναπτυχθούμε κάνουμε εισαγωγή εξοπλισμού, μηχανημάτων που δεν μπορούμε να παράγουμε κλπ. Στην περίπτωσή μας όμως μιλάμε ότι εισάγουμε από λεμόνια μέχρι τουρκικά σήριαλ!
      Συμφωνώ απόλυτα με το να αρχίσει σιγά σιγά και με τη βοήθεια ειδικών κλπ να δημιουργείται ένα πιο σαφές και καθορισμένο οικονομικό πλάνο δράσης για την ελληνική οικονομία.

      Θέτω επίσης για όσους ενδιαφέρονται για προβληματισμό άλλο ένα κείμενο που έχει πολύ ενδιαφέρον. Είναι εδώ

      Click to access ppb_113.pdf

      Διαβάστε ιδίως τις σελίδες 10,11,12 που αναφέρονται μεταξύ άλλων στη χρηματοδότηση ελλειμμάτων από κεντρικές τράπεζες και τη σχέση χρεωκωπιών χωρών με το δανεισμό από αγορές και το δέσιμο των νομισμάτων σε σταθερή σχέση με άλλα νομίσματα.

      • Ο/Η Ψ-στέργιος λέει:

        Εκ παραδρομής έγραψα ότι «Στην Ελλάδα το έλλειμμα αυτό ήταν υψηλό το 2009» εννοούσα για το 2010. Το 2009 δεν είχαν έρθει οι ΔΝΤάδες!

  17. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    Kώστα έχεις δίκιο σε όλα όσα λές, εκτός απο ένα: Αν υποθέσουμε οτι με την κοπή εθνικού νομίσματος τα δημόσια οικονομικά θα ανασάνουν μεσοπρόθεσμα, Η συναλλαγματική καθίζηση θα ευνοήσει τρομερά τις εξαγωγές και τις υπηρεσίες, κι όσους έχουν εισόδημα ή καταθέσεις σε ξένο νόμισμα άρα κάποιες μερίδες της αστικής τάξης και θα γονατίσουν όλες τις δραστηριότητες που έχουν σχέση με συνάλλαγμα (ταξίδια έξω, σπουδές έξω κλπ.) και κυρίως θα κάνουν πανάκριβες τις εισαγωγές. Αυτό μεσοπρόθεσμα θα διαλύσει ολόκληρους κλάδους της οικονομίας που στηρίζονται σε εισαγωγή πρώτων υλών. Αν σκεφτεσαι μόνο νομισματικά, μόνο με όρους κυκλοφορίας, όλα είναι ωραία. 2-3 χρόνια φτώχεια και σόκ με περιορισμό εισαγωγών, κι ύστερα όλα θα στρώσουν. Όμως αν σκέφτεσαι παραγωγικά, το σόκ είναι μεγαλύτερο. ΑΝ δεν έχεις ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ σχέδιο για την παραγωγή και την οικονομία, o κίνδυνος είναι να γίνεις μια Αλβανία του 21ου αιώνα, βαθαίνοντας την εξάρτηση και την φτώχεια. Δεν διαφωνώ με την αντι-ΕΕ, αντι-ευρώ λογική (άλλωστε φαίνεται καθαρά κι απο τις εκτός ευρώ χώρες της ΕΕ)…όμως μια τέτοια λογική, χωρίς ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ της οικονομίας (πρώτες ύλες, παραγωγική ανασυγκρότηση, επιλογή προνομιακών παραγωγικών πεδίων, στοχευμένες διεθνείς συμμαχίες, πλήρης αναδιοργάνωση του κράτους κλπ. κλπ.) μου φαίνεται λειψή κι επικίνδυνη. Στην ουσία μιλάμε για μια επανάσταση, γιατί όλος αυτός ο στρατηγικός σχεδιασμός χρειάζεται ριζική πολιτική αλλαγή (για να μην μιλήσουμε για τις δομές και τις νοοτροπίες)…Αρα αυτό που λές για ευρύ λαϊκό μέτωπο, συνιστά αντίφαση με τις προυποθέσεις εξόδου απο το Ευρώ…Όταν έχεις ένα 80% του κόσμου υπέρ της ΕΕ και του ευρώ, δεν χτίζεις λαίκό μέτωπο ξεκινώντας απο αυτό. Ουσιαστικά πολιτικοποιείς την επιθυμία σου (όπως κάνει η Ανταρσύα), δεν κάνεις πολιτική…

    • Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

      και κάτι ακόμα…μιλάς για Ρωσία και Αργεντινή…Να μην λέμε ό,τι θέλουμε…Το ίδιο είναι η Ρωσία και η Αργεντινή με τα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου με την Ελλάδα, που δεν παράγει τίποτα;…

  18. Ο/Η κ.κ. λέει:

    Γιάννη, όπως έχουμε συζητήσει και σε σχετικές αναρτήσεις στα Αντισώματα, η Ελλάδα έχει τις προϋποθέσεις για ενεργειακή αυτάρκεια. Έχει τεράστιο ποσοστό ημερών ηλιοφάνειας, ορεινές και θαλάσσιες περιοχές με άνεμο, θάλασσες και ποτάμια. Με συνδυασμό συστημάτων αξιοποίησης των ΑΠΕ, μπορεί να ελαχιστοποιήσει την εξάρτηση της από τα ορυκτά καύσιμα. Π.χ. η αξιοποίηση της κυματικής ενέργειας είναι τεχνικά απλούστατη – ένα μπαλόνι που επιπλέει στη θάλασσα και ένα έμβολο που κινείται με τον κυματισμό, στέλνει με πίεση νερό σε μια γεννήτρια – και έχει μελετηθεί και εφαρμοστεί πειραματικά από έλληνες ερευνητές. Δεκαετίες ξεπουλήματος έχουν διαμορφώσει δυστυχώς μια ηττοπαθή αντίληψη για τον τόπο και τις δυνατότητες του. Πριν μπούμε στην ευρωπαϊκή ένωση – τότε ΕΟΚ -με την κοινή αγροτική πολιτική, είχαμε αυτάρκεια αγροτικών προϊόντων και μάλιστα ποιοτικά πολύ καλύτερων. Κάποτε είχαμε και ελαφρά βιομηχανία, όπως κλωστοϋφαντουργία. Πρέπει να γυρίσουμε πίσω και να ξαναπιάσουμε το νήμα από το σωστό σημείο και αυτό δεν είναι ανέφικτο. Έφτιαξαν ένα λαό αδρανή, καιροσκόπο, αποβλακωμένο από το εύκολο κέρδος και την υποκουλτούρα, κατάλληλο για να μην αντιδρά σε τίποτα και να παραδίδει εύκολα τη γη του, την ελευθερία και την αυτονομία του. Οι προοδευτικοί άνθρωποι πρέπει να είναι όχι αιθεροβάμονες, αλλά αισιόδοξοι και δημιουργικοί ώστε να αντιστρέψουν αυτή τη σκοτεινή διαδρομή. Υπάρχουν τα μυαλά, τα χέρια και οι υλικές προϋποθέσεις. Χρειάζεται και πίστη και φυσικά να διώξουμε αυτούς τους πουλημένους καραγκιόζηδες που μας κυβερνάνε.

  19. Ο/Η Κοκκινοπράσινος λέει:

    Φίλε, Καλατζόπουλε, παρά την επιθετική(φραστικά) σου στάση, απέναντι στον φίλο μου τον Γέρο, οι απόψεις σου είναι σωστές. Νομίζω οτι ταιριάζεις ιδεολογικά με την τάση μας. Φυσικά οι πόρτες μας είναι ανοικτές.
    Μιχάλης Καστρινάκης, μέλος Κ.Π.Ε. του Συν.

    • Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

      Φίλε Καστρινάκη, πρέπει να διδασκόμαστε από τα παθήματα των φίλων μας και να μην κάνουμε τουλάχιστον τα ίδια λάθη!

      Ο κοινό μας φίλος, ο Γέρος, από αναρχικούλης που ήταν κάποτε, στρατεύεται στην αριστερά γύρω από κοκκινοπράσινο δίκτυο και έγινε μάλιστα συριζαίος μάλιστα, πριν καν ο ΣΥΡΙΖΑ αποκτήσει καν στοιχειώδεις διαδικασίες βάσης. Και ιδού τα αποτελέσματα σήμερα: Με δυσκολία προσπαθούμε να τον συγκρατήσουμε να μην γραφτεί στην ΣΠΙΘΑ του Μ. Θεοδωράκη!…

      Οι πολιτικές απόψεις τελικά δεν κρίνονται σε ένα αφηρημένο ιδεολογικό επίπεδο (εξάλλου, όλοι αριστεροί είμαστε μέχρις αποδείξεως του εναντίου) αλλά από τις επιλογές μέσω των οποίων γίνονται συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές και δοκιμάζονται στην πράξη. Σε αυτό το πεδίο λοιπόν, το κοκκινοπράσινο και ο ΣΥΝ (που σήμερα πραγματικά έχουν αμβλυνθεί οι διαφορές τους) διαφωνούμε πλήρως. Και αυτή η διαφωνία καταγράφεται πρόσφατα τόσο στα ζητήματα των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών, όσο και στο μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ.

      Όμως, θα σου έλεγα αυτήν την τιμητική πρόταση που κάνεις εμένα μάλλον θα έπρεπε να την κάνεις στον Γέρο! Αν διαβάσεις προσεκτικά αυτό το κείμενο που σχολιάζουμε εδώ (Η Αναμενόμενη Οδύσσεια της συγκρότησης ενός Λαϊκού Πολιτικού Μετώπου) ουσιαστικά διακατέχεται από τις ίδιες αγωνίες που εκφράζει και η Κουμουνδούρου, που αναζητά μια πολιτική λύση «πέρα από την δεξιά και την Αριστερά».

      Ο ΣΥΝ το κάνει αυτό διότι πιστεύει ότι θα επιβιώσει κοινοβουλευτικά μέσω τέτοιων επιλογών. Όμως με την επιλογή του Μητρόπουλου, πόσους περιφεριακούς συμβούλους εξέλεξε; ΚΑΝΕΝΑ Τουλάχιστον η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΤΤΙΚΗ αλλά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έβγαλαν τουλάχιστον από ένα και δικαιούνται να ισχυρίζονται ότι αντιπροσωπεύονται στην περιφέρεια αττικής. Ο ΣΥΝ λοιπόν θα πρέπει να προσέξει μην πάθει τα ίδια στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές και ακολουθήσει μετά την γραμμή των ΜΛ!

      Όμως, όπως και να το κάνουμε θα σου αναγνωρίσω ένα δίκιο σε σχέση με τον ΣΥΝασπισμό που υποστηρίζεις. Ο Μητρόπουλος είναι πολιτικά λιγότερο καραγκιόζης από τον Μ. Θεοδωράκη. Τουλάχιστον δεν έγινε και υπουργός άνευ του Μητσοτακαίικου.

  20. Ο/Η geros λέει:

    Γιάννη, σίγουρα χρειάζεται οργανωμένη πρόταση. Αλλά η Ελλάδα μπήκε στο ευρώ πριν 10 χρόνια, μπήκε στον μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμίών, πριν 13 χρόνια, της απαγορεύτηκε να τυπώνει νόμισμα, πριν 16 χρόνια κ.α, Τέλος πριν 30 χρόνια ήταν εκτός Ε.Ε….Αρα υποθέτω ότι θα υπάρξει ζωή και μετά το ευρώ και την Ε.Ε. και χωρίς να γίνουμε Αλβανία. Αλλωστε Αλβανία θα γίνουμε σίγουρα με το ευρώ. Απο ότι λένε τα γκάλοπ, ενα 25%, στην Ελλάδα είναι εναντίον του ευρώ, χωρίς κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα να το υποστηρίζει. Υποθέτω λοιπόν οτι υπάρχει πολιτικό κενό που μπορεί να καλυφτεί. Υποστηρίζω ακόμη, οτι αυτό το 25% δεν είναι υπερ του σοσιαλισμού. Αυτή είναι η διαφορά με την Ανταρσυα, που παντού, βάζει και τον κομμουνισμό της εποχής μας. Κάπου πρέπει να γίνει ένα μέτωπο, ας γίνει με την άρνηση του χρέους. Βρες μου εσύ μια πρόταση που θα λυθεί ο γόρδιος δεσμός του χρέους στην Ελλάδα, χωρίς πρωτοβουλία του ωφειλέτη, δηλαδή του ελληνικού κράτους. Ομως εντός ΟΝΕ, μια τέτοια λύση είναι καταδικασμένη. Πως θα διαπραγματευτείς με τους πιστωτές σου; οταν οικονομικά σε κυβερνούν αυτοί;
    Οπως λέει-πολύ σωστά- παραπάνω και ο Στέργιος, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών είναι στην Ελλάδα ελλειμματικό, και σε συνθήκες ύφεσης. Αυτό αποδεικνύει οτι τα προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας είναι διαρθρωτικά, εξ΄αιτία της αδυναμίας προσαρμογής στην ΟΝΕ. Μάλιστα κυμαίνεται κοντά στο -10% που είναι εντυπωσιακό μέγεθος. Για να καταλάβουμε τα μεγέθη, ο Μιτεράν το 1983, άλλαξε την επεκτατική οικονομική του πολιτική γιατί το εξωτερικό του έλλειμμα ήταν -3,5%. Αυτό το εξωτερικό έλλειμμα της Ελλάδας αντιστοιχεί στην σημερινή υπερχρέωση της χώρας. Στο πρόγραμμα της οικονομικής πολιτικής της τρόικας, το εξωτερικό έλλειμμα αυτό -ρητά δηλώνεται- οτι θα ισοσκελιστεί, ή θα προσεγγίσει βιώσιμα επίπεδα, μέσω της περικοπής των εισαγωγών. Αφού λοιπόν δεν θα αυξηθούν σημαντικά οι εξαγωγές,ο μόνος δρόμος για υπάρξει ισορροπία εντός ΟΝΕ, είναι η φτώχεια για την μεσαία τάξη και η αθλιότητα για τους φτωχούς.
    Δεν γνωρίζω-αν άμεσα- μια υποτίμηση μπορεί να κινητοποιήσει την οικονομία και να οδηγήσει προς την πλήρη απασχόληση. Γιατί ενα σημαντικό τμήμα της παραγωγικής βάσης της χώρας, εχει καταστραφεί και ίσως το υπόλοιπο δεν φτανει. Δεν υπάρχει καμία μελέτη για αυτό το ζήτημα, γιατί κανείς δεν ασχολείται. Αλλά με τον έλεγχο της οικονομικής πολιτικής και την συναλλαγματική πολιτική-γιατί όχι;-αν χρειάζεται και με δασμούς, το εξωτερικό έλλειμμα μπορεί να ελεγχθεί, σταδιακά με την υποκατάσταση των εισαγωγών απο την εγχώρια παραγωγή, αλλά και η μείωση της κατανάλωσης που θα συμβεί(και δραματικά συμβαίνει σήμερα), να είναι απο την μείωση της κατανάλωσης των πλούσιων στρωμάτων, μέσω της αυστηρής φορολόγησης των αγαθών πολυτελείας που καταναλώνουν τα ανώτερα στρώματα.
    Αλλιώς η λύση είναι αυτή της τρόικας. Δέχομαι επίσης την προβληματική που καταθέτει ο φίλος με τα ερωτήματα. Οντως καταλαβαίνω οτι γνωρίζουμε οτι η παραμονή στην ΟΝΕ και μάλλον και στην Ε.Ε., σε συνδυασμό με την εξυπηρέτηση του χρέους είναι καταστροφική και δεν έχουμε επεξεργαστεί την εναλλακτική πρόταση. Αυτό θα σήμαινε οτι η αριστερά ή τέλος πάντων κάποιοι άλλοι θα εστηναν οργανωμένα μια τέτοια προσπάθεια, οπως υπάρχει π.χ. το ΙΟΒΕ, το ΙΝΕ κ.λπ. Ομως στην αριστερά, φοβάμαι οτι οι ηγεσίες της έχουν έτοιμες τις απαντήσεις. Τα ξέρουν όλα, και οικονομία, και φιλοσοφία, η το καλύτερο που λέγεται, είναι το μεταφυσικό, να βάλουμε την οικονομική ανάλυση στην υπηρεσία της πολιτικής. Αν η ανάλυση και η πραγματικότητα διαφέρουν απο την πολιτική βούληση, τότε «τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα».
    Ναι μεν η Ελλάδα δεν είναι Αργεντινή, η Ρωσία, αλλά μεσοπρόθεσμα μπορεί να τα καταφέρει, και σίγουρα δεν έχει άλλο δρόμο απο το να επιχειρήσει, μαζί με ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα που θα στηρίξει την προσπάθεια και θα αποτελέσει το α και το ω αυτής της ιστορίας και πιθανά μακροπρόθεσμα θα ανοίξει και σοσιαλιστικούς και αυτοδιαχειριστικούς δρόμους.

  21. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    Κώστα δεν διαφωνούμε…Οι διευκρινήσεις όμως είναι απαραίτητες, γιατί ορισμένοι νομίζουν οτι με έξοδο απο ΟΝΕ και διαγραφή του χρέους λύσαμε το πρόβλημα. Χωρίς όμως στρατηγικό σχέδιο που να σε ξαναβάζει σταδιακά στον διεθνή καταμερισμό εργασίας ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ ΟΡΟΥΣ (μέχρι να φτάσεις σε σοσιαλιστικές συμμαχίες, αυτοδιαχείρηση και σχετική αυτάρκεια), δεν έχεις λύσει τίποτα… Δεν μπορείς δυστυχώς να γυρίσεις 30 χρόνια πίσω…έχεις καταστρέψει τα 3/4 της βιομηχανίας και το 1/2 της αγροτικής παραγωγής…δεν έχεις υποδομές, δεν έχεις έρευνα, δεν έχεις τεχνολογία. Δεν είπα οτι δεν γίνεται τίποτα, αλίμονο. Κάπου όμως πρέπει να επενδύσεις για να ξανασταθείς στα πόδια σου. Πού θα επενδύσεις; Στρατηγικά προηγείται ένα συνολικό σχέδιο κι έπεται η έξοδος απο ΟΝΕ και η άρνηση του χρέους, σαν μέρος αυτού του σχεδίου. Οι περισσότεροι, ακόμα κι οι «οικονομολόγοι» το βλέπουν απομονωμένα, λές και η κοπή δικού μας νομίσματος θα μας λύσει το πρόβλημα ως δια μαγείας. Είναι πιθανό αυτό το νέο νόμισμα να συγκεντρωθεί ξανά σε πολύ λίγα χέρια, και τίποτα να μην αλλάξει…

  22. Ο/Η redpunk67 λέει:

    Μια προσπάθεια για πιο συνολική απάντηση στο ζήτημα της κρίσης: http://antisomata.wordpress.com/2011/01/24/οι-δομικές-κρίσεις-απαιτούν-δομικές-λ/

  23. Ο/Η κατάντια λέει:

    @ καλατζό. Είναι κατάντια ρε Γιώργο να σε παίρνει στο ψιλό ένας τύπος όπως ο Καστρινάκης. Αυτό το καταλαβαίνεις αλλά τι να πεις…
    Διότι, κατά την ταπεινή μου πάντα, έχεις μεν δίκιο στα περί χρέους, Σπίθας, Λαφαζάνη κλπ. Την ίδια εκτίμηση έχω και γω, όσο τουλάχιστο καταλαβαίνω από τέτοια. Αν το προεκτείνουμε μάλιστα αυτό πιάνει και τον αλαβάνο με τα ΕΑΜ και πίπες, το Μέτωπο σε μεγάλο βαθμό κλπ. Οπότε; Πολιτικά, πάπαλα.
    Βρίσκεσαι λοιπόν να κάνεις πλάτες στους πιό ακραίους των ακραίων οππορτουνιστών του κόσμου όπως το Κοκκινοπράσινο και ο Μηλιός διότι πολιτικά, ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΟ ΧΩΡΟ, δεν έχεις να πεις (να πούμε συμπληρώνω γιά να μη νομιστεί ότι κάνω τον πονηρό) ΤΙΠΟΤΑ.
    Τα λες μόνος σου:
    «Οι πολιτικές απόψεις τελικά δεν κρίνονται σε ένα αφηρημένο ιδεολογικό επίπεδο (εξάλλου, όλοι αριστεροί είμαστε μέχρις αποδείξεως του εναντίου) αλλά από τις επιλογές μέσω των οποίων γίνονται συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές και δοκιμάζονται στην πράξη.»
    Στο χώρο του Συν-Συριζα δεν έχει πολιτική διέξοδο η άποψή σου. Πάρτο χαμπάρι και ξεκόλλα. Μη με ρωτάς τι αντιπροτείνω γιατί δεν έχω σοβαρή πρόταση. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι πρέπει να κάτσουμε ΠΑΑΑΑΑΑΛΙ να κάνει παιχνίδι στις πλάτες μας ο κάθε πονηρούλης από τις συνιστώσες, τα μέτωπα και τα δεν ξέρω τι.
    Εκεί το πας φυρί φυρί με αποτέλεσμα να τα βλέπει ο κάθε Βούτσης και να τρίβει τα χέρια του.
    Αν από κει και πέρα εσύ δέχεσαι να σου κάνει πλακίτσα ο κάθε Καστρινάκης δικαίωμά σου. Στο τι καπνό φουμάρουν όλοι αυτοί οι τύποι νομίζω ότι θα συμφωνήσουμε αβίαστα. Δεν είναι λοιπόν κατάντια και απόλυτη πολιτική ένδεια να ξανακάνεις πολιτικαντισμούς μπας και τους τουμπάρεις; άσε που δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί αυτό διότι σε επίπεδο Σύριζα ο Συν και κυρίως η ΛΟΓΙΚΗ του έχει επικρατήσει κατά κράτος. Κάτσε τώρα εσύ και κάνε διάλογο και μαλακίες με όλους αυτούς.
    Τους βοηθάς να (ξανα)μαζέψουν τα κουκιά τους. Άλλο που δε θέλουν και άντε γειά.
    Είναι ανατρεπτική πολιτική παρέμβαση όλα αυτά; Άσε ρε φίλε! Παπάρες είναι.
    Κρατάς το φανάρι όλων αυτών που κρατάνε το φανάρι στο Μητρόπουλο, που διασυνδέονται με το κράτος, που στήνουν συμμορίες γιά να παίρνουν τις επιχορηγήσεις και όλα τα άλλα που ξέρεις πολύ καλύτερα από τα μέσα.
    Μη μας δουλεύεις λοιπόν.
    Προφανώς ούτε με το Θεοδωράκη, ούτε με το Λαφαζάνη αλλά και ούτε βέβαια με την κοκκινοπράσινη απάτη, τους Μηλιούς και λοιπούς.
    Χίλιες φορές με τη σέχτα της Ανταρσύας και τους αναρχοαυτόνομους. Δε γίνεται που δε γίνεται τίποτε, τουλάχιστον δεν τα πιάνουν από το κράτος. Χίλιες φορές κάτι αναρχοσυνδικαλιστές, αυτόνομοι και παιδιά που κάτι παν να κάνουν σε χώρους καισε γειτονιές παρά οι παπατζήδες του συνασπισμού.
    Τέλος πάντων, είναι μεγααάααλη πίκρα να σε δουλεύει ο Καστρινάκης.
    Πιιιιιικρα ρε φίλε, με όλη την εκτίμηση που σούχω. Εμ σ έχει κερδίσει κατά κράτος, εμ επιμένεις να του κρατάς φανάρι. Κατάντια.

    • Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

      Γράφεις τελειώνοντας, συμπυκνώνοντας την άποψή σου:

      Εμ σ έχει κερδίσει κατά κράτος, εμ επιμένεις να του κρατάς φανάρι

      Ας τα δούμε ένα – ένα αυτά τα ζητήματα. Χέστηκα πραγματικά αν με έχει «κερδίσει κατά κράτος» ο κάθε Καστρινάκης. Δεν είναι προσωπικό το ζήτημα, αλλά πολιτικό. Ας δούμε λοιπόν τι ηττήθηκε και ποιός πραγματικά κέρδισε.

      Αυτό που κατά την γνώμη μου ηττήθηκε ήταν το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, ως εγχείρημα ανασύνθεσης της Αριστεράς. Ήδη έχει γίνει ένα μεγάλο βήμα προς τα πίσω, έχουμε επιστρέψει στην εποχή του Ν. Κωσταντόπουλου με διασπασμένο μάλιστα τον ΣΥΝασπιμό. Αυτό είναι πράγματι μια ΗΤΤΑ. Πολιτικά λοιπόν ως ήττα αντιλαμβάνομαι την σημερινή κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο Καστρινάκης και η Κουμουνδούρου δεν την αντιλαμβάνονται και αυτοί ως ήττα και νομίζουν ότι είναι κερδισμένοι κακό του κεφαλιού τους. Έχω όμως την αίσθηση ότι σε όλους του χώρους του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δυνάμεις που αντιλαμβάνονται αυτή την ήττα, και αυτό τουλάχιστον είναι κάτι το θετικό!…

      Μιλάς για «φανάρι», αλλά νομίζω είσαι λιγάκι μύωπας, και δεν βλέπεις τι φωτίζει αυτό το φανάρι. Η «κατάντια» φίλε μου είναι όλη του Μ Καστρινάκη, του Κοκκινοπράσινου δικτύου και της λοιπής τσιπροπαρέας να είναι μαζί σήμερα τον Π. Λαφαζάνη και να έχουν διώξει τον Φ. Κουβέλη! Γιατί να το κρύψουμε άλλωστε, η σημερινή ηγεσία της Κουμουνδούρου έχει πολύ περισσότερα ιδεολογικοπολιτικά στοιχεία με την ΔΗ.ΑΡΙ. παρά με την ομάδα του Π. Λαφαζάνη! Αυτή την κατάντια που φωτίζει το φανάρι, στο οποίο αναφέρεσαι δεν την βλέπεις;

  24. Ο/Η Ιωάννου Βασίλης λέει:

    Γραψτε πρωτα σωστα τη λεξη διλημμα και υστερα μιληστε και για αστισμους και ο,τι αλλο αντιγραφετε,παριστανοντας τους πολυδιαβασμενους.Οσο για τους μεταναστες που κλεισατε στη Νομικη,να τους φιλοξενησετε σπιτι σας.

  25. Ο/Η geros λέει:

    α)Συγνώμη αλλά τι σας φταίει ο φίλος μου ο Μιχάλης, έκανε μια διαπίστωση, έχει τις απόψεις του, το ίδιο βέβαια και ο Καλατζόπουλος. Αλλο οι πολιτικές διαφωνίες, άλλο οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί. Μπορούμε να χαρακτηρίζουμε όπως θέλουμε πολιτικές απόψεις και τάσεις αλλά οχι τους ανθρώπους που τις εκφράζουν.β)Βασίλη ισως υπάρχει ο δαίμων του τυπογραφείου, η βάλε μας κακό βαθμό στην ορθογραφία, αλλά το μόνο που δεν μπορείς να κάνεις, είναι μας κοκκινήσεις το γραπτό και για αντιγραφή.

  26. Ο/Η κατάντια λέει:

    ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια λέμε ρε Γιώργο αλλά δεν θέλεις να το παραδεχτείς.
    Πολύ σωστά γράφεις ότι αυτό που ηττήθηκε είναι το εγχείρημα του Σύριζα.
    Η αναφορά σε σένα σύντροφε Γιώργο αυτό εννοεί εφόσον ήσουν από την αρχή
    από του συνεπέστερους υποστηρικτές του σχεδίου ενός αμεσοδημοκρατικού Συριζα στην κατεύθυνση της ανασύνθεσης της αριστεράς σε ρήξη με τις αστικές πολιτικές πρακτικές τόσο στο εσωτερικό της όσο και στη σχέση της με τις μάζες.
    Οι Καστρινάκηδες και οι Μηλιοί, οι Βούτσηδες και οι τσίπρηδες του κόσμου τούτου
    έχουν ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΙΟ να αντιλαμβάνονται τη σημερινή κατάσταση σαν νίκη. Αυτό αφορούν οι χαρακτηρισμοί γιατί τα πρόσωπα είναι τελείως αδιάφορα. Σαν φορείς των απόψεων αναφέρονται και αυτό το καταλαβαίνει ο ακθένας.
    Είναι νίκη τους γιατί συμβαίνει αυτό που ήθελαν. Να βάλουν στο χέρι το κόμμα (τους, αναμφίβολα) και να διαλύσουν τη συμμαχία αφού πρώτα την εκμεταλλευθούν,
    ενώ δεν θα σταματήσουν να την καπηλεύονται και να απομυζούν, όσο μπορούν, πολιτικήν υπεραξία από αυτήν.
    Αφού το λες και τα έλεγες καιρό τώρα Γιώργο μας. Όλοι αυτοί έχουν διαφορετική πολιτική στόχευση από όσους έβλεπαν το Σύριζα όπως είπαμε παραπάνω.
    Με τα δικά σου κριτήρια έχασαν. Με τα δικά τους κέρδισαν και μάλιστα τα επέβαλαν και σε όσους, έκοντες άκοντες, προθύμους ή μη, αναγκάζονται να τους ακολουθούν σαν ουρά πλέον (βλ. τις περίφημες συνιστώσες, ανεξάρτητους κλπ όμορφα).
    Η εν λόγω στόχευση είναι μάλιστα όχι μόνον διαφορετική αλλά ΑΝΤΙΠΑΛΗ από τη δική μας. Αυτό είναι που δεν φωτίζει το φανάρι που λέγαμε. Και αυτός που δεν το βλέπει είναι ο πραγματικός μύωπας.
    Άρα δική μας είναι η κατάντια και όχι των κοκκινοπράσινων καιροσκόπων που κάνουν μιά χαρά τη δουλειά τους και τις δουλειές τους. Χέστηκαν γιά τις τύχες της αριστεράς, του λαού, του προλεταριάτου, της εργασίας και τα συναφή, εφόσον το μοναστήρι τους είναι καλά. Εννοείται ότι είναι τα ίδια με το κουβελαριό. Γιά αυτό και τους έδθωξαν. Γιατί να έχουνε και συνέταιρο; Αφού κουμαντάρουν το μαγαζί πιό άνετα μόνοι τους. Το τριαράκι τοις εκατό τόχουν σίγουρο όπως έχουν τα πράγματα και όποιος ονειρεύεται ότι θα αλλάξουν είναι ο πεινασμένος με τα καρβέλια.
    Οπότε γιά αυτό σου λέω κατά κράτος. Η κολεγιά δε ή η λυκοφιλία με το Λαφαζάνη μιά χαρά βολεύει αφού τους δίνει άλλοθι κι από κείνη τη μπάντα. Όλα τα πόστα πιασμένα φίλε Γιώργο και δε θα μας σώσουν ούτε οι (μεγαλο)πολιτικάντικες κινήσεις του στυλ, πάμε πάσο π.χ. στο Μηλιό γιατί έσκασε χοντρά η πατριωτική αριστερά από τη Σπίθα μέχρι το Λαφαζάνη ή την ΚΟΕ και δεν ξέρω που. Αυτό εννοώ να μην κρατάμε φανάρι.
    Να λέμε απλά όλη τη γνώμη και την άποψή μας κι όπου βγει. Τα άλλα δεν οφελούν.
    Αριβίστες, σοσιαλδημοκράτες, τροτσκαριά, σταλινομούρηδες και κάθε είδους αυτόκλητοι μπολσεβίκοι ηγέτες έχουν γίνει ένα (μάτσο χάλια) σε αυτό το χώρο.
    Γιατί να μας αφορά; Επειδή κάποιοι επένδυσαν παραπάνω απ’ όσο ήταν ίσως δικαιολογημένο και τώρα δυσκολεύονται να διεκπεραιώσουν την απαραίτητη πλέον εργασία του πένθους γιά αυτό που πέθανε;
    Πιό πολύ κακό κάνουν, γιατί καταλήγουν να κρατάνε φανάρι στην ηγεμονία της αλίκης βουγιουκλάκη που πλέον αλωνίζει και λογαριασμό δε δίνει.
    Τέλειωσε, πάμε γιά άλλα και τους βαράμε σα χταπόδι όπου τους πετύχουμε. Και η καραμέλα με την ενότητα της αριστεράς, νερό στο μύλο της τσιπροβουγιουκλάκης ρίχνει. Το αντιλαμβάνεσαι Γιώργο άριστα αυτό.
    Γιά αυτό σου λέω ότι είναι πολύ πίκρα και κατάντια να μας κάνει πλάκα ακόμα κι ο Καστρινάκης, που τον είχε μέχρι πριν δυό μήνες πάει τρεις και μία ότι θα γίνει εξτραπαρλιαμεντάριος και το παρεάκι του ξερόγλυφε την καμαρίλα του Τσοχατζόπουλου. Τόσο απλά.

    • Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

      Κρατάω αυτό, που προσδιορίζει μια σωστή πολιτική στάση, που οριοθετείται πρακτικά από ίντριγκες, μικροσυσχετισμούς και μικροπολιτικές:

      Να λέμε απλά όλη τη γνώμη και την άποψή μας κι όπου βγει. Τα άλλα δεν ωφελούν..

      Τα άλλα, που αφορούν τους ιστορικούς του μέλλοντος, ας τα αφήσουμε σε αυτούς για να κρίνουν ποιός κρατάει το φανάρι, ποιός κάνει τον «προστάτη» και άλλα παρόμοια.

      Επίσης αυτό που γράφεις:Τέλειωσε, πάμε γιά άλλα και τους βαράμε σα χταπόδι όπου τους πετύχουμε. Και η καραμέλα με την ενότητα της αριστεράς, νερό στο μύλο της τσιπροβουγιουκλάκης ρίχνει. , θα το διατύπωνα με ένα πιο γενικό τρόπο που να περιλαμβάνει κι άλλους πέρα από την τσιπροπαρέα, γιατί αν το πρόβλημα ήταν μόνον αυτοί, τότε τα πράγματα θα ήταν αρκετά εύκολα: το «νέο» στην Αριστερά δεν πρόκειται να γεννηθεί αν δεν καταστραφεί το «παλιό» με τους τρόπους και τις μορφές που υπάρχει σήμερα. Και αυτή η καταστροφή δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα!

  27. Ο/Η ποντικας λέει:

    ο Οδυσσεας δεν ηταν κανενα φτωχοπαιδο,ειχε πολλα φραγκα.οποτε Οδυσσεια+λαϊκο μετωπο δεν ταιριαζουνε,εκτος αν μιλαμε για απατεωνες-δημαγωγους τυπου Τσιπρα και Αλαβανου,που ως γνωστον ψωμολυσσανε.

  28. Ο/Η κατάντια λέει:

    Στο τελικό συμπέρασμα καλατζό συμφωνούμε χίλια τοις εκατό! Είναι αξιοσημείωτο πάντως ότι τα μέσα του ‘χώρου’ έντυπα και κυρίως ηλεκτρονικά ελάχιστα έχουν σχολιάσει το καινούργιο τσίρκο που έχει στηθεί από τσίπρα μαζί με πρόθυμους και μη! Αυτό συμβαίνει επειδή δεν ενδιαφέρει πλέον παρά μόνο τους στενούς κύκλους των παραμάγαζων ή επειδή οι περισσότεροι έχουν συμβιβαστεί με όλο αυτό το χάλι, το πήραν απόφαση, και ακολουθούν αδύναμοι έστω και να ελπίσουν τίποτα άλλο:

  29. Ο/Η geros λέει:

    Για να κλείσω με λίγο χιούμορ, την συζήτηση, οπως λέει και ο σύντροφος ΠΟΣΑΔΑ, παραπάνω, Σοσιαλισμός δεν γίνεται μόνο σε έναν πλανήτη. Καλατζό είσαι πολύ πίσω(θεωρητικά).

    • Ο/Η Γ. Καλαντζόπουλος λέει:

      Ναι, ναι, ενώ είναι πρακτικά πολύ μπροστά, όσοι ισχυρίζονται ότι η επανάσταση μπορεί να γίνει σε ένα WC!…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s