ΠΑΣΑ – Ποιος αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω; Δέκα θέσεις και προβληματισμοί της ΠΑΣΑ

Posted: 15/02/2011 by Odo in ΠΑΣΑ
Ετικέτες:

Το παρακάτω κείμενο θέσεων και προβληματισμών προέκυψε από τη συνάντηση της συλλογικότητας στις 22.01, καθώς και από τη μετέπειτα διαδικτυακή συζήτηση και διαβούλευση μεταξύ των μελών της ΠΑΣΑ επί ενός αρχικού σχεδίου κειμένου.


ΠΑΣΑ – Ποιος αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω;

Δέκα θέσεις και προβληματισμοί της ΠΑΣΑ


1) Η ΠΑΣΑ εμφανίστηκε στην πανελλαδική καλοκαιρινή σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ στο Φάληρο πριν ενάμιση χρόνο, διεκδικώντας την κόκκινη κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ, ως το πρώτο βήμα για την προώθηση μιας γενικότερης αμεσοδημοκρατικής οργάνωσης στην αριστερά και ειδικότερα στο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι από τις ελάχιστες ομάδες στην αριστερά (όχι την ελευθεριακή ή την πράσινη) που διατυπώνει τα τελευταία χρόνια το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας, ως απαραίτητης προϋπόθεσης για τη λειτουργία της πολιτικής αριστεράς και ως μοναδικής απάντησης στην γάγγραινα των ιεραρχικών κομματικών μηχανισμών. Οι μηχανισμοί αυτοί ελέγχουν τα κόμματα της αριστεράς και προτάσσουν τις αυτοτελείς και ιδιοτελείς τους βλέψεις, τα συμφέροντά τους και όχι τα γενικότερα συμφέροντα της αριστεράς και της κοινωνίας.

2) Διατυπώσαμε την θέση ότι, αφού επιτευχθεί η άμεση δημοκρατία στον ΣΥΡΙΖΑ, θα διαλυθούμε ως ΠΑΣΑ και ότι δεν θα μετατραπούμε σε ακόμα μία συνιστώσα. Σε ότι αφορά το πρώτο, ήρθαν έτσι τελικά τα πράγματα στον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε όχι μόνο δεν έγινε δυνατή η αμεσοδημοκρατική λειτουργία αλλά δεν έγινε εφικτή ούτε καν η αστική αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Το αποτέλεσμα ήταν περισσότερο η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ παρά η δική μας. Όσον αφορά το 2ο σκέλος της θέσης μας, αναγνωρίζουμε ότι δημιουργήθηκε η εντύπωση (και ανάμεσά μας και στον ευρύτερο πολιτικό περίγυρό μας) ότι, τελικά, λειτουργήσαμε ως συνιστώσα, και μάλιστα χωρίς να το δηλώσουμε. Η εκτίμηση αυτή δεν έχει να κάνει με μια τυπική πολιτική συμφωνία, αλλά με τον τρόπο δράσης των περισσότερων από εμάς, όσον αφορά την ενεργό υποστήριξη στο Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής.

3) Κατά την σύντομη ιστορία της ΠΑΣΑ, υπήρχαν έντονες φωνές -αλλά και έντονες αντίθετες απόψεις- που υποστήριζαν την ΠΑΣΑ ως ένα σχήμα για την προώθηση της άμεσης δημοκρατίας και πολιτικής παρέμβασης πέραν του ΣΥΡΙΖΑ, με ακτίνα την υπόλοιπη ριζοσπαστική αριστερά και τον αντιεξουσιαστικό χώρο, ή, ακόμη και ως μιας ελευθεριακής αυτόνομης συνιστώσας. Σήμερα, τουλάχιστον το ζήτημα της πολιτικής παρέμβασης της ΠΑΣΑ εκτείνεται πέραν (ή μάλλον μετά) τον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, το πιο ελευθεριακό και –σημειωτέον- και πιο νεανικό κομμάτι της ΠΑΣΑ είχε από την μια προεξοφλήσει το τέλμα του ΣΥΡΙΖΑ και από την άλλη θεώρησε ότι η ΠΑΣΑ χαρακτηριζόταν από την μονομανία της μονοθεματικής της ενασχόλησης με το ΣΥΡΙΖΑ. Οι σύντροφοι αυτοί έφυγαν και δραστηριοποιούνται σε άλλους χώρους. Η ΠΑΣΑ με την αποχώρηση των συντρόφων αυτών πραγματικά «φτώχυνε».

4) Για πολλούς από εμάς, ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε μια μεγάλη ελπίδα και, ίσως, τον λόγο για τον οποίο ξανασυναντήσαμε την αριστερά. Σε παγκόσμιο επίπεδο, αυτή η δεκαετία ξεκίνησε με το φούσκωμα ενός μεγάλου αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος που έδωσε υποσχέσεις για μια νέα αριστερά του 21ου αιώνα. Μια αριστερά που θα ξεπέρναγε τα τείχη και τις προλήψεις των παλιών –ισμων, των οποίων ο ιδεολογικός κορμός βρίσκεται στον 19ο αιώνα. Η συνέχεια δεν επιβεβαίωσε την αφετηρία του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, αλλά επηρέασε καθοριστικά την ελληνική αριστερά. Η αριστερή στροφή του ΣΥΝ και η εκλογή του Α. Αλαβάνου, η «στροφή» της χιλιοδιασπασμένης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς σε πιο πολιτικές (και λιγότερο ιδεολογικές) ενωτικές διαδικασίες και η εμφανής «κούραση» των χιλιάδων ανέντακτων από την πολυδιάσπαση και την αναποτελεσματικότητα της μέχρι τότε πολιτικής αριστεράς, διαμόρφωσαν, με την σειρά τους, ευνοϊκές προϋποθέσεις για την δημιουργία ενός μεγάλου πολιτικού μετώπου με κέντρο και εμπνευστή την ριζοσπαστική αριστερά.

5) Οι ευκαιρίες στην πολιτική είναι περιορισμένες, και συνήθως η μεγάλη ευκαιρία σε έναν πολιτικό φορέα δίνεται μια φορά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, την δυναμική που απέκτησε αρχικά, την κλώτσησε μετά την 1η Πανελλαδική συνδιάσκεψη, περιφρονώντας συγχρόνως το αίτημα για ένα νέο, μεγάλο και δημοκρατικό φορέα. Επικράτησε η λογική της «αιωνιότητας» των κομμάτων και των οργανώσεων, της περιφρούρησης των μελών «μας» από «ξένες» επιρροές, του κομματικού ελέγχου, επιβεβαιώνοντας την τραγική σχέση της (κομμουνιστικής ή ανανεωτικής) αριστεράς, με κάθε έννοια δημοκρατίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε ένα αντιδημοκρατικό μόρφωμα με μια αυτοδιορισμένη ηγεσία, η οποία και τον οδήγησε στην σημερινή συνολική απαξίωση. Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για αυτήν την κατάσταση φέρει η ηγετική ομάδα του ΣΥΝ, που αποτελεί και τον επίτιμο διδάκτορα της ίντριγκας και της κομματικής περιχαράκωσης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και οι υπόλοιποι, δεν έχουν τα μεταπτυχιακά τους.

6) Την εποχή που συγκροτήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρχε η ανάγκη άμεσων απαντήσεων στα ερωτήματα που ανοίγουν τα μεγάλα ζητήματα του σήμερα, δηλαδή το Μνημόνιο, η ρήξη με τους πιστωτές της χώρας, αλλά και η σχέση με το ίδιο το ευρώ και την Ε.Ε. Σήμερα, όντως υπάρχει η ανάγκη μιας καινούργιας πολιτικής συζήτησης-συμφωνίας (αν είναι εφικτή) ανάμεσα στις δυνάμεις της αριστεράς.

Όμως, η μεγάλη ρήξη στις Περιφερειακές εκλογές δεν προέκυψε για αυτούς τους λόγους, οι οποίοι σήμερα είναι σημαντικοί. Προέκυψε, ουσιαστικά, με το δίλημμα εάν το «αντιμνημονιακό» μπλοκ θα εκφραστεί από την θολή πολιτική των λιγοστών αποχωρησάντων από το ΠΑΣΟΚ (που θα ηγούντο και της προσπάθειας), ή από μια αριστερή, ριζοσπαστική και συγκρουσιακή πολιτική της οποίας θα ηγείτο η πολιτική αριστερά. Στην πραγματικότητα, όσον αφορά την ηγεσία του ΣΥΝ, αυτό που πρυτάνευσε ήταν η παραμονή στα πλαίσια μιας ενδοσυστημικής και «λάϊτ» αντιπολίτευσης, που δεν θα επέσυρε πλέον τους κεραυνούς της «ιεράς συμμαχίας» ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ-ΝΔ-ΜΜΕ. Ήταν μια επιλογή για κοινοβουλευτική αυτό-συντήρηση στο πνεύμα του «3%+την ψήφο σας».

Η παραπάνω στροφή του ΣΥΝ αποτελούσε ταυτόχρονα και την «ρεβάνς» απέναντι στον Αλέκο Αλαβάνο, ο οποίος τάραξε τα νερά της κομματικής γραφειοκρατίας. Αναμφισβήτητα, ο Αλέκος Αλαβάνος επιχείρησε μια δημοκρατική στροφή κόντρα και σε αντίθεση μ’ αυτή την κομματική νομενκλατούρα, αν και συχνά το έπραξε με λαθεμένο, μοναχικό και απότομο τρόπο, που δυσκόλευε την κατανόηση των ενεργειών του ή δημιουργούσε ψευδείς εντυπώσεις. Σε κάθε περίπτωση, το μόνο που ενδιέφερε τον ΣΥΝ ήταν ο παραμερισμός του Αλαβάνου. Γεγονός που επιβεβαίωσε, για ακόμα μια φορά, ότι οι μηχανισμοί όχι μόνο δεν ανέχονται αλλά μισούν όποιον επιχειρεί να ψηλαφήσει μια δημοκρατική διέξοδο από τη γραφειοκρατία.

Σε τελευταία ανάλυση λοιπόν, η διάσπαση στον ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο έχει να κάνει με αυτήν την «ρεβάνς» παρά με τις πολιτικές διαφορές οι οποίες βεβαίως υπήρχαν, αλλά μπορούσαν να συντεθούν.

Η ΠΑΣΑ, για την πολιτική επιλογή στις Περιφερειακές εκλογές, πρότεινε ένα δημοψήφισμα στις υπάρχουσες οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ της Αττικής. Η αυτοδιορισμένη γραμματεία δεν καταδέχτηκε ούτε να πάρει την γνώμη τους. Τα περί σύσκεψης των συντονιστικών (Ιούνιος 2010) κ.λπ., αποτέλεσαν όλα μέρος της κωμωδίας που παιζόταν επί μέρες μεταξύ της «γκαρσονιέρας» της Βαλτετσίου και της Κουμουνδούρου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως σχήμα που μπορεί να εκφράσει την ελπίδα του κόσμου της αριστεράς είναι μάλλον «κλινικά νεκρός». Το θαύμα της νεκρανάστασής του, σίγουρα δεν μπορεί να συμβεί, με το εξάμηνο ακινησίας (μορατόριουμ; Ή;!) και με την ανασύστασή του, με μοναδικό σκοπό την είσοδο του ΣΥΝ στην Βουλή, μοιράζοντας και τα ανάλογα εκλογικά μερίδια στους υπόλοιπους.

7) Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής (ΜΑΑ) κληρονόμησε τα κουσούρια του ΣΥΡΙΖΑ. Σε πολιτικό επίπεδο, αποτέλεσε βέβαια μια προωθητική πρόταση πολιτικής γραμμής για την αριστερά. Επιχείρησε να απαντήσει στην πολιτική συγκυρία προτάσσοντας πιθανές λύσεις, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, κατανόησε καλύτερα τον γόρδιο δεσμό του χρέους, δεν παρέπεμψε σε λύσεις δευτέρας παρουσίας (σοσιαλισμός αλά ΚΚΕ, ή ν’ αλλάξει η Ευρώπη και η ΟΝΕ αλά ΣΥΝ). Δεν είναι τυχαίο ότι τις θέσεις του ΜΑΑ, «κουρεμένες», αποσπασματικά και χωρίς δυναμική προώθηση, τις υιοθετούσε με χρονική καθυστέρηση ο ΣΥΝ. Ας θυμηθούμε μόνο την επίθεση της ηγετικής ομάδας του ΣΥΝ, όταν ακούστηκε η θέση για δημοψήφισμα ενάντια στο Σύμφωνο Σταθερότητας.

Όμως, ο σ. Α. Αλαβάνος παραμένει μοναδικός εκπρόσωπος ενός σχήματος που λειτουργεί όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Λείπει, δηλαδή, η συλλογική και πολλαπλή εκπροσώπηση. Αυτή η κατάσταση δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά για τη συνέχεια της προσπάθειας, και επιβεβαιώνει, αρνητικά, τους «εγκάρδιους φίλους».

Όσοι από την ΠΑΣΑ, υποστηρίξαμε ενεργά το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, πέρα από τις πολιτικές του θέσεις, το κατανοήσαμε και ως το κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ που φαινόταν διατεθειμένο να βγάλει κάποια συμπεράσματα από την πορεία του, ως την ζωντανή καρδιά του δωρητή που μεταμοσχεύεται σε ένα άλλο σώμα. Οι διαδικασίες και οι αποφάσεις των αμέσως 1-2 επόμενων μηνών θα δείξουν αν έχουμε κάνει λάθος, ή είχαμε, σε κάποιο βαθμό, δίκιο.

Με αυτήν την έννοια, δεν μας λέει τίποτα ένα μέτωπο, ως αριστερός πόλος μιας ετερόκλητης πολιτικής συμμαχίας με το brand name ΣΥΡΙΖΑ και υπό την ηγεμονία της κυρίαρχης γραφειοκρατικής ομάδας του ΣΥΝ, ούτε ως ευκαιριακή επανασυγκόλληση επιβίωσης των μικρότερων συνιστωσών, ούτε ως ένα ακόμη πολιτικό περιθώριο.

Κατά την εκλογική μάχη της Ελεύθερης Αττικής, δεν δημοσιοποιήσαμε τις έντονες διαφωνίες μας για τη λειτουργία του σχήματος και για τον τρόπο της συγκρότησης του ψηφοδελτίου της. Κάποιοι από εμάς θεωρούν ότι αυτό συνιστά διολίσθηση σε λογική μηχανισμών, υπό την έννοια ότι «ο σκοπός (εκλογική επιτυχία, να μην δημιουργούσαμε κρίση εκείνη την στιγμή) αγιάζει τα μέσα». Πολλοί αντίθετα εκτιμήσαμε ότι το Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης σε ζητήματα δημοκρατίας, αξίζει μια παράταση χρόνου, που έληξε εύλογα μετά τις εκλογές.

8 ) Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μετά και τη στροφή του ΣΥΝ σε μια «καθωσπρέπει» αριστερά, καταγράφηκε στις τελευταίες εκλογές ως βασικός εκφραστής της αντισυστημικής αριστεράς. Ωστόσο μένει να αποδειχθεί το αν θα τα καταφέρει να κάνει την υπέρβαση που δεν έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν, δηλαδή, θα προχωρήσει σε ουσιαστική δημοκρατική συγκρότηση ενός ενιαίου φορέα ή αν θα παραμείνει σε συνεννοήσεις κορυφής, με τις οργανώσεις να μην μπορούν να δουν το σχήμα ως κάτι παραπάνω από μια ευκαιρία να διευρύνουν το ακροατήριό τους και να αυξήσουν τα μέλη τους. Και αν, εν τέλει, θα επεξεργαστεί τις αναγκαίες ενωτικές πολιτικές παίρνοντας και τις κατάλληλες πρωτοβουλίες για κοινή δράση στο κίνημα.

9) Επιμένουμε στο ζήτημα της Άμεσης Δημοκρατίας και όχι της τυπικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Όλα τα κόμματα -όχι μόνον της αριστεράς- λειτουργούν με την δεύτερη μορφή. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό, η ανάπτυξη μηχανισμών κ.ά. Συνεπώς, δεν υπάρχουν καλοί και κακοί μηχανισμοί, αλλά οργανωτικές δομές που επιτρέπουν την (ανα)παραγωγή τους. Δυστυχώς, η λογική των μηχανισμών υπάρχει και, εν τέλει, συντηρείται και από τη νοοτροπία των αριστερών, δηλαδή την ανάθεση στους «ειδικούς», στους πάνω, και την εθελούσια υποταγή και το δέος μπροστά στις ηγεσίες  και τους αρχηγούς. Η ΠΑΣΑ τουλάχιστον στην εσωτερική της λειτουργία, προσπάθησε με βάση αυτήν την αρχή, με αρκετή επιτυχία. Για τους κομμουνιστές και τους αριστερούς εκείνους, που θεωρούν την άμεση δημοκρατία «πολυτέλεια» και αναποτελεσματική, έχουμε να πούμε ότι δεν κατάλαβαν τίποτα από την τραγική εμπειρία του υπαρκτού. Οι άνθρωποι επιθυμούν να αποφασίζουν οι ίδιοι για την ζωή τους και, κατά συνέπεια, για την οργάνωση της κοινωνίας τους, πόσο μάλλον για τις κρίσιμες αποφάσεις ενός πολιτικού φορέα στον οποίο συμμετέχουν εθελοντικά. Η Άμεση Δημοκρατία δεν είναι απλώς το μόνο οργανωτικό σχέδιο για την αποφυγή της γραφειοκρατίας, αλλά και ο θεσμός εκείνος που μεταφέρει την απόφαση στον καθένα, που επιτρέπει την όσμωση των αντιλήψεων, που διαμορφώνει τελικά ένα ανώτερο πολιτικό επίπεδο στο σύνολο και όχι στα λιγοστά επαγγελματικά (συνήθως) στελέχη, σε κάποιους (αποδεδειγμένα ανειδίκευτους) ειδικούς της πολιτικής και τροφίμους των κομματικών γραφείων. Είναι το παράδειγμα μιας σοσιαλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας, η κόκκινη γραμμή με τα αστικά κόμματα, γιατί ο «κομμουνισμός» δεν είναι η δίκαιη μοιρασιά του κοινωνικού προϊόντος, αλλά το πέρασμα «από την διακυβέρνηση των ανθρώπων στην διαχείριση των πραγμάτων».

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθούσε στο ελάχιστο αυτήν την πορεία, αν μη τι άλλο θα είχε κουβεντιάσει πραγματικά ο κόσμος του. Ακόμη και αν δεν είχε πραγματικά δώσει ως σύνολο, μια ανώτερη πολιτική απάντηση, οι πολιτικές διαιρέσεις θα ήταν πραγματικά σε επίπεδο ιδεών και όχι μηχανισμών. Αυτό που δεν θα κατανοήσει ποτέ η αριστερή γραφειοκρατία, είναι ότι για πολλούς ανθρώπους είναι πιο σημαντική η λειτουργία της πολιτικής ισότητας από την άνωθεν «πολιτική» συμφωνία, γιατί δεν μπορούν να αισθάνονται και το κόμμα τους ως μια ακόμη «ξένη» και ανεξάρτητη από αυτούς δύναμη, που κυριαρχεί απάνω τους.

10) Ως ΠΑΣΑ υποστηρίξαμε παντού την αρχή της Άμεσης Δημοκρατίας: δοκιμαστήκαμε στις διαδικασίες των ανοιχτών συνελεύσεων στην Αίθουσα Γκίνη, επιχειρήσαμε τη συνδιαμόρφωση πολιτικών θέσεων μέσω του Wiki, φιλοξενήσαμε πλήθος άρθρων και σχολίων-συζητήσεων στο μπλογκ μας. Επίσης, παρόλο που αυτό που μας ένωσε είναι η άμεση δημοκρατία, συμβάλλαμε και στο διάλογο για ζητήματα πολιτικής γραμμής, ενώ στο μπλογκ μας μπήκαν από πολύ νωρίς τα ζητήματα του ευρώ και της χρεοκοπίας της χώρας, και ήμασταν από τους πρώτους σχεδόν που συζητήσαμε αυτά που αποτελούν σήμερα το κέντρο της συζήτησης της αριστεράς.

Στην ΠΑΣΑ πλανάται πάντα το ερώτημα της διάλυσης, στο βαθμό που οι στόχοι που έβαλε σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν επιτεύχθηκαν και αφού δεν υπάρχουν ελπίδες ανασύνθεσης του εγχειρήματος. Για όσο, όμως, η συλλογικότητα παραμένει δημιουργική, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε. Θα επιμείνουμε λοιπόν στην ανασυγκρότηση μιας ριζοσπαστικής αντισυστημικής αριστεράς, με όχημα την άμεση δημοκρατία. Δεν ξέρουμε ακριβώς ποιο θα είναι το ταξίδι της ΠΑΣΑ. Μπορεί σταδιακά να οδηγηθούμε σε μια πολιτική ενοποίηση-ή να έχουμε οδηγηθεί ήδη- μπορεί και όχι. Θα συμβάλλουμε ακόμη και στην πολιτική συζήτηση, για να συνεισφέρουμε στην διερεύνηση της πολιτικής συμφωνίας της αριστεράς, σε κομβικά ζητήματα αιχμές, για την δημιουργία ενός μεγάλου πολιτικού μετώπου. Τέλος θα επιθυμούσαμε μια συνάντηση της ελευθεριακής νεολαίας, με τους ηλικιωμένους της ριζοσπαστικής ή αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Ίσως, όμως και οι ασθένειες της ελληνικής αριστεράς να είναι ανίατες…

Η ΠΑΣΑ συνεχίζει λοιπόν, όπως τότε, που παίρναμε το πλοίο και φεύγαμε διακοπές, χωρίς να ξέρουμε σε ποια νησιά θα τις περάσουμε…

Σχόλια
  1. Ο/Η galex λέει:

    Αλλοι περίμεναν 70-80 χρόνια.
    Η ηλικία της ΠΑΣΑ είναι μικρή, νηπιακή.
    συνεχίστε
    Δεν σας διαβάζει μόνο η νεολαία

  2. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    το κείμενο είναι εύστοχο και έντιμο σε σχέση με το παρελθόν. Δεν λέει βέβαια τίποτα για το παρόν ή το μέλλον, αλλά δεν πειράζει. Για μένα το ερώτημα που έχει μεγαλύτερη σημασία σε σχέση με το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας είναι το αν αυτό το πρόταγμα συμβιβάζεται τελικά με ολόκληρη την λογική οικοδόμησης της αριστεράς ως πολιτικής δύναμης in the first place, όπως λέμε στο χωριό μου…δηλαδή με όλην αυτή την λενινιστική λογική του «κόμματος νέου τύπου» κλπ. κλπ., του κόμματος ομπρέλας, που συμβολίζει την οικογένεια, την πατρίδα κλπ. κλπ. Θέλω να πώ οτι για δεκαετίες απέναντι στο κράτος που ήταν το πολιτικό εργαλείο της άρχουσας τάξης, και ταυτόχρονα ο πολιτικός προστάτης-νταβατζής του λαού, η αριστερά έβαζε «το κόμμα» για την ενότητα και την αποτελεσματικότητα του οποίου, θυσιαζόταν η δημοκρατία και η γνώμη του καθενός. Απέναντι στο «Κόμμα», που δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας μηχανισμός, όλοι σκύβαμε το κεφάλι και το βλέπαμε σαν τον δικό μας συλλογικό νταβατζή-προστάτη, σαν το όχημα, που χωρίς αυτό δεν θα φτάναμε ποτέ στην κοινωνική αλλαγή. Αν αυτή η βαθειά ριζωμένη κουλτούρα της «κομματικότητας» δεν αλλάξει, εγώ προσωπικά δεν βλέπω καμμιά προοπτική για την σύνδεση της αριστεράς με την άμεση δημοκρατία.

  3. Ο/Η VPS λέει:

    Αγαπητέ Γιάννη,
    η εντιμότητα και η ευθύτητα νομίζω ότι διακρίνει πολλούς από εμάς… η ΠΑΣΑ σαν συλλογικότητα έχει αυτό το «χάρισμα» και οι ΠΑΣΑδόροι και οι ΠΑΣΑδόρισσες επίσης. «Χάρισμα» που υπάρχει ίσως και σε άλλες συλλογικότητες.
    Ένα είναι πάντως το σημαντικότερο ότι πολλοί και πολλές έμαθαν και μαθαίνουν συνεχώς ότι πρώτα πρέπει να δοκιμάσουμε και να κατακτήσουμε κάτι πριν το προτείνουμε στην κοινωνία και σε άλλους.
    Η άμεση δημοκρατία και ο τρόπος λειτουργίας της ΠΑΣΑ εξακολουθεί να έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που, ίσως κάποιος/α από έξω να μπορούσε, να αξιολογούσε καλύτερα. Ελάχιστοι σ. έχουν, πρόσκαιρα κατά τη γνώμη μου, απομακρυνθεί και σποραδικά παίρνουν μέρος στις ανοιχτές και πρωτότυπες διαδικασίες (για την εποχή) που υπάρχουν.
    Το εγχείρημα πρέπει να συνεχισθεί και να πλατύνει.
    Η εξωστρεφής δράση της ΠΑΣΑ δεν είναι εύκολα αξιολογήσιμη και αποτελεί ένα ακόμη πρόβλημα της. Δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμη η δράσης της ίσως γιατί τα αποτελέσματα είναι σε άλλους πολιτικούς χώρους (ΚΚΕ, συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συνιστώσες του ΜΑΑ και του ΣΥΡΙΖΑ, συλλογικότητες της υπόλοιπης αριστεράς ακόμη και στις ελευθεριακές δομές και συλλογικότητες) και είναι περισσότερο μακροπρόθεσμα από τα συνήθη που έχουμε στα στερεότυπά μας. Υπάρχει εντονότατη ανυπομονησία … αλλά παράλληλα εντονότατη αλληλεπίδραση.
    συντροφικούς χαιρετισμούς

  4. Ο/Η VPS λέει:

    Γιάννη μερικές φορές οι σύντομες αλλά ουσιαστικές προτάσεις «χάνονται» . «Θα επιμείνουμε λοιπόν στην ανασυγκρότηση μιας ριζοσπαστικής αντισυστημικής αριστεράς, με όχημα την άμεση δημοκρατία». Εσύ τουλάχιστον θα πρέπει να μπορείς να τις βλέπεις.. έχεις αυτη τη δεξιότητα.
    Γράφεις ότι : «Αν αυτή η βαθειά ριζωμένη κουλτούρα της “κομματικότητας” δεν αλλάξει, εγώ προσωπικά δεν βλέπω καμμιά προοπτική για την σύνδεση της αριστεράς με την άμεση δημοκρατία».
    Γι’ αυτό θα υπάρχει και θα λειτουργεί η ΠΑΣΑ. Μέχρις τότε που θα αναγκάσουμε τους χαρτοχιακάδες και τους ινστίκτουρες να πανε απο εκεί που ήρθαν και κάθησαν για χρόνια στους σβέρκους μας.
    Εμείς ανεχτήκαμε αυτήν την κατάσταση και αργήσαμε να εναντιωθούμε.

  5. Ο/Η Οικονομίδης Δημήτρης λέει:

    Μόλις (16:00 ) μάθαμε ότι γίνεται …Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ σήμερα στις 5μμ…;;;

  6. Ο/Η Σώτος λέει:

    Αναρωτιέμαι ποιαι αμεσοδημοκρατικιοί θεσμοι ανέδειξαν τον Αλαβάνο ηγέτη του ΜΑΑ και της Πασα;
    Αναρωτιέμαι πόσο μεγάλη είναι η κρατική επιχορήγηση, που αναγκάζει κάποιιους να δηλώνουν Σύριζα ενώ ταυτόχρονα θεωρούν το εγχείρημα ξοφλημένο;
    Αναρωτιέμαι πόσο ηλίθιοι είμαστε εμείς οι «ανένταχτοι» όταν απαιτούσαμε την υπέρβαση (του ρόλου) των συνιστωσών κάποιοι σχεδίαζαν στα κομματικά τους επιτελεία την υπέρβαση του Σύριζα;
    Αναρωτιέμαι (μάλλον το πιστεύω) μήπως οι ασθένειες της ελληνικής αριστεράς είναι ανίατες (όπως πολύ εύστοχα κλείνει το άρθρο-με το οποίο διαφωνώ σε πολλά).

    • Ο/Η VPS λέει:

      Αγαπητέ Σώτο
      οι εκφράσεις σου μάλλον είναι άστοχες. Ίσως δεν γνωρίζεις , πάντως καλό θα ήταν για σένα τουλάχιστον και για την εικόνα που δίνεις στους άλλους, να μην «διαδίδεις» κάτι ανυπόστατα.
      συντροφικά

  7. Ο/Η pan λέει:

    Νομίζω πως τα διλήμματα αναπαράγονται ακριβώς επειδή η προσπάθεια για την επίλυσή τους κινείται σε μια δισδιάσταση ψηφιακή λογική (Δηλαδή, φύγε εσύ, έλα εσύ).
    Και εξηγούμαι, ζητώντας ειλικρινά εξηγήσεις:

    Ας πούμε πως κάποιος είναι έτοιμος να σταματήσει να ασχολείται με τους υπάρχοντες σχηματισμούς, και να τα «παίξει όλα» στο αμεσοδημοκρατικό πρόταγμα «της αριστεράς του 21ου». Έτσι κι αλλιώς, της μόδας έγινε πλέον κι αυτός ο όρος, τουλάχιστον στο διδίκτυο, αν και δεν ξέρω πόσοι από εσας δοκίμασαν να υλοποιήσουν ή έστω να φυτέψουν τέτοιες πρακτικές στο έδαφος της κοινωνίας και της οικονομίας που ζούμε, και όχι απλά μεταξύ φίλων, ή νεανικών παρεών. Πόσοι αλήθεια έχετε βγει απο το φυτώριο στο ανοιχτό έδαφος;

    Δεν είμαι όμως έτοιμος να ξεγράψω το ενδεχόμενο απάντησης της συγκυρίας. Γνωρίζω πως δεν πρόκειται για μια «μάχη», αλλά πρόκειται για μια μακρόχρονη (δεκαετιών) περίοδο αναταράξεων του παγκόσμιου συστήματος που μπορεί να γεννήσει κάτι νέο (και μάλλον χειρότερο). Η πρώτη αίσθησή μου για αυτή την επίθεση στον αδύναμο κρίκο (στη χώρα μας) ήταν πως μας πιάσανε αδιάβαστους, και αρχίσανε απο εμάς να ξηλώνουνε το ευρωπαικό πουλόβερ του όποιου κοινωνικού κράτους και δεν έχουμε κανέναν όρο απάντησης, χωρίς διεθνική βοήθεια, που δεν φαίνεται ακόμη στον ορίζοντα. Ωστόσο, το κενό της μη απάντησής μας βλέπετε πως διαγκωνίζονται να το καλύψουν άλλοι. Και δεν μπορύμε να το απαντήσουμε αυτή τη στιγμή στηριζόμενοι στις «αμεσοδημοκρατικές δυνάμεις».

    Θα συνεχίσουμε λοιπόν να οικοδομούμε «αμεσοδημοκρατικά πράγματα», που σημειωτέον ακόμη είναι στο εργαστήριο και ούτε καν στο θερμοκήπιο, αδιαφορώντας για την πολεμικών διαστάσεων καταστροφή που θα επισυμβεί ;
    Αν όχι, χρειαζόμαστε άμεσα τη συμπαράταξη των υπαρχόντων δυνάμεων, και αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, συμπαράταξη στην αληθινή ζωή σημαίνει ηγεμονίες από τους πιο οργανωμένους και τους αντίστοιχους συμβιβασμούς, ενώ παράλληλα θα προωθούμε «τα δικά μας».

    Τι θα κάνουμε λοιπόν;
    Θα χωρίσουμε τον εαυτό μας στη μέση, έναν δημοκρατικό και έναν συγκυριακό ;
    Και επειδή δεν θέλων να πάρω καμιά απάντηση για κινήματα και εξεγέρσεις και δευτέρα παρουσία, να υπενθυμίσω (και από τα πρόσφατα νέα) ένα αναμφισβήτητο ιστορικό δίδαγμα, ότι:
    οι εξεγέρσεις (που είναι κατά βάση απρόβλεπτες και όποιος τις οργανώνει, ταυτοχρόνως τις υπονομεύει και τις ποδηγετεί), οι εξεγέρσεις λοιπόν, είναι ένα σημείο καμπής, και το θέμα πάντα είναι τι γίνεται μετά, και ποιός μπορεί να κυβερνήσει. Νέτα σκέτα.

    Έχω πολλές απορίες, αν και έχω γράψει αρκετές δεκάδες σελίδων, για τα αμεσοδημοκρατικά και τα λοιπά, εκτός από αυτές που έχω δημοσιεύσει. Δεν τόχω σκοπό όμως στην πολύ θεωρία χωρίς πράξη, και περιμένω κατ αρχήν κάποιες απαντήσεις που να δείχνουν ότι μιλάμε για την πραγματική ζωή και όχι μόνο του εργαστηρίου θεωρίες.

    Ευπειθώς αναμένω

    ΥΓ. Ένα άκρως αντιφατικό στοιχείο του χώρου της ΠΑΣΑς είναι το γεγονός ότι αμεσοδημοκρατικές προσπάθειες και λογικές είναι ακόμα εγκλωβισμένες στο μέτωπο ΑΑ, που εξ αρχής ήταν ξεκάθαρο πως ηγεμονεύεται από δυνάμεις και προσωπικότητες, που συνιστούν παραδείγματα αντι-αμεσοδημοκρατικότητας.
    Και για να μη χαρούν εύκολα αυτοί που αποχώρησαν, άλλο παράδοξο είναι η εύκολη αποχώρηση και το δικό μας μαγαζί, όταν διαφωνούμε. Η αυτ-οοργάνωση και η αμεσοδημοκρατία θα είναι χρήσιμες, μόνο όταν μπορούν να αποδείξουν ότι οδηγούν σε αυτο-συγκρότηση και όχι σε αυτοδιάλυση.

  8. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    δεν φτιάξαμε κανένα μαγαζί όσοι αποχωρήσαμε…μόνο ένα blog…δεν συμφωνώ για αυτά που λές φίλε pan για την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα δεν ορίζεται μόνο απο τις «υπαρκτές δυνάμεις» αλλά και απο τις υπαρκτές δυνατότητες…Στην αριστερά στην ελλάδα σήμερα η σύγκρουση είναι πολύ ξεκάθαρη: Οι «υπαρκτές δυνάμεις» συνιστούν ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΤΡΟΧΟΠΕΔΗ στις δυνατότητες…Καμμιά «υπαρκτή δύναμη» δεν ξεφεύγει απο αυτόν τον κανόνα…Ούτε το Μέτωπο ΑΑ…Αυτό βλέπω τώρα οτι το αναγνωρίζει και η ΠΑΣΑ (ενώ εμείς το είχαμε προβλέψει ένα χρόνο πριν…) χωρίς όμως να αποφασίσει να απεμπλακεί απο το Μέτωπο (οπότε; τι νόημα έχει η κριτική;)…Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι «η πραγματικότητα» αλλά το τι περιλαμβάνεις μέσα σε αυτήν…αν μέσα σε αυτήν βάζεις μόνο τους συγκροτημένους μηχανισμούς και ομάδες, ή αν μέσα σε αυτήν βάζεις (ισότιμα) και τους χιλιάδες ανένταχτους, αδέσποτους και ξέμπαρκους αριστερούς που δεν ανήκουν και που βαρέθηκαν να ανήκουν σε κάποια ομάδα οπλαρχηγών και βοναπάρτηδων…Η λογική οτι κάποιος πρέπει τελικά να είναι αρχηγός, και κάποιος θα αναλάβει τις ευθύνες, εμένα προσωπικά δεν με εκφράζει. Η αστική τάξη θα έχει πάντα καλύτερους «εκπροσώπους»…δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει τίποτα έτσι. Αν αυτή είναι η διαφορά αριστεράς και αναρχίας (δηλαδή η αναγκαιότητα ή μή της «εκπροσώπησης»), προφανώς και προτιμώ την αναρχία. Για μένα είναι σαφώς πιο ρεαλιστική.

  9. Ο/Η pan λέει:

    Γιάννη, οι προτιμήσεις είναι αρκετά ελεύθερες – ακόμη δεν μας τις απαγόρεψε η αστική δημοκρατία και ακόμη δεν μας έκατσε καμμιά οικολογική δικτατορία.
    Όσον αφορά για την πραγματικότητα, και γενικότερα για την αντικειμενικότητα και την υποκειμενικότητα, η συζήτηση είναι μεγάλη – σχεδόν χαοτική. Και γενικότερα η συζήτηση στο διαδίκτυο, πολυδιασπασμένη σε πολλά site αρχίζει και γίνεται προβληματική όσον αφορά το αποτέλεσμα – και για τη μεγάλη πλειοψηφία πάντα ενδιαφέρει το αποτέλεσμα.

    Υπάρχουν άνθρωποι που προετοιμάζουν λύσεις και δυνατότητες, κι συνήθως χάνονται στα οράματά τους, και σπάνια απο αυτούς προκύπτει το «breakthrough».
    Πάντως σε κάθε περίπτωση, οι δυνατότητες υπόκεινται σε κάποιους καταναγκασμούς, που δεν είναι βέβαια πλήρως γνώσιμοι, αλλά είναι σε μεγάλο βαθμό προσβάσιμοι.
    Ένας σούπερ αντικειμενικός καταναγκασμός και επίσης και οραματικός και επιλεγόμενος ορισμός είναι ότι οι αλλαγές προς την επιθυμητή δημοκρατική και κομμουνιστική κατεύθυνση (χωρίς να μπορεί να οριστεί πλήρως ο όρος), αποφασίζονται, επιλέγονται και τελικά γίνονται από τον πολύ τον κόσμο και όχι από τα κάθε είδους επιμέρους πρωτοπόρα υποκείμενα.
    Επομένως, μιλάω για μαζική πολιτική την οποία δεν μπορεί κανείς να αποφύγει στο ορατό μέλον – ούε τα άγνωστα πόσα απαιτούμενα στάδια υποχώρησης της πολιτικής και ενοποίησης της με την κοινωνικοοικονομική ζωή. Αυτό είναι καταναγκασμός, και μαζί και δυνατότητα.
    Εδώ θα είμαστε ελπίζω, γεροί, και με τα χρόνια ίσως θα πούμε κι άλλα.

    • Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

      δεκτή η διευκρίνηση, αλλά όπως λές και σύ, να μην χαθούμε στην μετάφραση του διαδικτυακού λόγου και στην λεπτομέρεια….η ουσία για μένα βρίσκεται στο να συλλαμβάνει κανείς το «νέο», και το νέο (για μένα, πάντα) είναι η ανατροπή των «πρωτοπορειών»…η αριστερά για να προσεγγίσει το νέο, πρέπει να ανατρέψει τον εαυτό της… Ό,τι έχει αρχηγούς δεν το εμπιστεύομαι…τελεία και παύλα!

      • Ο/Η παρατηρητικός λέει:

        Πολύ λογικό το βλέπω Γιάννη Κ. να μην εμπιστεύεσαι ότι έχει αρχηγούς. Αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στην εξουσία ξεκινάει από την οικογένεια. Μάλλον δεν θα εμπιστεύεσαι ούτε την μάνα σου. Όμως, σε αυτό τον κόσμο κάτι θα πρέπει να εμπιστευόμαστε, αλλιώς θα είμαστε μόνοι μας. Δεν νομίζω ότι εμπιστεύεσαι την «αμεσοδημοκρατία», γιατί απ΄ ότι έχω καταλάβει, και αυτήν πουθενά δεν την βρήκες, ούτε καν στην ΠΑΣΑ!….

        Πολύ σωστό αυτό που γράφεις «η αριστερά για να προσεγγίσει το νέο, πρέπει να ανατρέψει τον εαυτό της». Όμως, θα πρέπει να σκεφτείς τις συνέπειες του και δεν θα πρέπει να την προσπαθείς να τις αποφύγεις. Λοιπόν ποια η σχέση σου με την Αριστερά; Εσύ είναι ΕΞΩ απ’ αυτή την αριστερά που πρέπει να ανατρέψει τον εαυτό της;

        Επίσης, είσαι μια διαφορετική πρωτοπορία από της πρωτοπορίες που βάζεις σε εισαγωγικά και ζητάς το κεφάλι τους; Επειδή τα βάζεις με τους «αρχηγούς» νομίζεις ότι αυτό αρκεί για να μην γίνεσαι και εσύ «αρχηγός»; Και ο ιζνογκουντ τα ίδια έλεγε…

        • Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

          εγώ τουλάχιστον δεν αλλάζω usernames σαν τα πουκάμισα, σαν και σένα και δεν κρύβομαι πίσω απο την ανωνυμία. Έχεις κάποιο κόλημα μαζί μου, ό,τι κι αν λέω… Εμπιστεύομαι την μάνα μου όταν μαγειρεύει, αλλά όχι σε κάποια άλλα πράγματα. Μιλάμε για πολιτική, κι όχι περι εμπιστοσύνης γενικώς. Η εμπάθειά σου δεν σε αφήνει να συζητήσεις με επιχειρήματα. Η Πασα δεν ήταν τέλεια αλλά προσπαθούσε να λειτουργήσει αμεσοδημοκρατικά, όσο δεν είχε καπελωθεί απο το Μέτωπο. Θα απολογηθείς εσύ και δυο-τρείς άλλοι για το καπέλο του Μετώπου που της φορέσατε; Ξέρεις πολύ καλά οτι το αρχηγηλίκι δεν αντιμετωπίζεται με ξόρκια αλλά με θεσμούς και κανόνες, με εναλλαγή και ανακλητότητα, με όλα αυτά που έλεγε το wiki της ΠΑΣΑ και όλοι εσείς ξεχάσατε και κάνατε γαργάρα για να στηρίξετε το Μέτωπο…Βάλτα αυτά στο Μέτωπο που μετέχεις κι ασε τις μαγκιές σε μένα…

  10. Ο/Η Θεοδώρου Σωτήρης λέει:

    Πολύ αξιολογό κείμενο για την πορεία της ΠΑΣΑΣ.Βέβαια να το δούμε κ στη πορεία,γιατί ο στόχος είναι ενα πραγματικά μεγάλο επαναστατικό υποκείμεμνο με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες που στον ορίζοντα δεν φαίνετε να έρχεται ,αρά η μόνη λύση είναι ανυπακοή κ ολοι στο δρόμο

  11. Ο/Η pan λέει:

    Last, but not least
    (αν και επανάληψη παλαιoτέρων, που έμειναν αναπάντητα)

    Εάν δεν προχωρήσουν τα “αμεσοδημοκρατικά” σε υλοποίηση ζωντανών παραδειγμάτων ζωής και επιβίωσης, με απλούς λαϊκούς ανθρώπους, και όχι μόνο με ειδικές ομάδες, σε αυτό το σύστημα, με εναλλακτικό τρόπο, που θα έχει τα σπέρματα της νέας κοινωνίας, και θα αποδεικνύει δημιουργικά το οικουμενικό DNA, με συνδικτύωση των παραδειγμάτων,
    τότε απλώς θα αναπαράγεται η μεταφυσική ανάθεση της ελπίδας στους δρόμους, τα κινήματα, κλπ. Παράλληλα, θα εκχωρείται αντικειμενικά η πολιτική ηγεμονία σε συγκεντρωτικές, παραγοντικές και συντηρητικές πρακτικές που ενδημούν στα κλασσικά αριστερά κόμματα, που δεν θα έχουν καμία δυνατότητα να ανανεωθούν, αν δεν υπάρχουν αντίστοιχα εξωτερικά ερεθίσματα. Τα υπόλοιπα, είναι απλώς ασθητικές προτιμήσεις.
    Για παράδειγμα, σήμερα υπάρχει πολύ φιλολογία δικτύων αλληλεγγύης, δικτύων ενάντια στα μέτρα, κλπ, και όλα αυτά δεν φαίνεται ποτέ να συνειδητοποιούν την ανάγκη να διασυνδεθούν ως παραδείγματα μέσα σε ένα βιώσιμο εναλλακτικό αριστερό πρόταγμα. Ακόμη δηλαδή και η στοιχειώδης κοινωνικοοικοομική παρέμβαση, φαίνεται πως θα ακολουθήσει την πολιτική πολυδιάσπαση. Η λύση δεν είναι τι θα κάνουν οι «φορείς», αλλά η λύση θα προέλθει εάν κάποιοι πρωτοπόροι κατέβουν από το θρόνο της πρωτοπορίας, και μπλεχτούν με τους λαϊκούς ανθρώπους σε καθημερινά πολιτιστικά και παραγωγικά πράγματα επιβίωσης, με τη μαμά, το παιδί, τον δάσκαλο, τον καθαριστή, τον καλουπατζή, τον σουβλατζή. κλπ, και μπορέσουν να τους πείσουν και για τα αμεσοδημοκρατικά, χωρίς να αυτοί να τους κοιτάνε σαν ούφα.
    Η λύση δεν είναι στους δρόμους, αλλά στο τι γίνεται όταν οι (πάντα απαραίτητοι) δρόμοι (και τα αμφιθέατρα) αδειάσουν.
    Κατά τα λοιπά, σχετικά με την χρησιμότητα ή όχι των υπαρχόντων πολιτικών φορέων, και την δυνατότητα καινούργιων, όπερ έδει δείξε. Πάντως, αν το καλοσκεφτείτε, πέραν των αναγκών συμπαράταξης στην παρούσα συγκυρία, τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα της αριστεράς, μόνο βοήθεια θα προσφέρουν σε όποιους καταφέρουν να υλοποιήσουν εναλλακτικά παραδείγματα. Από την άλλη, ποτέ τα παραδείγματα δεν θα μπορέσουν να υποστηριχθούν απέναντι στις κάθε είδους επιθέσεις, αν δεν υπάρχει πολιτική στήριξη, ενώ σε κάθε περίπτωση δεν μπορούν να υπάρξουν βιώσιμα παραδείγματα, χωρίς πρόβλεψη των σχέσεων με το όποιο κράτος. Αν νομίζετε αλλιώς, όπερ έδει δείξε. Αφήστε ήσυχα τα κόμματα να κάνουν τη δουλειά τους, και εσείς τη δική σας. Κάπου θα ξαναβεθείτε, έτσι κι αλλιώς.

  12. […] το πρόσφατο κείμενό μας των 10 θέσεων, όπου και τοποθετούμαστε σαφώς για τον τρόπο […]

  13. […] Μετά το πρόσφατο κείμενό μας των 10 θέσεων, όπου και τοποθετούμαστε σαφώς για τον τρόπο λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπαίναμε στον κόπο να επανέλθουμε εάν το ΜΑΑ δεν εκπροσωπούνταν με τον τρόπο που εκπροσωπήθηκε στην τελευταία γραμματεία. Όπως έχουμε ήδη αναφέρει ‘ δεν μας λέει τίποτα ένα μέτωπο, ως αριστερός πόλος μιας ετερόκλητης πολιτικής συμμαχίας με το brand name ΣΥΡΙΖΑ και υπό την ηγεμονία της κυρίαρχης γραφειοκρατικής ομάδας του ΣΥΝ, ούτε ως ευκαιριακή επανασυγκόλληση επιβίωσης των μικρότερων συνιστωσών, ούτε ως ένα ακόμη πολιτικό περιθώριο’ και η παράταση χρόνου στα ζητήματα δημοκρατίας έχει ήδη λήξει. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s