Μετά τη Γραμματεία…

Posted: 20/02/2011 by Β.Χ. in Αριστερά, Παρεμβάσεις
Ετικέτες:

Δημ. Ζαγορίτης, Δημ.Οικονομίδης, Βασίλης Ψαλλιδάς

Η πρόσφατη, εν κρυπτώ και παραβύστω, συνεδρίαση της Γραμματείας του 3-3-3-2 δεν είναι παρά λογική συνέχεια του εκφυλισμού του πολιτικού σχήματος του ΣΥΡΙΖΑ, που ενέπνευσε ελπίδες και έδωσε αυτοπεποίθηση, τουλάχιστον για την περίοδο 2006-2008. Εκφυλισμού και συστημικής στροφής στο πολιτικό επίπεδο καθώς και εκφυλισμού στο οργανωτικό.

Από την ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου καθώς και από συνεντεύξεις στελεχών του ΣΥΝ, ΑΚΟΑ, άρθρα ΑΥΓΗΣ και ΕΠΟΧΗΣ και το ρεπορτάζ που δημοσίευσε η ΕΟΣ, είναι πασιφανής η έλλειψη της πολιτικής «συγκολλητικής» ουσίας και η παντελής περιφρόνηση για τη δημοκρατία. Το τελευταίο υπογραμμίζεται και από τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο δρομολογήθηκε η επερχόμενη, μάλλον θνησιγενής, επανασυνεύρεση.

Μετά το πρόσφατο κείμενό μας των 10 θέσεων, όπου και τοποθετούμαστε σαφώς για τον τρόπο λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπαίναμε στον κόπο να επανέλθουμε εάν το ΜΑΑ δεν εκπροσωπούνταν με τον τρόπο που εκπροσωπήθηκε στην τελευταία γραμματεία. Όπως έχουμε ήδη αναφέρει ‘ δεν μας λέει τίποτα ένα μέτωπο, ως αριστερός πόλος μιας ετερόκλητης πολιτικής συμμαχίας με το brand name ΣΥΡΙΖΑ και υπό την ηγεμονία της κυρίαρχης γραφειοκρατικής ομάδας του ΣΥΝ, ούτε ως ευκαιριακή επανασυγκόλληση επιβίωσης των μικρότερων συνιστωσών, ούτε ως ένα ακόμη πολιτικό περιθώριο’ και η παράταση χρόνου στα ζητήματα δημοκρατίας έχει ήδη λήξει.

 

Θα ήταν υπερβολική απαίτηση να περιμέναμε ένα στοιχειώδη αναστοχασμό πάνω στις αιτίες που οδήγησαν στα διαλυτικά φαινόμενα της τελευταίας διετίας!! (εδώ, ακόμη και οι αναφορές σε διχαστικά σχέδια και βοναπάρτες, που αποτελούσαν την πιο «προωθημένη» ανάλυση της διετίας, έχουν εξαλειφθεί!). Όλα, λοιπόν, μέλι-γάλα, όπως πάντα. Ως « Μοιραίοι », που από την ύψιστη ανάταση της μεγαλομανιακής φαντασίωσης τού «εγώ μόνο ξέρω τα πάντα, γιούρια και τους φάγαμε», περνάν στο χύσιμο της καρδάρας με το γάλα και τον αλληλοσπαραγμό, για να επιστρέψουν στη συνέχεια στον τόπο του εγκλήματος, να θρηνήσουν μελοδραματικά πάνω στα σπασμένα παιχνιδάκια τους και τον αλληλοσκοτωμένο αδελφό, να φιληθούν σταυρωτά δίνοντας όρκους αιώνιας αγάπης και να ξεχαστούν σε ένα καλό πιόμα!

Ε όχι! Κάποια στιγμή πρέπει να γίνουμε «ευρωπαίοι», να σοβαρευτούμε, να ωριμάσουμε.

Να μάθουμε να κοιτάζουμε το παρελθόν για να το αναλύουμε, να βάζουμε το μαχαίρι στο κόκαλο, να φτιάχνουμε στέρεα σχέδια για το παρόν και το μέλλον.

Δεν λέμε όχι στο να ξανασυνεργαστούμε. Πρέπει να συνεργαστούμε, και όχι επειδή θα αγαπηθούμε παράφορα (εξίσου παράφορα, άλλωστε, μισιόμασταν προ ολίγου), αλλά επειδή

● καταλάβαμε κάτι από τα λάθη και τις επιτυχίες,

● ψάχνουμε τους περισσότερους κοινούς παρονομαστές κι όχι τους μέγιστους κοινούς διαιρέτες,

● πηγαίνουμε ένα βήμα μπρος στην αποδοχή του διαφορετικού,

● θέλουμε να φτιάξουμε «κράτος», να γίνουμε «λαός», κράτος των εργαζομένων και όχι των τραπεζιτών και του κεφαλαίου. Ένα κράτος υπηρέτη του λαού και όχι καταπιεστή και διαφθορέα του μέσω της πελατειακής σχέσης.

αυτά που δεν θέλησε να κάνει η αστική τάξη τα θέλουμε εμείς. Όσο αφορά την « ανάπτυξη της χώρας », αυτή δε μπορεί να γίνεται με γνώμονα τη μεγιστοποίηση του κέρδους. Ανάπτυξη για εμάς σημαίνει καλυτέρευση της ζωής όλων μας και την απόλυτη προστασία του περιβάλλοντος.

‘Επειδή θέλουμε όλα τα παραπάνω, αλλά κυρίως επειδή χρειάζεται να πάμε και ένα βήμα παραπέρα.

Αντί αυτών τι βλέπουμε ξανά ;

Γενικόλογες αναφορές στην «ακραία νεοφιλελεύθερη επίθεση» σε υποκατάσταση ενός συνεκτικού, μαχητικού προγράμματος αντιπολίτευσης και νίκης, ονειρωκτικές παγιέττες για «επανεκκινήσεις», μεγαλόστομες φαντασιώσεις «για 2 βήματα πίσω, 1 μπρος», καμία δέσμευση πάνω στο πολιτικό πλαίσιο, καμιά δέσμευση σε καμία στοιχειώδη δημοκρατική λειτουργία.

Και όλα αυτά, όπως αναφέρεται , από την πρώτη γραμμή, εν κρυπτώ και παραβύστω. Δεν υπήρξε η στοιχειώδης φροντίδα από κανέναν (οργανώσεις και στελέχη) να ενημερώσει. Ούτε καν για το θεαθήναι, έστω να δοθεί μια επίφαση ότι «να , τα ξαναβρίσκουμε, χαρείτε, έρχεται και πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ!»… έστω να δοθεί μια επίφαση «δημοκρατίας». Τίποτα από όλα αυτά!!!

Η κρυψίνοια τελευταίο στάδιο της γραφειοκρατίας!

Και ανακοινώνεται, δίχως πολλές πολλές εξηγήσεις, ότι όλες οι υποθέσεις είναι ανοιχτές και για τις οργανώσεις του ΣΥΝ/ΑΝΑΣΑ αλλά και του Μετώπου (εξαιρούνται η ΑΠΟ και η σ. Τασία Χριστοδουλοπούλου, που κράτησαν αποστάσεις από τα τεκταινόμενα. Περιμένουμε αυτή η στάση να μεταφραστεί και σε συνέχεια…).

Λοιπόν, είτε έχουν χάσει τελείως το μπούσουλα και προσπαθούν σα μια «κακόφωνη συγχορδία φοβισμένων παιδιών» να πιαστούν από τσαπατσούλικα και πρόχειρα σχέδια, είτε η πιθανότητα επικείμενων εκλογών τους κάνει να ποιούν την ανάγκη φιλοτιμία (και την νήσσαν, ταυτοχρόνως) και να αποπειρώνται την εκλογική και οικονομική σωτηρία τους. Κοινώς της «καρέκλας». Προφανώς συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα. Το ένα ταιριάζει καλά με το άλλο. Ταιριάζουν επίσης με τα εκλογικίστικα, μιντιακά και τσαπατσούλικα ( αυτό που οι «καλοί μ-λ» ονομάζουν οππορτουνιστικά), στοιχεία που , σε τελευταία ανάλυση, κυριάρχησαν στους ΣΥΡΙΖΑ Ι και ΙΙ και στον επερχόμενο ΙΙΙ.

Η κατατεθειμένη πρόταση πόσο μπορεί να μας αφορά;

Μπορεί να μας αφορά μια κοινή κινηματική πορεία, από εδώ και στο εξής, του ΣΥΝ/ΑΝΑΣΑ, του Μετώπου, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του ΚΚΕ (ας αρνηθεί), δυνάμεων που έχουν εγκαταλείψει ή εγκαταλείπουν το ΠΑΣΟΚ αλλά και το «παραδοσιακό» συντηρητικό χώρο, τμήματα του αντιεξουσιαστικού χώρου (αν θέλουν να εγκαταλείψουν το στείρο απομονωτισμό και τη λογική της πεφωτισμένης πρωτοπορίας τύπου «μαύρο-κόκκινου ΚΚΕ»).

Μπορεί κάλλιστα να μας αφορά μια κοινή εκλογική κάθοδος, σε εντελώς άλλη λογική, με άλλη προοπτική και εύρος. Δηλωμένη εξαρχής έντιμα και ντόμπρα. Χωρίς να φτιασιδώνεται. Χωρίς να βάζει ως στόχους, είτε την κοινοβουλευτική (με όλες τις έννοιες) σωτηρία των μηχανισμών τους, ούτε την επικράτηση έναντι άλλων αριστερών σχηματισμών.

Μια κινηματική και εκλογική συμπόρευση που θα στηρίζει όλα τα κινήματα ανυπακοής

και θα θέτει ως στόχους:

1. Να πέσει η κυβέρνηση. Ζητάμε Εκλογές.

2. Διαμόρφωση μιας Μεταβατικής κυβέρνησης (για κούρεμα/αναδιαπραγμάτευση του χρέους και άμεσο πρόγραμμα σωτηρίας).

3. Κατάργηση του Μνημονίου και όλων των νόμων από την εφαρμογή του. Άμεση συγκρότηση και λειτουργία της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου(στη βάση της λογικής : « ποιές είναι οι βασικές ανάγκες : παιδεία, υγεία, συντάξεις, επενδύσεις που δημιουργούν απασχόληση, ξεπληρώνω ότι χρωστάω σε ασφαλιστικά ταμεία της Ελλάδας και του εξωτερικού και τα υπόλοιπα διαγράφονται.

4. Διαμόρφωση ενός Επείγοντος πρόγραμμα σωτηρίας: Φορολόγηση κεφαλαίου, κοινωνικοποίηση όλων των τραπεζών-ΔΕΚΟ, αλλαγή φορολογικού συστήματος για ελάφρυνση φτωχών και μικρό-μεσαίων, αυξήσεις στους μισθούς. Μείωση στρατιωτικών δαπανών (ξεκινώντας από την ακύρωση της αγοράς των γερμανικών υποβρυχίων και των γαλλικών φρεγατών).

5. Ποινικές ευθύνες για χρέος-σκάνδαλα χωρίς παραγραφή από την εποχή της μεταπολίτευσης. Δήμευση της περιουσίας των πολιτικών που εμπλέκονται.

6. Επιστροφή του ελληνικού στρατού από Αφγανιστάν και Ιράκ.

7. Νομιμοποίηση των μεταναστών – άσυλο και χαρτιά στους πρόσφυγες (μη εφαρμογή του Δουβλίνο ΙΙ ).

8. Ελεύθερος συνδικαλισμός παντού.

Ζητάμε ένα πρόγραμμα σωτηρίας του λαού και ρήξεων με το καπιταλιστικό σύστημα. Μια μεταβατική περίοδο ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων, ανάκτησης της εμπιστοσύνης στις δυνάμεις τους, έντονης ταξικής πάλης. Υπό αυτήν τη έννοια σε ένα τέτοιο/α βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα δεν μπαίνουν τα θέματα εξόδου από την ΟΝΕ ή την ΕΕ, ως προαπαιτούμενα, χωρίς φυσικά να αποτελούν ταμπού. Είναι ζητήματα που θα κριθούν από την εξέλιξη της προώθησης των παραπάνω στόχων και της πολιτικής πάλης και ζύμωσης που θα ξεδιπλωθεί γύρω από αυτά και γύρω από πιο μακροπρόθεσμους στόχους ( όπως η ΟΝΕ και η ΕΕ ) – πολλούς από τους οποίους ίσως δεν μπορούμε καν να φανταστούμε σήμερα, αλλά θα αναδυθούν με «φυσικό» τρόπο ως αποτέλεσμα της αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων και τις προωθήσεις των«ώριμων»/επειγόντων αιτημάτων.


Σχόλια
  1. Ο/Η ΣΣ λέει:

    Η τοποθέτηση του εκπροσώπου της ΑΠΟ στη συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ της 14/2/2011

    « Το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης, καθώς έχουν προηγηθεί οι περισσότεροι, έχει περιστραφεί γύρω από το οργανωτικό ζήτημα και μάλιστα την συγκρότηση του 11μελούς οργάνου και την λεπτομερή περιγραφή της σύνθεσης και της λειτουργίας του. Έχουν αναφερθεί βέβαια η αναγκαιότητα της στήριξης των κοινωνικών αντιστάσεων και των κινημάτων ανυπακοής καθώς και η ανάγκη αντιμετώπισης του νέου σκληρού πλαισίου που διαμορφώνει το «σύμφωνο ανταγωνιστικότητας» που προωθείται στην ΕΕ καθώς και μια σειρά από μέτωπα που ανοίγουν στην συγκυρία, ως το κοινωνικό και πολιτικό έδαφος που απαιτεί την επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Έχουν επίσης επισημανθεί από συντρόφους -εκπροσώπους συνιστωσών ιδιαίτερες αιχμές που αξιολογούν ως προτεραιότητες. Όλα αυτά είναι αναμφισβήτητα μέρος της πραγματικότητας.

    Γιατί όμως οι κατά βάση οργανωτικές επιλογές που σήμερα μπαίνουν στην συζήτηση με επίκεντρο την λειτουργία ενός μικρού και ευέλικτου οργάνου αποτελούν το βήμα για την αποτελεσματική παρέμβαση της αριστεράς και ειδικότερα την επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Για να μιλήσω πιο ξεκάθαρα, γιατί η συγκόλληση ,η συνεργασία, των υφιστάμενων γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ μικρών και σχετικά μεγαλύτερων πολιτικών εκπροσωπήσεων μπορεί να αποτελέσει απάντηση και υπέρβαση στην πανθομολογημένη τρέχουσα κρίση των πολιτικών εκπροσωπήσεων και την γενική αναξιοπιστία του «χώρου» και της αριστεράς γενικότερα;

    Νομίζω ότι πέρα ακόμα και από τις καλύτερες προθέσεις η μέθοδος με την οποία επιχειρούμε σήμερα να προσεγγίσουμε τα ζητήματα είναι λανθασμένη.
    Ας δούμε το σύνθημα «ενότητα της αριστεράς» (ή έστω για τους διάφορους βαθμούς προσέγγισής του όπως η κοινή δράση, η πολιτική συνεργασία, η εκλογική συνεργασία κ.λ.π.) που είναι πανταχού παρόν όλα τα τελευταία χρόνια στις διεργασίες της αριστεράς και στο όνομα του οποίου συγκροτήθηκαν ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η επίκληση στην «ενότητα της αριστεράς» δεν αρκεί για να αποτελεί πολιτικό σχέδιο. Κάθε κόμμα, κάθε μικρή ή μεγαλύτερη οργάνωση της αριστεράς υπάρχει ακριβώς γιατί θεωρεί ότι διαθέτει την «σωστή γραμμή» ή έστω τα σωστά κριτήρια. Πως μπορεί να υπάρξει ενότητα πολλών διαφορετικών «σωστών γραμμών»; Η αναζήτηση της «σωστής γραμμής», αυτής δηλαδή που διασφαλίζει την ενότητα, (πρέπει να) βρίσκεται στο επίκεντρο της συζήτησης.
    Ωστόσο ταυτόχρονα το σύνθημα για την «ενότητα της αριστεράς» είναι αίτημα της κοινωνίας, του κινήματος, του κόσμου της αριστεράς. Τι σημαίνει αυτό το αίτημα; Το κατανοούμε; Πώς το μεταφράζουμε; Σημαίνει την άμεση και πιεστική ανάγκη για συγκέντρωση δύναμης ενάντια στην επίθεση που δέχεται η κοινωνική πλειοψηφία, οι εργαζόμενοι, άνεργοι, νεολαίοι, γυναίκες, κατώτερα λαϊκά στρώματα, μικρομεσαίοι, φτωχοί αγρότες, αποκλεισμένα κομμάτια, μετανάστες κ.λ.π.

    Αλλά και πιο συγκεκριμένα. Μιλάμε για την ανάγκη στήριξης, έκφρασης και ανάπτυξης των κινημάτων ανυπακοής καθώς και των διάφορων εργατικών αντιστάσεων που εμφανίζονται στο προσκήνιο.

    Όλος αυτός ο κόσμος που αποτελεί την ραχοκοκαλιά αυτών των κινημάτων ανυπακοής είναι κόσμος της αριστεράς, ανένταχτος σε οργανώσεις και κόμματα, πολύ συχνά με οργανωμένο παρελθόν αλλά και μέλη οργανώσεων και κομμάτων που «ενοποιούνται» στην δράση και την κίνησή τους. Είναι ο κόσμος που κινήθηκε και κινείται όλα αυτά τα χρόνια κυρίως γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Και εδώ προβάλει η αντίφαση. Ενώ οι οργανώσεις του ευρύτερου αυτού χώρου κάνουν συχνά ηρωικές προσπάθειες για να στηρίξουν αυτά τα κινήματα και τις συσπειρώσεις αντίστασης ταυτόχρονα ανταγωνίζονται έντονα μεταξύ τους για την ηγεμονία και την πολιτική κεφαλαιοποίηση. Σήμερα είναι κοινό μυστικό πως καμιά απ’ τις «συνιστώσες» του ευρύτερου αυτού χώρου της ριζοσπαστικής έως αντικαπιταλιστικής αριστεράς δεν επιτυγχάνει την ηγεμονία και δεν στρατολογεί.

    Πολλώ δε μάλλον εάν επεκταθούμε στα εργατικά κινήματα, εκεί όπου πυρήνας είναι ο ριζοσπαστικοποιημένος κόσμος που απεγκλωβίζεται από την σοσιαλδημοκρατία.
    Καμιά λοιπόν γραμμή δεν φιγουράρει ως η «σωστή» με αξιώσεις.

    Γιατί λοιπόν μια κίνηση κατ’ ουσίαν συγκόλλησης με οργανωτικό μέτρο στην κορυφή που ασφαλώς θα κατανοηθεί ως εκλογική συνεργασία θα λύσει αυτά τα προβλήματα;
    Εμείς (ΑΠΟ) στο παρελθόν έχουμε προτείνει ως μέθοδο προσέγγισης της πολιτικής πρότασης την μεταβατική αντίληψη με κεντρικό στοιχείο στην παρούσα περίοδο την έννοια της Δημοκρατίας στο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Καθώς όμως σήμερα συζητάμε την οργανωτική πλευρά των πραγμάτων ξαναθυμίζουμε: η δημοκρατία εμφανίζεται ως αίτημα και απαίτηση του κόσμου μέσα στα ίδια τα πολιτικά υποκείμενα και αυτό έχει φανεί (δυστυχώς σαν αδιέξοδο) και στον ΣΥΡΙΖΑ και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την μορφή της απαίτηση του «υποκειμένου των μελών».

    Μια επιλογή σαν κι αυτή που προτείνεται σήμερα με επίκεντρο ένα ακόμη πιο συγκεντρωτικό μοντέλο 11 μελούς οργάνου θα κατανοηθεί με τον πλέον αρνητικό τρόπο, τουλάχιστον σ’ αυτόν τον κόσμο που ονομάζουμε καταχρηστικά «ανένταχτους» αλλά και σε μέλη οργανώσεων που μοιράζονται την ίδια κατά βάση αγωνία για την αριστερά που χρειαζόμαστε και την κατανοούν (απλοϊκά; στρεβλά; εμπειρικά; μερικά; πρωτοπορειακά;) πρωτίστως δημοκρατική και συμμετοχική.

    Μ’ αυτή την προσέγγιση είναι νομίζουμε λάθος η επιλογή που γίνεται και αντιπροτείνουμε την αντίστροφη διαδικασία: μπροστά η υλοποίηση της 4 Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης με αποφασιστικές διαδικασίες μελών, με αναζωπύρωση των τοπικών συσπειρώσεων, με άμεση οργάνωση της δράσης και πολιτική συζήτηση και εν τέλει η εκλογή οργάνων.

    Φυσικά έχοντας συνείδηση του τι μας αναλογεί (ως ΑΠΟ) ως ειδικό βάρος σ’ αυτή την διαδικασία και σεβόμενοι και τα αντεπιχειρήματα που έχουν όντως ερείσματα στα αδιέξοδα στα οποία, με δική μας ευθύνη, έχουμε περιέλθει δεν επικαλούμαστε κανένα βέτο. Καταγράφουμε την διαφορετική μας άποψη».

  2. Ο/Η Δημήτρης Α λέει:

    Κάποιες παρατηρήσεις & προτάσεις:
    «…θέματα εξόδου από την ΟΝΕ ή την ΕΕ (…) είναι ζητήματα που θα κριθούν από την εξέλιξη της προώθησης των παραπάνω στόχων και της πολιτικής πάλης και ζύμωσης που θα ξεδιπλωθεί γύρω από αυτά…». Ναι μεν, το πότε και με ποιους όρους κλπ θα τεθούν τα ζητήματα αυτά παίζει σημαντικό ρόλο (σαν ζήτημα τακτικής, διαπραγμάτευσης, προπαγάνδας κλπ), αλλά έχουμε αμφιβολία ότι θα τεθούν εκ των πραγμάτων, ωμά και άμεσα; Οποιαδήποτε απόπειρα εφαρμογής φιλολαϊκών πολιτικών σαν αυτές που περιγράφονται, δεν θα θέσει άμεσα θέμα ΕΞΩΣΗΣ μας από ΟΝΕ, Ε.Ε, ΝΑΤΟ, ΔΝΤ κλπ; Γιατί να μην διακηρύξουμε σαν στόχο την οικιοθελή μας αποχώρηση ΑΝ κι ΕΦΟΣΟΝ δεν δεχτούν τους όρους επιβίωσής μας (πράγμα που δεν θα κάνουν, έτσι κι αλλιώς);
    Επίσης:
    – «κοινωνικοποίηση όλων των τραπεζών-ΔΕΚΟ»: να γινόμασταν πιο σαφείς; π.χ. Ιδιοκτησία του κράτους (χωρίς αποζημίωση μετόχων) με συμμετοχή των εργαζομένων κλπ.
    – Για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις:
    α) Απαγόρευση ομαδικών απολύσεων (τουλάχιστον στις Κερδοφόρες !)
    β) Πέρασμα όσων χρεοκοπούν / κλείνουν σε ιδιοκτησία συνεταιρικού σχήματος των εργαζομένων (με ενδεχόμενη συμμετοχή δημοτικής / περιφερειακής αυτοδιοίκησης / κράτους, ανάλογα με το μέγεθος και την τοπική/ υπερτοπική σημασία της επιχείρησης)
    γ) Προστατευτισμός και ανάπτυξη γεωργικής και μεταποιητικής βάσης με περιορισμό ανεξέλεγκτων εισαγωγών – επιδίωξη (στο μέτρο του δυνατού) στοιχειώδους διατροφικής αυτάρκειας (Ανέφικτο εντός Ε.Ε. ή, ακόμα περισσότερο, ΟΝΕ !)
    δ) Έμφαση στη μικρομεσαία, αποκεντρωμένη παραγωγή, αντί των γιγαντιαίων μονάδων (τοπική / περιφερειακή «αυτάρκεια») σε δευτερογενή ΚΑΙ τριτογενή τομέα (εμπόριο, υπηρεσίες κλπ). Η υπερσυγκέντρωση κεφαλαίου δίνει υπέρμετρη (& φιλομνημονιακή!) εξουσία στους κεφαλαιούχους (συλλογική και κατά μόνας).
    Τα παραπάνω μέτρα δεν θα χαρακτηρίζονταν απαραίτητα «αριστερά» πριν 20-30 χρόνια, προτού δηλαδή ο νεοφιλελευθερισμός επιβληθεί σαν «μοναδική εναλλακτική». Ευρύτερα στρώματα θα τα συνυπέγραφαν, πιστεύω – ιδίως μετά τη λαίλαπα που ενέσκηψε .

  3. Ο/Η Κι εγώ με την οργάνωση είμαι λέει:

    ( εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα. Μια αυτό , μια η ανακοίνωση το Γρ. Τύπου της ΚΟΕ, τελικά άλαλ συζήτησαν ,άλλα συμφώνησαν, άλλα έβγαλε το Γρ Τύπου του ΣΥΡΖΑ, μυστήριο πράμα ρε παιδάκι μου η πολτική…)

    Τοποθέτηση της ΚΟΕ στη Γραμματεία του Σύριζα 14/2/2011

    http://www.koel.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3988:-1422011&catid=195:2010-01-26-15-03-18&Itemid=166

  4. Ο/Η Ζαγορίτης Δημήτρης λέει:

    Θετική η δημοσιοποίηση των τοποθετήσεων Γ.Σαπουνα, Ν. Γαλάνη.
    Πότε όμως θα δούμε μία δημόσια εξήγηση για την εν κρυπτώ και παραβύστω γραμματεία και για την παντελή αγνόηση στην ατζέντα συζήτησης και στη διαδικασία των μελών του ΣΥΡΙΖΑ;
    Τα οποία σημειωτέον έχουν μνήμη ελέφαντα και αντανακλαστικά καμήλας.
    ΔΖ

  5. Ο/Η katerina λέει:

    1.Ολοι εχουμε χασει την υπομονη μας,και ειναι λογικο με ολα αυτα που εχουν συμβει και δεν την πουλανε και πουθενα να αγορασουμε ομως δεν γινεται αΛλιως, χωρις υπομονη θα φαμε τις σαρκες μας
    2.Χασαμε μαζι μετην υπομονη και την εμπιστοσυνη ολοι για ολους.
    3.Αυτοι που μας οδηγησαν ως εδω σαν να μην συμβαινει τιποτα ερχονται ξανα να συζητησουν μαζι μας και να βαλουν την αντζετα
    4.Τους εμπιστευεται κανεις??????????
    Ας πουμε οτι συμφωνουμε σε ολα ποιος θα μας πεισει για το αυριο….ποιος θα με πεισει οτι δεν θα πουνε καποιοι σε ολα ναι και την επομενη των εκλογων δεν θα ψαχνουμε να βρουμε τι ψηφισαμε.
    Αρα λεω εγω με το φτωχο μου το μυαλο.
    Πρωτα να φυγουν αυτοι που τα εκαναν ετσι που τα εκαναν και μετα συζηταμε,
    και οταν λεω ολοι ενοω ολοι και αυτοι που βασει σχεδιου εκαναν αυτα που εκαναν στον ΣΥΡΙΖΑ και αυτοι που τα ανεχτηκαν γιατι τους βολευε.
    Και αφου φυγουν ας κανουμε μια συδιασκεψη οπου θα στειλουμε καποιους ανθρωπους κοινης αποδοχης να κουβεντιασουμε ΠΟΛΙΤΙΚΑ πλεον.
    Κ.Κ

  6. Ο/Η Αρης Παρασκευοπουλος λέει:

    Αγαπητοι συντροφοι
    στην σημαντικη συνεισφορα σας στον διαλογο και συμπληρωνοντας την περι Ε.Ε. και ΕΥΡΩ παρεμβαση του συντροφου Δημητρη Α. θα ηθελα να θεσω τα παρακατω.
    Οποιοδηποτε προγραμμα για εξοδο απο την κριση, προς ωφελος του λαου, οφειλει να περιλαμβανει και προγραμμα αναδιαρθρωσης του παραγωγικου ιστου της χωρας.
    Πριν προχωρησω να παραθεσω μερικα στοιχεια που δειχνουν το μεγεθος της αποδιαρθρωσης και μαλιστα σε τομεις που ηταν παραδοσιακα ισχυροι, και η χωρα ηταν αυταρκης.

    ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΙΤΗΡΩΝ ΕΛΛΑΔΑ 1991 6.000.000τν
    ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΙΤΗΡΩΝ ΕΛΛΑΔΑ 2003 4.000.000τν

    ΣΥΝΟΛΙΚΕΣ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΣΙΤΗΡΩΝ ΕΛΛΑΔΑ 1991 500.000τν
    ΣΥΝΟΛΙΚΕΣ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΣΙΤΗΡΩΝ ΕΛΛΑΔΑ 2003 2.500.000τν

    Αυτη την στιγμη δεν διαθετω στοιχεια μεταγενεστερα του 2003 αλλα δεν υπαρχει καμμια αμφιβολια οτι η κατασταση γινεται συνεχως χειροτερη, και θα γινει ακομα χειροτερη μετα το 2013.
    Και βεβαια το ιδιο φαινομενο το παρατηρουμε σχεδον σε ολα τα σημαντικα αγροτικα προιοντα.

    Και ενα γενικοτερο στοιχειο
    ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ 2002 -26.300.000.000ευ
    ΙΣΟΖΥΓΙΟ ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ 2008 -43.300.000.000ευ

    Και προφανως αυτο που δειχνουν οι αριθμοι δηλαδη η προιουσα αποδιαρθρωση του παραγωγικου ιστου δεν ειναι τυχαιο γεγονος αλλα αποτελεσμα του καταμερισμου που επιβαλλει η Ε.Ε. .
    Κλεινοντας συντομα αναρωτιεμαι ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΤΗΣ Ε.Ε. ?

    συντροφικα
    Αρης Παρασκευοπουλος

  7. Ο/Η pan λέει:

    ΣΥΡΙΖΑ : Restart με format ή backup;

    Ακόμη και η «από τα κάτω» ανασυγκρότηση, εκκινεί «από τα πάνω». Το αρχικό «κεντρικό όργανο» δεν μπορεί παρά να είναι προσωρινό. Αλλά με τι στόχο, και τι χρονοδιάγραμμα; Η δημοκρατική εκκίνηση εξ ορισμού θα οδηγήσει σε ψηφοφορίες και δημοψηφίσματα των μελών και των τοπικών και στη συγκρότηση κεντρικού οργάνου από εκλογική διαδικασία, είτε έμμεση αντιπροσώπευση των τοπικών σε πανελλαδική, είτε/και καθολικό δημοψήφισμα.
    Ποιος όμως πιστεύει ότι οι συνελεύσεις και τα δημοψηφίσματα δεν θα είναι μάχες χαρακωμάτων; Ποια τοπική θα λειτουργήσει ως τοπική και όχι ως επί μέρους μέτρημα κουκιών; Ποια συνιστώσα θα ψηφίσει οτιδήποτε άλλο από τον εαυτό της; Εγγραφές σφραγίδα, σταυροδοσία με λίστες, προκαθορισμένες συνεννοήσεις και καλώδια, και όλα τα συναφή, είναι κοινός καταναγκασμός για οποιαδήποτε αριστερή οργάνωση έχει μια αξιόλογη μαζικότητα, από τη μεταπολίτευση ως σήμερα. Ο ΣΥΝ έχει εκτεταμένη εμπειρία «αντιπροσωπευτικών» εκλογών, με την παρουσία επί μέρους τάσεων. Και είναι σαφές ότι αυτές οι διαδικασίες χαρακτηρίζονται από μεθοδεύσεις, αλλοιώσεις, αναποτελεσματικότητα, και αδυναμία υλοποίησης του «κόμμα των μελών». Γιατί να πετύχει η «συμμαχία του των μελών» ;
    Αυτά όλα δεν γίνονται από κακία των μοχθηρών, αλλά από αντανακλαστική μηχανιστική νοοτροπία σε όλα τα κόμματα και τις συμμαχίες, καθώς δεν έχει βρεθεί ο τρόπος αντικατάστασης του συγκεντρωτισμού, Ποιος άραγε οργανωμένος δεν το ξέρει; Και πως είναι δυνατόν να το αγνοεί; Ποιος πιστεύει στ’ αλήθεια ότι δεν θα (ξανα)ενταθούν αυτά και μάλιστα εις το τετράγωνο; Και ποιος δε θυμάται το παραμύθι του ψεύτη βοσκού;
    Ελπίδα για την υποχώρηση της μηχανιστικής λειτουργίας θα ήταν η συμμετοχή ευρύτερου κόσμου, κόσμου αδέσμευτου από τάσεις, συνιστώσες, παρέες και καθοδηγητές, Αυτό είναι βασική προϋπόθεση για οποιαδήποτε δημοκρατική ανασύνθεση και ξεπέρασμα των αγκυλώσεων. Αυτό όμως δεν θα γίνει ποτέ με τον τρόπο που κινούνται τα πράγματα, γιατί όλος αυτός ο και εργαζόμενος ή άνεργος κόσμος, δεν μπορεί να κάτσει για πολύ σε οργανώσεις και συνελεύσεις, όπου κατά βάση συμφωνοδιαφωνούν αυτάρεσκα γύρω από τις πολλές διαφορετικές λεπτομέρειες, οι ίδιοι και οι ίδιοι πρωταγωνιστές.
    Restart με Format…
    Μια δημοκρατική επανεκκίνηση απαιτεί πολύ πιο ριζοσπαστικές προβλέψεις για το άνοιγμα στον ευρύτερο κόσμο, και εκχώρηση κάθε εξουσίας στο νέο κόσμο, κόσμο που θα πρέπει να είναι περισσότερος από τους οργανωμένους στις συνιστώσες.
    Μια δημοκρατική επανεκκίνηση θα ασχοληθεί πρωταρχικά με την τοπική κοινωνικοοικονομική συγκρότηση και όχι με την διαύγαση των πολιτικών θέσων, στρατηγικών ή συγκυριακών. Μόνον έτσι θα αγκαλιαστεί από την κοινωνία και θα γίνει κοινωνία αντί για μηχανισμός.
    Λεπτομέρειες των προβλέψεων μπορούν να προταθούν πολλές. Το θέμα είναι όμως η απόφαση. Η λειτουργία των τοπικών και η από τα κάτω ανασυγκρότηση προϋποθέτει τη διάλυση των συνιστωσών, και την είσοδο τουλάχιστον ισάριθμων μη καθοδηγούμενων μελών. Και αυτό θα γίνει σίγουρα, μόλις oι οργανώσεις δώσουν τα χειροπιαστά δείγματα ότι είναι έτοιμες να αποδεχθούν ένα τέτοιο άνοιγμα, εκχωρώντας την κιβωτό της βεβαιότητάς τους.
    Αν δεν είναι έτοιμες οι συνιστώσες, ας αρκεστούν σε συγκεκριμένες συμφωνίες συνεργασίας με συχνά backup, και ας αφήσουν τις αφέλειες για τοπικές και πανελλαδικές.

  8. Ο/Η Ανδρικόπουλος Κώστας λέει:

    σύντροφοι συμφωνώ με το κείμενο. Μακάρι να το διασκευάζαμε σε κείμενο προκήρυξης και να το μοιράζαμε και στην απεργία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s