Με το κάρο η µε το τσιπ;

Posted: 26/02/2011 by ftanei_pia in Αριστερά, MME
Ετικέτες: , , ,

26 Φεβ 2011 

Ευχαριστούμε το blog   http://melodytravel.pblogs.gr/

Ας ξεκινήσουµε την επανάσταση από το µυαλό µας και τις πρακτικές µας

`

Από την εφ. ο δρόμος ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ 26/2/2011

Του Στέλιου Ελληνιάδη`

Αντιµνηµονιακές συσπειρώσεις

Σε τοπικό επίπεδο, ας προχωρήσουµε σε εσπευσµένη συγκρότηση κοινών αντιµνηµονιακών συσπειρώσεων σε επίπεδο βάσης, δηλαδή στις γειτονιές, τους χώρους εργασίας και τα πανεπιστήµια, στις πόλεις και τα χωριά. Ήδη σε πολλές γειτονιές των πόλεων έχουν αναπτύξει σηµαντική δράση οµάδες για την ακρίβεια, το περιβάλλον, τον πολιτισµό, την τοπική αυτοδιοίκηση κ.λπ. Αν συντονιστούν, αξιοποιηθεί η εµπειρία τους, διευρυνθεί η δραστηριότητά τους και προετοιµαστούν για µεγάλες αντιδράσεις των εργαζοµένων, θα παίξουν σηµαντικό ρόλο στην επιτυχή έκβαση της αντιµνηµονιακής εκστρατείας.

Αριστερή τηλεόραση

Ένα από τα βασικότερα προβλήµατα της Αριστεράς και του κινήµατος αφορά τη µαζική επικοινωνία και ενηµέρωση. Η Αριστερά είναι εξαρτημένη από τα αστικά ΜΜΕ, δηλαδή από την κυβερνητική ανοχή στα κρατικά µέσα και τη µεγαλοθυµία των εργολάβων ιδιοκτητών στα ιδιωτικά. Μπρος γκρεµός και πίσω ρέµα. Ο απολογισµός µέσα στα χρόνια είναι εντελως αρνητικός.

Η Αριστερά είτε δεν εµφανίζεται στα ΜΜΕ, είτε εµφανίζεται τηλεγραφικά και συνήθως τρώγοντας χτυπήµατα κάτω από τη µέση. Λυτό δεν επιδιορθώνεται από µια µικρή οµάδα στελεχών, που έχει προνοµιακή µεταχείριση στα τηλεπαράθυρα και τα τοκ σόου.

Περισσότερο ωφεληµενα είναι τα µέλη αυτής της κλειστής οµάδας που αποκτούν προβάδισµα στις εκλογικές αναµετρήσεις παρά η Αριστερά σαν κίνηµα. Τα εκλογικά αποτελέσµατα επιβεβαιώνουν χειροπιαστά τη διαπίστωση ότι και οι αριστεροί ψηφοφόροι δεν µένουν ανεπηρέαστοι από το σταρ σύστεµ.

Επίσης, το καθεστώς που επικρατεί στα ΜΜΕ επιβάλλει τους τρόπους έκφρασης, επιλέγει τη θεµατολογία και καθορίζει το πλαίσιο του πολιτικού λόγου. Εκουσίως ή ακουσίως οι τηλεβοώντες αριστεροί προσαρµόζουν τα λεγόµενά τους στο τερεν που ορίζουν ο Καµπουράκης, η Τρέµη, ο Παπαδάκης και οι λοιποί.

Στις σηµαντικότερες στιγµές του κινήµατος, Π.χ. Δεκέµβρης 2008, η Αριστερά καταπλακώθηκε από τη λάσπη των καναλαρχών, αναπολόγητη. Οι τεράστιες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις προβάλλονται απαξιωτικά µέσα από παραµορφωτικές σκηνές πυρπόλησης κάδων σκουπιδιών και πετροπόλεµου µε την αστυνοµία. Και ούτω καθεξής … Και βεβαίως, είναι αυτονόητο ότι, παρ’ όλες τις φιλότιµες προσπάθειες, τα επικοινωνιακά µέσα της Αριστεράς παραµένουν εσωτερικής καύσης και κατανάλωσης.

Γιατί λοιπόν, αφού αυτά είναι γνωστά και κατανοητά απ’ όλους, η Αριστερά δεν πήρε τα αντίµετρα της; Στην εποχή της υψηλής επικοινωνιακής τεχνολογίας, η Αριστερά πρέπει να ξεκολλήσει από την κόλλα και το πινέλο. Οι αφίσες αποτελούν το άλλοθι επικοινωνίας της Αριστεράς. Εµείς αγωνιζόµαστε µε νεροπίστολα κι αυτοί µε λέιζερ!

Πιστεύω ότι και τώρα µπορούµε να παρέµβουµε αποφασιστικά και δυνατά δηµιουργώντας το δικό µας τηλεοπτικό κανάλι! Κατ’ αρχήν, µε εµβέλεια στην Αττική, όπου κατοικεί ο µισός πληθυσµός της χώρας και αποτελεί το κέντρο λήψης των αποφάσεων. Τώρα! Από αύριο, να συσταθεί µια οµάδα ειδικών, που θα υλοποιήσει το σχέδιο στηριγµένη απ’ όλους και για λογαριασµό όλων.

Ένα παναριστερό κανάλι µε εκποµπές πολιτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές. Χρήσιµο είναι και το διαδικτυακό, αλλά είναι πολύ λίγο σε σύγκριση µε την τηλεόραση στο σαλόνι.

Έχω προτείνει σε πολλά στελέχη τη δηµιουργία τηλεοπτικού σταθµού της Αριστεράς, αλλά απ’ όλους έχω εισπράξει αρνητικές και αμήxανες απαντήσεις. Οι περισσότεροι ισχυρίζονται ότι είναι δύσκολο έως ανέφικτο το εγχείρηµα λόγω κόστους. Αυτό, όταν δεν αποτελεί υπεκφυγή, εκδηλώνει άγνοια.

Μισοαστεία µισοσοβαρά, αντιτείνω ότι αν ο βαθµός δυσκολίας είναι το µοναδικό κριτήριο για την επιλογή µιας απόφασης ή µιας δράσης, οι συνομιλητές µου θεωρούν ευκολότερο να ανατρέψουν την κυβέρνηση και να κυβερνήσουν από το να στήσουν ένα τηλεοπτικό σταθµό!

Τους επισηµαίνω δε ότι, στην Ελλάδα λειτουργούν επαρχιακά ιδιωτικά κανάλια, δηµοτικά κανάλια, τσοντάδικα και λοιπά, µε χαρακτηριστικότερο το παράδειγµα του Λεβέντη, που παρ’ όλη τη γελοιότητά του πήγαινε καλύτερα εκλογικά από πολλές αριστερές οργανώσεις που φτύνουν αίµα για πολύ λιγότερες ψήφους!

Και από προσωπική εµπειρία, την εποχή που κάναµε εκποµπές στο Σeveη, ο Μάνος Στεφανίδης, ο Δηµήτρης Χατζησωκράτης κι εγώ, χωρίς αµοιβή, ο σταθµός λειτουργούσε και έκανε δικές του παραγωγές µε προσωπικό δέκα ατόµων, εκπέμποντας από ένα διαµέρισµα που ήταν στούντιο και γραφεία, στα Εξάρχεια.

Ναι, χρειαζόµαστε επειγόντως ένα τηλεοπτικό κανάλι, που θα διευθύνεται από µια ανεξάρτητη οµάδα ανθρώπων της Αριστεράς, για να µπούµε κι εµείς µε το δικό µας λόγο και το δικό µας πολιτισµό στα σπίτια των ανθρώπων, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία ούτε εφηµερίδες διαβάζουν ούτε ενημερώνονται από το διαδίκτυο. Για να απεξαρτηθούμε από τον Πρετεντέρη και να μεταφέρουμε το λόγο μας χωρίς λογοκριτές και διαμεσολαβητές στον υφιστάμενο πλύση εγκεφάλου πολίτη.

Διαδικτυακή δηµοκρατική

ενηµέρωση

Γιατί η Αριστερά δεν έχει στήσει ένα διαδικτυακό τόπο, καλύτερο από το iηdyπτedia; Δεν έχει νέους που κατέχουν τη νέα τεχνολογίες; Δεν έχει γραφιάδες; Δεν έχει ένα οργανωμένο δίκτυο μελών, φίλων, συμπαθούντων σε όλη τη χώρα που θα τροφοδοτούσε με τοπικές ειδήσεις, άμεσα και με λεπτομέρειες; Που θα σχολίαζε τα πάντα και θα ενημέρωνε ακαριαία για όλα τα πρωτεύοντα και δευτερεύοντα θέματα;

Πληροφόρηση υπάρχει στο διαδίκτυο, αλλά κολυμπάς μέσα σε ένα ωκεανό. Υπάρχουν και καλοί ιστότοποι διαφόρων ειδών, από ομάδες ή άτομα, αλλά δεν καλύπτουν όλο το φάσμα της πολιτικής και του πολιτισμού. Εμείς, χρειαζόμαστε ένα δίκτυο πολύ καλά οργανωμένο και πολύ καλά ενημερωμένο που θα λειτουργεί δημοκρατικά και διαδραστικά σε εικοσιτετράωρη βάση. Κι αυτό, με τις σημερινές τεχνολογικές δυνατότητες, δεν είναι τόσο δύσκολο.

Πανελλαδική εφημερίδα

Μήπως χρειαζόμαστε και μια free-press εφημερίδα, που θα τη μοιράζουμε δωρεάν σε όλη την Ελλάδα, π. χ. σε διακόσιες χιλιάδες αντίτυπα, μία φορά το μήνα (στην αρχή); Μια αριστερή εφημερίδα, ευανάγνωστη, πολύµορφη, ενωτική και αγωνιστική; Για να γνωστοποιούµε την κριτική µας στο σύστηµα, να προβάλλουµε τις ουτοπίες µας και να αναδεικνύουµε τους πιο δηµιουργικούς µας ανθρώπους;

Μια τέτοια εφηµερίδα, γραµµένη από εθελοντές γραφιάδες και µε ανταποκριτές σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, δεν χρειάζεται ούτε πωλητές ούτε πρακτορεία. Τοποθετείται σε θήκες έξω από σταθµούς, αφετηρίες κ.λπ. και φεύγει µόνη της. Ένας άνθρωπος σε κάθε δήµο ή διαµέρισµα, θα την τοποθετεί µια φορά το µήνα, ή (αργότερα) µια φορά την εβδοµάδα, σε πέντε σηµεία. Τόσο απλό είναι.

Όσο για τις εφημερίδες που βγάζουν οι αριστεροί φορείς, δεν πρέπει να ανησυχούν οι κοµµατικοί. Είναι χρήσιµες για τα µέλη των οργανώσεων που έχουν ανάγκη από µια πιο ειδική ενηµέρωση, είναι χρήσιµες για την πολυφωνία στο κίνηµα και είναι χρήσιµες για την αυτονοµία των τάσεων µέσα στην ενωτική προσπάθεια. Αλλά µε κυκλοφορίες από 1600 έως 4000 φύλλα εβδοµαδιαίως, οι εφηµερίδες της Αριστεράς, οι οποίες είναι σε γενικές γραµµές καλογραµµένες και µε ενδιαφέρουσα ύλη, σίγουρα δεν φτάνουν παραέξω.

Κρατούν σε συνοχή και εγρήγορση ένα µειοψηφικό αλλά ακτιβιστικό κοµµάτι της κοινωνίας, που έχει κι αυτό µεγάλη ανάγκη από εναλλακτική ειδησεογραφική και διανοητική τροφοδοσία, αλλά, αυτές οι εφημερίδες, φαίνεται ότι από τη φύση τους ή από τις εγγενείς δυσκολίες τους, δεν μπορούν να ανοίξουν τις φλέβες του ευρύτερου κοινωνικού σώματος και να μπουν στο αίμα του.

Αντιµνηµονιακή «κυβέρνηση»

Τέλος, (προς το παρόν), σε πανελλαδικό επίπεδο, η Αριστερά πρέπει να πάρει την τολμηρή πρωτοβουλία για την ανάδειξη μιας αντιμνημονιακής «κυβέρνησηω (η κατάλληλη ονομασία θα βρεθεί), με ανοιχτή δημόσια ψηφοφορία, χωρίς ταυτότητες μελών, και με υποψήφιους που θα προταθούν από οποιονδήποτε πολίτη θέλει να συμμετέχει στον κοινό αγώνα. Δηλαδή, να κληθούν οι πολίτες όλης της χώρας, να προτείνουν υποψηφίους; και να εκλέξουν αυτούς που θέλουν να τους εκπροσωπούν στον αντιμνημονιακό αγώνα. Όχι καπελώματα, όχι βούδες, όχι κομματοκρατία. Ολοι ίσοι. Τα κόμματα και οι οργανώσεις δεν καταργούνται, αλλά αλλάζει ο ρόλος τους και βρίσκονται, πριν το καταλάβουν καλά-καλά, μέσα σ’ ένα πλατύ κίνημα που ούτε στο καλύτερο όνειρό τους δεν έχουν φανταστεί!

Γιατί, αν μ’ αυτή τη διαδικασία, κάποια καλά «μυαλά» από πολύ διαφορετικούς χώρους εκλέγονταν από δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες για να μπουν επικεφαλής και να συντονίσουν τις επερχόμενες λαϊκές κινητοποιήσεις για την ανατροπή του μνημονίου και των συν αυτώ, καταστρώνοντας ταυτόχρονα πλάνα για την επόµενη µέρα, η ενότητα στην πράξη θα ήταν γεγονός και η δύναµη του κινήματος (και όχι υποχρεωτικά των κοµµάτων/οργανώσεων) θα γινόταν θερµοπυρηνική!

Μπορούµε;

Ναι, µπορούµε!

Θα µου πείτε, έχει η Αριστερά τόσες δυνάµεις για να κάνει τόσα πολλά πράγµατα ταυτόχρονες Ναι, έχει! Έχει και τις σπαταλάει σε πεπαλαιωµένα και αναχρονιστικά «προγράµµατα». Έχει σπουδαίους ανθρώπους και τους σέρνει µε το κάρο! Άσε που η αξιοποίηση των σύγχρονων µορφών επικοινωνίας και δράσης, θα προσελκύσει πολλού; που είναι σε αναµονή κάτι καλύτερου από την υπαρκτή Αριστερά. Δεν λέω να εγκαταλείψουµε τα παλιά µέσα, αλλά να συνειδητοποιήσουµε ότι δεν επαρκούν ή ότι µερικά έχουν ξεπεραστεί οριστικά. Μερικά διατηρούν ακόµα την αξία τους, και είναι χρήσιµα σαν παράλληλο δίκτυο, χειρoνακτικό, γιατί και η τεχνολογία έχει τα όρια της, και -το πιο σοβαρό- ελέγχεται και ενίοτε µπλοκάρεται από πολυεθνικές και κρατικούς µηχανισµούς.

Η Αριστερά χρειάζεται στο προσκήνιο ανθρώπους που βλέπουνε τη µεγαλύτερη εικόνα. Που δεν βολεύτηκαν ή εγκλωβίστηκαν στη νοοτροπία της µικρής εικόνας και του µικροµάγαζου. Και τα λεφτά φτάνoυνε, αν σκεφτεί κανείς ότι ένα μεγάλο μέρος των διαθέσιμων πόρων ξοδεύεται σε αντιπαραγωγικές πρακτικές, σαν κληρονομικό αμάρτημα.

Χρειαζόμαστε επειγόντως καινούρια μυαλά (δεκτά και τα ανακαινισμένα), σύγχρονα μέσα, νέες προτεραιότητες, ανασύνταξη δυνάμεων, ανακατανομή ενεργειών, διαφορετική επικέντρωση. Δεν είναι πανάκεια οι αρχαϊκές διαδηλώσεις, με πανό από την αποθήκη και ντουντούκες σε άδειους δρόμους και κλειστά μαγαζιά. Για να ακούμε τους εαυτούς μας. Εντάξει, στέλνουμε μηνύματα παραέξω, αλλά κι αυτά ελλείψει άλλων μέσων συχνά φτάνουν τεθλασμένα και εξασθενημένα.

Οι άλλοι μάς πολεμούν με υπερσύγχρονα εργαλεία κι εμείς τους αντιπαλεύουμε με εργαλεία από την εποχή του χαλκού. Δικαιολογημένα, πολλοί άνθρωποι, ίσως εκατομμύρια, μας βλέπουν σαν καλούς, αφοσιωμένους, ανιδιοτελείς και πιστούς, αλλά και ολίγον νεάντερταλ κομμουνιστές!

Ας πετάξουμε, λοιπόν, τις προβιές και τα ρόπαλα, κρατώντας μόνο τις πανανθρώπινες ιδέες και την αγωνιστικότητά μας.

Υ.Γ.  Όλα τα παραπάνω προορίζονταν να συμπεριληφθούν στο αφήγημα πολιτικής φαντασίας για την  αριστερά του µέλλovroς, που δημοσιεύεται σε άτακτες συνέχειες στο περίπτερο ιδεών, αλλά η ανησυχία για το παρόν, µε την αυξανόμενη καθεστωτική επιθετικότητα, αγριότητα και βία, επικαιροποιεί τα µελλούµεvα. Όλο δε, είναι υπό συζήτηση, συμπλήρωση και αναθεώρηση.

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η pan λέει:

    «Μισοαστεία µισοσοβαρά, αντιτείνω ότι αν ο βαθµός δυσκολίας είναι το µοναδικό κριτήριο για την επιλογή µιας απόφασης ή µιας δράσης, οι συνομιλητές µου θεωρούν ευκολότερο να ανατρέψουν την κυβέρνηση και να κυβερνήσουν από το να στήσουν ένα τηλεοπτικό σταθµό!»
    «Θα µου πείτε, έχει η Αριστερά τόσες δυνάµεις για να κάνει τόσα πολλά πράγµατα ταυτόχρονες Ναι, έχει! Έχει και τις σπαταλάει σε πεπαλαιωµένα και αναχρονιστικά «προγράµµατα». Έχει σπουδαίους ανθρώπους και τους σέρνει µε το κάρο»

    respect!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s