Ο σύντροφος Αλόνσο Κιχάνο και η αλήθεια του… Δωρόθεου Αρόγκνο

Posted: 07/03/2011 by keratsiniwths in Παρεμβάσεις, Uncategorized

Είναι μέσα της δεκαετίας του 2000, κάπου στην Ισπανία. Ο Αλόνσο Κιχάνο, αριστερός από αστική οικογένεια, ανοίγει τα φτερά του. ‘Εγινε πιά 35 χρονών, ολοκλήρωσε την θεωρητική του κατάρτιση, αφού διάβασε 2 φορές το κεφάλαιο του Μάρξ και από μία τα άπαντα του Λένιν, του Ένγκελς και του Μάο. Έχει πάντα στην εσωτερική τσέπη του μπουφάν του το κουμμουνιστικό μανιφέστο … και στην τσεπη του παντελονιού το κόκκινο βιβλιαράκι του Μάο Τσετούνγκ. Δίπλα του πάντα πιστός σύντροφος ο φίλος του, Δωρόθεος Αρόγκνο γόνος μικροαστικής μεξικανικής οικογένειας με έντονα αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστηκά αφού δεν άφηνε τίποτα να πάει χαμένο αρκει να ήταν σε κατοχή αστού. Συναντήθηκαν κάτω από περίεργες συνθήκες αλλά σύντομα κατάλαβαν ότι δεν μπορεί να ζήσει ο ένας δίχως τον άλλο και τελικά έγιναν φίλοι και αποφάσισαν μαζί να μάθουν τον κόσμο και τα κινήματα. Σε ένα ταξίδι με τις μοτοσυκλέτες τους. Ο δρόμος τους έφερε στη Ελλάδα.

1η Στάση, Ιουλιανού και Πατησιων

Πορεία – συλλαλητήριο για τα μέτρα της «ελληνικής κυβέρνησης», έχουν «χωθεί» σε ένα μπλόκ διαδηλωτών και συμμετέχουν και αυτοί με τις δικές τους δυνάμεις, ώσπου τους επιτίθονται τα ΜΑΤ με δακρυγόνα, χημικά και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Παρά τον παλμό και το πάθος, το μπλόκ διαλύεται και κάποιοι συλλαμβάνονται. Αργότερα, συζητούν. Ο Αλόνσο συνεπαρμένος από την ένταση και την πάλη εξάρει την αγωνιστικότητα των διαδηλωτών και κατηγορεί την αστυνομία για την επίθεση. Ο Δωρόθεος, παρότι φίλος με τον Αλόνσο σχεδόν ποτέ δεν συμφωνούσε μαζί του και πάντα έβλεπε άλλα πράγματα, ο Δωρόθεος του απαντάει λοιπόν: το πρόβλημα δεν είναι η αστυνομία που κάνει την δουλειά της αλλά και ούτε προφανώς οι παθιασμένοι διαδηλωτές. Το πρόβλημα είναι ότι ποτέ δεν είπε κανένας ότι όταν ο ένας από τους δύο χρησιμοποιεί όπλα τότε έχουμε πόλεμο. Και στο πόλεμο πρέπει να ακολουθούμε κανόνες εμπλοκής. Το πρόβλημα είναι ότι ποτέ δεν είδαμε τους ανώνυμους – μικρούς διαδηλωτές σαν πολύτιμες μονάδες ενός ιδιότυπου πολέμου αλλά τους βλέπουμε κυρίως σαν στρατιώτες αναλώσιμους. Θέλουν όλοι εκπαίδευση! Ο Αλόνσο παρατήρησε ότι αυτό ήταν παλιό δίλημμα στις τάξεις της αριστεράς και πως δεν είχε πρακτική απάντηση, αλλά το σημαντικά ήταν, ότι ήταν από τις λίγες φορές που οι δυό τους φάνηκε να συμφωνούν σε κάτι ακόμα και αν δεν το παραδέχτηκαν.

2η Στάση, Πλάκα

Ο Αλόνσο και ο Δωρόθεος πίνουν καφέ σε ένα γραφικό καφενεδάκι στην Πλάκα διαβάζοντας το Ελληνικό παράρτημα της El Pais που αναφέρεται στην σύγχρονη ελληνική επικαιρότητα, με ειδικό αφιέρωμα στην ελληνική αριστερά.
Στον Δωρόθεο έκαναν μεγάλη εντύπωση οι αναφορές σε ηγετικά πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στο ελληνικό κίνημα τα περασμένα 90 χρόνια και ειδικά στα χρόνια από το 1973 και μετά και του φαινόταν κάπως περίεργο το γεγονός ότι παρά την παραγωγή στελεχών που προέκυψε, δεν υπήρχε αξιόλογο κίνημα στην Ελλάδα. Ο Αλόνσο – που κυρίως λόγω θεωρητικής παιδείας έβλεπε και πίσω από τα γράμματα! – του απάντησε ότι σε αυτές τις περιπτώσεις η κύρια ευθύνη δεν είναι στους  ηγέτες που καταχράστηκαν την εξουσία τους και κατάπνιξαν κάθε διαφορετική φωνή αλλά και ούτε στους αριστερούς που έκατσαν σπίτια τους. Η κύρια ευθύνη είπε ο Αλόνσο ήταν στους διανοούμενους της αριστεράς που για χρόνια αναλώθηκαν στο να αναλύουν τους θεωρητικούς, δημιουργώντας κινήματα και ρεύματα ιδεολογικά και άφησαν χρόνο στους καπιταλιστές να αντιστρέψουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των αριστερών, να διαβάσουν δηλαδή την αριστερή φιλοσοφία και να πατήσουν πάνω στις αδυναμίες της για να διαλύσουν κάθε αντίσταση και αντίδραση. Του Δωρόθεου δεν του πολυάρεσε αυτή η απάντηση αλλά αφου δυσκολευόταν να την καταλάβει κιόλας την άφησε να περάσει αν πασάν, ανταπαντώντας με ένα τσιτάτο!
Ο Αλόνσο σκέφτηκε ότι τελικά είχε δίκιο και πως αν αργούσε κι άλλο να «εκπαιδεύσει» ιδεολογικά και πολιτικά τον Δορόθεο, ήταν ιστορικά βέβαιο πως κάποια στιγμή θα συνέχιζε το ταξίδι μόνος του.

3η Στάση, Διονυσίου Αεροπαγίτου

Από τότε που ήρθαν στην Αθήνα, η αγαπημένη βόλτα του Αλόνσο ήταν από το Θησείο μέχρι του Μακρυγιάννη μέσα από τη αρχαία αγορά της Αθήνας. Τον έκανε να νοίωθει υπερηφάνια που περπατούσε στην ίδια διαδρομή που πολιτευόταν ο Περικλής, παρά το γεγονός ότι τον θεωρούσε ιμπεριαλιστή. Αφου λοιπόν είχε αποφασίσει να «εκπαιδεύσει» τον Δωρόθεο, άρχισε να του αναπτύσει την θεωρία περί διαλεκτικού υλισμού και άλλα τέτοια περισσότερο φιλοσοφικά παρά πρακτικά ζητήματα, που στο «φτωχό» μυαλό του Δωρόθεου φαίνονταν ακαταλαβίστικα και άχρηστα μπροστά στο σοβαρό καθήκον του να αλλάξει τον κόσμο, τις δομές και τις σχέσεις των ανθρώπων.
Ο Αλόνσο τον επέπληξε συντροφικά διότι θεωρούσε απαραίτητο να γνωρίσει ο Δωρόθεος την φιλοσοφική διάσταση της ιδεολογίας και να του δώσει την δυνατότητα να ελέγχει και να κρίνει τις αποφάσεις του και την θεωρία. Κάτι που το θεωρούσε υποχρέωση του κάθε αριστερού.
Ο Δωρόθεος, που στην πραγματικότητα είχε αντιληφθεί πλήρως την δυσκολία του να κατανοήσει πράγματα που θα έπρεπε να τα είχε μάθει από τα 20 του και τώρα δεν προλάβαινε γιατί είχε ήδη άλλες ασχολίες, του απάντησε ενοχλημένος πως ένας κοινός τους φίλος από την Αργεντινή που είχαν συναντήσει στην Κούβα, σε παρεμφερή κουβέντα είχε απαντήσει στον Αλόνσο ότι χρέος μας είναι όταν βλέπουμε, ότι κάποιος είναι μπερδεμένος με αυτά που του λέμε να του τα ξεμπερδεύουμε !

4η Στάση, Τύμβος Θερμοπυλών

Η κουβέντα είχε αρχίσει να ανάβει. Ήταν από τις λίγες φορές που ο Αλόνσο και ο Δωρόθεος διαφωνούσαν τόσο έντονα. Ο Αλόνσο που είχε μία σχετική εμπειρία από κομματικούς μηχανισμούς και ισορροπίες, πίστευε πάντα ότι υπήρχαν άνθρωποι που παρά το καλό χαρακτήρα τους, από τις αδυναμίες τους δημιουργούσαν προβλήματα στα κινήματα και στα κόμματα και πάντα πίστευε ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν προσωπικότητες με ελλείματα που θα έπρεπε να βοηθηθούν και να αντιμετωπιστούν με επιείκια. Στα αυτιά του Δωρόθεου αυτό, ακουγόταν σαν επικίνδυνη άποψη γιατί στην κινηματική του διαδρομή είχε γνωρίσει ανθρώπους που ήταν ικανοί να κάνουν τα πάντα προκειμένου να ανελιχθούν στην κομματική ιεραρχία και μπορούσαν, ποτέ από αμέλεια,  αλλά κυρίως από φιλοδοξία και ματαιοδοξία, να διαλύσουν μία ολόκληρη οργάνωση ή ένα κίνημα μόνο και μόνο για να αποκτήσουν αυτά που φαντάζονταν.
Ο Αλόνσο εξήγησε στον Δωρόθεο για το πείραμα του Στάνφορντ και πως ακόμα και οι καλοί άνθρωποι κάτω από δύσκολες ή ακραίες συνθήκες μπορούν να γίνουν κακοί άνθρωποι, εκμεταλευτές, βασανιστές και οτιδήποτε άλλο κακό, και ότι εμείς που γνωρίζουμε αυτή την αδυναμία των ανθρώπων, πρέπει να μάθουμε να την συγχωρούμε και να την διαχειριζόμαστε. Ο Δωρόθεος του απάντησε ότι όλα αυτά τα θεωρητικά είναι ωραία για αυτούς που κάθονται στα γραφεία τους και αναπτύσουν θεωρίες, και πως δεν καταλάβαινε πως γίνεται αριστεροί άνθρωποι που οραματίζονται μια αταξική κοινωνία να έχουν αρχηγικές ή προσωπικές φιλοδοξίες. Και πως στο κάτω – κάτω ας πήγαινε ο Αλόνσο στην Σπάρτη να εξηγήσει στον γιό και στη γυναίκα του Λεωνίδα πως ο Εφιάλτης ήταν τελικά καλός άνθρωπος αλλά χρειαζότανε ψυχολογική και ψυχιατρική υποστήριξη.


5η Στάση στην πλατεία Ελευθερίας

Στον Αλόνσο είχε κάνει εντύπωση η αφοσίωση του Δωρόθεου που παρότι σχεδόν πάντα διαφωνούσαν, τον στήριζε και τον αποδεχόταν πολλές φορές και με προσωπικό κόστος. Ακόμα και τότε που είχαν γνωρίσει μία μελαχροινή καλονή από τον Πειραιά, ο Δωρόθεος έκανε » πίσω» προς χάριν του φίλου του. Αυτή του την απορία ο Αλόνσο την διατύπωσε στον σύντροφό του και πραγματικά εξεπλάγην από την σοφία του βιωματικού και ημιμαθούς Δωρόθεου. Ο Δωρόθεος λοιπόν του απάντησε ότι δεν κατανοεί την αδυναμία των ανθρώπων και κυρίως των αριστερών που δογματικά, ιδεολογικά και πολιτικά επικαλούνται την κατάργηση της ιδιοκτησίας και που έχουν κάνει σκοπό της ζωής τους την ελευθέρωση των ανθρώπων από τα δεσμά τους, να υποτάσσονται και να παραδίδονται σχεδόν αμαχητί στο αντίθετο φύλλο, να παραχωρούν όλο τους το είναι και να σκλαβώνονται κυριολεκτικά. Ο Αλόνσο του απάντησε ότι ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να ανήκει κάπου, έχει την ανάγκη της προστασιάς, της στέγης, της εστίας και πως υπό αυτή την έννοια είναι απολύτως λογικό να υποτάσσονται στο άλλο φύλλο για να καλύψουν την ανάγκη της συλλογικότητας και της συντροφικότητας. Ο Δωρόθεος που είχε από καιρό καταλάβει ότι δεν είναι εύκολο να τα βγάλει πέρα με τον Αλόνσο αλλά που είχε και παντρεμένους φίλους, του απάντησε ότι δεν παύει να είναι άδικο για κάποιον να τσακώνεται κάθε μέρα με την γυνάικα του για την ώρα που γύρισε, για το που πέταξε τις κάλτσες και για το αν έβαλε το πουκάμισο στα άπλυτα ή όχι. Θα ήταν σύμφωνος είπε, στην λογική της «υποταγής» μόνο αν η γυναίκα του δεν του έκανε λόγο για τις κάλτσες στο σαλόνι πολλώ δε μάλλον όταν και η ίδια αφήνει τις δικές της στην κουζίνα. Ο Αλόνσο του απάντησε ότι το πρόβλημα έτσι όπως το περιγράφει είναι κυρίως θέμα ανθρώπων και δεν πολυδιαφωνεί με αυτή την προσέγγιση, ενθουσιασμένος μάλιστα που για πρώτη φορά έδειχνε να συμφωνούν σε κάτι. Ο Δωρόθεος όμως του απάντησε πως ήταν μάλλον περισσότερο θέμα θεσμών και ερμηνείας τους!

6η Στάση απάντηση στο e-mail

Ο Αλόνσο κυριολεκτικά βγάζει καπνούς από τα αυτιά από την στάση του Δωρόθεου που δεν δείχνει την συνήθη αποδοχή και κατανόηση στα προβλήματα του Αλόνσο. Ο Αλόνσο δεχόταν συνεχείς φραστικές – και όχι μόνο- επιθέσεις μέσω e-mail, από μία παλιότερη σχέση του που τον αντιμετώπιζε με απαξία, αρνητισμό και επιθετικότητα ενώ εκείνος, με ιώβια υπομονή υπέμενε αυτή την συμπεριφορά χωρίς να αντιδρά σε βαθμό που κάποιες φορές την προκαλούσε κιόλας. Ο Δωρόθεος θεωρούσε ότι κανένας δεν αξίζει αυτή την συμπεριφορά,ιδίως όταν γνώριζε πολύ καλά και τις καλές προθέσεις του Αλόνσο αλλά κυρίως την αυτοκριτική που είχε κάνει και που ήταν εξαντλητική και αδησώπητη. Η απάντηση του Αλόνσο ήταν ότι εφόσον είχε κάνει και αυτός λάθος και ενδεχομένος να την πλήγωσε, τότε θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να αποδείξει ότι είχε κατανοήσει το λάθος του και αυτός ήταν ένας τρόπος. Να προσπαθεί δηλαδή να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις εκείνες που θα του έδιναν την δυνατότητα να απολογηθεί και να εξηγήσει και επίσης ότι παρά την «κακή» διαγωγή που είχε δείξει το τελευταίο διάστημα, η γνώμη του γι’αυτήν εξακολουθούσε να είναι θετική. Αυτός ήταν κυρίως ο λόγος που έκανε τον Δωρόθεο έξαλλο. Όχι γιατί απαραίτητα ο Αλόνσο είχε άδικο αλλά γιατί θεωρούσε ότι οι Άνθρωποι πρέπει να μπορούν να καταλαβαίνουν και να συγχωρούν αλλά και να αντιμετωπίζουν τους άλλους ισότιμα και με σεβασμό. Και πως στο κάτω κάτω – κάτω αφού εκείνη δεν μπορούσε να το αποδεχτεί, ίσως και να μην έκανε για εκείνον. Ο Αλόνσο του απάντησε ότι οι ψυχές των ανθρώπουν έχουν μηχανισμούς αυτο-ίασης που θα πρέπει να τους σεβόμαστε και να τους κατανοούμε και ο Δωρόθεος του είπε πως αν πραγματικά πιστεύει πως έκανε λάθος, πρέπει να αλλάξει τακτική, να το πεί και να πάψει να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούσε πρίν. Γιατί μόνο έτσι θα καταλάβει και εκείνη αλλά και ο ίδιος ότι πραγματικά κατανόησε το λάθος του και αποφάσισε να το διορθώσει. Ο Αλόνσο έβγαλε από την τσάντα του το κόκκινο σημειωματάριό του και διάβασε στον Δωρόθεο, μία από τις αγαπημένες φράσεις που άκουσε κάποτε:

«Τα γεγονότα είναι πεισματάρικα πράγματα…
πρέπει πάντα να λέμε στους εργάτες την αλήθεια»


.. και συμφώνησαν για πρώτη φορά ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.

σημ. Αλόνσο Κιχάνο ήταν το όνομα του Δον Κιχώτη από το ομόνυμο έργο του Θερβάντες και Δωρόθεος Αρόγκνο το πραγματικό όνομα του Μεξικάνου επαναστάτη Παντζο Βίλλα.

Μπάμπης Χριστακόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s