Η ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ1 (και μια σημείωση για την σχέση της δημοκρατίας με την Ε.Ε.)

Posted: 02/04/2011 by Β.Χ. in ΜΕΤΩΠΟ
Ετικέτες:

Η πραγματική πορεία του Μετώπου Ανατροπής και Αλληλεγγύης ανοίγει ουσιαστικά με την Πανελλαδική του Συνάντηση. Καθώς η ιστορία, στην πατρίδα μας, τρέχει με εξωφρενική ταχύτητα, οι βολονταριστικές, αλλά ουσιαστικές τοποθετήσεις του Μετώπου προ μερικών μηνών, είναι ήδη ίσως ξεπερασμένες.

Το κοινωνικό σκηνικό όμως, καθορίζεται, από την τάση της αύξουσας συνείδησης, του αδιεξόδου της μνημονιακής πολιτικής. Η κατάρρευση της οικονομίας χωρίς ουσιαστικές ελπίδες ανάκαμψης, το ανεξέλεγκτο χρέος, η αποδόμηση του κοινωνικού κράτους, η εφιαλτική ανεργία, η μετανάστευση, εξαντλούν το πολιτικό σύστημα και ο θυμός αντικαθιστά το αρχικό σόκ. Εν τω μεταξύ ο ολοκληρωτισμός2 βαθαίνει μέσα στην Ε.Ε., ενώ από την Ελλάδα και τον λαό της, αφαιρείται κάθε δικαίωμα να αποφασίζει για την τύχη του. H κοινοβουλευτική δημοκρατία καταργείται, το Ελληνικό Σύνταγμα καταλύεται, η χώρα μετατρέπεται σε αποικία του Βερολίνου. Αναζητείται η εναλλακτική πολιτική λύση, στην σημερινή πορεία προς την άβυσσο. Το κοινωνικό αυτί είναι ανοικτό, ακόμη και σε «ανορθολογικές» απαντήσεις, η τουλάχιστον σε απαντήσεις αντίθετες με το μέχρι σήμερα κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο ρεύμα.

Αναζητούνται οι πολιτικές αιχμές που θα διαμορφώσουν μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία, που θα βγάλει την ελληνική κοινωνία από την κρίση και που φυσικά συνεπάγονται, μια πρόταση για μια οικονομία με πλήρη απασχόληση, που θα αφήνει ανοικτό το ζήτημα των κοινωνικών πειραματισμών. Ακόμη, δεν έχει γίνει βέβαια κατανοητό-ούτε στο σύνολο της αριστεράς-, ότι ένα εναλλακτικό οικονομικό σχέδιο ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό (ακόμη και αυτό που προβλέπει απλώς καπιταλισμό με κοινωνικό κράτος), ιδίως σε ημιπεριφερειακές χώρες σαν την Ελλάδα, φέρει ως αναγκαία συνθήκη, την κατασκευή φραγμών, στην ελεύθερη κίνηση των εμπορευμάτων, των κεφαλαίων, και την άρση των γενικών κανόνων της ελευθερίας του εμπορίου και του ανταγωνισμού. Ουσιαστικά οποιαδήποτε νικηφόρα μάχη της εργασίας, ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, στην πατρίδα μας, προϋποθέτει έξοδο από το σύστημα ευρώ-Ε.Ε. .

Δυστυχώς η πολιτική κατάσταση του αντιμνημονιακού πολιτικού μπλοκ, δεν του επιτρέπει προς το παρόν, να μπορεί να εκφράσει με ουσιαστικό τρόπο μια τέτοια πολιτική ιδέα. Ούτε καν έστω και μονομερώς, στο ζήτημα του χρέους, δεν μπορεί να απαντήσει. ΚΚΕ και «πλειοψηφία» του ΣΥΝ, παραπέμπουν στην Δευτέρα παρουσία, είτε του (αν)υπαρκτού, είτε της αόριστης ευρωπαϊκής λύσης (;!). Στο ΠΑΣΟΚ δεν έγινε μαζική διάσπαση, η Σπίθα είναι ένας άγνωστος χ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που καταθέτει μια ουσιαστική πρόταση, την τραυματίζει συγχρόνως, κάτω από το άγχος της άμεσης αντικαπιταλιστικής απάντησης. Οι παραπάνω πολιτικές και ιδεολογικές αδυναμίες, καθιστούν τον στόχο του Μετώπου μια μεγάλη Οδύσσεια.

Το Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης όμως, για να υλοποιήσει τον τίτλο του, οφείλει να χαράξει την ρότα για την Ιθάκη, να καταθέσει σύντομα, μια ρεαλιστική και σαφή πρόταση, που θα δώσει στο μπλόκ της αντίστασης, την πολιτική ηγεμονία και θα οδηγήσει και στην ουσιαστική συγκρότηση ενός Λαϊκού Μετώπου, ακόμη και αν αυτή η πρόταση, δεν μπορεί για ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους, να συμπεριλάβει το σύνολο της αριστεράς.

 

1: Το παραπάνω άρθρο γράφτηκε για την εφημερίδα Δρόμος. Για αυτό για λόγους χώρου δεν υπάρχει εκεί και η υποσημείωση 2.

2: Το ζήτημα της αντίστροφης σχέσης της Δημοκρατίας, με τον βαθμό ενοποίησης της Ε.Ε, έχει «εξαφανιστεί», από την πολιτική συζήτηση. Θυμάμαι μια διάλεξη του Καστοριάδη στην Νομική της Αθήνας, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 80. Όταν θεωρούμε έμμεση και ψευδεπίγραφη-έλεγε ο φιλόσοφος- μια «δημοκρατία», όπου οι Έλληνες μπορούν τουλάχιστον να διαδηλώσουν στην πλατεία Συντάγματος, απέναντι από το κοινοβούλιό τους, και να απαιτήσουν να αλλάξει ένας νόμος, τώρα θα πρέπει να πηγαίνουν στις Βρυξέλες, και έτσι και αυτό το δικαίωμα καταργείται. Καταλαβαίνετε, ότι όσοι υποστηρίζουμε, όχι αυτήν την «δημοκρατία», αλλά την άμεση δημοκρατία δεν μπορούμε να είμαστε θετικοί απέναντι σε τέτοια μορφώματα, σαν την Ε.Ε…. Ίσως, δεν αποδίδω κατά γράμμα την τοποθέτηση του Καστοριάδη, αλλά αυτή ήταν η ουσία, όπου με λίγες λέξεις είχε απαντήσει στο ζήτημα.

Αν συνυπολογίσουμε, ότι ο Κορνήλιος, φανταζόταν ένα ευρωκοινοβούλιο που λειτουργεί και αποφασίζει, ενώ σήμερα όλες οι αποφάσεις παίρνονται από γραφειοκρατικές ομάδες, όπως το συμβούλιο υπουργών, και κύρια από τις ομάδες συμφερόντων των ισχυρών χωρών, που εκπροσωπεί το δίδυμο Μέρκελ-Σαρκοζί, καταλαβαίνουμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα πραγματικά ολοκληρωτικό σύστημα. Σε αυτόν μάλιστα τον ολοκληρωτισμό, για τις αποφάσεις και τον δρόμο της Ε.Ε., μπορεί πιθανόν να ληφθεί υπόψη το πολιτικό κόστος που πληρώνει η κυρίαρχη πολιτική ελίτ, της Ηπείρου, έναντι των Γερμανών ή των Γάλλων πολιτών, αλλά όχι το δράμα του ελληνικού λαού, και το πολιτικό κόστος που αυτό συνεπάγεται, για τους τοπικούς κυβερνήτες, που μάλλον θεωρούνται αναλώσιμοι.

Έτσι, μέσα ακόμη και σε αυτό το ολοκληρωτικό σύστημα, η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως μη κυρίαρχη χώρα. Ουσιαστικά, έχουμε την κατάργηση, κάθε έννοιας ελληνικού έθνους-κράτους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η δημιουργία τόσο του ελληνικού όσο και άλλων εθνών κρατών, συνδέεται ρητά με την αστική επανάσταση και την κοινοβουλευτική δημοκρατία που την συνοδεύει. Σήμερα, φυσικά, η κατάργηση του ελληνικού έθνους κράτους, δεν είναι συνέπεια της «παγκόσμιας επανάστασης» και μίας διεθνής και ομόσπονδης Δημοκρατίας τοπικών κοινωνιών, που πιθανόν θα την συνόδευε, η κάποιας πορείας της ιστορίας «προς τα εμπρός», αλλά ανακλά μια πιθανή ιστορική υποχώρηση, που στην σύγχρονη ελληνική ιστορία, μόνο με την κατοχή μπορεί να παρομοιαστεί. Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με την προσπάθεια μετατροπής της Ελλάδας σε ένα καθολικό προτεκτοράτο, από τα πολλά του πλανήτη, με το κοινοβούλιό «του» «κλειστό», όπως και η πλειοψηφία των καταστημάτων λιανικού εμπορίου στην εποχή της τρόικας

Οι αναρχικοί έχουν φυσικά δίκιο όταν ισχυρίζονται ότι το «κράτος», είναι ένα κλουβί. Είναι όμως και ένα κλουβί-όπως προσθέτει ο Τσόμσκι- που μας προστατεύει από τα άγρια θηρία της αγοράς. Με αυτόν τον τρόπο και το έθνος-κράτος, με τα εργαλεία της εθνικής οικονομικής πολιτικής (δημοσιονομική, εμπορική, συναλλαγματική, νομισματική, βιομηχανική, δανεισμό από την κεντρική του τράπεζα κ.α.) , μπορεί να «προστάτευε» την νηπιακή ελληνική βιομηχανία, η την οικονομία του, όμως «προστάτευε» μαζί και την απασχόληση, άρα και την εργασία. Σήμερα, ακόμη και να καταργηθεί το σύμφωνο σταθερότητας, και να υποθέσουμε ότι υπάρχει απόλυτη ελευθερία δημοσιονομικής πολιτικής-πράγμα που προϋποθέτει και ευχέρεια δανεισμού-, πάλι με την χρήση ενός μέσου (της δημοσιονομικής πολιτικής), δεν μπορούν να επιτευχθούν οι δύο προφανείς στόχοι για την ελληνική οικονομική πολιτική, η αύξηση της απασχόλησης και η μείωση του εξωτερικού ελλείμματος, οι δραματικές ανισορροπίες που δημιούργησε το κοινό νόμισμα. Επιβεβαιώνεται έτσι και η σημείωση στην γερμανική εφημερίδα FAZ: « Η ιστορία του ευρώ είναι η ιστορία υποσχέσεων που διαψεύστηκαν».

 

Συμπερασματικά, τα ζητήματα της δημοκρατίας, της οικονομίας, της ανεργίας των αγώνων για κοινωνικό κράτος και εργασία, το οικονομικό μοντέλο της Ελλάδας καθώς και η θέση της στον σημερινό κόσμο, το σύνολο των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων, αλληλοδιαπλέκονται, καθιστώντας την ανάγκη μιας συνολικής πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής, μονόδρομο για την έξοδο της ελληνικής κοινωνίας από την κρίση. Είναι η Πολιτική με Π κεφαλαίο, που θα κυριαρχήσει πάνω από τους οικονομικούς και κοινωνικούς αγώνες, και που υποχρεώνει την αριστερά, η οποιοδήποτε άλλον, να δώσουν συνολικές απαντήσεις.

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    Λυπάμαι αλλά η αντιπαράθεση «κράτους» και «ελεύθερης αγοράς» είναι θεωρητικά και πρακτικά λαθεμένη. Δεν υπήρξε ποτέ και πουθενά στην ιστορία του καπιταλισμού απολύτως «ελεύθερη» αγορά. Οι παρεμβάσεις του κράτους είναι καθοριστικές για την διασφάλιση των κερδών των ολιγοπωλίων του κεφαλαίου. Αυτό γίνεται με νόμους για πατέντες, με επιδοτήσεις, με δασμούς με προνομιακή μεταχείρηση εθνικών ή κοινοτικών προϊόντων σε βάρος αυτών του τρίτου κόσμου, με ρυθμίσεις ή απουσία ρυθμίσεων στα χρηματησρτηριακά προϊόντα και συναλλαγές κλπ. κλπ. Ας μην αναπαράγουμε τον μύθο της «ελεύθερης» αγοράς. Η καπιταλιστική αγορά δεν ήταν ποτέ πραγματικά ελεύθερη! Μια πραγματικά ελεύθερη αγορά δεν αποφέρει ποτέ ουσιαστική κερδοφορία. Επίσης η Κευνσιανή αριστερά λησμονεί ή αγνοεί οτι το περίφημο κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη χτίστηκε απο τα υπερκέρδη της αποικιοκρατίας και την καταλήστευση του τρίτου κόσμου.
    Εν κατακλείδι η ψευδαίσθηση οτι ένα ισχυρό εθνικό κράτος θα προστατεύσει το λαό απο τον ιμπεριαλισμό στηρίζεται σε εντελώς λαθεμένη αντίληψη για το ρόλο του κράτους στην καπιταλιστική οικονομία. Αυτή η αντίληψη οδήγησε όσους την΄υιοθέτησαν είτε σε υπέρμετρο αυταρχισμό, είτε σε έναν κρατικό καπιταλισμό στην θέση του ιδιωτικού, είτε και πολύ συχνά με όλα αυτά μαζί, σε χρεωκοπία…

  2. Ο/Η geros λέει:

    @G.K.
    Γιάννη,η αντοπαράθεση είναι μεταξύ ελευθέρου εμπορίου και κράτους, αρα αγοράς και κράτους.
    Ως γνωστόν οι κλασικοί του Μαρξισμού υποστήριζαν το ελευθερο εμπόριο, επειδή πίστευαν οτι όλα μα όλα τα έθνη θα περάσουν γραμμικά απο τα στάδια καπιταλισμού-σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Θα σου θυμίσω το πιο ακραίο κείμενο-ίσως το χειρότερο κείμενο του Μάρξ-συτό για τις Ινδίες. Εκεί η πρόοδος» περνάει μέσα και μέσα απο τα κρανία σφαγμένων ανθρώπων». Αργότερα η αριστερά κατάλαβε την αλλαγή που έπαιρνε ο καπιταλισμός, μονοπώλια, ιμπεριαλισμός, ανισόμετρη ανάπτυξη. Ετσι δεν αναπτύχθηκαν οι αποικίες, που ποτέ το κεφάλαιο δεν έκανε εκει «παραγωγικές» επενδύσεις αλλά κούρσεψε πόρους,και έκανε και εξαγωγή κερδών και ορθά λες-όπως ο Λένιν- οτι τμήμα τους πήραν και οι εργατικές τάξεις των χωρών του κέντρου.
    Ερχομαι τώρα στην ουσία: Καμία χώρα της περιφέρειας,, η χώρα που δεν έχει φτάσει σε ένα τεχνολογικά υψηλό επίπεδο όπως οι μητροπόλεις, δεν μπορεί να αναπτυχθεί η να κατασκευάσει ενα παραγωγικό μοντέλο προς όφελος του λαού της, με ανοικτά τα σύνορα στο κεφάλαιο είτε στο ελεύθερο εμπόριο. Είτε οι χώρες του (αν)υπαρκτού, είτε οι χώρες που ακολούθησαν η ακολουθούν το εθνικό-επαναστατικό μοντέλο, στάθηκαν στα πόδια τους με κάποιο οικονομικό ΄πρόγραμμα που τα ανοικτά σύνορα για τα εμπορεύματα και τα κεφάλαια δεν θα επέτρεπαν.
    Σήμερα κοινωνικό κράτος σε συνθήκες ελεύθερου εμπορίου, όπου τό άκρο της για 17 χώρες είναι η ΟΝΕ, μπορεί να υπάρξει μόνο για αυτές απο τις 17 που ωφελούνται απο αυτήν την σχέση. Χώρες σαν την Ελλάδα, δεν μπορούν να πάνε σε οποιαδήποτε αντινεοφιλελέυθερο μοντέλο -έστω και σε κοινωνικό κράτος-, η ιδιαίτερα σε ένα νέο παράδειγμα οικονομίας που να έχει ως στόχο την πλήρη απασχόληση της εργασίας, την εξασφάλιση της οικολογικής ισορροπίας, την ενδογενή ανάπτυξη μέσω της απασχόλησης των τοπικών πόρων και πιθανόν την αλλαγή κατανωλωτικών προτύπων και την δημιουργία εστιών αυοδιαχείρησης, με εξωστρεφές οικονομικό πρότυπο όπως σήμερα, γιατί τότε λειτουργείς με τους κανόνες της αγοράς. Οπως αποδείχτηκε η Ελλάδα δεν αντέχει καθόλου -ως μεσαία τεχνολογικής ανάπτυξης καπιταλιστική οικονομία- στον ανταγωνισμό με χώρες όπως η Γερμανία. Συνεπώς, απο τους αριστερούς σοσιαλδημοκράτες, έως τους αναρχικούς το μέτωπο πρέπει να είναι ένα, έξω η Ελλάδα απο το σύστημα ευρώ-Ε.Ε,. για να διαμορμωθούν προϋποθέσεις για κοινωνικό κράτος και ότι ακόμη ονειρεύεται και θέλει να κάνει πράξη ο καθένας.
    Εκτός αν πιστεύει κανείς, οτι είμαστε μπροστά σε μια σοσιαλιστική επανάσταση στην γηραιά Ήπειρο. Αλλά όσο υπάρχει καπιταλισμός και μεγάλες επιχειρήσεις που θέλουν να καταργήσουν τα σύνορα για το κεφάλαιο και τα εμπορεύματα, εμείς πρέπει να σηκώσουμε σύνορα. Τα σύνορα να πέαουν στην Ευρώπη και στον κόσμο μόνο για την ελεύθερη διακίνηση των ανθρώπων και μόνο μέσα σε μια πιθανή -και πολύ μακρινή για το σήμερα– παγκόσμια κοινωνική επανάσταση. Η παγκοσμιοποίση και η Ε.Ε., δεν είναι πρόοδος αλλά μια σκοτεινή στροφή της ιστορίας, όπως πρόοδος για την περιφέρεια του πλανήτη δεν ήταν, και δεν είναι η αποικιοκρατία.

    • Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

      Κώστα ο ρόλος του κράτους δεν είναι να προστατεύει το λαό αλλά την αστική τάξη. Η λύση του προστατευτισμού την οποία προτείνεις, έχει παρέλθει ιστορικά, και η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Εντάξει να φύγουμε απο ΕΕ κλπ. κλπ. δεν διαφωνώ. Όμως αυτό που πρέπει να καταλάβετε όσοι τα λέτε αυτά (δηλαδή Λαφαζάνης, Καζάκης, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εσύ κλπ.) είναι πως στις σημερινές συνθήκες, και για την Ελλάδα, μια βιώσιμη προοπτική εκτός ΕΕ, ευρώ κλπ. προϋποθέτει κοινωνική επανάσταση, προυποθέτει δηλαδή ριζική αλλαγή του οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου. Δεν οδηγεί σε αυτό. Προϋποθέτει αυτό. Αλλιώς μια τέτοια προοπτική δεν είναι καν βιώσιμη. Πολύ φοβάμαι οτι το βλέπετε παλαιο-μαρξιστικά και μηχανιστικά. Δηλαδή μια ρήξη με την ΕΕ ως το «αστικο-δημοκρατικό» «στάδιο» μιας πιο ουσιαστικής ρήξης με τον καπιταλισμό που θα έρθει αργότερα. Λυπάμαι αλλά αυτές οι λογικές ιστορικά έχουν οδηγήσει σε κρατικό καπιταλισμό, εθνικισμό και εντέλει σε παλινόρθωση της «ελεύθερης αγοράς» ως θριαμβεύτριας… Δεν μπορείς με εργαλείο το κράτος να αλλάξεις την κοινωνία. Μπορείς μόνο με και απο την κοινωνία να αλλάξεις το κράτος. Δυστυχώς όμως η αριστερά είναι αγκυλωμένη στο λενινιστικό παράδειγμα και επιλέγει την διεκδίκηση της κρατικής μηχανής. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά την βλέπει και σαν εργαλείο για τον σοσιαλισμό. Αυτό το μοντέλο απέτυχε ιστορικά. Η κρίση παρέχει δυνατότητες ανατροπών, αλλά με σκουριασμένες θεωρίες του 19ου αιώνα δεν μπορεί κανείς να δεί, πόσο μάλλον να αξιοποιήσει αυτές τις δυνατότητες. Λυπηρό μεν, εξηγήσιμο δε.

  3. Ο/Η Ψ-στέργιος λέει:

    Αυτοί που δεν πείθονται για την αναγκαιότητα εξόδου από ΕΕ και ΟΝΕ, ίσως (λέω ίσως) κάποτε να σταματήσουν να θυμώνουν και να αντιδρούν άμεσα και με σχεδόν εξαρτημένα αντανακλαστικά στο άκουσμα εννοιών όπως περιορισμός ελεύθερου εμπορίου, νομισματικός έλεγχος, αυτοδύναμη ανάπτυξη ή ό,τι άλλο, αν ξεκινούσαν από το να σκέφτονται απλά ότι ΕΚΤΟΣ των συστημάτων θέσμισης συγκεκριμένων συναλλαγματικών, νομισματικών και δημοσιονομικών ορίων (και πάντα από τα κράτη που κυριαρχούν στη λήψη αποφάσεων όπως η Γερμανία) υπάρχουν πολλοί περισσότεροι βαθμοί ελευθερίας ρύθμισης της απασχόλησης, και γενικότερα της όλης οικονομίας. Από ένα σημείο και μετά βρε παιδιά καταλήγει να είναι σχεδόν σαν τις εξίσωσεις ενός φυσικοχημικού συστήματος όπου αν ορίσεις εξωγενώς ένα συγκεκριμένο αριθμό μεταβλητών οι υπόλοιπες είναι εξαρτημένες και ως εκ’τούτου παράγωγες.
    Εδώ μιλάμε για ένα ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΟ σύστημα που το μόνο που το «νοιάζει» είναι ο χαμηλός πληθωρισμός και για τα υπόλοιπα (ανεργία, βαθμός ανάπτυξης κλπ) χέστηκε πατόκορφα.
    Ας ξεκολλήσουμε από διαμάχες του στυλ, αυτό είναι αραχνιασμένο γιατί το είπε τότε ο Λένιν, αυτό είναι της δεκαετίας του 70 και του 80 κλπ και είναι παρωχημένο. Αλλωστε κάθε πρακτική εφαρμογή μιας φαινομενικά παρόμοιας «ιδέας»-πλαισίου αποκτά και νέο περιεχόμενο όταν πας να την εφαρμόσεις στο τώρα και γενικά σε διαφορετικές εποχές. Ας πούμε η θηριώδης ανάπτυξη της Αργεντινής από το 2003 που ξεκόλλησε από τις χοντρές εξαρτήσεις και είχε 8-9% αύξηση του ΑΕΠ δεν μας λέει κάτι? (ΣΣ. Το 2010 εν μέσω παγκόσμιας κρίσης είχε 9% πάλι αύξηση). Είδατε τον Εξάντα? Το ανέκδοτο με τον κερατά τον τότε υπουργό οικονομικών της αργεντινής (προ Κιρχνερ δηλαδή πριν το 2003) που τους διέλυσε το ακούσατε? Οταν ρωτήθηκε από τον Αυγερόπουλο για την οικονομία που καλπάζει τώρα (για το τώρα δλδ το 2010), τι βρήκε να απαντήσει ο θρασύτατος? Α, δεν πάει καλά έχουμε πληθωρισμό!!!

    ΣΣ2 Ο παράγοντας ταξική πάλη που πολλοί θα βιαστούν να μιλήσουν για αυτόν, είναι αυτός που αν τεθεί πράγματι σε ολική ισχύ θα διαλύσει (και όχι θα μετασχηματίσει!) το οικοδόμημα της ΕΕ. (έχει σχέση με τους βαθμούς ελευθερίας που λέγαμε πρίν, σκεφτείτε το!)

    • Ο/Η ΕΟΣ λέει:

      Το κύριο ζήτημα είναι αυτό που λέει ο Γιάννης Κ:

      Λυπάμαι αλλά αυτές οι λογικές ιστορικά έχουν οδηγήσει σε κρατικό καπιταλισμό, εθνικισμό και εντέλει σε παλινόρθωση της “ελεύθερης αγοράς” ως θριαμβεύτριας… Δεν μπορείς με εργαλείο το κράτος να αλλάξεις την κοινωνία. Μπορείς μόνο με και από την κοινωνία να αλλάξεις το κράτος.

      Αυτό, με άλλα λόγια σημαίνει ότι το αντικείμενο της πολιτικής δράσης της αριστεράς αφορά την ανάπτυξη μαζικού κινήματος και όχι την συγκρότηση διαχειριστικών πολιτικών της κρίσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι το μαζικό κίνημα δεν βάζει στόχους πολιτικούς στόχους και δεν έχει άποψη για την κρίση. Όμως τους βάζει από διαφορετική οπτική γωνιά και από άλλη θέση απ’ ότι τους βάζει το κράτος και η αστική πολιτική.

      Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι για την Αριστερά δεν έχει νόημα να προβάλει οποιαδήποτε πρόταση για την διαχείριση του χρέους, του ευρώ και της ΕΕ, αν αυτή η πρόταση δε συνδέεται με το επίπεδο της ταξικής πάλης και τα άμεσα συμφέροντα των εργαζομένων. Η κρατικές πολιτικές για την “θέσμιση συγκεκριμένων συναλλαγματικών, νομισματικών και δημοσιονομικών ορίων” αφορούν πολιτικές στην υπηρεσία των συμφερόντων της αστικής τάξης.

      Επίσης και πολιτικές επιλογές που αφορούν ζητήματα όπως ο περιορισμός ελεύθερου εμπορίου, νομισματικός έλεγχος, αυτοδύναμη ανάπτυξη αποτελούν αντικείμενο κρατικών επιλογών και είναι στην υπηρεσία των συμφερόντων της αστικής τάξης.

      Είναι ζητούμενο τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον κόσμο της εργασίας;

      Αυτή η σχέση είναι ανύπαρκτη στο χώρο της ταξικής πάλης, οικοδομείται με όρους ιδεολογικούς και διαμορφώνει την συναίνεση στις επιλογές του αστισμού. Οικοδομείται με την συμπόρευση των συμφερόντων του κόσμου της εργασίας και της αστικής τάξης κάτω από την ενότητα των συμφερόντων του έθνους.

      Είναι τυχαίο ότι όλοι όσοι έχουν αυτές τις απόψεις, προβάλουν παράλληλα έναν άκρατο πατριωτισμό;. Δεν νομίζω….

  4. Ο/Η ΔΟ λέει:

    Η αριστερή αντίσταση στον νεοφιλελεύθερο λόγο

    http://enthemata.wordpress.com/2011/03/26/tsivakou-2/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s