Και μετά τη θεωρία της διαμαρτυρίας, ακολουθεί η πρακτική εφαρμογή: ( του Θ.Κανάκη )

Posted: 10/04/2011 by ΔΟ in Ανταποκρίσεις, Ανθρώπινα και καθημερινά, Κινήματα


Γυρνώντας στο σπίτι, πήρα από τον Σταθμό Μετρό του Αγ. Δημητρίου το λεωφορείο 109 για Άνω Καλαμάκι. Μαζί μ’ εμένα μπήκαν και δυο (όπως αποδείχτηκε αργότερα) ελεγκτές. Κάθησα στη θέση μου δίπλα σε μια γιαγιά και το «πάρτυ» ξεκίνησε. Άρχισαν να ζητάνε τα εισιτήρια. Η γιαγια τους έδωσε ένα μισοκτυπημένο και ένα όχι ακυρωμένο. Αφού της έσκισαν το μισοκτυπημένο, απευθύνθηκαν σ’ εμένα. Τους είπα απλά, πως δεν έχω εισιτήριο και οτι σήμερα γίνεται μια εκδήλωση από την Επιτροπή Πολιτών «Δεν Πληρώνω» κατά της αύξησης των εισιτηρίων. Μου είπαν οτι το γνώριζαν και μου ζητήθηκε ταυτότητα. Απάντησα οτι δεν είχα (πράγματι δεν είχα πάρει μαζί μου). Τότε ο ελεγκτής ζήτησε τα στοιχεία μου … και ήταν έτοιμος να γράψει τα όποια στοιχεία (φανταστικά ή μη) του υπαγόρευα. Του είπα οτι δεν πρόκειται να του δώσω τα στοιχεία μου και οτι δεν έχει δικαίωμα να τα ζητάει . Η απάντησή του, αφοπλιστική: «το γνωρίζω» (!) και απευθυνόμενος στον οδηγό: «θα πρέπει να σταματήσεις το λεωφορείο στην άκρη για να φωνάξουμε ένα περιπολικό» («τρομοκράτηση» για αφελείς γιαγιάδες, φιλήσυχους παππούδες και καλοσυνάτες νοικοκυρές). Του απάντησα να κάνει ό,τι νομίζει.
Τότε κάποιος άλλος επιβάτης, συμβασιούχος του Δήμου Αθηναίων παρενέβη προς συμπαράστασή μου και ενεπλάκη σε φραστικές αντεγκλήσεις και διάλογο με τους ελεγκτές. Εν τω μεταξύ συζητούσα χαλαρά με τη γιαγια για τα προβλήματα και τις βλάβες των ακυρωτικών μηχανημάτων, κλπ κλπ. και τότε ο ένας ελεγκτής, πήρε χαμπάρι το αυτοκόλλητο της εκδήλωσης που είχα στο μπράτσο μου και προσπάθησε να το ξεκολλήσει, λέγοντας οτι «δεν επιτρέπεται, είναι διαφήμιση» . Μάλλον εννοούσε «προτροπή σε τέλεση αξιόποινων πράξεων». Φυσικά δεν του επέτρεψα να το αγγίξει και έσπρωξα το χέρι του, ενώ ταυτόχρονα διαμαρτύρονταν και οι υπόλοιποι επιβάτες.
Στη συνέχεια και ενώ είχαμε φτάσει ήδη στην Δωδεκανήσου, γνωστοποίησα οτι στην επόμενη στάση πρέπει να κατέβω. «Εδώ θα κατέβουμε κι εμείς και θα τα βρούμε» μου απάντησε.
Στην επόμενη στάση σηκώθηκα από τη θέση μου, κτύπησα το κουδούνι και τους δήλωσα οτι θα κατέβω.
Η απάντηση;;; «καλό δρόμο κύριε!».

Βεβαίως, θα μπορούσα να είχα ζητήσει να κατέβω από την πρώτη στιγμή και να μην είχα αποδεχτεί το ενδεχόμενο παρέμβασης της αστυνομίας.

Όπως βλέπουμε, το παν είναι να μην τρομοκρατούμαστε, να παραμένουμε ψύχραιμοι και να δείχνουμε αλληλεγγύη προς τους συνεπιβάτες. Το κίνημα «Δεν πληρώνω» έχει έναν παιδευτικό χαρακτήρα που πρέπει να αναδείξουμε, ο οποίος μπορεί να αντικρούσει την ηθικολογία που επιστρατεύουν οι αντίπαλοι, καθώς κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όπως δηλαδή δεν είναι «τζαμπατζής» αυτός που αρνείται να πληρώσει εισιτήριο, δεν είναι «μπαταχτσής» το κράτος/έθνος/κοινωνία που αρνείται να πληρώσει τα χρέη που του έχουν φορτώσει και έχει δικαίωμα να τα αρνηθεί αξιοποιώντας με τους δικούς του όρους, τα εργαλεία που παρέχονται.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s