Λιβύη: Από τη λαϊκή εξέγερση στην ιμπεριαλιστική επέμβαση (1+2)

Posted: 22/04/2011 by ΔΟ in Uncategorized

( από ΚΟΝΤΡΑ 1 + 2 )

Τελικά τι είναι αυτό που γίνεται στη Λιβύη; Μπορούμε να μιλάμε για μια γνήσια λαϊκή εξέγερση, όπως έγινε σε άλλες χώρες της περιοχής (Τυνησία, Αίγυπτος), έστω κι αν κι εκεί δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει τα όρια της εκδίωξης των δικτατόρων που διοικούσαν για δεκαετίες και να θέσει το ζήτημα της εξουσίας στα χέρια των εξεγερμένων; Είναι δάκτυλος της… Αλ Κάιντα, όπως υποστηρίζει ο Καντάφι; Ή μήπως κάποια «συνωμοσία» για μια καθεστωτική αλλαγή; Οσο κι αν ακούγεται παράξενο, όλα τα παραπάνω εμπεριέχουν στοιχεία αλήθειας, χωρίς όμως καμία από τις παραπάνω ερμηνείες να μπορεί να την αποδώσει στο ακέραιο.

Το ξέσπασμα της εξέγερσης

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στα μέσα του περασμένου Φλεβάρη ήταν από τα κάτω, αποτελώντας συνέχεια του «αραβικού ντόμινο» που ξέσπασε μετά τις εξεγέρσεις σε Τυνησία και Αίγυπτο. Διαδηλωτές επιτίθονταν σε αστυνομικά τμήματα, πυρπολούσαν κυβερνητικά κτίρια, όχι μόνο στη Βεγγάζη αλλά και σε μια σειρά πόλεις, όπως η Ζιντάν στα νοτιοδυτικά, η Ντάρνα στις βόρειες ακτές, η Μισουράτα επίσης στα δυτικά κ.ά. ενώ οι όποιες προσπάθειες για συγκρότηση διαδηλώσεων στην πρωτεύουσα Τρίπολη αντιμετωπίστηκαν με ιδιαίτερη βιαιότητα από το στρατό και την αστυνομία και κατατροπώθηκαν εν τη γενέσει τους. Η «διεθνής κοινότητα» παρακολουθούσε απαθής την ανελέητη καταστολή των διαδηλωτών, περιμένοντας είτε την πτώση του Καντάφι και το πέρασμα της εξουσίας σε άλλα καθεστωτικά χέρια, όπως έγινε στην Τυνησία και την Αίγυπτο, είτε τη νίκη του.

Και στις δύο περιπτώσεις τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα δεν αναμενόταν να διαταραχθούν, αφού ο Καντάφι είχε γίνει δικός τους εδώ και χρόνια (από το 2003 είχαν αρθεί οι κυρώσεις από τον ΟΗΕ, αφού ο Καντάφι είχε αποκηρύξει την «τρομοκρατία»), ενώ το πέρασμα της εξουσίας στα χέρια του στρατού, που ίσως ήταν και η πιο ρεαλιστική λύση, δεν υπήρχε περίπτωση να εγκυμονεί κινδύνους. Η εξέγερση όμως κλιμακώθηκε και η Βεγγάζη (η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας) έπεσε στα χέρια των εξεγερμένων, οι οποίοι φαίνονταν αντίθετοι σε μια ξένη επέμβαση. Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς, από τις πρώτες κιόλας μέρες είχαν αναρτήσει ένα τεράστιο πανό σε κτίριο της Βεγγάζης με τα λόγια: «Οχι ξένη επέμβαση – Ο λιβυκός λαός μπορεί να τα καταφέρει μόνος του».

Οι αποστάτες του Καντάφι

Ταυτόχρονα, σαν έτοιμα από καιρό, μια σειρά στελέχη του καθεστώτος αποκήρυξαν τον Καντάφι, με πρώτους μια ντουζίνα διπλωμάτες στο εξωτερικό, καθώς και δύο κυβερνητικά στελέχη: τον πρώην υπουργό Εσωτερικών και επικεφαλής των ειδικών δυνάμεων του Καντάφι, Αμπντέλ Φατάχ Γιουνές Αλ Αμπιντί και τον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης Μουσταφά Αμπντούλ Τζαλίλ, ο οποίος από την πρώτη στιγμή τέθηκε επικεφαλής του «Προσωρινού Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου». Πέρα όμως από αυτά τα δύο πρωτοκλασάτα στελέχη, μια σειρά άλλα ακολούθησαν πολύ σύντομα την ίδια πορεία. Οπως στο Τομπρούκ, όπου ο στρατιωτικός διοικητής των ενόπλων δυνάμεων της περιοχής υποστράτηγος Σουλεϊμάν Μαχμούντ απεκάλεσε «τύραννο» τον Καντάφι, δηλώνοντας ότι περνάει πλέον με το μέρος των διαδηλωτών, λίγες μόλις μέρες μετά την έναρξη των διαδηλώσεων.

Η Λιβύη διχοτομείται και η κατάσταση δείχνει να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Μετά από αρκετές παλινωδίες, ένα μήνα μετά την έναρξη των διαδηλώσεων στη χώρα, ΗΠΑ και ΕΕ, με πρώτη και καλύτερη την Γαλλία (που ήταν η πρώτη που πούλησε όπλα στον Καντάφι μετά την άρση του εμπάργκο από την ΕΕ), αποφασίζουν ν’ αναλάβουν δράση. Η Ρωσία, που απειλεί με βέτο, δεν πραγματοποιεί τις απειλές της και απέχει (μαζί με την Γερμανία) από την ψήφιση του γνωστού ψηφίσματος 1973 στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που άνοιξε το δρόμο για τις αεροπορικές επιθέσεις.
Και φτάνουμε στο σήμερα, που οι «εξεγερμένοι» φαίνονται ν’ απο- κτούν εξουσία, στο πρόσωπο όμως κάποιων ανθρώπων που ουδεμία σχέση έχουν με τα λαϊκά στρώματα που διαδήλωναν στους δρόμους των λιβυκών πόλεων.

Γιάπηδες και τσιράκια

Παρά το γεγονός ότι όλοι οι αναλυτές και δημοσιογράφοι χαρακτηρίζουν τους εξεγερμένους σαν μια «άμορφη μάζα», χωρίς καμία ομοιομορφία, κανείς δεν αναρωτήθηκε πώς συγκροτήθηκε τόσο γρήγορα το «Προσωρινό Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο» από 31 μέλη, διεκδικώντας την «ηγεσία» της εξέγερσης.

Το Συμβούλιο κάνει την πρώτη του συνεδρίαση στις 5 Μάρτη, περίπου δυο βδομάδες μετά το ξέσπασμα των διαδηλώσεων. Στην ιδρυτική του διακήρυξη (μπορεί κανείς να τη βρει εύκολα στο διαδίκτυο http://ntclibya.org/english/founding-statement-of-the-interim-transitional-national-council/) το Συμβούλιο ζητά επίσημα «διεθνή προστασία»:

«Επίσης, ζητούμε από τη διεθνή κοινότητα να εκπληρώσει την υποχρέωσή της να προστατεύσει το λιβυκό λαό από παραπέρα γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, χωρίς οποιαδήποτε άμεση στρατιωτική ανάμιξη επί του λιβυκού εδάφους».

Το Συμβούλιο αναγνωρίζεται πέντε μέρες μετά από τη Γαλλία ως ο «μόνος νόμιμος εκπρόσωπος του λιβυκού λαού» και μετά από λίγο καιρό και από το Κατάρ (το οποίο αναλαμβάνει το ρόλο της «προώθησης» των πωλήσεων του λιβυκού πετρελαίου), ενώ τις τελευταίες μέρες το αναγνώρισε και η Ιταλία.

Οι υπόλοιποι ιμπεριαλιστές είναι επιφυλακτικοί απέναντί του, όμως στην διεθνή σύνοδο που έγινε στο Λονδίνο την προηγούμενη Τρίτη (29/3) αποφάσισαν όχι να το αναγνωρίσουν ως τον «μόνο νόμιμο εκπρόσωπο του λιβυκού λαού», όπως η Γαλλία, αλλά να το εντάξουν στην «πολιτική διαδικασία», όπως την αντιλαμβάνονται αυτοί. Ετσι, στις δηλώσεις που έκανε ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών, Ουίλιαμ Χαγκ αναφέρεται: «Οι συμμετέχοντες αναγνώρισαν την ανάγκη για όλους τους Λίβυους, συμπεριλαμβανομένου του Προσωρινού Μεταβατικού Εθνικού Συμβουλίου, φυλετικών ηγετών και άλλων, να βρε- θούν μαζί για να ξεκινήσει μια αποκλειστικά πολιτική διαδικασία, σύμφωνα με τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, μέσα από την οποία θα μπορέσουν να επιλέξουν το δικό τους μέλλον» (http://www.fco.gov.uk/en/news/latest-news/?view=News&id= 574646182).

Λίγες μέρες πριν (22/3), είχε συσταθεί και η πρώτη «κυβέρνηση» με «πρωθυπουργό» τον 59χρονο Μαχμούντ Τζιμπρίλ, πρώην καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ, ο οποίος είχε διατελέσει επικεφαλής προγραμμάτων «διοίκησης και κυβερνητικής διαχείρισης» πολλών ηγετών αραβικών κρατών, όπως η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, η Λιβύη, τα ΗΑΕ, το Κουβέιτ, η Ιορδανία, το Μπαχρέιν, το Μαρόκο και η Τυνησία, και μη αραβικών, όπως η Τουρκία και η Βρετανία (σύμφωνα με το σύντομο βιογραφικό του που φιγουράρει στην ιστοσελίδα του «Προσωρινού Μεταβατικού Εθνικού Συμβουλίου», http://ntclibya.org/english/council-members/). Σύμφωνα με το περιοδικό Spiegel (σε εκτενές άρθρο με τίτλο «Χάος και αβεβαιότητα στην επαναστατική ηγεσία της Λιβύης», που δημοσιεύτηκε το περασμένο Σάββατο, 30/3), οι περισσότεροι από τους λιποτάκτες του παλιού καθεστώτος, που πήγαν με την «επανάσταση», «ήταν υπουργοί, πρεσβευτές, στρατιωτικοί διοικητές ή επιχειρηματίες, πολλοί από τους οποίους είχαν δεσμούς με έναν από τους γιούς του Καντάφι, τον Σαΐφ Αλ Ισλάμ. Ολοι είχαν καλές ζωές κάτω από το καθεστώς Καντάφι και τώρα θέλουν να σώσουν ό,τι έχει απομείνει».

Ενας απ’ αυτούς είναι ο 44χρονος πρώην υπουργός Οικονομικών και μετέπειτα πρεσβευτής της Λιβύης στην Ινδία, ο Αλί Αλ Εσαουΐ, που διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών στη νέα «επαναστατική κυβέρνηση», ίσως λόγω των πολύ καλών επαφών του με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (όπως επισημαίνει το Spiegel). Ο Εσαουΐ είναι ένας από τους τρεις «ηγέτες» του μεταβατικού Συμβουλίου, το βιογραφικό των οποίων παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα του. Από εκεί μαθαίνουμε ότι, εκτός από τις κυβερνητικές θέσεις που κατείχε, ήταν και Γενικός Διευ-θυντής του «προγράμματος επέκτασης ιδιοκτησίας» (ιδιωτικοποιήσεων δηλαδή) από το 2005. Ο δε «υπουργός» Οικονομικών της κυβέρνησης των αντικαθεστωτικών, Αλί Ταρκουνί, με ντοκτορά στα Οικονομικά από το πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν και παντρεμένος με μία δικηγόρο από το γραφείο του αμερικάνου υπουργού Δικαιοσύνης, ήταν λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, γι’ αυτό και «καταλαβαίνει τη δυτική νοοτροπία», όπως επεσήμανε ο εκπρόσωπος των αντικαθεστωτικών στο Ρόιτερς.

Μεταξύ αυτών που μυρίστηκαν «ψητό» και επέστρεψαν στη Λιβύη ήταν και ο Χαλίφα Χίφτερ, ο πάλαι ποτέ ανώτατος στρατιωτικός διοικητής των δυνάμεων του Καντάφι, όταν πολεμούσε στο Τσαντ στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Ο Χίφτερ ήρθε σε σύγκρουση με τον Καντάφι και την κοπάνησε από τη Λιβύη στις αρχές της δεκαετίας του ’90, για τις ΗΠΑ, όπου έκτοτε ζούσε στα προάστια της Ουάσινγκτον. Ο Χίφτερ διορίστηκε στην ηγεσία του στρατού των «επαναστατών», υπό τις διαταγές όμως του Γιουνές (εδώ φαίνεται να υπήρξε και μια κόντρα μεταξύ τους, ως προς το ποιος θα έχει την εξουσία, όμως αυτό είναι το λιγότερο που πρέπει να μας απασχολήσει).

Αυτό που είναι σημαντικό και φαίνεται ξεκάθαρα από τα παραπάνω, είναι ότι το «Προσωρινό Μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο» και όλοι αυτοί που φέρονται σαν «ηγέτες των ανταρτών» δεν είναι παρά πουλημένα τομάρια που το μόνο που τα ενδιαφέρει είναι να γλύψουν το κοκαλάκι της εξουσίας υπό τη σκέπη κάποιων ισχυρών προστατών. Γι’ αυτό και δίνουν γην και ύδωρ στους σταυροφόρους της «αντιτρομοκρατίας», πράγμα που φαίνεται ανάγλυφα από τη δήλωση που εξέδωσαν την προηγούμενη βδομάδα (30/3) στη Βεγγάζη.


Στο προηγούμενο φύλλο αναφερθήκαμε στο ποιόν των φερόμενων ως ηγετών της εξέγερσης που ξέσπασε στη Λιβύη. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν είτε στελέχη του παλιού καθεστώτος είτε αμερικανοθρεμμένοι καθηγητάδες που ουδεμία σχέση είχαν και έχουν με τους εξεγερμένους. Παρουσιάζονται όμως σαν οι αυτόκλητοι ηγέτες τους. Κι επειδή τον τελευταίο μήνα είδαν το φως της δημοσιότητας διάφορες πληροφορίες για συμμετοχή οπαδών της Αλ Κάιντα στους κόλπους των εξεγερμένων, οι «καθωσπρέπει» ηγέτες του «Προσωρινού Μεταβατικού Εθνικού Συμβουλίου» έσπευσαν να υποβάλουν δήλωση νομιμοφροσύνης.

Δήλωση νομιμοφροσύνης

Η δήλωση (http://ntclibya.org/english/counter-terrorism/) έλεγε τα εξής:

«Το Προσωρινό Εθνικό Συμβούλιο επιβεβαιώνει την ισλαμική ταυτότητα του Λιβυκού Λαού, τη δέσμευσή του στις μετριοπαθείς ισλαμικές αξίες, την πλήρη απόρριψη των εξτρεμιστικών ιδεών και τη δέσμευσή του στην καταπολέμησή τους κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις και αρνείται τους ισχυρισμούς που στοχεύουν να εμπλέξουν την Αλ Κάιντα με τους επαναστάτες στη Λιβύη. Τονίζει ότι ο κίνδυνος της τρομοκρατίας απειλεί όλα τα έθνη και δεν θα πρέπει να συνδέεται με οποιαδήποτε θρησκεία, κουλτούρα και εθνικότητα και επιβεβαιώνει τη σκληρή καταδίκη της και τη δέσμευσή του στη μάχη κατά της τρομοκρατίας σε όλες τις μορφές και εκδηλώσεις της, που διαπράττονται από οποιονδήποτε, οποτεδήποτε και για οποιονδήποτε λόγο, εφόσον αποτελεί μία από τις περισσότερο σοβαρές απειλές για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Τονίζει επίσης τη δέσμευσή του στην εφαρμογή των σχετικών αποφάσεων του Συμβουλίου για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, συμπεριλαμβανομένων των κυρώσεων στην Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν, με την πλήρη δέσμευση σε όλα τα μέτρα και κυρώσεις σχετικά με κάθε άτομο ή ομάδα που σχετίζεται με την Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν, όπως καθορίστηκε από την Επιτροπή Κυρώσεων. Βεγγάζη 30 Μάρτη 2011».

Ο μπαμπούλας της Αλ Κάιντα

Η παραπάνω δήλωση θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως μια απάντηση στη συνέντευξη του Αμπντέλ Χακίμ Αλ Χασίντι, που πολεμά στις τάξεις της αντιπολίτευσης, στην ιταλική εφημερίδα II Sole 24 Ore (αποσπάσματά της αναδημοσίευσε στις 25/3 η βρετανική Telegraph). Στη συνέντευξη αυτή ο Χασίντι παραδέχεται ότι ορισμένοι από τους μαχητές του, που αυτή τη στιγμή πολεμάνε στους κόλπους της αντιπολίτευσης και μάλιστα στην πρώτη γραμμή, είχαν στρατολογηθεί από τον ίδιο για να πολεμήσουν τους Αμερικάνους στο Ιράκ, ενώ ο ίδιος είχε πολεμήσει στο Αφγανιστάν, πριν συλληφθεί το 2002 στην Πεσαβάρ, παραδοθεί στους Αμερικάνους και στη συνέχεια φυλακιστεί στη Λιβύη, μέχρι το 2008 που αποφυλακίστηκε. Ο Χασίντι χαρακτήρισε τους μαχητές αυτούς «πατριώτες και καλούς μουσουλμάνους», προσθέτοντας ότι τα μέλη της Αλ Κάιντα είναι «επίσης καλοί μουσουλμάνοι και μάχονται τους εισβολείς». Σημειώνουμε ότι ο Χασίντι είναι –σύμφωνα με την Telegraph– «ηγετικό» στέλεχος των ανταρτών στην πόλη Ντάρνα, στην πόλη δηλαδή που από τις αρχές του πολέμου οι Τάιμς της Νέας Υόρκης ανέφεραν σε σχετικό δημοσίευμά τους (8/3) ότι υπάρχουν αντάρτες που θα αντιταχθούν σε οποιαδήποτε ξένη επέμβαση ακόμα και με τα όπλα.

Ο Χασίντι δεν είναι ο μόνος που εμπλέκεται σε «τρομοκρατικές» δραστηριότητες. Η εφημερίδα Telegraph, σε άρθρο της 3ης Απρίλη, επισημαίνει ότι ο άνθρωπος που εκπαιδεύει τους αντικαθεστωτικούς στη Ντάρνα, ονόματι Σουφιάν Μπιν Κούμου, υπήρξε κρατούμενος στο Γκουαντάναμο για έξι ολόκληρα χρόνια! Ο 51χρονος Κούμου, βετεράνος του λιβυκού στρατού, κατηγορήθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για συνεργασία με την Αλ Κάιντα, επειδή δούλευε σαν οδηγός φορτηγού μιας εταιρίας ιδιοκτησίας του Μπιν Λάντεν και μετέπειτα σαν λογιστής σε ένα «ύποπτο» για «τρομοκρατικές» διασυνδέσεις «φιλανθρωπικό ίδρυμα». Ισως γι’ αυτούς τους λόγους ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, Τζέιμς Σταυρίδης, μιλώντας μπροστά στην επιτροπή στρατιωτικών υποθέσεων της αμερικάνικης Γερουσίας στα τέλη Μάρτη, είχε προειδοποιήσει ότι υπάρχουν (έστω και σε μικρό αριθμό) μαχητές της Αλ Κάιντα και της Χεζμπολά (!) στους κόλπους της αντιπολίτευσης, χωρίς όμως αυτό να την χαρακτηρίζει «τρομοκρατική», αφού στην ηγεσία της βρίσκονται «υπεύθυνοι άνθρωποι». Οι δηλώσεις Σταυρίδη αντιμετωπίστηκαν με ιδιαίτερη ανησυχία από τη βρετανική κυβέρνηση. Γι’ αυτούς τους λόγους οι Αμερικάνοι και οι Βρετανοί δίστασαν, όχι μόνο να στηρίξουν με όπλα την αντιπολίτευση, αλλά και να την αναγνωρίσουν ως το μόνο νόμιμο εκπρόσωπο του λιβυκού λαού, όπως έκανε η Γαλλία. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι κάθισαν με σταυρωμένα τα χέρια.

Πανηγύρι πρακτόρων

Αν και ο Ομπάμα έχει δηλώσει ότι απλά εξετάζει το ενδεχόμενο να δώσει όπλα στους αντικαθεστωτικούς, το πρακτορείο Ρόιτερς αποκάλυψε ότι ο αμερικάνος πρόεδρος είχε δώσει δύο με τρεις βδομάδες πριν από την ημέρα του δημοσιεύματος (30/3) ειδική εξουσιοδότηση στη CIA να δράσει μυστικά στη Λιβύη και να στηρίξει τους αντικαθεστωτικούς. Σύμφωνα δε με τους Τάιμς της Νέας Υόρκης της ίδιας μέρας (30/3), μικρές ομάδες πρακτόρων της CIA καθώς και δεκάδες μέλη των βρετανικών ειδικών δυνάμεων και πρακτόρων της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών M16 βρίσκονται στο λιβυκό έδαφος. Οι αμερικάνοι πράκτορες προσπαθούν να διερευνήσουν το χαρακτήρα της ηγεσίας της αντιπολίτευσης και τα πιστεύω των διάφορων ομάδων που μάχονται τον Καντάφι. Φυσικά, τόσο ο εκπρόσωπος της αμερικάνικης κυβέρνησης όσο και η CIA αρνήθηκαν να σχολιάσουν τα δημοσιεύματα αυτά…

Αγεφύρωτο αδιέξοδο

Σχεδόν ένα μήνα μετά την έναρξη των αεροπορικών επιθέσεων στη Λιβύη, η κατάσταση παραμένει στάσιμη. Ο Καντάφι διατηρεί τις δυνάμεις του και έχει κατορθώσει να απωθήσει τους αντικαθεστωτικούς μακριά από την πρωτεύουσα αλλά και τη γενέτειρά του (Σύρτη), μετατοπίζοντας το μέτωπο του πολέμου στην τελευταία μεγαλύτερη πόλη (Αζνταμπίγια) πριν το προπύργιο των αντικαθεστωτικών (Βεγγάζη). Η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και η μοναδική που κατέχουν οι αντικαθεστωτικοί στα δυτικά, η Μιζουράτα, εξακολουθεί να πολιορκείται από τις δυνάμεις του Καντάφι, αντιμετωπίζοντας σοβαρές ελλείψεις σε τρόφιμα, νερό και φάρμακα, ενώ στα νοσοκομεία της πόλης έχει δημιουργηθεί το αδιαχώρητο.

Κι ενώ η γκρίνια στους κόλπους των αντικαθεστωτικών για την αναποτελεσματικότητα των ΝΑΤΟϊκών επιδρομών αυξάνεται (ιδιαίτερα μετά τις φίλιες επιθέσεις κατά τεθωρακισμένων των αντικαθεστωτικών), ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Αντερς Ράσμουσεν, δήλωσε την προηγούμενη Παρασκευή στο Αλ Τζαζίρα, ότι δεν μπορεί να υπάρξει καθαρά στρατιωτική λύση, αλλά η λύση θα πρέπει να είναι πολιτική. Ομως, μέχρι στιγμής, κάθε προσπάθεια για εκεχειρία έχει πέσει στο κενό. Η τελευταία πρόταση της Αφρικανικής Ενωσης απορρίφθηκε από τους αντικαθεστωτικούς, αφού δεν προέβλεπε την απομάκρυνση του Καντάφι και της κλίκας του από την εξουσία. Το σχέδιο της Αφρικανικής Ενωσης (που είχε γίνει δεκτό από τον Καντάφι) προέβλεπε εκεχειρία, προστασία των πολιτών και του απρόσκοπτου εφοδιασμού της ανθρωπιστικής βοήθειας για τους Λίβυους και τους ξένους εργάτες στη χώρα, καθώς και την έναρξη διαλόγου μεταξύ των δύο πλευρών και πολιτικές μεταρρυθμίσεις που θα «ικανοποιούν τις προσδοκίες του λιβυκού λαού».

Τριγμοί μεταξύ των «απελευθερωτών»

Η τελευταία σύνοδος της «ομάδας επαφής» για τη Λιβύη, των 21 χωρών που μαζεύτηκαν την περασμένη Τετάρτη στη Ντόχα του Κατάρ (πρόκειται για τη δεύτερη συνάντηση αυτής της ομάδας, μετά τις 29 Μάρτη που είχαν μαζευτεί στο Λονδίνο), πέρα από την πλήρη αναγνώριση του Προσωρινού Μεταβατικού Εθνικού Συμβουλίου (που συμμετείχε στη συνάντηση αυτή, ενώ δεν συμμετείχε στην πρώτη) σαν «νόμιμου συνομιλητή που αντιπροσωπεύει τις προσδοκίες του λιβυκού λαού» και τις υποσχέσεις τους για μηχανισμό οικονομικής στήριξης (χωρίς όμως τελικά να καθορίζουν πώς θα συγκροτηθεί και από πού θα αντλεί χρήματα αυτός ο μηχανισμός), δεν απέδωσε τίποτα περισσότερο. Και δεν θα μπορούσε να αποδώσει. Δεδομένου ότι στους κόλπους της «συμμαχίας» δεν υπάρχει συμφωνία, όχι μόνο για τον εξοπλισμό των αντικαθεστωτικών (που υποστηρίζουν Γαλλία και Βρετανία, αλλά αντιτάσσονται Γερμανία και Βέλγιο), αλλά ούτε και για τον τρόπο χρηματοδότησής τους, καθώς ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών είχε επιφυλάξεις απέναντι στην ιταλική πρόταση για χρηματοδότηση των αντικαθεστωτικών από τους «παγωμένους» λογαριασμούς του Καντάφι, δηλώνοντας ότι αυτό μπορεί να μην είναι νόμιμο.

Οι Αμερικάνοι φαίνεται να επιχειρούν να βγάλουν την ουρά τους απέξω, τηρώντας περισσότερο υποστηρικτικό ρόλο «εναέριας επιτήρησης και ανεφοδιασμού», όπως δήλωσε ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου την περασμένη Τετάρτη. Η στάση των Αμερικάνων έχει δυσανασχετήσει τους Γάλλους και τους Βρετανούς, που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος των επιθέσεων. Ο γάλλος υπουργός Εξωτερικών, Αλέν Ζιπέ, δήλωσε ότι το ΝΑΤΟ δεν κάνει όσα θα έπρεπε και ζήτησε από τα κράτη μέλη να συμμετάσχουν πιο ενεργά. Αλλά πώς να το κάνουν σε έναν πόλεμο που τελικά κρίνεται στο έδαφος; Κι εκεί οι αντικαθεστωτικοί αποδεικνύονται πολύ λίγοι απέναντι στις πολύ πιο καλά οργανωμένες και ανθεκτικές δυνάμεις του Καντάφι…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s