Σκέψεις για τις Συνελεύσεις

Posted: 30/05/2011 by Β.Χ. in Αποφάσεις Συνελεύσεων, Κοινωνικός έλεγχος, ΟΡΓΗ ΛΑΟΥ
Ετικέτες: ,

Διαβάζω τις τελευταίες ημέρες τις απόψεις διάφορων συμμετεχόντων στις Συνελεύσεις των αγανακτισμένων για το τι ακριβώς συμβαίνει εκεί (εγώ παρακολουθώ τη Συνέλευση της πλατείας Συντάγματος).

Οι περισσότεροι μιλάνε για κάτι μεγαλειώδες που συμβαίνει εκεί, ή για κάτι έστω ελπιδοφόρο και υπάρχουν και κάποιοι (λιγότεροι) οι οποίοι περιορίζονται κυρίως στο ν’ ασκήσουν κριτική, εστιάζοντας σε κάποια γεγονότα (π.χ. την ύπαρξη ομάδας φασιστών μπροστά στη Βουλή, την ελλιπή πολιτικοποίηση της πλειοψηφίας του κόσμου που είναι εκεί, την έλλειψη στρατηγικής, οργανωτικά προβλήματα κλπ.).

Παρακολουθώντας (και) την χθεσινή Συνέλευση στο Σύνταγμα (η οποία ήταν άνευ προηγουμένου όσον αφορά τη συμμετοχή του κόσμου) και προσπαθώντας να αναφέρω επί τροχάδην όσα έγιναν εκεί, καταλήγω σ’ ένα συμπέρασμα:

Κατά τη γνώμη μου, πράγματι, η ύπαρξη και λειτουργία των Συνελεύσεων από μόνη της ως γεγονός, αλλά και όσα διαδραματίζονται εκεί, αποτελούν ένα εξαιρετικά σημαντικό γεγονός, ελπιδοφόρο και με μεγάλη δυναμική παρά τα όποια προβλήματα.
Χθες, η μεγαλύτερη έως τώρα Συνέλευση, άρχισε με ψηφοφορία για τον αποκλεισμό των ΜΜΕ από τη Συνέλευση και κάλυψη των τεκταινόμενων από την ίδια τη Συνέλευση – πρόταση η οποία εγκρίθηκε. Ανακοινώθηκε ότι γίνεται προσπάθεια για ραδιοφωνική κάλυψη (με κάποια επιφύλαξη για το αν άκουσα καλά, ακόμα είχε φοβερό θόρυβο) μέσω internet από την ιστοσελίδα της Συνέλευσης. Στη συνέχεια λόγω του μεγάλου αριθμού συμμετεχόντων, ανακοινώθηκε η απόφαση της συντονιστικής επιτροπής να κληρωθούν 80 ομιλητές από τους 500 που μπορούσαν να ζητήσουν το λόγο (ζητώντας τον σχετικό κλήρο). Απόφαση που αμφισβητήθηκε, ακριβώς επειδή άλλαζε τον τρόπο λειτουργίας της Συνέλευσης σε σχέση με το Σάββατο, χωρίς να έχει ληφθεί σχετική απόφαση αλλά και επειδή η κλήρωση θεωρήθηκε ότι καταστρατηγεί τις διαδικασίες της άμεσης δημοκρατίας. Τελικά με μεγάλη πλειοψηφία, αποφασίστηκε να ακολουθηθεί η διαδικασία που αρχικά είχε προτείνει η συντονιστική επιτροπή (κλήρωση).

Προτάθηκαν οι εξής θεματικές ομάδες:

-Πολιτική και οικονομία
-Εργασία
-Κοινωνικά αγαθά (Υγεία, παιδεία, ασφάλιση) και από μία ομιλήτρια προτάθηκε και η θεματική ομάδα «αλληλεγγύης».

Η Συνέλευση προχωρούσε αργά γιατί οι περισσότεροι από όσους κληρώθηκαν δεν ανέβηκαν στο βήμα, με αποτέλεσμα, αντί ν’ ακούγονται απόψεις, να περνάει ο χρόνος με κληρώσεις. Τελικά, μετά από λίγο η κατάσταση εξομαλύνθηκε.

Αρχίζει η συζήτηση για συγκεκριμένες δράσεις που θα δώσουν μία νέα δυναμική. Τέθηκαν τελικά προς ψήφιση πάνω από 15 ομάδες θεματικής οργάνωσης κι εθελοντικής προσφοράς, ενώ έγινε και πρόταση για κήρυξη της Χρυσής Αυγής ως ανεπιθύμητης.

Έγιναν αναφορές στην αραβική εξέγερση, ζητήθηκε η διαγραφή του χρέους, η σύγκληση γενικών συνελεύσεων παντού, σε πανεπιστήμια, σε χώρους εργασίας κλπ. με σκοπό την οργάνωση Γενικής Απεργίας Διαρκείας. Επίσης, ζητήθηκε να δημιουργηθεί ταμείο της Συνέλευσης, ενώ συζητήθηκε και το θέμα της περιφρούρησης (υπό την απειλή των νεοναζί της Χρυσής Αυγής).

Στη θεματική ενότητα των νομικών ζητημάτων, συζητήθηκε το ενδεχόμενο μαζικών αγωγών προς πολιτικά πρόσωπα που πιθανότατα καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα.

Τέλος, εγκρίθηκαν:

-Να γίνει κάλεσμα σε αντιφασιστική πορεία
-Η συλλογή 1.000.000 υπογραφών εναντίον του Μνημονίου σύμφωνα με τη συνθήκη της Λισσαβόνας.
-Συμπαράσταση σε όλες τις κινητοποιήσεις εργαζομένων
-Κάλεσμα σε φοιτητές και μαθητές ώστε να κάνουν πορεία που θα φτάσει στο Σύνταγμα.

Αρχίζει και συζητείται η δράση σε γειτονιές με ανοιχτές συνελεύσεις.

Αυτά διαδραματίστηκαν πάνω – κάτω. Ακούστηκαν πολλές απόψεις ενώ ο ίδιος ο κόσμος είχε την αίσθηση ότι συμμετέχει σε κάτι πρωτόγνωρο και σημαντικό. Οι περισσότεροι φαίνονταν σα να έχουν (ή αποκτούν) ενός είδους αυτοπεποίθηση. Όλα αυτά είναι από συγκινητικά έως ελπιδοφόρα.

Εμένα προσωπικά δεν με ενόχλησε ούτε το ετερόκλητο της σύνθεσης του κόσμου (με την εξαίρεση κάποιων των φασιστών που κάθονται μακριά από τη συνέλευση και κουνάνε ελληνικές σημαίες σφυρίζοντας), ούτε το ότι πολλοί είχαν έρθει βλέποντας το όλο γεγονός σαν μία αλλόκοτη γιορτή όπου ο καθένας έχει θέση, ούτε κάτι τύποι που έπαιζαν τάβλι, ούτε, βέβαια, οι ξυλοπόδαροι κλπ.

Φαίνεται ότι κάτι καινούργιο τείνει να γεννηθεί, ότι δημιουργείται μία δυναμική πρωτόγνωρη για τα δεδομένα της Ελλάδας. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι τόσος κόσμος μαθαίνει το τί σημαίνει συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων που τον αφορούν και ότι δείχνει ενδιαφέρον όχι μόνο για τα τυχόν αποτελέσματα της προσπάθειας αλλά και για την οργανωτική της δομή, κατανοώντας ότι και μέσω αυτής, θα πραγματοποιηθούν οι στόχοι που συναποφασίζονται, εμένα μου φαίνεται μεγάλη υπόθεση.

Ο κόσμος μιλά πια για γενικής απεργία διαρκείας, για αλληλεγγύη στους αγώνες άλλων κλάδων για άμεση δημοκρατία.

Μάλιστα, όχι μόνο όσοι παρακολουθούν τη Συνέλευση, αλλά και εκατοντάδες παρέες που φαινομενικά είναι πιο μακριά, αποστασιοποιημένες ή κάπως αδιάφορες, τελικά δεν κάνουν τίποτα άλλο από το πολιτικολογούν ή να προσπαθούν να εξηγήσουν, στους εαυτούς τους πρώτα και κύρια, το λόγο που κατέβηκαν έως το Σύνταγμα.

Πρώτη φορά είδα και άκουσα τόσους ανθρώπους να μην ντρέπονται να πουν ο ένας στον άλλο ότι είναι φτωχοί, ότι δεν ξέρουν αν αύριο θα μπορούν να πληρώσουν π.χ. το ρεύμα και μετά ν’ αρχίζουν μία συζήτηση για το ποιός φταίει και πώς έφτασαν σ’ αυτό το σημείο χωρίς να προλάβουν καν να διαισθανθούν τον κίνδυνο.
Μοναδικό μειονέκτημα μου φαίνεται το εξής:

Ότι ακριβώς επειδή το πράγμα έχει αρχίσει να παίρνει πολύ γρήγορα μία ασυνήθιστη για τα δικά μας δεδομένα, δυναμική, εξίσου πιθανό φαίνεται και το ενδεχόμενο να γίνει συντονισμένη προσπάθεια διάλυσης της όλης προσπάθειας.

Δεν μπορώ να καταλάβω αν οι διοργανωτές είναι πιο αισιόδοξοι από εμένα ή αν είναι θέμα στρατηγικής ή μη αναφορά σε τέτοιους κινδύνους.

Εξηγούμαι: όσο πιο ριζοσπαστικές γίνονται οι μέθοδοι λειτουργίας της Συνέλευσης, οι προτάσεις που ακούγονται και οι αποφάσεις που λαμβάνονται, χωρίς ταυτόχρονα να αρχίζουν να εφαρμόζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να δικτυώνουν όλο και περισσότερο κόσμο στην προσπάθεια, τόσο πιθανότερο θεωρώ ότι από στιγμή σε στιγμή, με κάποια πρόφαση (ή και χωρίς πρόφαση) θα επέμβει η αστυνομία ώστε να τρομοκρατήσει όσους μόλις «ξύπνησαν κακοδιάθετοι» όπως λένε τα σχετικά πανό.

Και αν γίνει αυτό (για μένα: όταν γίνει αυτό) δεν ξέρω αν υπάρχει σχέδιο για ανατροπή της όποιας καταστολής.

Χθες δεν τόλμησαν ούτε να το σκεφτούν (οι αστυνομικοί και οι προϊστάμενοί τους), αλλά έσκασαν μύτη οι ναζί (άσχετο αν τελικά μαζεύτηκαν). Νομίζω όμως ότι αυτό οφειλόταν στην τεράστια συμμετοχή του κόσμου, στο γεγονός ότι οι συγκεντρώσεις είχαν χαρακτηριστεί πανευρωπαϊκές, στο ότι ακόμα δεν είχε συνειδητοποιήσει καμία πλευρά (εξουσιάζοντες και συμμετέχοντες στις διαμαρτυρίες) το πόσο σημαντικό είναι αυτό που συμβαίνει (για κάποιους πόσο επικίνδυνο).

Χθες το πρωί υπήρξε ένταση για το αν θα παραχωρηθεί μέρος της πλατείας για την προγραμματισμένη έκθεση παραγωγών κλπ. Τι θα γίνει τις επόμενες ημέρες, όταν οι αποφάσεις τις Συνέλευσης θ’ αρχίσουν να παγώνουν το αίμα κάποιων, αν δεν αρχίσει παράλληλα και άμεσα το πέρασμα στην πράξη, δηλαδή η εφαρμογή και πραγματοποίηση των αποφάσεών της; Μήπως πρέπει να συζητηθούν και κάποιες προτάσεις οι οποίες θα έχουν το στόχο όχι μόνο να ριζοσπαστικοποιήσουν τους συμμετέχοντες αλλά και να προετοιμάσουν την επόμενη ημέρα για την περίπτωση που θα γίνει οργανωμένη προσπάθεια διάλυσης των Συνελεύσεων;

Π.χ. πέραν του συναισθηματικού κομματιού (αποφασίζουμε εμείς για εμάς, ξυπνήσαμε κλπ.) το οποίο καθόλου δεν υποτιμώ, μήπως ήρθε η ώρα να υπάρξει σχεδιασμός τέτοιος που θα διαφυλάξει τη συνέχεια των κινητοποιήσεων;

Η απόφαση για ανοιχτές συνελεύσεις και ενημέρωση σε κάθε γειτονιά, πρέπει να εφαρμοστούν άμεσα και οργανωμένα. Να μη περιοριστούμε όλοι μόνο στο Σύνταγμα. Το ίδιο ισχύει και με την παρέμβαση σε χώρους εργασίας, αλλά και συνδικάτα, πανεπιστήμια κλπ.

Τέλος, ίσως πρέπει ν’ αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και άλλες πρακτικές που θα δώσουν στίγμα σε όλη την κοινωνία (π.χ. κατάληψη δημοσίων κτιρίων όπως Οικονομικές Εφορίες κλπ.). Αλλά, αυτά θα προσπαθήσω να τα θέσω υπ’ όψιν της Συνέλευσης και όχι μέσω διαδικτύου. Και νομίζω πώς όλοι πρέπει να κάνουν το ίδιο.

Η Συνέλευση είναι το ανώτατο όργανο, ας την προφυλάξουμε και ας προσπαθήσουμε να της δώσουμε εκτός από οράματα και διάρκεια.

I.A

Advertisements
Σχόλια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s