Το φάντασμα της αποχώρησης από την ευρωζώνη και οι εξορκιστές του

Posted: 08/06/2011 by Β.Χ. in Κρίση-Οικονομία, Παρεμβάσεις
Ετικέτες: ,

Του Παπουλή Κώστα

 

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα, αυτό της αποχώρησης από την ευρωζώνη. Όλες οι δυνάμεις του γερασμένου πολιτικού συστήματος, ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία, για να κυνηγήσουν αυτό το φάντασμα μαζί με το δίδυμό του, την αθέτηση πληρωμών έναντι των πιστωτών της χώρας. Ο Πάγκαλος, η Μ. Δαμανάκη, η κόρη του Μητσοτάκη, ο Καρατζαφέρης, o Τσίπρας και  η Παπαρήγα τελευταία,  επισείουν το σκιάχτρο  της αποχώρησης από το ευρώ.

Στην πλατεία Συντάγματος μια λαϊκή βουλή τραγουδάει «δεν θα πληρώσουμε ποτέ», απαιτώντας ουσιαστικά, να κηρύξει η Ελλάδα αθέτηση πληρωμών έναντι των πιστωτών της, εκφράζοντας   την διάθεση ρήξης, με τις ντόπιες και ξένες οικονομικές και πολιτικές ελίτ.  Το  πολιτικό και οικονομικό σύστημα, που γνωρίζει, ότι μια τέτοια λύση που επιχειρεί να επιβάλλει ο λαός θα το συμπαρασύρει, τον «απειλεί» με το παρεπόμενό της, την πιθανή απόσχιση από την ευρωζώνη. Την στιγμή ακριβώς, που ο απλός κόσμος αυτοδιδάσκεται πολιτική οικονομία και αρχίζει να αναρωτιέται, τι κέρδισε και τι έχασε από το «κοινό» νόμισμα, η αριστερά ουσιαστικά τοποθετείται με τον αντίπαλο. Αν το ιδεολογικό ρεύμα του αριστερού ευρωπαϊσμού, βρίσκεται σε  επιθανάτιο ρόγχο  και αδυνατεί λόγω τραγικών ιδεοληψιών να συλλάβει τις καταστάσεις, ο Περισσός αποδεικνύει-όπως και στην εξέγερση του Δεκέμβρη- τον συστημικό του ρόλο. Έχουμε εισέλθει πάλι σε μια ιδιότυπη και άλλου τύπου πολιτική συναίνεση αλλά 89, όπως αποκαλύπτει η συμπόρευση στο ζήτημα του «κοινού» νομίσματος; Θα το δείξει ο χρόνος. Ένα είναι βέβαιο, ενώ η ενότητα της αριστεράς είναι αναγκαία όσο ποτέ, η διαχωριστική γραμμή πάνω στην απαραίτητη πολιτική απάντηση, βαθαίνει. Άρα είμαστε πολύ κοντά, σε μία ευρύτατη και αναγκαία πολιτική αναδιάταξή της, στο βαθμό που το ρεύμα  που θέλει να επικοινωνήσει πραγματικά με το Σύνταγμα, και βλέπει σε μία ρεαλιστική   έξοδο από την ελληνική κρίση με ενισχυμένες τις δυνάμεις της εργασίας, επιχειρήσει να βγει από το κάδρο, του «όλοι είναι ίδιοι», και καταθέσει την δικιά του πρόταση. Αλλιώς, η αριστερά ως έννοια, σύντομα  θα αναφέρεται μόνο στα σχολικά βιβλία της ιστορίας.

 Είναι αλήθεια ότι η έξοδος από την ευρωζώνη μπορεί να πάρει δύο μορφές : της άτακτης εξόδου, ανεξαρτήτου πολιτικής βούλησης, λόγω της φοράς των πραγμάτων (σενάριο που ο Κρούγκμαν δίνει  50%), ή της συγκροτημένης εξόδου λόγω παρέμβασης του λαϊκού παράγοντα, που θα οδηγήσει σε λαϊκή κυβέρνηση, αθέτηση πληρωμών, σύγκρουση με το ευρωπαϊκό κέντρο και, κατά συνέπεια, σε αποχώρηση, τουλάχιστον, από το ευρώ.

Στο  δίλημμα: αθέτηση πληρωμών και αποχώρηση από το ευρώ ή μια Ελλάδα λεηλατημένη αποικία  των κρατών του κέντρου της ΕΕ και της παγκοσμιοποίησης, η κοινοβουλευτική αριστερά παρουσιάζεται στριμωγμένη στην γωνία, και ουσιαστικά διαλέγει το δεύτερο.

Αναγκαστικά μια νέα πολιτική «ιδέα», πρέπει να σηκώσει το γάντι που πετάει ο  ανήμπορος να σταθεί στα δικά του πόδια ελληνικός αστισμός και το ξοφλημένο πολιτικό του προσωπικό.

Σε οικονομικό επίπεδο, η Ελλάδα δεν είναι,  ακριβώς Αργεντινή. Υπάρχουν δύο διαφορές. Η πρώτη συνίσταται στο ότι η Αργεντινή είχε συνδέσει το νόμισμα της με το δολάριο, ενώ η πατρίδα μας είναι σε κοινό νόμισμα. Η δεύτερη συνίσταται στο ότι η Αργεντινή είχε μια τέτοια παραγωγική δομή, που η υποτίμηση της έδωσε ώθηση μέσω της ανόδου των εξαγωγών.  Αυτές είναι δυσκολίες, αλλά όχι αξεπέραστες.

Η νομισματική αναταραχή θα κρατήσει ένα διάστημα και χρειάζεται μελετημένη νομισματική πολιτική. Στο ζήτημα της παραγωγικής δομής, η απάντηση θα είναι διαφορετική και μεσοπρόθεσμη. Η Ελλάδα δεν μπορεί να προσανατολιστεί σε ένα εξαγωγικό μοντέλο ανάπτυξης, αλλά στην καθετοποίηση της παραγωγής και στη σταδιακή υποκατάσταση των εξαγωγών, προς μια  αυτοδύναμη (αλλά μη αυτάρκη) οικονομία. Ανοίγει εδώ  η συζήτηση, περί δημοκρατικής οργάνωσης της οικονομίας, επαναπροσδιορισμού των καταναλωτικών συμπεριφορών κλπ, που συνδέονται, με ένα συνολικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Αλλά ας μείνουμε στο  σενάριο, που θα περιλάβει εθνικοποίηση τραπεζών και  ότι άλλο πουληθεί ή έχει «παραχωρηθεί» μέχρι σήμερα, (ΔΕΚΟ, αεροδρόμια, δρόμους κ.α.)

Ένα μεγάλο κέρδος θα είναι η ανακούφιση από το χρέος. Οι τόκοι που διαρρέουν στο εξωτερικό βαίνουν ανερχόμενοι. Παράλληλα, η ανάκτηση των εργαλείων εθνικής οικονομικής πολιτικής μπορεί να οδηγήσει σε σταδιακή  απάλειψη των ζημιών και των συσσωρευμένων στρεβλώσεων, που δημιούργησε η ένταξη στο ευρώ.

Σε ένα σημαντικό βαθμό, το έλλειμμα του προϋπολογισμού,  μπορεί να καλυφτεί από την ανάκτηση του εκδοτικού προνομίου του ελληνικού κράτους. Σε συνθήκες ύφεσης, οι πληθωριστικές πιέσεις, από μια τέτοια πρακτική,  δεν συνιστούν το κύριο πρόβλημα και η οικονομία  τονώνεται.

Έκτακτη φορολογία στην συνολική περιουσία των πολιτών ( με στόχευση τις καταθέσεις εξωτερικού, όπου μπορεί να υπάρξει ειδικός φόρος «υπεραξίας»), θα περιορίσει σημαντικά το έλλειμμα του προϋπολογισμού. Η φορολογία αυτών   των καταθέσεων, δύναται  να τροφοδοτήσει και το προσωρινό έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών.

Η οικονομική αναγέννηση  θα στηριχτεί σε παραγωγικές επενδύσεις, χρηματοδοτούμενες από το πλεόνασμα, που θα  προκύψει από τον περιορισμό της κατανάλωσης των πλούσιων και ανώτερων στρωμάτων. Ένα εξωτερικό κρατικό δάνειο τα πρώτα χρόνια δεν θα ήταν άσχημη λύση.

Ο εισαγόμενος πληθωρισμός,  από την υποτίμηση δεν θα έχει καμία σχέση με το μέγεθος της υποτίμησης. Στην πραγματικότητα, η θετική επίπτωση της υποτίμησης εξατμίζεται μόνον μακροχρονίως, ενώ στο μεταξύ  κερδίζει η απασχόληση. Στην ελληνική περίπτωση, η μείωση στην τεράστια και άδικη έμμεση φορολογία, σε κρίσιμους τομείς με σημαντικό και πολλαπλασιαστικό ρόλο στην οικονομία και στον πληθωρισμό, θα παίξει ρυθμιστικό ρόλο.,

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι την τελευταία δεκαετία το ελληνικό ευρώ έχει ανατιμηθεί 30% σε σχέση με το γερμανικό ευρώ (λόγω διαφορών πληθωρισμού) και συντριπτικά με το δολάριο. Ουσιαστικά, η συναλλαγματική πολιτική σταματάει τον διορθωτικό της ρόλο,  το 1994, χρονιά που αρχίζει η πορεία προς  το ευρώ, μέσω  της «σκληρής δραχμής». Έτσι σήμερα προωθούν την «εσωτερική» υποτίμηση, διά της  πακιστανοποίησης της Ελλάδας, λύση που δεν θα έχει, κανένα αποτέλεσμα. H παραγωγική βάση της χώρας (και ιδίως ο εξαγωγικός της τομέας) έχει αποσαθρωθεί, και  είναι αδύνατον να ανασυγκροτηθεί, ακόμα και με μηδενικά μεροκάματα, εντός της Ζώνης του Ευρώ. Μια αριστερά λοιπόν, που  δεν είναι ανοικτά με το σύστημα, θα έπρεπε να λέει: «στις παρούσες συνθήκες, η παραμονή στην ευρωζώνη είναι καταστροφική».

* Το παραπάνω άρθρο στο μεγαλύτερο μέρος του δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα δρόμος, στις 4-6.

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η ΕΟΣ λέει:

    – Τι είχες Γιάννη; Τι είχα πάντα…

    Όταν ακόμα και το ΚΚΕ, το πιο αρτηριοσληροτικο κόμμα στη χώρα μας αντιλαμβάνεται τα πραγματικά δεδομένα της κρίσης, μερικοί, όπως ο Κ. Παπουλής, έχει κολλήσει η βελόνα τους και μας λένε το ίδιο τραγουδι συνέχεια.

    Στο σκεπτικό τους δεν υπάρχει ούτε το Κράτος ούτε κοινωνικές τάξεις και συγκρούσεις. Αντιλαμβάνονται την πολιτική, αρκετα χρόνια πίσω, πριν από την εποχή του Μαρξ και της παρισινής κομμούνας…

    Εκτός των άλλων περιέχει ολέθριες πολιτικές εκτιμήσεις όπως:

    Αναγκαστικά μια νέα πολιτική «ιδέα», πρέπει να σηκώσει το γάντι που πετάει ο ανήμπορος να σταθεί στα δικά του πόδια ελληνικός αστισμός και το ξοφλημένο πολιτικό του προσωπικό

    Ως άλλος Καζάκης, μέσα από ένα συνοθύλευμα ατεκμηρίωτων και ασύνδετων μεταξύ τους οικονομικών προτάσεων προσπαθεί να κάνει πολιτική με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που πολιτεύονται οι δυνάμεις του δικοματισμού. Το υποκείμενο της πολιτικής του πρότασης δεν αφορά το λαό, αλλά τους διαχειριστές τις κρατικής εξουσίας. Στον λαό, αυτό που του αντιστοιχεί είναι να είναι στο περιθώριο, να σφίξει κι άλλο το ζωνάρι του και να περιμένει από τους τεχνοκράτες/οικονομολόγους να του λύσουν το πρόβλημα… Καλά κρασία!

    Για την αριστερά, η πολιτική στηρίζεται στην ανάλυση της ταξικής πάλης και στο μαζικό κίνημα. Χωρίς αυτά τα στοιχεία δεν μπορεί να υπάρξει ούτε η αριστερά ως δύναμη ανατροπή του συστήματος. Ούτε επίσης «αριστερή πρόταση» για την έξοδο από την κρίση.

    Ευτυχώς που ο κόσμος αντιλαμβάνεται περισσότερα πράγματα απ’ αυτά που νομίζει ο Κ. Παπουλής και ορισμένοι άλλοι αριστεροί που έχουν εναποθέσει όλες τους τις ελπίδες στους τεχνοκράτες/οικονομολόγους. Και γι αυτό τους έχει χεσμένους. Αντιλαμβάνεται ότι η αριστερά είναι στο περιθώριο και ότι αυτά που λέει για την κρίση δεν αποτελούν λύσεις που μπορούν να προασπίσουν τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας. Και ως γνωστόν, «όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε τελικά οι κότες»…

  2. Ο/Η Γιάννης Κ. λέει:

    ΕΟΣ κάνεις λάθος

    σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης η ταξική πάλη δεν διεξάγεται μόνον εντός εθνικών συνόρων. Είναι λάθος να το υποστηρίζουμε αυτό. Οι μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες στήριξαν την έξοδο από την κρίση του 1973-75 σε μια νέα αποικοκρατία, με την κατάργηση των περιορισμών στην διακίνηση εμπορευμάτων και κεφαλαίου (όχι όμως και εργασίας)…Κάνεις λάθος στην θέση σου για το ευρώ και επιμένεις μόνο και μόνο από εγωισμό. Το ακριβό ευρώ ευνοεί το κεφάλαιο που κυκλοφορεί ελεύθερο παντού, πουλάει ακριβά στην Ελλάδα και επενδύει φτηνά σε άλλες χώρες. Αρα αντλεί υπεραξία από την κατανάλωση των ελληνικών νοικοκυριών. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΒΑΣΙΚΗ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, κι όχι το «μαζί τα φάγαμε» που αποποροσανατολίζει τον κόσμο. Το Ευρώ, Διαλύει τα λαϊκά εισοδήματα με την ακρίβεια την ανεργία, την καθήλωση των εισοδημάτων. Φτάνουμε τώρα σε μισθούς 500 ευρώ δηλαδή σε επίπεδο 1985, ενώ οι τιμές ανεβαίνουν 4% κάθε χρόνο…ΌΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩ. ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ. Στο μόνο θέμα που έχεις δίκιο είναι οτι με την επιστροφή στην δραχμή χρειάζονται αυστηρά αντιμονωπολιακά μέτρα για να αποφευχθεί η κερδοσκοπία…Όμως αυτό το λένε και ο Παπουλής, κι ο Καζάκης. Είναι κρίμα να έχεις σωστές θέσεις σε όλα τα άλλα, και να την πατάς τόσο πολύ με το Ευρώ, ταυτιζόμενος με την Κουμουνδούρου. Σε καλώ καλόπιστα και συντροφικά να επανεξετάσεις την θέση σου.

  3. Ο/Η soulatsadoros λέει:

    Χωρίς να θέλω να υποστηρίξω την Παπαρήγα και το ΚΚΕ αλλά το ΄ακριβώς ίδιο πράγμα δεν λέει και εκείνη. Οτι υπο την παρούσα κατάσταση βλέπε εξουσία νοοτροπία οικονομικό σύστημα η έξοδος απο το Ευρώ θα είναι καταστροφή. Αλλά είναι τουλάχιστον άσχημη ερμηνεία απο πλευράς κυρίου Παππουλή να λέει οτι το ΚΚΕ είναι υπέρ του Ευρώ. Άλλο να διαφωνείς σε κάποια πράγματα με τη Παπαρήγα και άλλο να έχεις δοαστρεβλωμένη κρίση και αντίληψη για αυτά που λέει η Παπαρηγα και ο κάθε ένας

  4. Ο/Η Oratios λέει:

    «Έκτακτη φορολογία στην συνολική περιουσία των πολιτών ( με στόχευση τις καταθέσεις εξωτερικού, όπου μπορεί να υπάρξει ειδικός φόρος «υπεραξίας»), θα περιορίσει σημαντικά το έλλειμμα του προϋπολογισμού. Η φορολογία αυτών των καταθέσεων, δύναται να τροφοδοτήσει και το προσωρινό έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών.»
    Με το παραπάνω κομμάτι του κειμένου σας αντιλήφθηκα πως συμφωνείτε με την σημερινή πολιτική του πασοκ. Μπράβο σας! Είστε και σεις άξιοι σοσιαλησταί!
    ..Αλήθεια γιατί να μην κατάσχει τις καταθέσεις αντί να πάρει ένα μέρος τους; Και γιατί να μην κάνει τα παιδιά σας σκλάβους βάζοντας τους να δουλεύουν όσο αντέχουν έτσι ώστε το κράτος να αποκτήσει όσα αυτό επιθυμεί;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s