Μικρό χρονικό πολιτικών παρεμβάσεων που συνάντησαν την κριτική εχθρών και φίλων

Posted: 24/06/2011 by Β.Χ. in Επικαιρότητα, Παρεμβάσεις
Ετικέτες:

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Πρώτο: Η Ελλάδα αδύναμος κρίκος

Δυνάμεις που πρωταγωνίστησαν στη συγκρότηση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής, αρκετά νωρίς, είχαν χαρακτηρίσει την Ελλάδα ως αδύναμο κρίκο. Στην Ελλάδα συγκεντρώθηκαν όλες οι αντιφάσεις της Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Μια χώρα από τις τελευταίες σε κοινωνικούς δείκτες στην Ευρώπη, με την πιο αποκλεισμένη νεολαία, πληττόμενη περισσότερο από όλον τον ευρωπαϊκό νότο, από τις οδυνηρές επιπτώσεις της συνθήκης του Μάαστριχτ -μητέρας του ευρώ-, οδηγήθηκε τελικά στο απόλυτο αδιέξοδο, με πυροκροτητή την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση.
«Οι «10 μέρες που συγκλόνισαν την Ελλάδα» συγκλόνισαν όλη την Ευρώπη. Η Ελλάδα είναι σήμερα η πιο προβληματική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι ο αδύναμος κρίκος της. Εδώ. Σε αυτή τη χώρα. Με την επιτήρηση να οδηγεί την οικονομία σε πάγωμα, την κοινωνία σε διάλυση, τον ρατσισμό σε άνθιση , τους εργαζόμενους σε ουρές ανέργων, τους νέους και τις νέες στη ματαίωση και τις ουσίες – μπορούμε να κάνουμε αυτό που τελικά δεν μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν οι σύντροφοί μας στη Γαλλία ή στην Ιρλανδία ή στη Δανία. Ο κλήρος έχει πέσει στη χώρα μας. Και στην Αριστερά της. Διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις εδώ, στη χώρα μας, να συντρίψουμε τη συνθήκη του Μάαστριχτ.» (Στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ΣΥΡΙΖΑ, 28/11/2009)

Δεύτερο : Εργατικός Δεκέμβρης

Η σημερινή κατάσταση, αλλά και ο Δεκέμβρης του 2008, επιβεβαιώνουν πλήρως την παραπάνω εκτίμηση και δείχνουν ότι μια ριζοσπαστική λύση στην Ελλάδα είναι εφικτή. Μια λύση που μπορεί να συμπαρασύρει και το υπόλοιπο τόξο του Νότου, δρομολογώντας εξελίξεις, ίσως σε όλη την γηραιά ήπειρο και στον υπόλοιπο κόσμο. Όλα λοιπόν τα ενδεχόμενα, τόσο στην χώρα μας, όσο και στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή περιφέρεια κατά αρχήν, είναι πιθανά.

Η διαπίστωση του αδύναμου κρίκου, συμπληρώθηκε με την ανάγκη για έναν «εργατικό Δεκέμβρη», πάλι στην Γ΄ Πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελεί ουσιαστικά την πρώτη επίσημη γραφή του Μετώπου.
«Καμιά αλλαγή δεν μπορεί να προωθηθεί στη χώρα μας με τον ευρωπαϊσμό που οδηγεί στην υποταγή στις Βρυξέλλες. Εδώ βρίσκεται ο γόρδιος δεσμός στην πολιτική της χώρας. Σύγκρουση με όλα τα κοινωνικά μέσα, με τη λογική των spread, της κερδοσκοπίας στα ομόλογα, της επιτήρησης. Αν επιμένει η κυβέρνηση, την περιμένει έναςεργατικός «Δεκέμβρης». Εδώ θα κριθεί η αξιοπιστία κάθε πολιτικής δύναμης – και η δική μας.» (Στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ΣΥΡΙΖΑ, 28/11/2009)

Τρίτο : Το δημοψήφισμα

Κατανοώντας τις θηλιές της συνθήκης του Μάαστριχτ και του Συμφώνου Σταθερότητας για όλους τους λαούς της Ευρώπης και ιδιαίτερα για την πατρίδα μας και τον Νότο, απαιτήσαμε δημοψήφισμα, για να αποδοκιμαστεί το Σύμφωνο Σταθερότητας από τον ελληνικό λαό, για να συντριβεί η συνθήκη του Μάαστριχτ στην Ελλάδα.
«Η μικρή σε πληθυσμό Ισλανδία καλεί τον λαό της σε δημοψήφισμα για να απαντήσει στις εκβιαστικές πιέσεις της του Λονδίνου να πληρώσει τα σπασμένα των βρετανικών τυχοδιωκτικών επενδύσεων σε ιδιωτική της τράπεζας. Η λαϊκή δυναμική είναι το ισχυρότερο διαπραγματευτικό όπλο για μια κυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε στιγμή κρίσης, μάλιστα, με τη μορφή του δημοψηφίσματος. Κυβέρνηση εκλεγμένη εδώ και λίγους μήνες, στερείται πλήρως λαϊκής νομιμοποίησης για την πλήρη και βίαιη προσαρμογή όλων των οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών στους όρους της «επιτήρησης». Η κυβέρνηση οφείλει να προχωρήσει χωρίς καθυστέρηση σε δημοψήφισμα.» (ΜΑΑ, Συνέντευξη Τύπου, 25/1/2010)

Τέταρτο : Το ευρώ δεν είναι ταμπού

Εξηγήσαμε έγκαιρα ότι το ευρώ, δεν είναι ταμπού, ότι δεν είναι ουδέτερο εργαλείο και ότι αντίθετα αποτελεί ένα δεξιό νόμισμα. Δηλώσαμε ότι δεν θα κάνουμε καμία θυσία για το ευρώ, και ότι είμαστε οι τελευταίοι που θα κλάψουμε για το «κοινό» νόμισμα, στο βαθμό που η παραμονή σε αυτό, αποτελεί αιτία αποδιάρθρωσης του αναιμικού κοινωνικού κράτους.
«Μας φοβίζουν ότι θα πάρουμε «διαγωγή κοσμία» και θα μας αποβάλλουν από την ευρωζώνη. Αν η Ευρωζώνη οδηγεί τα πράγματα στα άκρα, επιβάλλει τα δίκαιο του ισχυρού, αφαιρεί τα εργαλεία για την ανάκαμψη της χώρας μας, θα το αντιμετωπίσουμε το δίλημμα. Απέναντι στις Βρυξέλλες δεν είμαστε εμείς στη γωνία. Έχουμε την ισχυρή διαπραγματευτική θέση.»(ΜΑΑ, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ – 27/5/2010)


«Με αυτήν την έννοια, η συμμετοχή στην ευρωζώνη, το ευρώ δεν αποτελεί ταμπού. Και στην περίπτωση που, όπως γίνεται σήμερα, από το ευρωπαϊκό κατεστημένο απέναντι σε ένα λαό που είναι έτοιμος να στηρίξει ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα τεθεί το δίλημμα :ευρώ ή κοινωνικό κράτος, η επιλογή χωρίς δισταγμό θα είναι το δεύτερο» (Θέσεις για την Πανελλαδική Συνάντηση του ΜΑΑ, Μάρτιος 2011)

Πέμπτο : Αποχώρηση της κυβέρνησης Παπανδρέου

Επισημάναμε, ότι η Ελλάδα έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει από τους πρώτους μήνες της κυβέρνησης Παπανδρέου όταν η αριστερά στην βουλή, δήλωνε ότι είναι κόλπο, ότι τα κράτη δεν χρεοκοπούν, θυμίζοντας την Αυγή, παραμονές δικτατορίας.

Ζητήσαμε , κόντρα στο ρεύμα, μήνες μόνο μετά το σχηματισμό της, την αποχώρηση της κυβέρνησης Παπανδρέου.
«Αν ο κ. Παπανδρέου δεν μπορεί να κυβερνήσει χωρίς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ας παραιτηθεί. Θα είναι πολύ καλύτερη μια Ελλάδα χωρίς Παπανδρέου, παρά μια Ελλάδα με ΔΝΤ. Είμαστε από τους ελάχιστους που υποστηρίζουν ότι η αυτή κυβέρνηση πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατό. Αυτή η άποψη, βέβαια, δεν συμβαδίζει με τους κανόνες κοσμιωτάτης πολιτικής συμπεριφοράς που επιβάλλουν μια περίοδο χάριτος μέχρι τα μέσα της τετραετίας. Δεν συμβαδίζει με τις δημοσκοπήσεις όπου σήμερα δεν έχει έστω και μικρή ισχύ ένα τέτοιο αίτημα. Δεν συμβαδίζει με την έλλειψη μιας νέας κοινωνικής πλειοψηφίας για προοδευτική στροφή στη χώρα μας. Δεν συμβαδίζει με το γεγονός ότι η σημερινή αριστερά είναι πολύ μακριά από την εποχή της αριστεράς του άρθρου 16. Η θέση αυτή, όμως, επιτάσσεται από το χρέος απέναντι στην ιστορία, ώστε η πατρίδα μας να μη εγκλωβισθεί σε μια βαθιά και παρατεταμένη κρίση που θα σφραγίσει την παραπέρα οπισθοδρόμησή της για όλο τον 21ο αιώνα.» (ΜΑΑ, Χαλάνδρι – 21/3/2010)
«Το δημόσιο χρέος είναι μη διατηρήσιμο γιατί: α) απαιτούνται υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης, ενώ η οικονομία βρίσκεται σε φάση ύφεσης, ή εναλλακτικά, β) υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα που είναι από οικονομική και κοινωνική πλευρά αδύνατα και δεν είναι εφικτή γ) η νομισματική χρηματοδότηση του δημοσίου ελλείμματος.» (ΜΑΑ, Μάρτιος 2010)

Έκτο : Λαϊκή Αυτοοργάνωση

Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής απέναντι στην δημοκρατική εκτροπή από την λαϊκή κυριαρχία που συνόδευε τις εντολές της τρόικα έθεσε το θέμα της λαϊκής αυτοοργάνωσης.
«Και ποιος να έρθει; Ο λαός. Αυτός που ήρθε με το ΕΑΜ το 1942. Η νεολαία. Αυτή που ήρθε το 1973 και άνοιξε την πόρτα εξόδου στη χούντα. Μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία. Που αναδείχνεται μέσα στους μεγάλους αγώνες των τελευταίων εβδομάδων. Που δεν είναι απλά μια κραυγή διαμαρτυρίας. Που υποδέχεται την αυτοοργάνωση. Που νομοθετεί στον δρόμο. Που εξελίσσεται σε ένα μεγάλο ειρηνικό Αντάρτικο Πόλεων.» (ΜΑΑ – ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ, 27/5/2010)

Έβδομο : Η πλατεία Συντάγματος

Η κυριότερη συμβολή μας στο λαϊκό κίνημα, όμως ήταν η επιμονή μας να μείνουμε Σύνταγμα, μετά από τους επιτάφιους των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Σωστά χαρακτηρίσαμε τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ως γραφεία τελετών και μνημόσυνων, μια που με την τακτική τους, της μίας 24ωρης απεργίας κάθε δύο μήνες, εσκεμμένα σπέρνουν την απαισιοδοξία, απαξιώνουν τον συνδικαλισμό, και ουσιαστικά στηρίζουν την κυβέρνηση την τρόικα και το μνημόνιο.
«Είναι αδύνατο τους λαϊκούς αγώνες να συντονίζουν δυνάμεις, όσο αυτές δεν υιοθετούν το αίτημα να πέσει άμεσα η κυβέρνηση Παπανδρέου. Η θέση αυτή είναι αναγκαία προϋπόθεση για την ενοποίηση και πολιτικοποίηση των αγώνων. Η μορφή της επαναλαμβανόμενης σε τακτά διαστήματα λιτανείας από την ΓΣΕΕ ή την ΑΔΕΔΥ έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της. Χρειάζεται αναζήτηση νέων μορφών για να σπάσει το τείχος ανάμεσα στις οργανωμένες συνδικαλιστικές και πολιτικές δυνάμεις και στην πλατειά κοινωνία της εργασίας, ιδιαίτερα στους νέους εργαζόμενους και ανέργους. Η θέση «Πάμε Σύνταγμα – Παραμένουμε Σύνταγμα» είναι αυτή που πανικοβάλλει την Κυβέρνηση και θα έπρεπε να προβληματίσει θετικά όλους.» (ΜΑΑ, 14/4/2011)

Φανταστήκαμε ότι η πλατεία Συντάγματος, αλλά και άλλες πλατείες της Ευρώπης, μπορούν να μοιάσουν στην πλατεία Ταχρίρ.
«Τραγουδάμε, γελάμε και κλαίμε με το πολύχρωμο πλήθος της Πλατείας Ταχρίρ, που ξαναγεννά το όνειρο της ανατροπής κι ενός καλύτερου κόσμου στη Μεσόγειο και σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ενωμένος ο λαός μπορεί να γονατίσει και το πιο σκληρό καθεστώς. Ας αναπνεύσουμε αυτό τον άνεμο Ελευθερίας από το Κάιρο. Ας σπάσουμε αυτή τη απάτη της παντοδυναμίας της Τρόικα, των Βρυξελλών, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, του Μαξίμου, της ολιγαρχίας. Ας πιστεύσουμε βαθιά ότι οι λαοί μπορούν να καθορίσουν την μοίρα τους. Ας συνειδητοποιήσουμε ότι αν η πλατεία Eλευθερίας είναι στο Κάιρο, η Αθήνα έχει την πλατεία Συντάγματος. Όλοι στις 23 Φλεβάρη στην πλατεία Συντάγματος»(ΜΑΑ, 10/2/2011)

Ετοιμαζόμασταν, προσπαθούσαμε, καλούσαμε δημόσια τον λαό, να δημιουργήσουμε καταστάσεις, ώστε μια τέτοια κίνηση να γίνει, με αφορμή την σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
«Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής απευθύνεται, στα εργατικά συνδικάτα, στα κινήματα πόλης, στις νεανικές ιστοσελίδες, σε όλες τις αριστερές και προοδευτικές οργανώσεις, να διοργανώσουμε από κοινού μια πανελλαδική συνέλευση του λαού που θα «συνεδριάζει» τις ίδιες ώρες που θα συνεδριάζουν οι μητροπολίτες του ευρωπαϊκού καπιταλισμού στα ανάκτορα των Βρυξελλών. Αυτή η συνέλευση θα επιβάλλει τελικά τις δικές της αποφάσεις. (ΜΑΑ, 11/5/2011)

Η κοινωνική άνοιξη που ζούμε τις τελευταίες 30 ημέρες επιδοκίμασε την πολιτική μας προσπάθεια. Μέσα σε αυτήν την διαρκή διαδήλωση, καταφέραμε μέσα σε μια πολύχρωμη παρουσία, με τα πανό μας, να δώσουμε και το δικό μας πολιτικό χρώμα, αντιστρόφως ανάλογο με τις αριθμητικές μας δυνάμεις, πράγμα που αποδεικνύει ότι οι ιδέες πάντα είναι «επικίνδυνες».

Η λαϊκή βουλή, μέσα από το τραγούδι του πλήθους «δεν θα πληρώσουμε ποτέ», απαιτεί ουσιαστικά την αθέτηση πληρωμών, έναντι των ντόπιων και ξένων πιστωτών. Δείχνει ότι κάναμε καλά, που επιμέναμε και επιμένουμε ότι το ζήτημα του χρέους, είναι το κέντρο και η αιχμή μιας πολιτικής, που μπορεί να οδηγήσει σε μία νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία.

Κάναμε και κάνουμε καλά που στηρίξαμε και στηρίζουμε την ΕΛΕ, που υιοθετούμε το αίτημα της αθέτησης των πληρωμών, που ζητάμε να ανοίξει το μαύρο κουτί του χρέους.

Όγδοο : Η αποχώρηση της αριστεράς από την Βουλή

Δυστυχώς, μέσα σε αυτήν την λαϊκή ανάταση, η αριστερά είναι μέσα στο κάδρο του συστήματος, στο «όλοι είναι ίδιοι». Τους καλέσαμε, -όλους τους βουλευτές- που σέβονται στοιχειωδώς το κοινοβουλευτικό πολίτευμα να αποχωρήσουν από την βουλή, έστω και προσωρινά, να βγουν δηλαδή, από την καθεστωτική οθόνη.
«Αποχώρηση από ποια Βουλή; Τη Βουλή της Ντροπής. Ψηφίζει νομοσχέδια στα αγγλικά. Δεν κυρώνει τις διεθνείς συνθήκες. Ας διδαχθούμε από την ιστορία. Από τον ανένδοτο αγώνα το 1961 της ΕΔΑ και της Ε.Κ. ενάντια στην κυβέρνηση βίας και νοθείας που συνδύαζε παρουσία και απουσία από το Κοινοβούλιο, αλλά συνεχή παρουσία μέσα στο λαό.» (ΜΑΑ,23/5/2010)

Εισπράξαμε, όταν επαναλάβαμε την τελευταία πρόταση μας, μέχρι τον χαρακτηρισμό, για αντικοινοβουλευτικό Μουσουλινισμό, όπως είχαμε χαρακτηριστεί Τ-αχρείοι, για την επιμονή μας για το Σύνταγμα, όπως μας λοιδορούσαν παλαιότερα για την εκτίμηση μας για τον «αδύναμο κρίκο», η για το «να φύγει η κυβέρνηση», η για το «δημοψήφισμα». Τις τελευταίες δύο θέσεις, κουτσουρεμένες, ο ΣΥΡΙΖΑ τις υιοθέτησε μερικούς μήνες αργότερα.

Ένατο : Μετανάστες και Δουβλίνο ΙΙ

Παράλληλα με όλα αυτά, στο μεγάλο ζήτημα, που έχει απομονώσει τα σχήματα της Αριστεράς από την κοινωνία. Το μεταναστευτικό, όπου η ηγεμονία των προοδευτικών ιδεών έχει υποστεί καθίζηση, το ΜΑΑ πρότεινε μια σειρά τομές που ενοποιούν τα αιτήματα των μεταναστών με τα αιτήματα των ελλήνων πολιτών που ζουν σε άθλιες συνθήκες στις υποβαθμισμένες συνοικίες.
«Κεντρικό κοινωνικό θέμα, που σε πολλούς πολίτες καθορίζει την πολιτική τους επιλογή περισσότερο και από το μνημόνιο, είναι το μεταναστευτικό. Πάγια θέση μας η ακλόνητη στήριξη των δικαιωμάτων μεταναστών και προσφύγων και η ευρωπαϊκοποίηση του μεταναστευτικού προβλήματος με την ανατροπή του Δουβλίνο ΙΙ και την επιβολή της ελεύθερης διακίνησης των μεταναστών στον ευρωπαϊκό χώρο. Το ζητούμενο όμως είναι η αριστερά να κερδίσει μια ηγεμονία που έχει σχεδόν ολοκληρωτικά χάσει σε αυτό το θέμα μέσα στον κόσμο της εργασίας. Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής θα συνεχίσει την προσπάθειά του για την αναθεώρηση του Δουβλίνο ΙΙ, που μετατρέπει την Ελλάδα σε αποθήκη δυστυχίας, απαγορεύοντας σε πρόσφυγες και μετανάστες την ελεύθερη έξοδό τους στην υπόλοιπη Ευρώπη, ένα αίτημα που μπορεί να ενοποιήσει έλληνες και ξένους που σήμερα το σύστημα τους χωρίζει με μίσος.» (Θέσεις ΜΑΑ για την Πανελλαδική Συνάντηση, Μάρτιος 2011)

Δέκατο : Ενιαίο Μετωπικό Ψηφοδέλτιο με όλη την Αριστερά

Τέλος, επιμείναμε και επιμένουμε στην μετωπική συνεργασία με επίκεντρο τη συνάντηση των δυνάμεων της αριστεράς, θέση υιοθετημένη από την Πανελλαδική Συνάντηση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής τον Απρίλιο του 2011, που ακολουθήθηκε από μια σειρά συναντήσεων με τις περισσότερες οργανώσεις της αριστεράς.
«Λοιπόν, «ενιαίο μετωπικό ψηφοδέλτιο με όλη την αριστερά». Να δει το καινούριο συντονιστικό πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση. Πολύ πλατιά και προς τον χώρο του ΚΚΕ , προς τον Σύριζα, τον Συνασπισμό και τις άλλες συνιστώσες τους, τους ανένταχτους, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σε οργανώσεις εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, σε ομαδοποιήσεις του αντιεξουσιαστικού χώρου που υπάρχει κοινός παρονομαστής η άρνηση της τυφλής βίας. Σε δυνάμεις που έρχονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Η πολιτική μας αυτή αρχή, παρότι αναγκαζόμαστε να την εκφράσουμε εκλογικά για να γίνει κατανοητή δεν είναι κυρίως εκλογική. Όχι γιατί είναι ασήμαντες οι εκλογές αλλά γιατί είναι πιο σημαντικά τα καθήκοντα της αριστεράς απέναντι στην κοινωνία σήμερα. Αυτό όμως που ζητείται από την αριστερά σήμερα είναι να ηγηθεί σε μια ιστορική καμπή, μιας μεγάλης λαϊκής εξέγερσης για στροφή στη ζωή της χώρας.»(1η Πανελλαδική Συνάντηση ΜΑΑ,3/4/2011)
Η πολιτική αυτή πορεία του Μετώπου, μετά και το πρώτο βήμα μιας δημοκρατικής του συγκρότησης, δείχνει ότι η δημιουργία του και η συνεχεία του, ήταν και είναι ανάγκη των καιρών, εντός και εκτός μίας αριστεράς, που τίποτα δεν βεβαιώνει ότι επιχειρεί να βγει απέναντι στο πολιτικό και οικονομικό σύστημα και ότι δεν θα βουλιάξει μαζί με το μεγαλύτερο κομμάτι του ξοφλημένου πολιτικού προσωπικού.

Ούτε βέβαια, το μέλλον του Μετώπου είναι «δρομολογημένο». Υπάρχει η εμπειρία της Ελεύθερης Αττικής, αλλά και η πραγματικότητα. Τίποτα δεν εξασφαλίζει ιδίως σήμερα, σε έναν αριστερό πολιτικό σχηματισμό, την ουσιαστική και πολιτική του επικοινωνία με τον λαϊκό παράγοντα, παρά μόνο η δράση και οι ιδέες του, η ικανότητά του δηλαδή να σταθεί στις σημερινές συνθήκες, κόντρα στο «καθεστώς».

Αθήνα,24/6/2011

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s