Πρώτες σκέψεις -προβληματισμοί και ιδέες για τα γεγονότα στις 28-29/6/2011

Posted: 30/06/2011 by Β.Χ. in Αριστερά, Γεγονότα, Παρεμβάσεις
Ετικέτες:

Από τους: Νίκο Μπελαβίλα, Κίκα Παρδάκη, Κώστα Ανδρικόπουλο, Δημήτρη Οικονομίδη

Σήμερα ώρα 11.30, αρκετά νηφάλιος σε σχέση με χθες το βράδυ νομίζω ότι χρειάζεται να ανταλλάξουμε σκέψεις, ιδέες, σενάρια αλλά κυρίως να ξεκαθαρίσουμε μεταξύ μας λίγα ζητήματα:

1. Χθες στην πλατεία δεν ήταν μόνο η κοινωνική και πολιτική αριστερά. Αναγνωρίζουμε τα πρόσωπα των νέων, των παλιών μας συντρόφων – πρέπει να μάθουμε να αναγνωρίζουμε και να νοιώθουμε οικειότητα με τα πρόσωπα των δεκάδων χιλιάδων νέων παιδιών τα οποία δεν μπορούν να ενταχθούν με κανέναν τρόπο σε όσα γνωρίζουμε. Ανήκουν σε ένα νέο κοινωνικό και ελπίζω πολιτικό υποκείμενο, γέννημα της νίκης του 16 και της ήττας στη συνέχεια του αγκυλωμένου φοιτητικού κινήματος, του οργισμένου Δεκέμβρη και της ήττας της Marfin,  των τοπικών περιβαλλοντικών κινημάτων στις γειτονιές της Αθήνας, της Κερατέας, του Ελληνικού, της κατάληψης της Υπατίας, του «Δεν Πληρώνω».  Αυτό το υποκείμενο επιμένει παθιασμένα και το έκανε πράξη με ηρωϊκό και δραματικό τρόπο χθες βράδυ στέλνοντας το μήνυμα σε όλους μας. Θα νικήσουμε με τις ιδέες μας, με τη φωνή μας και τα τραγούδια μας. Ο καθένας και η καθεμιά που συμμετείχαν σε αυτή τη προχθεσινή και χθεσινή επική αντίσταση των ελεύθερων πολιορκημένων του Συντάγματος το έδειξε σε ολόκληρο τον κόσμο κερδίζοντας κάτι που η πολιτική και κοινωνική αριστερά είχε χάσει. Την απόδειξη της στράτευσης για τις ιδέες και της αυτοθυσίας για ένα καλύτερο αύριο, την απόδειξη της αθωότητας χωρίς κίνητρο, της μη εξαγοράσιμης αλληλεγγύης.

2. Σκεφτείτε πόσο γελοίες φαίνονται σήμερα οι προηγούμενες ενστάσεις της αριστεράς περί κινδύνου διολίσθησης του Συντάγματος σε ρατσιστικές και ακροδεξιές θέσεις. Περί απολίτικης και μη ριζοσπαστικής πλατείας. Ενστάσεις για μία πλατεία χιλιάδων ανθρώπων που εδώ και λίγες μέρες παλεύει μαζί με τους μετανάστες ενώ οι Χρυσαυγίτες ξεκουκουλώνονται δημοσίως στο διαδίκτυο και τις οθόνες ως τάγματα εφόδου δίπλα στα ΜΑΤ.

Ή για να σας το πω χοντρά, πείτε μου τι υπάρχει να με χωρίσει από τους παπάδες που επί δύο μερόνυχτα κρατώντας ελληνικές σημαίες έδιναν μαζί μας τη μάχη στις ανθρώπινες αλυσίδες, απέναντι στα ΜΑΤ και τους παρακρατικούς, τι υπάρχει  να με ενώσει με τους «αριστερούς» μηχανοδηγούς συνδικαλιστές του ΗΣΑΠ και τους αντίστοιχους της ΕΘΕΛ που αντί να ανατρέψουν τις αποφάσεις των κυβερνητικών σωματείων τους, αντί να καταλάβουν τα τραίνα να φέρουν τον κόσμο στο Σύνταγμα «απεργούσαν» στους καναπέδες τους;

3. Το διαδίκτυο βράζει από τις εικόνες του κουκουλωμένου παρακράτους σε διατεταγμένη υπηρεσία. Ας σταματήσουμε να εγκαλούμε την πλατεία για έλλειψη περιφρούρησης. Η πλατεία δεν είναι στρατιωτικοποιημένη οργάνωση – και αν ήταν δεν θα ήταν αυτό που είναι. Όμως φανταστείτε; Θα μπορούσατε να καταγγείλετε ή να εγκαλέσετε τους απεργούς της Ταχρίρ γιατί επέτρεψαν στους λούμπεν του καθεστώτος Μουμπάρακ να βανδαλίζουν το Μουσείο του Καίρου προκειμένου η εικόνα αυτή να συκοφαντήσει διεθνώς την αιγυπτιακή εξέγερση; Όχι- να διδαχθούμε από αυτούς. Μόνο τα τεράστια πλήθη και οι ανθρώπινες αλυσίδες με γυμνά τα χέρια και τα πρόσωπα προστάτευσαν την Ταχριρ, τα ίδια μπορούν να προστατεύσουν και το Σύνταγμα και όλα όσα έρχονται.

Ναι … η Αργεντινή είχε νεκρούς. Ας στηρίξουμε όμως, ρισκάροντας και την ίδια μας την υπόσταση, το ιστορικό στοίχημα που έχει βάλει η πλατεία με τον εαυτό της και την κοινωνία, να τους ρίξουμε, να τους διώξουμε χωρίς ηρωϊκούς νεκρούς. Και ας θυμηθούμε την ιστορία μας. Την ώρα της βίας και του θανάτου δεν είναι σίγουρο προς τα που γέρνει η ζυγαριά. Μετά τη Μεταπολίτευση πάντα έγειρε προς τη μία μπάντα. Όχι τη δική μας. Ας θυμηθούμε ακόμη ότι αυτή η πλατεία και εμείς μαζί της, λατρεύει το φως και τη ζωή, την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη, την ισότητα και το δίκιο.

4. Τα πολιτικά εναλλακτικά σχέδια της ανατροπής που εκπονούνται εκτός Συντάγματος δεν έχουν νόημα. Το Σχέδιο εκπονείται και θα εκπονείται στο Σύνταγμα. Έτσι έγινε σε όλες τις μικρές και μεγάλες ανατροπές της Ιστορίας. Στο ίδιο το πεδίο της μάχης. Εκεί τελειώνουν οι παλιοί κόσμοι και γεννιούνται οι καινούργιοι. Με νέες πρωτόγνωρες διαδικασίες που δεν είχαν ξαναϋπάρξει. Που έκαναν τους εκπροσώπους του παλιού κόσμου να αγανακτούν, να απορούν, να χλευάζουν. Τότε πλέον οι διαδικασίες της προηγούμενης εποχής λειτουργούσαν πλέον αποκλειστικά για την αναπαραγωγή του συστήματος. Ήσαν διαδικασίες που ονομάστηκαν άλλοτε Συνελεύσεις των Τάξεων, Συντακτικές Συνελεύσεις και Εθνοσυνελεύσεις, Συνελεύσεις Εργατών-Αγροτών-Στρατιωτών, Αυτοδιοικήσεις του Βουνού. Δημιουργήματα των καιρών τους. Στην Ευρώπη φύτρωσε ετούτη την άνοιξη ένα νέο λουλούδι. Οι Συνελεύσεις των Πλατειών της Άμεσης Δημοκρατίας. Ένας αρχαίος θεσμός για έναν νέο κόσμο.

Πίσω στο Σύνταγμα και εκεί θα αποφασίσουμε όλες και όλοι μαζί τα επόμενα βήματα.
Συντροφικά,
Νίκος Μπελαβίλας

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Υπάρχει ανάγκη τα πολύ σοβαρά γεγονότα να τα συνοδεύσουμε με πολύ καλά ζυγισμένες σοβαρές πολιτικές εκτιμήσεις.

Μια τέτοια εκτίμηση για μένα θα ήταν η διαπίστωση ότι χτες ο πολύ πλατύς και χύμα κόσμος της πλατείας έλειπε.

Χτες κάτω ήταν μόνο η πολιτική και κοινωνική αριστερά.

Όπως κάνουμε τις εκτιμήσεις μας εμείς, τις κάνει και η εξουσία.

Το ήξεραν ποιοί ήταν χτες κάτω και ήθελα να μας σκοτώσουν, να μας αφανίσουν, να μας τσακίσουν με όποιον τρόπο.

Δεν ήθελαν απλά να αδειάσουν την πλατεία. Όλους εμάς είχαν στόχο.

Γι΄αυτό ξεκίνησαν το πρωί από τον Ευαγγελισμό και κατέληξαν το απόγευμα στο Μοναστηράκι και το βράδυ στην Ακρόπολη. 

Δυστυχώς βρισκόμαστε στην αυγή ενός κοινωνικού πολέμου, και στην εξέλιξη του προκειμένου να διαμορφωθεί το τοπίο όπως τους βολεύει, εμείς θα είμαστε η κρίσιμη μάζα που θα χαλάει την σκηνογραφία και εν δυνάμει θα κρίνει και την έκβαση του πολέμου.

Αυτοί το ξέρουν και είναι καιρός να το συνειδητοποιήσουμε και εμείς. 

Από τις χειρότερες σελίδες αυτού του κοινωνικού και πολιτικού χώρου ήταν οι μέρες που νύχτα χωρίς φεγγάρι βρέθηκαν οι πρόγονοι-σύντροφοι μας με τις πιτζάμες στα γήπεδα και στα ξερονήσια. 

Όταν η ένταση του πολέμου οξύνεται τα «πλατιά», ειρηνικά, πασιφιστικά και χύμα σχήματα μόνο σε παρόμοιες τραγωδίες μπορούν να οδηγήσουν.

Είναι ώρα για πολύ σοβαρή πολιτική δουλειά αυτήν την στιγμή μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Στο μεσημέρι αυτού του πολέμου η πολιτική και κοινωνική αριστερά πρέπει να έχει ξεκάθαρους στόχους και ξεκάθαρη συγκρουσιακή αντίληψη.

Από τις «πιτζάμες», το «είμαστε άοπλοι» μέχρι το χτεσινό με τα γυμνά πρόσωπα και χέρια που έλεγαν πριν ματώσουν «μην χτυπάτε»… μέχρι την σημερινή συνολική κατάσταση, οικονομική και πολιτική, υπάρχει απώλεια πολιτικής μάζας. 

Η ανακάλυψη του νετρονίου έτσι έγινε.

Υπήρχε κάτι που συμμετείχε στις αντιδράσεις, είχε μάζα, δεν μπορούσαν να το προσδιορίσουν αλλά επηρέαζε τα αποτελέσματα.

Στις ιστορικές κοινωνικές ήττες της ελληνικής κοινωνίας, η συμπεριφορά της αριστεράς επηρέασε τα αποτελέσματα. 

Δεν χρειάζετε να ανακαλύψουμε το νετρόνιο ή να κάνουμε πυρηνική φυσική

….…………………………………..

Όσοι μιλάνε για Αργεντινή καλά θα κάνουν να μην ξεχνούν ότι στην Αργεντινή όταν έγινε η ανατροπή υπήρχαν επίσημα 42 νεκροί.

Ανεπίσημα δεν ξέρουμε.

Όσοι το ξεχνούν και εξακολουθούν να μιλάνε για «μη βία» και ονειρεύονται ειρηνική ανατροπή αυτής της πολιτικής, ας αναλογιστούν τις ευθύνες τους. 

Οπότε το «Δεν μας τρομάζετε… Μας ξεσηκώνετε!» για μας είναι πολύ λίγο σε αυτήν την φάση!

Όπως και το «να βάλουμε χρώμα και ζωή ξανά στην πλατεία»!

Κίκα Παρδάκη

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 

Μερικές διαπιστώσεις για το Σύνταγμα 29/6/2011

1. Παραμένει η διαφοροποίηση «πάνω» και «κάτω» πλατείας. Η «πάνω» ετερόκλητη
και περισσότερο συστημική, ενώ η «κάτω» κυρίως αντισυστημική. Η «κάτω»
πλατεία μπορεί να φέρει την άνοιξη με κάποιες προϋποθέσεις που πρέπει να
αναζητηθούν με σοβαρότητα στις επόμενες συνελεύσεις (κεντρικές ή
περιφερειακές). Πρέπει να εκτιμηθεί καλύτερα η υπάρχουσα κατάσταση και να
γίνει αποδεκτή η αναγκαιότητα διερεύνησης τρόπων πολιτικοποίησης του
υποκειμένου της πλατείας με συγκεκριμένη θετική πρόταση για την «επόμενη
μέρα», διακριτής ονομασίας (το «αγανακτισμένοι» δεν αρκεί πια) και
οργανωτικής μορφοποίησής του με οριζόντιο τρόπο. Ενα μικτό σύστημα άμεσης
και αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στην λειτουργία του. Οι «συνελευσιακοί» ας
κάνουν και κανά βήμα πίσω.
2. Η έλλειψη προσωρινού συντονιστικού οργάνου μεταξύ πλατείας, πολιτικής
Αριστεράς, «χώρου» και συνδικαλιστών είναι προβληματική. Τουλάχιστον τις
μέρες των απεργιών.
3. Τις μέρες συνύπαρξης του Συντάγματος με απεργιακές συγκεντρώσεις η
πολιτική Αριστερά και ο «χώρος» είχαν πιο έντονη παρουσία, η οποία αυξανόταν
σταδιακά, μέρα με τη μέρα, με στόχο την μάχη ενάντια στο μεσοπρόθεσμο. Η
παρουσία της πολιτικής Αριστεράς δεν βοήθησε το Σύνταγμα, αλλά και μέρος του
«χώρου» (αντιεξουσιαστές, αναρχικές ομάδες, μηδενιστές) περισσότερα
προβλήματα δημιούργησαν παρά έλυσαν.
Οταν οι δυνάμεις δεν επαρκούν για την περικύκλωση, τότε ο κεντρικός και
μοναδικός σου στόχος είναι το Σύνταγμα και η μαζικοποίησή του.  Για να
επιτύχεις όμως χρειάζεσαι δυνάμεις και οργάνωση, στοιχεία που η «κάτω»
πλατεία δικαιολογημένα δεν έχει επιτύχει ακόμα.
Τα μπλοκ της πολιτικής Αριστεράς έπρεπε να συμβάλλουν με όλες τους τις
δυνάμεις στην περιφρούρηση της πλατείας κάνοντας αλυσίδες ανάμεσα στο πλήθος
και στην περίμετρο των ΜΑΤ, είτε απομονώνοντας κάθε προβοκάτορα, είτε
ηρεμώντας κάθε αγανακτισμένο και διαφυλάσσοντας διαδρόμους επικοινωνίας του
πλήθους με την πλατεία. Ομως και το Σύνταγμα αναδεικνύει την ανεπάρκεια και
την παλαιότητα σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής-κομματικής Αριστεράς.
Λίγα λόγια και για τον «χώρο». Δεν αμφισβητώ την αγωνιστικότητα των
περισσότερων νεολαίων που μπορούν να δώσουν και την ζωή τους για τις ιδέες
τους. Η οργανωτική τους όμως κατάσταση, όπως πάντα κυμαίνεται από ευάλωτη
έως ανύπαρκτη άρα και διάτρητη. Παρέχουν «άθελά τους» τόπο και χρόνο για
εμπλοκή της καταστολής με τρόπο ώστε ο σχεδιασμός τους να ενδυναμώνει τον
σχεδιασμό του παρακράτους αντί να τον αναστέλλει. Η σύγκρουση με την
καταστολή έπεται ή γίνεται με άλλο σχέδιο και για άλλους στόχους. Είναι
απαράδεκτη η αντιπαράθεση με τα προκλητικά ΜΑΤ στο εσωτερικό της περιμέτρου
των ΜΑΤ την στιγμή που βλέπουν ότι η πλατεία δεν αντέχει και
απομαζικοποιείται το πλήθος. Η αντιπαράθεση γίνεται εξωτερικά και
συντονισμένα με στόχο να διευρύνεις και να διαρρήξεις την περίμετρο της
καταστολής. Η αστοχία της δράσης τους ίσως να οφείλεται στην απειρία των
νεολαίων, ίσως και στον αμφιλεγόμενο ρόλο κάποιων εκ των «καθοδηγητών» τους
(αφορά τις οργανωμένες ομάδες). Υπήρξαν λίγες περιπτώσεις που εντόπισαν
προβοκάτορες και τους απομόνωσαν.
4. Συμφωνώ απόλυτα με τις απόψεις ότι το κίνημα της πλατείας δίνει ένα μικρό
φως στο τούνελ που βρίσκεται η Αριστερά τοπικά και παγκόσμια. Κατά την γνώμη
μου οι συζητήσεις (εντός και εκτός πλατείας), που πρέπει να κυριαρχήσουν την
επόμενη περίοδο για το ζήτημα της Αριστεράς που θέλει να ανατρέψει, που
θέλει να ονειρεύεται, που θέλει να προτείνει έναν άλλο κόσμο, πρέπει να
έχουν ως περιεχόμενο την επανανοηματοδότηση του τι σημαίνει Αριστερά, την
αλλαγή του  τρόπου ζωής που επιβάλλει ο παγκόσμιος καπιταλισμός στο άτομο
και στην σχέση του με την παραγωγή και την συλλογικότητα, την αλλαγή στον
τρόπο οργάνωσης της Αριστεράς (τέρμα οι πολυάριθμες κάθετες συγκεντρωτικές
γραφειοκρατικές κομματικές δομές), αλλά και στο οικονομικό ζήτημα επιβίωσής
της χωρίς τις κρατικές επιχορηγήσεις. Δεν αρκεί μόνο η αποχώρηση των
βουλευτών από την Βουλή, αλλά και η ρητή δήλωση ότι η Αριστερά δεν θα
δέχεται κρατικές επιχορηγήσεις από το αστικό κράτος που θέλει να ανατρέψει.
5. Το φετινό καλοκαίρι, η καλύτερη υπηρεσία που θα μπορούσαν να προσφέρουν
οι νεολαίες που οργανώνουν camping σε διάφορα μέρη της χώρας μας,  είναι να
τα οργανώσουν στην πλατεία. Θα ήταν χρήσιμο η πλατεία Ιούλιο και Αύγουστο να
παραμείνει ζωντανή και ο κοινός τόπος συνάντησης των αποφασισμένων να
ακυρώσουν τους εφαρμοστικούς νόμους του μεσοπρόθεσμου στην πράξη.
6. Οσον αφορά το προγραμματισμένο φεστιβάλ «resistance» της ΚΟΕ, είναι
δικαίωμα της κάθε δομής να αποφασίζει τον σχεδιασμό της, όμως επιτρέψτε μου
ένα σχόλιο: την στιγμή που χτίζεται η «resistance» στην πλατεία και
απαιτείται συγκέντρωση δυνάμεων γιατί αυτός ο κατακερματισμός και η σπατάλη
δυνάμεων? Και μετά ακολουθούν και οι συνελεύσεις και η πανελλαδική του
ΣΥΡΙΖΑ (τούνελ χωρίς φως).

Συντροφικά

Κώστας Ανδρικόπουλος

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Τρεις σκέψεις για χθες και προχθές, 

1.      Για τους μπάχαλους: Χθες και προχθές, θεωρώ ότι ήταν η ρεβάνς των μπάχαλων εις βάρος του κινήματος των πλατειών. Ήρθαν να επιβάλλουν – με το γνωστό τους τρόπο – τη γραμμή τους ( της πεφωτισμένης, βίαιης, υπεροπτικής πρωτοπορίας , τελικά πόσο σταλινικοί είναι οι τύποι!!! – και του μηδενισμού ) – στο Σύνταγμα. Εννοείται ότι υπήρχε και το παιχνίδι της αστυνομίας που διευκολύνθηκε από αυτούς και το διευκόλυνε. Αυτά είναι γνωστά. 

Νομίζω πως πρέπει να ανοίξουμε ένα σαφές και διαχωριστικό μέτωπο μαζί τους. Η ανακοίνωση του ΜΑΑ είναι «κλασική» αριστερή σε αυτό το σημείο. Δεν υπάρχουν μόνο οι ασφαλίτες , υπάρχουν και μπάχαλοι ιδεολόγοι. Και, δεν είναι η μαζική τυφλή κοινωνική απελπισία που εκφράζεται σε βία. Αυτό συνέβη το Δεκέμβρη με τις χιλιάδες πιτσιρικάδες να πετάνε νεράντζια, νερομπούκαλα και, συχνά,  πέτρες στα ΑΤ και στους μπάτσους. Αυτό συνέβη στην Αργεντινή όταν ο κόσμος μπούκαρε στα σουπερμάρκετ , αυτό συνέβη στις 5/5/2010 που ο κόσμος προσπαθούσε να επανακαταβάλει το Σύνταγμα και συγκρουόταν με τα ΜΑΤ. Τέτοιες μαζικές συγκρούσεις πιθανά θα ξανασυμβούν και δεν έχουμε κανένα λόγο να τις καταδικάσουμε….

Αλλά το χθεσινό δεν ήταν τέτοιο. Ήταν καθαρά αυτό που περιέγραψα παραπάνω. Μπάχαλοι και αστυνομία.

Στο μέτωπο που θα ανοίξουμε μαζί τους πρέπει να μιλήσουμε για το μηδενισμό τους, για την περιφρόνηση της πλειοψηφίας, για την υπεροψία τους, για τη μισανθρωπία των κειμένων τους, για το καπέλωμα που κάνουν στις πορείες, για το ότι δεν ήρθαν να προστατέψουν τη συνέλευση του Συντάγματος από την αστυνομία αλλά να καταστρέψουν συλλήβδην τα πάντα.

( Η στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ το Δεκ 08 στην εξέγερση – όσο κι αν δεν άρεσε , και σε αριστερό κόσμο- δεν ήταν χάϊδεμα των μπάχαλων. Ήταν στήριξη της εξέγερσης και προσπάθεια αφουγκράσματος της κοινωνικής απελπισίας και αδιεξόδου της νεολαίας. Το ότι δεν μπορέσαμε τότε να ανοίξουμε ιδεολογικό μέτωπο στη μπαχαλίαση» είναι άλλο θέμα ). 

2.      Συνεχίζοντας και συμφωνώντας με αυτό που έγραψε η Ελπίδα. Ο κόσμος με μάσκες και το σχετικό εξοπλισμό είναι πλέον χιλιάδες. Επίσης: παρόλο που διαφωνούσε και θύμωνε με τους μπάχαλους, δεν έφευγε ή έφευγε και επέστρεφε και επίσης δεν υπήρχε η ίδια αντίδραση απέναντί τους όπως στις 15/6. Εδώ ίσως υπάρχουν δύο ερμηνείες: η μία ότι στις 15/6 ήταν καμιά 100στή ενώ χθες εκατοντάδες και φυσικά δεν ήταν δυνατόν να τους εμποδίσουν όπως στις 15/6. Συν το γεγονός ότι τα χημικά δεν άφηναν περιθώριο για να αντιμετωπίσει ο κόσμος τους μπάχαλους. Η δεύτερη: ότι κάπου, ακόμη κι αν δεν συμφωνεί και καταλαβαίνει το προβοκατόρικο του ρόλου τους, νιώθει την ανάγκη κάποιου άλλου τύπου δράσης, πιο «αποτελεσματικής», πιο «δυναμικής». Οι δύο ερμηνείες νομίζω ότι κάλλιστα συνυπάρχουν.

3.      Δεν υπάρχει πλέον καμία δικαιολογία εκ μέρους των οργανώσεων και των σωματείων που θέλουν να στηρίξουν το κίνημα. Στο να μην διαθέτουν δυνάμεις για την περιφρούρησή του ( στην υπηρεσία της πλατείας κι όχι τους κάθε μαγαζιού χωριστά ). Οποιαδήποτε άλλη πρακτική είναι είτε υπολανθάνουσα επιθυμία «να τελειώνει το πράμα, να πάμε στις δουλειές μας» ( την κλασσική στείρα «πολιτική»δουλειά ) είτε συνέχιση της εγκληματικής στενοκεφαλιάς ( δεν κάνω ούτε αλυσίδα περιφρούρησης άμα δεν συμφωνούμε σε όλα ). 

http://www.youtube.com/watch?v=b_j0cIIboGA&feature=player_embedded 

http://www.youtube.com/watch?v=S20_JuaX8gg 

Χαιρετώ

Δημήτρης Οικονομίδης

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η ΕΟΣ λέει:

    Οι απόψεις που δημοσιεύονται, όπως και στο «Καταγγέλλουμε..» του Μετώπου Α-Α ετεροπροσδιορίζονται από την ανασφάλεια που νοιώθει ο κόσμος της παραδοσιακής αριστεράς επειδή:

    1. αισθάνεται ότι οι εξελίξεις που συμβαίνουν γύρω του τον ξεπερνούν και δυσκολεύεται να τις παρακολουθήσει.
    2. δεν μπορεί να συνυπάρχει με διαφορετικές πολιτικές πρακτικές και αντιλήψεις οι οποίες έρχονται σε σύγκρουση με τα παλαιοκομμουνιστικά ιδεολογικά πρότυπα με τα οποία έχει διαπαιδαγωγηθεί.
    3. δεν εμπιστεύεται τον κόσμο και το πολιτικό του αισθητήριο.

    Επίσης είναι συνολικά πολιτικά λαθεμένες, γιατί αναδεικνύουν ως το μέγιστο πρόβλημα της συγκυρίας κάποιες δευτερεύουσες αντιθέσεις οι οποίες στην πραγματικότητα δεν παίζουν κανένα ρόλο, ούτε στις πολιτικές εξελίξεις, ούτε στην ίδια την πολιτική συγκρότηση του κινήματος της 25ης Μάη. Το κίνημα αυτό είναι πολιτικά πολύ πιο ώριμο απ’ όσο φαντάζονται μερικοί. Και αυτό φάνηκε και την προηγούμενη φορά και και χθες που επαναλήφθηκε η σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής. Η προβοκατορολογία έχει φάει τα ψωμιά της και όσοι την συντηρούν γίνονται απλά γραφικοί. Η ίδια η σημερινή συγκέντρωση και η συνέλευση στην Πλατεία Συντάγματος έδειξε ότι αυτές οι απόψεις που αναπτύσσονται γύρω απ’ αυτά τα θέματα είναι ξεπερασμένες από τα πράγματα…

    • Ο/Η Β.Χ. λέει:

      Για την αριστερά μπορεί να είναι έτσι, αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζει το σύστημα το κίνημα είναι ο ίδιος αλλά με πιο εξελιγμένες τεχνικές αντιμετώπισης…

  2. Ο/Η Δήμητρα Φωτίδου λέει:

    Η αριστερά και τα μαγαζάκια της αν δεν πειραματιστεί στην αμεση δημοκρατία με ειλικρίνεια και αν παραμένει προσηλωμένη στον «δημοκρατικό » συγκεντρωτισμό και τη θεοποίηση του κράτους έχει πεθάνει.
    Πέθανε χθες.Ο κόσμος θα την βλέπει απλά σαν τροχοπέδη.
    ΥΓ.Προς αποφυγή παρεξηγήσεων για τον Συν θεωρώ πως έχει κομματική δικτατορία και παλεύει να την ασκήσει αυτή την εξουσία όπου μπορεί. Μιλώ για τις ηγετικές του ομάδες όχι για όλα τα μέλη του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s