Αρχείο για 08/07/2011

Δημήτρης Κοδέλας – Σωτήρης Γεωργόπουλος

 

Ο πιο αρρωστημένος νους δεν θα μπορούσε να φανταστεί τις εξελίξεις στην χώρα μας τον τελευταίο τουλάχιστον χρόνο. Και οι πλέον υποψιασμένοι για τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ ή τον αντιλαϊκό χαρακτήρα της ΕΕ δεν θα περίμεναν την τόσο λυσσώδη και απροκάλυπτη επίθεσή τους σε κάθε έννοια δημοκρατίας, εθνικής αξιοπρέπειας, εργασιακού δικαιώματος, κοινωνικού κράτους, δημόσιου πλούτου.

Είναι πλέον σαφές ότι το παιχνίδι που παίζεται με βασικό μοχλό το δημόσιο χρέος προσπαθεί να μειώσει την έκθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών στο μη βιώσιμο ελληνικό χρέος, να δημιουργήσει ένα εργασιακό νοτιοευρωπαϊκό σκλαβοπάζαρο, να υφαρπάξει ό,τι πολύτιμο υπάρχει σε αυτή την γη. Το τέλος του δρόμου των μνημονίων θα είναι οδυνηρό. Η κοινωνία θα βιαστεί και θα ακρωτηριαστεί, θα πεταχτεί ημίγυμνη και σακατεμένη στη μέση του δρόμου.

Η ελληνική κυβέρνηση, παίρνει ολοένα και περισσότερο τη μορφή πολιτικής συμμορίας αποφασισμένης να εκτελέσει μέχρι κεραίας τις διεστραμμένες εντολές των αφεντικών της (ΔΝΤ-ΕΕ), το συμβόλαιο εξόντωσης ενός λαού.

Ο ξεσηκωμός του ελληνικού λαού που γέμισε τις πλατείες με ζωντάνια και ελπίδα τροποποίησε την κατάσταση. Ο φόβος, η απογοήτευση, η ιδιώτευση μετατράπηκαν σε συλλογικότητα, αλληλεγγύη, αγώνα. Οι καθημερινές εικόνες περικύκλωσης της Βουλής και οι φράχτες θυμίζουν τη Γένοβα και το Σηάτλ. (περισσότερα…)

Αφαλωνιάτης Θόδωρος

Στην πρώτη φάση της αντίστασης ενάντια στο Μνημόνιο πριν την πλατεία Συντάγματος, όταν η διαχείριση ήταν στα χέρια των συνδικαλιστικών ηγεσιών  ΓΣΣΕ- ΑΔΕΔΥ-ΠΑΜΕ , στο γνωστό πλαίσιο κάθε μήνα μία πανελλαδική-πανεργατική απεργία, να περνάει το Μνημόνιο και οι εφαρμοστικοί νόμοι και μετά πάλι τα ίδια για τους επόμενους νόμους, ήταν διάχυτο στους αγωνιζόμενους, και όχι μόνο, το γιατί απεργούν τα ΜΜΕ και ΜΜΕ.

   Γιατί να απεργούν κατά τη διάρκεια των συγκεντρώσεων τα μέσα μαζικής μεταφοράς, όταν ήταν αναγκαία η μαζική κάθοδος των απεργών, των νεολαίων και των ανέργων στο κέντρο της Αθήνας. Επίσης, γιατί να απεργούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή έστω να υπάρχει προσωπικό ασφαλείας, ώστε να ενημερωνόμαστε άμεσα για τις εξελίξεις αλλά και για την κατάσταση στο κέντρο;

   Βέβαια αυτό δεν απασχολούσε καθόλου τη συνδικαλιστική Αριστερά της ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ, καμία πίεση δεν ασκήθηκε προς τις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ που έχουν την πλειοψηφία.

   Το ΠΑΜΕ στο ίδιο μήκος κύματος αρκούνταν στον χωροταξικό του διαχωρισμό επιδεικνύοντας την αριθμητική του υπεροχή, αποφεύγοντας οποιαδήποτε συνάντηση στο Σύνταγμα και καταγγέλλοντας όλους τους άλλους που παίζουν το παιχνίδι του καπιταλισμού, αφού μιλάνε για Χρέος-Μνημόνιο και δεν αναφέρονται στην «ουσία» που είναι ο καπιταλισμός.

   Το σκηνικό εξελίσσονταν με τα κόμματα της Αριστεράς να «αποκαλύπτουν» το κακό Μνημόνιο και τον κακό καπιταλισμό στη Βουλή, στα έντυπα και στις συγκεντρώσεις, με έντονα προεκλογικά χαρακτηριστικά, και τους εργαζόμενους να τους διαχειρίζονται οι ηγεσίες των συνδικάτων(στελέχη των δύο κυβερνητικών κομμάτων) με τις εθιμοτυπικές πανελλαδικές απεργίες. Κι αν ξεσπούσαν κάποιες ηρωικές αντιδράσεις σε κάποιους κλάδους, τους υπονόμευαν και τους διέλυαν, π.χ. ΕΘΕΛ(η ΠΑΣΚΕ αντικατέστησε τον πρόεδρο που ήταν ανεκτικός στη μαχητικότητα των εργαζομένων).

   Ωστόσο, ήρθε η «πλατεία Συντάγματος» που έφερε τα πάνω κάτω. (περισσότερα…)