«Η απεργία μπορεί και να υπονομεύει τον αγώνα»

Posted: 08/07/2011 by Β.Χ. in Κινητοποιήσεις, Κοινωνικός έλεγχος
Ετικέτες:

Αφαλωνιάτης Θόδωρος

Στην πρώτη φάση της αντίστασης ενάντια στο Μνημόνιο πριν την πλατεία Συντάγματος, όταν η διαχείριση ήταν στα χέρια των συνδικαλιστικών ηγεσιών  ΓΣΣΕ- ΑΔΕΔΥ-ΠΑΜΕ , στο γνωστό πλαίσιο κάθε μήνα μία πανελλαδική-πανεργατική απεργία, να περνάει το Μνημόνιο και οι εφαρμοστικοί νόμοι και μετά πάλι τα ίδια για τους επόμενους νόμους, ήταν διάχυτο στους αγωνιζόμενους, και όχι μόνο, το γιατί απεργούν τα ΜΜΕ και ΜΜΕ.

   Γιατί να απεργούν κατά τη διάρκεια των συγκεντρώσεων τα μέσα μαζικής μεταφοράς, όταν ήταν αναγκαία η μαζική κάθοδος των απεργών, των νεολαίων και των ανέργων στο κέντρο της Αθήνας. Επίσης, γιατί να απεργούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή έστω να υπάρχει προσωπικό ασφαλείας, ώστε να ενημερωνόμαστε άμεσα για τις εξελίξεις αλλά και για την κατάσταση στο κέντρο;

   Βέβαια αυτό δεν απασχολούσε καθόλου τη συνδικαλιστική Αριστερά της ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ, καμία πίεση δεν ασκήθηκε προς τις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ που έχουν την πλειοψηφία.

   Το ΠΑΜΕ στο ίδιο μήκος κύματος αρκούνταν στον χωροταξικό του διαχωρισμό επιδεικνύοντας την αριθμητική του υπεροχή, αποφεύγοντας οποιαδήποτε συνάντηση στο Σύνταγμα και καταγγέλλοντας όλους τους άλλους που παίζουν το παιχνίδι του καπιταλισμού, αφού μιλάνε για Χρέος-Μνημόνιο και δεν αναφέρονται στην «ουσία» που είναι ο καπιταλισμός.

   Το σκηνικό εξελίσσονταν με τα κόμματα της Αριστεράς να «αποκαλύπτουν» το κακό Μνημόνιο και τον κακό καπιταλισμό στη Βουλή, στα έντυπα και στις συγκεντρώσεις, με έντονα προεκλογικά χαρακτηριστικά, και τους εργαζόμενους να τους διαχειρίζονται οι ηγεσίες των συνδικάτων(στελέχη των δύο κυβερνητικών κομμάτων) με τις εθιμοτυπικές πανελλαδικές απεργίες. Κι αν ξεσπούσαν κάποιες ηρωικές αντιδράσεις σε κάποιους κλάδους, τους υπονόμευαν και τους διέλυαν, π.χ. ΕΘΕΛ(η ΠΑΣΚΕ αντικατέστησε τον πρόεδρο που ήταν ανεκτικός στη μαχητικότητα των εργαζομένων).

   Ωστόσο, ήρθε η «πλατεία Συντάγματος» που έφερε τα πάνω κάτω.

Το «πνεύμα της πλατείας» ανάγκασε το σωματείο των ηλεκτροδηγών του Μετρό να μην απεργήσουν και τουλάχιστον να υπάρχει ένα μέσο για τη μετακίνηση των διαδηλωτών.  

   Πρέπει να είσαι βλάκας δογματικός ή συνειδητός… ώστε να καταγγείλεις το σωματείο τους για απεργοσπασία.

   Ποιο θέμα έβαλε επί τάπητος έτσι απλά η «πλατεία»;

Η απεργία δεν είναι στόχος, είναι μέσο χρήσιμο κατά περίπτωση, ανάλογα με το στόχο που έχεις θέσει. Αν σχεδιάζεις με τη λογική ότι την «πολιτική» την κάνουν τα κόμματα στη Βουλή και ο λαός διαμαρτύρεται με τα συνδικάτα, τότε βέβαια καταλήγεις να έχεις ως στόχο την προβολή της απεργίας και την καταγραφή.

   Όταν η «πλατεία» είχε συγκεντρώσει πάνω από 300.000 χιλιάδες διαμαρτυρόμενων με σύνθημα «Να φύγουν Κυβέρνηση-Τρόικα-ΔΝΤ», τι εξυπηρετούσε η απεργία στις 15 Ιούνη με απεργιακές συγκεντρώσεις σε Ομόνοια-Μουσείο-Πεδίο Άρεως κατά τις 10 και 11 η ώρα το πρωί, όταν η «πλατεία Συντάγματος» καλούσε για περικύκλωση της Βουλής από τις 7 το πρωί;

   Το τραγελαφικό στην υπόθεση είναι ότι το ΠΑΜΕ  με ανακοίνωση στο Ριζοσπάστη, καλούσε τη ΓΣΣΕ να κηρύξει απεργία στις 15 Ιούνη. Οι «καθαροί συνεπείς» καλούσαν τους «πουλημένους εργατοπατέρες της ΓΣΣΕ».

Πραγματικά η «πλατεία» έφερε τα πάνω κάτω.

Έτσι το ΠΑΜΕ έκανε την παραδοσιακή του βόλτα Ομόνοια-Σύνταγμα, κοντοστάθηκε μέχρι τις 1.30, όταν έπεσαν τα πρώτα δακρυγόνα, τροποποιώντας το πρόγραμμά τους που ήταν να φύγουν στις 2 . Μετά είχαν το θράσος να βγάλουν ανακοίνωση ότι υπήρχε σχέδιο «προβοκάτσιας» ενάντια στο ΠΑΜΕ.

Το ερώτημα είναι: η «πρακτορολογία» μπορεί να πιάσει τόπο στους αγωνιστές του ΠΑΜΕ που έρχονται μόνοι τους στην «πλατεία» όλον αυτόν τον καιρό;

   Το Μουσείο (Πρωτοβάθμια Σωματεία) και η πλατεία Άρεως ήρθαν μετά, αποψιλωμένοι από πλατύ κόσμο, αφού είχε ήδη προσέλθει από μόνος του

στο Σύνταγμα.

   Το σκηνικό που ξετυλίχθηκε, ήταν παρόμοιο με τις εθιμοτυπικές λιτανείες της πρώτης φάσης. Λίγοι να παίζουν πετροπόλεμο με την αστυνομία, όμως υπήρχε μια τεράστια διαφορά απ’όλες τις άλλες φορές, το «πνεύμα της Πλατείας».

Το σκηνικό πια δεν ήταν το πεπατημένο: διάλυση της συγκέντρωσης, οι γνωστές καταγγελίες για την τρομοκρατία της αστυνομίας και επιστροφή στην καθημερινότητα μέχρι την επόμενη 48ωρη για μία από τα ίδια.

Η συντριπτική πλειοψηφία των διαδηλωτών δεν μπλέχτηκε στον κλεφτοπόλεμο και υπεράσπισε την «πλατεία» όχι περιορισμένα σαν χώρο αλλά αντικειμενικά σαν την έκφραση του μαζικού ειρηνικού ακηδεμόνευτου κινήματος των εκατοντάδων χιλιάδων, συνεπείς στο «Δεν φεύγουμε, αν δεν φύγουν αυτοί», διαπαιδαγωγώντας τον  εαυτό τους και τους άλλους στην αντιστοίχηση έργων και λόγων. Γιατί όλοι γνώριζαν ότι δεν χτυπιόταν βέβαια η απεργία της ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλά ο στόχος ήταν η διάλυση της «πλατείας». Γι’αυτό και το βράδυ αγκαλιάστηκε πάλι η «πλατεία». Αυτήν τη φορά όμως τραυματισμένη, όχι από τα χημικά, αλλά από την πρωτόγονη και καθυστερημένη σκέψη ορισμένων «μπάχαλων», τον «δογματισμό» της συνδικαλιστικής Αριστεράς και την εγκατάλειψη του λαού από την πλειοψηφία των κομμάτων της Αριστεράς. Το μαζικό-ενωτικό-ειρηνικό του κινήματος υπονομεύτηκε και χτυπήθηκε.

   Ποια θα ήταν η κατάσταση αν η απεργία ήταν μέσο για την περικύκλωση της Βουλής από το πρωί; Αν αυτό ήταν καθαρό σε όλο το λαό και ήταν εκατοντάδες χιλιάδες, όπως τις άλλες φορές; Ποιες θα ήταν οι εξελίξεις με τις επαφές Παπανδρέου-Παπούλια, Παπανδρέου-Σαμαρά, κλπ; Ποιες θα ήταν οι εξελίξεις αν η συνδικαλιστική Αριστερά δεν σχεδίαζε μία από τα ίδια;

   Τα ίδια ερωτήματα τίθενται και για τη 48ωρη(28-29 Ιούνη).

Τι εξυπηρέτησε τελικά;

Μήπως οι συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ που είναι προς πώληση, οργάνωσαν τα μέλη τους μαζικά, αποφασιστικά να μην περάσει το Μνημόνιο την πρώτη μέρα που κάλεσε σε πορεία;

Μήπως οι συνδικαλιστές του ΟΣΕ επέτρεψαν να δημιουργηθούν «αντιμνημονιακά» τρένα ώστε να μετακινηθούν από την επαρχία για τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα; Εδώ ούτε τον προαστιακό δεν άφησαν. Αλλά τι περιμένουμε από τέτοιες συνδικαλιστικές ηγεσίες που έχουν ήδη υπογράψει τις αναδιαρθρώσεις στον ΟΣΕ;

   Οι υπόλοιποι σε μια επανάληψη του ίδιου σκηνικού, αλλά τώρα η καρδιά της πλατείας «Δεν φεύγουμε, αν δεν φύγουν» ήταν η προωθητική δύναμη.

Αυτό καταγράφηκε καθαρότατα όταν γέμισε το βράδυ η πλατεία με χαμογελαστά πρόσωπα δηλώνοντας ότι είμαστε εδώ ζωντανοί…. ενωτικά, μαζικά, ειρηνικά …….. την επόμενη φορά 1.000.000 στην πλατεία των «Ταχρείων» ….. 

                                            

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s