Αρχείο για 14/07/2011

Έτσι αφήνω να τα πει ο ποιητής και η Νατάσα (που δεν την ξέρω) και τους ευχαριστώ από την καρδιά μου!

Β.Ψ.

Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ

Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

Συλλήψεις κατοίκων στο ΧΑΔΑ Ιερισσού και κράτησή τους χωρίς κατηγορητήριο! 

Στις 6 Ιουλίου το πρωί η αστυνομία συνέλαβε πέντε από τους κατοίκους που κρατούσαν βάρδια στον ΧΑΔΑ Ιερισσού για να μην περάσουν απορριμματοφόρα προς τον φλεγόμενο ΧΑΔΑ. Οι πολίτες έχουν κλείσει τον ΧΑΔΑ από τη Δευτέρα 4 Ιουλίου, εφαρμόζοντας την απόφαση της Λαϊκής Συνέλευσης της Ιερισσού, το Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από την 1η Ιουλίου όλες οι χωματερές είναι παράνομες και η χώρα πληρώνει πρόστιμο 34.000 € για την κάθε μία. Το δεύτερο έγκλημα είναι ότι απαγορεύεται η ρήψη σκουπιδιών σε χωματερή που καίει.

Οι συλλήψεις έγιναν με προφορική εντολή του Εισαγγελέα, χωρίς να προηγηθεί κανένα επεισόδιο. Οι συλληφθέντες Αλέξανδρος Αντωνίου, Τόλης Παπαγεωργίου, Χρήστος Δάλλας και Θεόφιλος Κασκέτης, οδηγήθηκαν στην Αστυνομία Πολυγύρου όπου, χωρίς να τους απαγγελθεί κατηγορητήριο, πέρασαν από τη διαδικασία της Σήμανσης και τους αφαιρέθηκαν τα κινητά τους τηλέφωνα. Τους ανακοινώθηκε δε ότι θα οδηγηθούν αύριο στον Εισαγγελέα, ώστε να περάσουν τη νύχτα στο Τμήμα σαν κοινοί εγκληματίες.

Οι παράνομοι είναι έξω και οι νόμιμοι είναι μέσα! Παράνομος είναι ο Δήμος Αριστοτέλη που συνεχίζει να χρησιμοποιεί μια ανεξέλεγκτη χωματερή που δεν είναι μόνο παράνομη, σύμφωνα με όλους τους νόμους της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά είναι και επικίνδυνη, αφού καίει ασταμάτητα από τις 11 Ιουνίου. (περισσότερα…)

O βυθός

Posted: 14/07/2011 by Β.Χ. in Τέχνη
Ετικέτες:

Διήγημα

της Ολγας Μοσχοχωρίτου

Ετρεχε.

Αν κάποιος τη φωτογράφιζε με μηχανή υψηλής ευκρίνειας που θα μπορούσε να συλλάβει τον στιγμιαίο διασκελισμό της, τους μύες του σώματός της τεντωμένους στο έπακρο, το σφιγμένο στόμα της, τα μάτια της που έσταζαν αίμα, θα αποτύπωνε στο χαρτί μια μαύρη τρομαγμένη γαζέλα. Η ίδια φωτογραφία σε κοντινότερο πλάνο θα έδειχνε τα χέρια της που έκλειναν σε γροθιές, να κρατάνε ψηλοτάκουνα πέδιλα, ροζ περλέ, στραβοπατημένα κάπως.

Αν πάλι κάποιος ζωγράφος αναλάμβανε το ρίσκο να τη ζωγραφίσει, δεν θα του χρησίμευαν τα πινέλλα, ούτε τα χρώματα, παρά μόνο ένα μαύρο καρβουνάκι. Μ’ αυτό ίσως κατάφερνε να σκιτσάρει το μικρό περήφανο αιλουροειδές, που ξέφυγε από την οικεία του ζούγκλα για να βρεθεί στην άσφαλτο κυνηγημένο από αχρείους εισβολείς, κυνηγούς κεφαλών ή δερμάτων.

Ετρεχε λοιπόν. Για πρώτη φορά χρησιμοποιούσε για να προστατέψει τον εαυτόν της, τη δύναμη που της χάρισε η φύση . Δυνατά πόδια, γεμάτη αναπνοή και διασκελισμό που κάποτε, πριν από αιώνες, θα είχαν σώσει πολλούς προγόνους της από αντιπάλους άγριους αλλά έντιμους. Θηρία της ζούγκλας ή αλλόφυλους.

Εκείνη τώρα άκουγε μόνο τη φωνή της μητέρας της που της φώναζε μέσα από καπνούς «τρέξε Αϊντα, τρέξε».

Η άσφαλτος έκαιγε. Απομεσήμερο ενός καυτού Ιούλη κι η Πειραιώς έγερνε κάπως ηττημένη από τη λαύρα. Οι πίδακες της πλατείας Ομονοίας ξέρναγαν ψεύτικο νερό που δεν είχε τίποτε να δροσίσει. Ακόμα και οι άστεγοι μετανάστες θα μαζεύονταν εκεί μετά τη δύση του ηλίου. Προσωρινά κρύβονταν σε στενά κι ερείπια ακατοίκητα, ακολουθώντας τη σκιά των κτηρίων μιας και τα δέντρα είχαν πεθάνει πριν από αυτά. (περισσότερα…)