Αρχείο για 27/07/2011

Της Μαρίας Πετρίτση

Τον τελευταίο καιρό τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου με ξαφνιάζουν κάθε μέρα και πιο πολύ. Όλο και πιο δυσάρεστα. Φτάσαμε στον Ιούλιο του 2011 και τίποτε στον ορίζοντα δεν μου φαίνεται φωτεινό –νιώθω σαν να οδεύουμε προς το τέλος του κόσμου. Το καλοκαίρι μου αγκομαχά. Η χώρα μου ψυχορραγεί, το μέλλον με βαραίνει σαν μαύρο σύννεφο ή σαν διπλός πέλεκυς που κρέμεται πάνω από το ζαλισμένο μου κεφάλι. Το αύριο μοιάζει με αγχόνη που περιμένει να μου στρίψει το λαιμό. Απελπισία.

Κάθε βράδυ, σχεδόν, εδώ και ενάμιση μήνα, περνάω τη ζωή μου ανάμεσα στις δύο πλατείες. Για την ακρίβεια, στην ίδια πλατεία περιφέρω την μελαγχολία μου, πότε στο πάνω μέρος και πότε στο κάτω της. Η πλατεία Συντάγματος, με τα δύο επίπεδά της, μου θυμίζει ζωντανό οργανισμό. Όχι μεταφορικά -κυριολεκτικά εννοώ. Το κεφάλι και τα πόδια. Η καρδιά και οι πνεύμονες. Οι λέξεις και οι σκέψεις δεμένες μεταξύ τους με την ίδια θαυμαστή κόλλα της ύπαρξης.

Με έρωτα για την ζωή, με πείσμα ενάντια στον θάνατο. Και αυτό μου φαίνεται σπουδαίο.

Με λένε Μυρτώ και ζω στην Αθήνα. Είμαι μόλις είκοσι ετών και αντί να κάνω σχέδια, προετοιμάζω ήδη την ανεργία μου, βλέπω τους στόχους και τις ευκαιρίες μου να τσαλακώνονται και πασχίζω με κάθε τρόπο, όπως και όλοι οι άτυχοι της γενιάς μου, να διακρίνω ένα ελάχιστο φως στην άκρη του τούνελ. Το οποίο, για την ώρα, απλώς δεν φαίνεται να υπάρχει, δυστυχώς.

Τα βράδια που κατεβαίνω στο Σύνταγμα κινούμαι αρχικά ανάμεσα στους αγανακτισμένους μπροστά στο κτίριο της Πάνω Βουλής φωνάζοντας συνθήματα και στέλνοντας μούντζες και κατάρες στους σφετεριστές του μέλλοντός μου και στα

τσιράκια τους. Εκτονώνομαι. Ξεσκάω. Κατόπιν κατεβαίνω χορτασμένη στο σιντριβάνι της άμεσης δημοκρατίας, περνάω από τις Ομάδες, χαιρετώ γνωστούς και φίλους, παρακολουθώ τις συνελεύσεις και τις ομιλίες και σηκώνω –ή δεν σηκώνω– το χέρι στα ψηφίσματα. Αν πέσει και κάνα δακρυγόνο, τρέχω να σωθώ και προσπαθώ να σώσω και τον διπλανό μου. Με το Μαλόξ στην τσάντα και τη χάρτινη μάσκα ανά χείρας, κάθε φορά.

Από μια άποψη βέβαια, και για να μην τα βλέπω όλα μαύρα, οφείλω να ομολογήσω πως αυτή τη στιγμή το καλύτερο σημείο της πρωτεύουσας είναι το Σύνταγμα. (περισσότερα…)

του Στρατή Γατελούζου
(Κόκκινο, τεύχος 51)

Η ταξική διάσταση της gay συνειδητοποίησης και των gay γνωριμιών

• Οι διαχωρισμοί στο εσωτερικό της κοινωνίας των ομοφυλόφιλων

Σε κάθε κείμενο που γράφω στο Κόκκινο σχετικά με εμάς, τις ομοφυλόφιλες και τους ομοφυλόφιλους στην Ελλάδα, επαναλαμβάνω με έμφαση ότι η συντριπτική πλειονότητα των gay κρύβουμε το σεξουαλικό μας προσανατολισμό από την κοινωνία. Από ποιους ακριβώς κρύβεται ο καθένας μας, διαφέρει από άτομο σε άτομο: Κάποιοι είναι σχετικά ανοιχτοί (out) και γνωρίζουν οι φίλοι τους και άλλα κοντινά τους πρόσωπα, ίσως και μερικοί συνάδελφοι στη δουλειά. Κάποιοι άλλοι δεν έχουν μιλήσει σε κανέναν απολύτως και ξέρουν γι’ αυτούς μόνο ομοφυλόφιλοι, συνήθως πρώην εραστές και ο νυν σύντροφός τους (αν έχουν).

Υπάρχουν όμως και πάρα πολλές περιπτώσεις που μερικοί δεν παραδέχονται τον ομοερωτικό προσανατολισμό ούτε καν στον εαυτό τους! Και πώς να το παραδεχτούν, όταν η γενική εντύπωση που καλλιεργείται για τους ομοφυλόφιλους από την εκκλησία και ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας είναι ότι πρόκειται για ανώμαλους ανθρώπους, που «δεν σέβονται το φύλο τους», που είναι παιδεραστές και άλλα τέτοια άσχετα, ψευδή και …γελοία, που διαστρεβλώνουν τη μόνη αλήθεια: Η ομοφυλοφιλία είναι μια εντελώς φυσιολογική ερωτική συμπεριφορά! Και στο τέλος-τέλος, ποιος θα ορίσει τι είναι «ομαλό» και τι «ανώμαλο»; Οι θρησκείες; Οι παπάδες; Η «κοινωνία»; Η αστική τάξη; Το ΚΚΕ; Οι ψυχίατροι; Κανείς από αυτούς! Κάθε ερωτική δραστηριότητα μεταξύ ενηλίκων που συναινούν είναι αποδεκτή, ομαλή και φυσιολογική. Τέλος! (περισσότερα…)