Αναζητώντας την Δημοκρατία από την αποκατάσταση του Κοινοβουλευτισμού στην σημερινή κρίση του

Posted: 28/07/2011 by Β.Χ. in Δημοκρατία, Παρεμβάσεις, Πολιτική
Ετικέτες: , ,

Λαϊκή Συνέλευση 24/7/2011 

Από την ημερίδα με θέμα: Αναζητώντας την Δημοκρατία από την αποκατάσταση του Κοινοβουλευτισμού στην σημερινή κρίση του. Εκτιμήσεις για την πορεία της Δημοκρατίας στον τόπο μας μετά την δικτατορία.

Οι ομιλίες των:  Μαργαρίτας Γεραλή και  Στάθη Κουβελάκη

Περισσότερα από τα πρακτικά  εδώ

Μαργαρίτα Γεραλή :

Λοιπόν τα έχω γράψει γιατί δεν έχω μεγάλη εμπειρία από ομιλίες μεγάλης διάρκειας και θα τράβαγε πολύ.

24 Ιουλίου 2011 – Πλατεία Συντάγματος

23 και όχι 24 Ιουλίου. Η κατάρρευση της Δικτατορίας έγινε στις 23 Ιουλίου.

Γιατί οι τελετές των πολιτειακών εκπροσώπων γίνονται στις 24, τι έγινε στις 24; Ήρθε ως σωτήρας

στιβαρός και αποκαθαρμένος, μετά από δεκαετή διαμονή στο Παρίσι, ο εθνικός ηγέτης Κ.

Καραμανλής.

Έτσι ολοκληρώνεται ο εθνικός μύθος και “αναίμακτα, και βελούδινα, και αποτελεσματικά”.

Αναίμακτα γιατί; Στην Κύπρο εξακολουθούσε η Τουρκική επέλαση με νεκρούς Ελλαδίτες και

Κυπρίους. Βελούδινα, γιατί; Μα επειδή δεν έγινε ούτε μία σύλληψη. Οι Χουντικοί πρωτοστάτες

ήταν στα σπίτια τους, και οι Χουντικοί μηχανισμοί στη θέση τους. Αποτελεσματικά γιατί; Μα

επειδή όλο το παλιό προδικτατορικό πολιτικό προσωπικό, είτε είχε συνεργαστεί με την Χούντα είτε

όχι, απέδωσε τα μέγιστα για να στηθεί ένα κυβερνητικό σχήμα εθνικής ενότητας, με τον ίδιο

Χουντικό πρόεδρο, διότι ο λαός μετά την κατάρρευση είχε βγεί στο δρόμο επικίνδυνα διότι άλλοι

χουντικοί στρατηγοί και λοχαγοί ανησυχούσαν επίσης επικίνδυνα και κενό εξουσίας δεν έπρεπε να
υπάρχει.

Η Χούντα κατέρρευσε, δεν ανατράπηκε. Μπορεί να συνέτρεχαν όλοι οι λόγοι για την ανατροπή της

αλλά έλειπε ο κυριότερος: ο λαϊκός παράγοντας. Παρά την αιματηρή στρατιωτική καταστολή του

μαζικού φοιτητικού κινήματος στο Πολυτεχνείο, παρά το προδοτικό πραξικόπημα που έστησε η

Ελληνική Χούντα στην Κύπρο, παρά την Τουρκική στρατιωτική επέμβαση στην Κύπρο, παρά τον

τραγέλαφο της επιστράτευσης, όπου όλοι είδαν καθαρά ότι ούτε στρατός υφίστατο, ο λαός δεν

βγήκε στο προσκήνιο. Οι δυνάμεις των αντιστασιακών οργανώσεων ήταν πολύ μικρές,

κατακερματισμένες, το μαζικό φοιτητικό κίνημα χτυπημένο, με τα στελέχη του στις φυλακές: και

αυτός ο λαός δεν κουνιόταν, δεν μας άκουγε, δεν μας εμπιστευόταν. Για εφτά χρόνια ο φόβος ήταν

κυρίαρχος και παραλυτικός. Άλλωστε ο φόβος είχε ιστορία απώτερη σε βάθος χρόνου με

ακατάλυτη συνέχεια μέχρι το ’67. Ο φόβος αυτός, που το μεγαλείο της Εθνικής Αντίστασης είχε

κατορθώσει να εξαρθρώσει και να ξαναδώσει στις δυνάμεις του λαού την αυτοπεποίθηση της

πράξης και του αγώνα, ήταν ξανά το παρόν αυτού του τόπου, μετά τη φρικαλέα ήττα στον εμφύλιο

και την αγγλοαμερικανική επέμβαση. Η τελευταία εκτέλεση έγινε το 1954, πέντε ολόκληρα χρόνια

μετά το τέλος του εμφυλίου. Δεκάδες χιλιάδες ήταν τα θύματα, το αίμα χρωμάτιζε τη ζωή της

Ελληνικής κοινωνίας, στο φόντο του αίματος χτίστηκε αυτό που δικαίως ονομάστηκε το

“αστυνομικό κράτος της Δεξιάς”. Χιλιάδες εκτελέστηκαν και χιλιάδες έμειναν για δεκαετίες –

μέχρι το 1966 – στις φυλακές και στα ξερονήσια. Το πιστοποιητικό των κοινωνικών φρονημάτων

χωρίς το οποίο δεν έπαιρνες ούτε διαβατήριο, ούτε χαρτί απορίας, ούτε υποτροφία αρίστευσης,

ούτε βέβαια διορισμό σε δημόσια θέση, δεν το εφεύρε η Χούντα, προϋπήρχε επί δεκαετίες,

διαχώριζε τους πολίτες σε “εθνικόφρονες” και μη εθνικόφρονες και το διαχειριζόταν οι επί κατοχής

δοσίλογοι και κάθε είδους προσκηνυμένοι στα παγκόσμια αφεντικά, που ασκούσαν μαζί με το

παλάτι την υψηλή εξουσία στο Ελληνικό προτεκτοράτο. Ακόμη να υπογραμμίσω πως τους νόμους

βάσει των οποίων δικαζόμασταν από τα Στρατοδικεία της Χούντας δεν τους έκανε η Χούντα ούτε

κάν τους συμπλήρωσε. Οι νόμοι αυτοί, οι περιβόητοι 375 περί κατασκοπίας και 509 περί

ανατροπής του πολιτικού καθεστώτος, ήταν μέσα στο οπλοστάσιο του συστήματος, μέσα στα

περίφημα “έκτακτα μέτρα” για την αντιμετώπιση της “κομμουνιστικής ανταρσίας”.

Αφού είχαν καταφέρει να αφοπλίσουν την Εθνική Αντίσταση, αφού είχαν καταφέρει να στήσουν,

στην πιο ακραία εκδοχή της, την σύγκρουση, μετά επέβαλαν τη σιωπή των νεκροταφείων. Ο

κομμουνιστικός κίνδυνος ήταν ο ιδρυτικός μύθος της μεταπολεμικής δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Η Αριστερά σε ατελείωτη ομηρεία στριμωγμένη, ηττημένη και όλες οι συλλογικότητες

συνδικαλιστικές και κοινωνικές καταργημένες στην πράξη και κυρίως παραλαγμένες από

τοποθετημένους υπηρέτες του καθεστώτος. Έτσι χρησιμοποιήθηκε για τον πλουτισμό των ολίγων

το σχέδιο Μάρσαλ, έτσι χρησιμοποιήθηκαν από την Τράπεζα της Ελλάδος τα κεφάλαια των

Ασφαλιστικών μας Ταμείων για να δοθούν στους επίδοξους βιομηχάνους οι λεγόμενες “παγωμένες

πιστώσεις”, δηλαδή τα τσάμπα λεφτά, τα δανεικά κι αγύριστα, έτσι τροφοδοτήθηκε η αχόρταγη

ντόπια ολιγαρχία, που εκμεταλλεύτηκε με άγριους όρους την εργατική δύναμη του τόπου.

Να θυμίσω δύο σταθμούς το 1958 και το 1965. Το 1958 η Αριστερά ψηφίζεται, παρά το κλίμα

διώξεων και καταστολής, από το 25% του Ελληνικού Λαού. Η απάντηση ήταν το απίστευτο

εκλογικό πραξικόπημα του 1961. Ο προεκλογικός αγώνας βάφεται με το αίμα του Νικηφορίδη, ο

στρατός παίρνει μέρος σέρνοντας τους στρατιώτες στα εκλογικά τμήματα να διπλοψηφίσουν τα

ψηφοδέλτια που τους δίνουν οι λοχαγοί τους, ψηφίζουν ακόμα και τα δέντρα. Το 1963

δολοφονείται από παρακρατικούς σε σύνδεση με τα ανώτερα κλιμάκια της Αστυνομίας

Θεσσαλονίκης, ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης. Εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους

ο λαός κι αυτοί έχουν στήσει πολυβόλα περιμένοντας τον δεύτερο γύρο της κομμουνιστικής

ανταρσίας. Η νεολαία εξεγείρεται, γύρω στους 150.000 είναι οι οργανωμένοι Λαμπράκηδες την

εποχή αυτή. Στα Πανεπιστήμια μαζικό το κίνημα του 15% για την Παιδεία. Το 1964 γίνεται

κυβέρνηση ο Γ. Παπανδρέου με την Ένωση Κέντρου. Το κυριότερο έργο της η δωρεάν Παιδεία.

Αλλά ούτε αυτή την χλιαρή αλλαγή μπορεί να δεχτεί το πλέγμα της ουσιαστικής εξουσίας.

Φτάνουμε στο πραξικόπημα του Παλατιού το 1965. Ο Παπανδρέου παραιτείται. Αρχίζει η σειρά

των διορισμένων από το Παλάτι πρωθυπουργών. Ο λαός είναι κατά εκατοντάδες χιλιάδες στους

δρόμους ασταμάτητα για μήνες διεκδικώντας “Δημοκρατία”, “εκλογές” με κύριο σύνθημα το 1-1-4.

Η καταστολή είναι απερίγραπτη αλλά μπορείτε μέσω των δικών σας εμπειριών να την φανταστείτε.

Εκεί τότε στην διαδήλωση των εκατοντάδων χιλιάδων σκοτώνουν τον Σωτήρη Πέτρουλα στις

21/7/1965. Ήταν 23 χρονών φοιτητής στην ΑΣΟΕΕ.

Το καθεστώς μετά τις αγοραπωλησίες βουλευτών, όπου δεσπόζει στο δούναι και λαβείν η

φυσιογνωμία του Κ. Μητσοτάκη, καταλήγει να προκηρύξει εκλογές για τον Μαϊο του 1967. Τότε,

1 μήνα νωρίτερα, λύνει τον γόρδιο δεσμό του συστήματος που θέλει να βγάλει τον λαό από το

προσκήνιο, η δικτατορία των Συνταγματαρχών.

Η δικτατορία δεν χρειάζεται φιασιδώματα. Καταργεί αμέσως και τις ελάχιστες δημοκρατικές

ελευθερίες που υπήρχαν. Συνάθροιση μέχρι 3. Ποιόν φιλοξενείτε στα σπίτια σας; θα τον δηλώνετε

στα αστυνομικά τμήματα. `Οτι συνδικαλισμός υπήρχε αντίο σας, ότι εκλεγμένο ΔΣ στα

Πανεπιστήμια, αντίο σας, οι αιρετοί δήμαρχοι, κοινοτάρχες, δημοτικά συμβούλια, αντίο σας. Γύρω

στις 15.000 φακελωμένοι αριστεροί μεταφέρονται σε ξερονήσια, γιατί αποτελούν δημόσιο κίνδυνο

και εν δυνάμει στελέχη της κομμουνιστικής ανταρσίας.

Η Δικτατορία κάνει πράξη με τα τανκς αυτά που προσπαθούσε, με την αστυνομική καταστολή και

την ρητορική συκοφάντηση το προηγούμενο κοινοβουλευτικό καθεστώς, που για κάθε διεκδίκηση,

εργατική ή δημοκρατική, κινητοποιούσε τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, τους παρακρατικούς

και την προπαγάνδα ενάντια στο “πεζοδρόμιο” και τους “συνοδοιπόρους” του κομμουνισμού.

Εν τέλει, θεώρησα αναγκαίο να παραθέσω όλα τα παραπάνω για να νοηματοδήσω την άποψη, οτι η

Χούντα δεν ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία, οι πραξικοπηματίες δεν ήταν κάποιοι επίορκοι

συνταγματάρχες. Η Δικτατορία ήταν η ακραία απόληξη της πολιτικής κατάστασης που επέβαλαν οι

νικητές του εμφυλίου, ήταν η ακραία εκδοχή του αστυνομικού – απολυταρχικού κράτους που

οικοδόμησαν μεταπολεμικά. Ούτε είναι τυχαίο οτι τη δικτατορία την έστησαν και την στελέχωσαν

οι δοσίλογοι και οι ταγματασφαλίτες της Κατοχής.

Ήταν αυτοί που κάνανε πάντα την βρώμικη δουλειά, όταν οι άλλοι οι γραβατωμένοι, χαριεντίζονταν, παίρναν οδηγίες πλεύσης και χρηματοδοτούνταν από τους ξένους πάτρωνες για να

στήνουν την βιτρίνα της κεντρικής πολιτικής σκηνής.

Πάλι τώρα θα σας πω ότι την δικτατορία δεν την ανατρέψαμε. Είναι πολύ βασικό αυτό. Λέμε

κατέρρευσε, ίσως να έπρεπε να πούμε: βγήκε απο το κάδρο της πολιτικής σκηνής όπου μπήκαν,

αξιόπιστα για το σύστημα και την χρονική στιγμή, κυρίως παλαιά πολιτικά πρόσωπα. Την νέα

πολιτική κατάσταση, την μεταπολίτευση, δεν την καθόρισαν τα αιτήματα ενός δημιουργικού,

ενεργού, μαζικού, συντονισμένου και αγωνιστικού λαϊκού κινήματος.

Θέλω εδώ να καταθέσω μία εμβληματική, κατ’εμέ, πράξη της κυβέρνησης Καραμανλή. Λοιπόν ο

Κ. Καραμανλής όρισε να γίνουν και γίνανε οι πρώτες μεταδικτατορικές εκλογές την 17η

Νοεμβρίου 1974. Ήταν μία πρόκληση με την οποία απαντούσε ο Καραμανλής σε ένα μεγάλο φόβο

του. Η 17η Νοέμβρη ήταν η πρώτη επέτειος μετά την 17η Νοέμβρη 1973, η πρώτη επέτειος του

Πολυτεχνείου. Τι έκανε με αυτό ο Καραμανλής; Μήπως καθόριζε εκλογές για να τιμήσει το

Πολυτεχνείο όπως κάποιοι αφελείς είπαν; Αντίθετα επέβαλε ένα άλλο νόημα στη μέρα αυτή, και

απομάκρυνε την όποια επίδραση μπορούσε να έχει η λαοθάλασσα της πορείας στην επερχόμενη

ψήφο του λαού, που ήδη είχε παγιδευτεί στο δίλλημα “Καραμανλής ή τανκς”. Αποπροσανατόλιζε

τον κόσμο, τον τραβούσε προκλητικά από το νόημα του αγώνα, βάζοντας ψευδεπίγραφα τις

εκλογές ως δικαίωση. Έτσι έγινε ο αγώνας στο Πολυτεχνείο “επέτειος”, έτσι εξοβελίστηκε σιγά-

σιγά η αγωνιστική παρακαταθήκη και βρέθηκαν οι απόντες και οι αντίπαλοι να τιμούν με στεφάνια

δήθεν το Πολυτεχνείο. Και τι κάναμε τότε το 74 εμείς, εμείς που είμασταν το Πολυτεχνείο, το

ζωντανό τότε και αγωνιστικό αριστερό φοιτητικό κίνημα; Διασπαστήκαμε για το αν θα κάναμε την

πορεία πρίν ή μετά τις 17 Νοεμβρίου, όχι πρίν ή μετά την τρομερή 17 Νοέμβρη του δικού μας

Πολυτεχνείου, αλλά πρίν ή μετά τη 17η Νοέμβρη των εκλογών του Καραμανλή!.

Αυτό να το σκεφτούμε και να το ξανασκεφτούμε να βγάλουμε συμπεράσματα, για να δούμε πόσο

εύκολα μπαίνουμε στην φάκα, πόσο εύκολη λεία είμαστε στους εξουσιαστές, που με κολπάκια μας

χωρίζουν και μας παραπλανούν.

Λοιπόν να αναζητήσουμε την μεταπολιτευτική Δημοκρατία. Ανασυγκροτήθηκαν τα παλαιά

κόμματα. Η ΕΡΕ έγινε Νέα Δημοκρατία, η Ένωση Κέντρου υπό τον Ζίγδη και τον Μαύρο, ο

Ανδρέας Παπανδρέου έφτιαξε το κίνημα το ΠΑΣΟΚ, και η Αριστερά έγινε εκατό κομμάτια, με

μεγαλύτερη δύναμη στο χώρο το ΚΚΕ. Το αντιστασιακό φοιτητικό κίνημα κυριάρχησε στα

Πανεπιστήμια με δεκάδες αριστερές παρατάξεις, που αφού είχαν αγωνιστεί κατά της Δικτατορίας,

τώρα αγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιός είχε επαναστατικότερη θεωρία και βούλα.

Άλλωστε τα Πανεπιστήμια ήταν και ο μόνος κοινωνικός χώρος, που είχε αντιταχτεί έμπρακτα και

μαζικά στην Χούντα, ενώ η υπόλοιπη κοινωνία έβγαλε το χτικιό της ενοχοποίησης της για την

σιωπηλή ανοχή της στην δικτατορία, κάνοντας έφοδο στην αυταπάτη και στον συντηρητισμό. Όλοι

ξαφνικά είχαν αντισταθεί – ακόμα και αυτοί που μας έλεγαν αλήτες – όλοι πήγαιναν στις συναυλίες

με τα απαγορευμένα τότε τραγούδια και σχεδόν όλοι ψήφιζαν τους δοκιμασμένους,

προδικτατορικούς κομματικούς αρχηγούς τους.

Ο φεουδαρχικού τύπου αρχηγός, οι κομματάρχες και οι πελάτες στη θέση τους. Όλα τα κόμματα

λειτουργούσαν με κεντρικές επιτροπές, συνέδρια και εσωκομματική δημοκρατία και υποτιθέμενη

σεωκομματική δημοκρατία. Αλλά μόνο ο φεουδάρχης-αρχηγός διέγραφε, μοίραζε τα οφίτσια και

εξέφραζε το κόμμα. Ενίοτε ο αρχηγός ψηφιζόταν δια βοής.

Έτσι δημιουργήθηκαν αντίστοιχα και οι κομματικές συνδικαλιστικές παρατάξεις παντού, στο

εργατικό κίνημα, στο φοιτητικό κίνημα, στο αγροτικό κίνημα. Γέμισε ο τόπος συνδικαλιστές-

αγωνιστές που μεταφέρανε την κομματική γραμμή παντού. Τόσος σταλινισμός, ωχριούσε το ΚΚΕ.

Αλλά το βασικότερο εργαλείο της μεταπολιτευτικής εργαλιοθήκης ήταν οι εκλογικοί νόμοι που

καθορίζανε τη χρήση των κουκιών με ένα και μοναδικό στόχο: αυτοδύναμες κυβερνήσεις με

μεγάλο αριθμό βουλευτικής πλειοψηφίας κλέβοντας απο τα μικρά κόμματα.

Το κυρίως προϊόν που δημιουργούσαν και προωθούσαν στον “κομματικά” πολιτικοποιημένο λαό,

που ασμένως το δεχόταν, ήταν το υπέροχο σύστημα του δικομματισμού, που τόσο θριάμβευσε στο

εξωτερικό, σε Αμερική και Ευρώπη και είχε λύσει με άριστο τρόπο το πρόβλημα πολιτικής

διαχείρισης στις Δυτικές Κοινοβουλευτικές Δημοκρατίες.

Έτσι καταβαραθρώθηκαν οι ταξικοί αγώνες και πνίγηκαν όλα τα κοινωνικά και διεθνιστικά

αιτήματα των εργαζομένων, του λαού. Ο όρος “μη προνομιούχοι” νομιμοποίησε, επί της ουσίας,

την έννοια του προνομίου, γαλούχησε τους εργαζόμενους να αποδέχονται την υπόστασή τους όχι

ως σύνολο δικαιωμάτων, που αντιστοιχούν και προέρχονται από την εργασία τους, που δεν

επιτρέπουν την άγρια εκμετάλλευσή της και αγωνίζονται για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες και τις

επιθυμίες τους για αξιοπρεπή ζωή και τους έβαλε στο λούκι να ζητάνε παροχές και να

νομιμοποιούν τον πάροχο-κόμμα.

Ιδεολογικά κυριάρχησε η παρωδία σοσιαλδημοκρατίας που φιλοτέχνησε ο μέγας Ανδρέας. Τον

ψήφιζαν με εμμονικό τρόπο οι παλιοί αριστεροί, οι παλιοί εαμίτες γιατί είχαν γοητευθεί από την

“αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης” και την απόσυρση του χωροφύλακα-μπαμπούλα. Τον

ψήφιζαν οι αγρότες γιατί οι επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης νόμιζαν πως έβγαιναν από τον

δικό του αγώνα για αυτούς. Ασμένως πέταγαν τα ροδάκινα στις χωματερές εισπράττοντας

επιδοτήσεις, ασμένως κατανάλωναν τα νερά στις υδροβόρες καλλιέργειες μέχρι που στέρεψαν και

τότε τους υποσχέθηκε και ποτάμι, την εκτροπή του Αχελώου, ασμένως μετά ξερίζωσαν τα αμπέλια

ακόμα και στις Κυκλάδες, για να πλημμυρίσουν μετά τα χωριά τους, αφού καταστράφηκαν οι

πεζούλες.

Έτσι κατίσχυσε η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που έθαψε τον συνδικαλισμό , τους ταξικούς

αγώνες, την εργατική αλληλεγύη κάτω από τόνους κομματικών στρατών, που έσπαγαν απεργίες,

που κατασυκοφαντούσαν, που είχαν προνόμια και κερασάκι στην τούρτα οι πρωτοκλασσάτοι

γινόντουσαν, μερικές φορές με λεφτά των εργοδοτών τους, βουλευτές και υπουργοί. Έτσι

εκλαϊκευσαν την αρπαχτή απ’άκρου εις άκρον της χώρας. Ήταν ένα καταπληκτικό είδος

διαχείρισης και ακόμα επιμένουν σε αυτό.

Ο παίχτης κλειδί που μπήκε στο παιχνίδι τέλος της δεκαετίας του 80 ήταν τα τηλεοπτικά κανάλια.

Απελευθέρωση των συχνοτήτων. Όλων των ειδών οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες μας αναλάβανε.

Έτσι, φρονιματήστηκε η ελληνική οικογένεια, η οποία σταμάτησε να μιλάει. Μέσα στο σπίτι μιλάει

ο οποιοσδήποτε άλλος, όσο πιο ηλίθιος τόσο το καλύτερο, εκτός από την οικογένεια. Η μέχρι τότε

προπαγάνδα είχε ήδη φτιάξει τον κομματικό άνθρωπο, ενωμένο με χαλαρούς δεσμούς με το κόμμα

του, μακριά και απέναντι στα συμφέροντα και την αλληλεγγύη της τάξης του, πρόθυμος τόσο ως

απεργοσπάστης, όσο και ως κλακαδόρος. Ήταν τόσο εύκολο πια να υποδεχτεί με ενθουσιασμό τα

ιδιωτικά κανάλια των σκουπιδιών και των “διαμορφωτών της κοινής γνώμης”.

Σε μια τέτοια κοινωνία, η παιδική χαρά των μεγιστάνων του πλούτου, των νεόπλουτων και του

πολιτικού προσωπικού ήταν ο κρατικός κορβανάς. Γι’αυτό διαλύθηκαν, ή στην καλύτερη

περίπτωση συρρικνώθηκαν εως αχρηστίας, κάθε είδους ελεγκτικοί δημόσιοι μηχανισμοί.

Επιθεώρηση εργασίας, Ποελοδομίες, Ελεγκτικές επιθεωρήσεις τομέων και υπηρεσιών.

Το πανηγύρι των Ολυμπιακών αγώνων στοίχισε, λένε, κοντά στα 3 τρις δραχμές. Ζητήθηκε από

κάποια Δημόσια ελεγκτική υπηρεσία λογαριασμός; Οι μίζες και τα λαμόγια μπήκαν στην ζωή μας

για τα καλά εδώ και δεκαετίες. Ποιά ήταν τάχα η θεσμική θωράκιση που επεφύλαξε η

Κοινοβουλευτική Δημοκρατία;Η προστασία των υπουργών και των βουλευτών, ώστε και αν κάτι

έρθει στην επιφάνεια, μέχρι να φτάσει στην Δικαιοσύνη να έχει παραγραφεί.

Η πορεία της δημοκρατίας στη χώρα μας μετά την δικτατορία . Μπήκε πλησίστια η δημοκρατία

μας με τους θεσμούς της στην υπηρεσία του σωτήριου δόγματος του νεοφιλελευθερισμού που

επικράτησε τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Ενορχηστρώθηκαν οι επιθέσεις σε οτιδήποτε δημόσιο.

Αυτό ήταν ο πρώτος στόχος και μαζί η εξάρθρωση κάθε θεσμικού πλαισίου που θέτει κανόνες

στις σχέσεις εργασίας. Συνοπτικά: καπιταλιστική ηγεμόνευση των οικονομικών σχέσεων,

αντιπροσωπευτικός συγκεντρωτισμός και κυριαρχική εξουσία αυτού του κράτους. Ο λαός; Η

κοινωνία; Φτερά και πούπουλα. Έτσι θέλουν να πιστεύουν, γι’αυτό και τρόμαξαν με τις

εκατοντάδες χιλιάδες των πλατειών και των δρόμων.

Έφαγα τόν χρόνο. Δεν μίλησα για πολλά. Δεν μίλησα όσο και όπως θα ήθελα, για την Αριστερά,

για εμάς τους παλαιούς Αντιδικτατορικούς, αγωνιστές, για τα κινήματα της

Αντιπαγκοσμιοποίησης, για το οικολογικό, το φεμινιστικό, κοινωνικά κινήματα που είναι

συκοφαντημένοι φάροι αυτής της κοινωνίας, που φαίνεται ότι σιγά –σιγά ενδυναμώνονται. Δεν

είναι πρωτόγνωρα αυτά που γίνονται σήμερα στο Κοινοβούλιο και στην Ελληνική Δημοκρατία.

Απλώς είναι πιο ακραία και θα αποκλείσουν απο την αξιοπρεπή ζωή και εργασία περισσότερους

και τις γενιές που έρχονται.

Σ’ένα πράγμα μας είπαν αλήθεια οι ογκόλιθοι της σημερινής πολιτικής σκηνής Παπανδρέου-

Σαμαράς. Έχουμε πόλεμο. Η αλήθεια είναι πως η αιχμή του δόρατος του νεοφιλελευθερισμού

χτυπά αλύπητα, εμάς.

Οι αγορές, οι κερδοσκόποι, το παγκόσμιο κεφάλαιο, οι τράπεζες, το ΔΝΤ, η Μέρκελ κλπ. κλπ.,

συντεταγμένοι εφορμούν για πλιάτσικο. Απέναντι σ’αυτή την ορδή, με την οποία, ωστόσο,

συντάσσονται οι υπάλληλοι τους πολιτικοί του μνημονίου και του μεσοπροθέσμου, θα

απαντήσουμε με συντονισμένους, διαρκείς αγώνες ταξικούς και κοινωνικούς.

Εκείνο που θέλω τελικά να σας πω είναι πως πρέπει να διαφυλάξουμε με πείσμα ένα στόχο: αυτή

τη φορά να φύγουν με όρους κινήματος για να κάνουμε όλοι μας την καταπληκτική δουλειά να

ξαναδημιουργήσουμε την κοινωνία και την δημοκρατία μας εμείς για μας όπως εμείς θέλουμε.

Στάθης Κουβελάκης:

Καλησπέρα. Νομίζω ότι το νόημα της συζήτησης δεν είναι απλά επετειακό. Ο λόγος που αυτή η συζήτηση γίνεται εδώ και σε άλλους χώρους που αναδείχτηκαν το τελευταίο διάστημα, είναι διότι ζούμε μια πάρα πολύ μεγάλη πολιτική κρίση. Η πολιτική αυτή κρίση έχει ως εμφανές σημείο την κρίση αντιπροσώπευσης. Οι βουλευτές είναι σε διάσταση με τον λαϊκο παράγοντα. Υλοποιούν μια άκρως επιθετική πολιτική, για την πλειοψηφία της κοινωνίας, άκρως υποβιβαστική για την χώρα και το μέλλον της χώρας, μια πολιτική που ποτέ δεν εξηγήθηκε, δεν παρουσιάστηκε, δεν εγκρίθηκε με κανέναν τρόπο έστω και με τις διαδικασίες τις περιορισμένες. Αυτό δίνει το αίσθημα της κρίσης αντιπροσώπευσης, το αίσθημα της καταράκωσης της δημοκρατίας. Η πιο διαδεδομένη κλισέ έκφραση ειναι το “τέλος της μεταπολίτευσης” και το διαβάζουμε παντού εδώ και καιρό. πχ. Με την κυβέρνηση Τζανετάκη, έγραφαν όλοι “το τέλος της μεταπολίτευσης”. Όταν έγινε ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη τα ίδια έγραφαν. Πιστεύω όμως ότι ουσιαστικά αυτό το τέλος το ζούμε τώρα. Και αυτό το τέλος είναι ανοιχτό, θα εξαρτηθεί από το τι θα κάνουμε εμείς, δηλαδή εννοώ ο κόσμος που κατεβαίνει στους δρόμους και βρίσκεται στις πλατείες. Γιατί όμως λέω ότι τώρα είναι το τέλος της μεταπολίτευσης.

Εδώ να εμβαθύνουμε λίγο το ζήτημα. Δύο είναι οι λόγοι νομίζω:

α. Γιατί αυτό που κατεδαφίζεται από το μνημόνιο είναι οι στοιχειώδεις κοινωνικές ισσοροπίες, το στοιχειώδες κοινωνικό συμβόλαιο, που εγκαθιδρύθηκε στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση και μετά. Αυτή η πολιτική κοινωνικής κατεδάφισης και εξαθλίωσης της τεράστιας πλειοψηφίας του λαού σημαίνει το τέλος αυτής της υπόσχεσης που έζησε με την αύξηση του βιωτικού επιπέδου, με την ανοδική κοινωνική κινητικότητα, για πρώτη φορά μεταπολεμικά ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας το οποίο είχε συνθλιβεί μέχρι τότε.

β. Οταν κατέρρευσε η δικτατορία στην Ελλάδα, δεν κατέρρευσε μόνο το καθεστώς που ξεκίνησε το 1967. Κατέρρευσε όλο το ανώμαλο αντιδημοκρατικό μετεμφυλιακό οικοδόδημα, το οποίο δημιουργήθηκε από τους νικητές του εμφύλιου πολέμου, το οποίο στηρίχθηκε στην αιματηρή καταστολή του αριστερού κινήματος, το συνεχή μονόπλευρο εμφύλιο που η παράταξη των νικητών επέβαλε στην παραταξη των νικημένων για δεκαετίες. Και αν θέλετε, η δικτατορία ήταν απλά ένα επεισόδιο αυτού του μονόπλευρου εμφυλίου.

Η μεταπολίτευση στην Ελλάδα σε σχέση με τις άλλες δικτατορίες και μεταπολιτεύσεις, μην ξεχνάμε ότι εκείνη την περίοδο η Ισπανία και η Πορτογαλία και χώρες της Λατινικής Αμερικής, είχαν δικτατορίες, τελικά ήταν μια θετική εμπειρία σχετικά , ήταν μια προοδευτική, δημοκρατική στιγμή της ελληνικής κοινωνίας, γιατί σφραγίστηκε από τους αγώνες που έγιναν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, από το φοιτητικό κίνημα, την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τις πρώτες εργατικές κινητοποιήσεις, το μεγάλο κύμα ριζοσπαστικοποίησης και κίνησης από τα κάτω του λαού που σημάδεψε με πάρα πολύ έντονο τρόπο τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια. Αυτές λοιπόν οι λαϊκές κατακτήσεις, σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο,με όρους εκδημοκρατισμού, αυτά κατεδαφίζονται αυτή την στιγμή. Γιαυτό υπάρχει σίγουρος τρόπος να καταλάβει κανείς ποιός αυτή την στιγμή εμφορίζεται από τα έντονα αντιλαϊκά, ταξικά, ρεβανσιστικά συναισθήματα. Είναι όλος αυτός ο κόσμος που μισούσε την μεταπολίτευση. Δείτε στα ΜΜΕ πως φοριέται αυτό το πράγμα. Για όλα τα κακά της ελληνικής κοινωνίας υποστηρίζουν ότι φταίει η μεταπολίτευση. Αυτό που θέλουν να χτυπήσουν αυτοί δεν είναι οι παθολογίες που αναπτύχθηκαν σε όλη την περίοδο που ακολούθησε τη μεταπολίτευση και που είναι αναμφισβήτητες, Είναι αντίθετα , τις λαϊκές και δημοκρατικές κατακτήσεις. Όντως μερικές από τις λαϊκές κατακτήσεις κατέληξαν εκφυλισμένες μετά και πήραν μια μορφή παθολογική. πχ. Το αίτημα μαζικής συμμετοχής δημιούργησε μαζικά κόμματα. Και τα κομματα αυτά έγιναν κομματοκρατία, στυγνοί απο-ιδεολογικοποιημένοι μηχανισμοί, έγιναν μηχανισμοί πελατειακοί που περιόρισαν τελικά την λαϊκή συμμετοχή.

Αυτό που παίζεται σήμερα είναι το πως αντιδράμε σ’αυτή την πολιτική κοινωνικής, δημοκρατικής και εθνικής κατεδάφισης . Αυτός ο χρόνος που μας πέρασε είδε πάρα πολλούς σημαντικούς αγώνες και κινητοποιήσεις, απεργίές και διαδηλώσεις και κυρίως το κίνημα το πλατειών που κατάφερε για πρώτη φορά να έχει διάρκεια, να βγάλει σε μεγάλη κλίμακα τον κοσμο από το σπίτι του, όχι μόνο τον κόσμο που είναι μαθημένος να βγαίνει από το σπίτι του αλλά και αυτόν που κατέβηκε πρώτη φορά στη ζωή του και συμμετείχε και διαμαρτυρήθηκε, που κατάλαβε επιτέλους πως πρέπει να αντιδράσει, να συμμετέχει, να μην αφήσει τα πράγματα να γίνουν χωρίς αυτόν. Γιατί αν γίνονται χωρίς αυτόν γίνονται ενάτιά του. Και αυτό πιστεύω είναι πλεον βίωμα αυτής της κοινωνίας. Πιστεύω ότι δημιουργείται σιγά σιγά, και θα ενταθεί πιστεύω το επόμενο διάστημα η προϋπόθεση για τη δημιουργία μιας νέας τομής, κάτι που ίσως να συγκρίνεται με αυτό που υπήρξε η μεταπολίτευση, με την έννοια ότι θα είναι μία τομή που θα ανατρέψει αυτή την πολιτική και που θα δημιουργήσει τους ορους μιας διαφορετικής Ελλάδας και μιας διαφορετικής κοινωνίας. Ας το πάρουμε απόφαση, όσο και αν μας φοβίζει. Δεν πρόκειται να υπάρξει επιστροφή στην εποχή προ του μνημονίου. Είναι κάτι το πολύ τραυματκό άμα το σκεφτούμε. Είναι όμως αλήθεια. Η Ελληνική κοινωνία δεν πρόκειται να γυρίσει στην κατάσταση που ήτανε πριν δύο χρόνια.

Το πως θα είναι όμως, δεν έχει κριθεί, θα εξαρτηθεί από το τι θα κάνουμε εμείς. Ή αυτοί ή εμείς. Άρα πρέπει να είμαστε εμείς.

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Giorgos Vamvakousis λέει:

    Για όσους προβληματίζονται για μια ευρύτερη λαική κινητοποίηση για την απελευθέρωση της χώρας από τον οικονομικό δεσποτισμό και την οικονομική βαρβαρότητα.
    Σαν μέλος της ΟΜΑΔΑΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΑΛΛΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ της νεοσυσταθείσας Επιτροπής Νομού της Κ.Α.Π. Μίκης Θεοδωράκης, θα μας ενδιέφερε μια επικοινωνία με όλες τις Ανοιχτές Λαικές Συνελεύσεις στην Αττική, όπως και με όλες τις συλλογικότητες, κινήσεις και κινήματα.
    Σκοπός μας είναι η δημιουργία ενός ενιαίου μετώπου αντίστασης και απελευθέρωσης της χώρας με βάση την διακήρυξη για την Ελληνική Δημοκρατική Αντίσταση ή σε συντομία ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α.
    Στον σύνδεσμο http://www.spitha-kap.gr/el/articles/?nid=1852 υπάρχει η διατύπωση του καλέσματος του Μίκη Θεοδωράκη ενώ στον
    http://spithaagonasel.blogspot.com/2011/12/blog-post_25.html
    μια πρόταση της Σπίθας μου Αγώνα Ελληνικού για την στρατηγική πραγματοποίησης της ιδέας αμεσοδημοκρατικά μέσω των Λαικών Συνελεύσεων ώστε να υπάρχει και εκλογική προοπτική.
    Παράλληλα ένα δίκτυο εναλλακτικής οικονομίας, πιστεύομε ότι θα βοηθούσε στην πύκνωση της συμμετοχής στις λαικές συνελεύσεις. Πιθανόν μάλιστα τα δίκτυα εναλλακτικής οικονομίας να μπορούσαν να γίνουν παράλληλα και φορείς άσκησης αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών.
    Θα μας ενδιέφερε η συνεργασία σας και/ή η ανταλλαγή απόψεων σχετικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s