Αρχείο για 30/07/2011

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Οι πινακίδες για την επικυνδυνότητα του δρόμου θα παραμείνουν. Το ίδιο και τα διόδια. Τελικά οι μόνοι που καλούνται να είναι συνεπείς με τις "υποχρεώσεις" της σύμβασης είναι οι πολίτες...

Στις 6 Αυγούστου του 2008 ο Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ δηλώνει στους δημοσιογράφους: «Σήμερα υπογράψαμε την έναρξη της παραχώρησης και των προθεσμιών υλοποίησης της Βορειοδυτικής Οδού Πελοποννήσου, δηλαδή του αυτοκινητοδρόμου «Ελευσίνα – Κόρινθος – Πάτρα – Πύργος – Τσακώνα. ….. πρόκειται για το μεγαλύτερο και δυσκολότερο από τα μεγάλα έργα που εκκίνησαν με τη μέθοδο της παραχώρησης, ένα έργο μαμούθ μήκους 365 χλμ. και συνολικού κόστους 2,8 δισ ευρώ μεγαλύτερου από το κόστος της Αττικής Οδού και της γέφυρας Ρίου Αντιρρίου μαζί.»

Από τη συνολική χρηματοδότηση, το 29% είναι εισφορά του Ελληνικού δημοσίου, το 50% είναι έσοδα από διόδια ενώ μόλις το υπόλοιπο 21% αφορά την εισφορά της ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΟΔΟΥ μοιρασμένο σε ίδια συμμετοχή και δάνεια από τράπεζες για τα οποία είναι υπεύθυνη εκείνη. Δηλαδή από τα 1,89 δισ € που κοστίζει το έργο μόνο τα 400 εκ € θα πληρώσει η εταιρεία ενώ τα υπόλοιπα θα πληρώσουμε εμείς (μέσω των διοδίων) και το Ελληνικό κράτος (δηλαδή πάλι εμείς). Η παραχώρηση της εκμετάλλευσης των διοδίων στην ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟ, εξυπηρετεί απόλυτα τον κατασκευαστή του έργου: όχι μόνο δεν τον συμφέρει να τελειώσει το έργο αλλά, αντίθετα, κερδίζει πολύ περισσότερα καθυστερώντας το, αφού ήδη πληρώνεται, μέσω των διοδίων, δηλαδή από όλους εμάς. (περισσότερα…)

Αθήνα 24 ιουλίου 2011

Αγαπητοί γονείς,

Ίσως σας φανεί παράξενο να λάβετε αυτή την επιστολή, καθώς δεν συνηθίζεται η επικοινωνία μεταξύ γονιών και καθηγητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όμως εμείς που διδάσκουμε τα παιδιά σας στο πανεπιστήμιο δεν αγνοούμε πόσο αγωνιάτε για το μέλλον τους και πόσες θυσίες κάνατε και κάνετε για αυτό. Προσωπικά δεν ξεχνώ την αγωνία των δικών μου γονιών πριν καταφέρω να μπω στο πανεπιστήμιο, την οικονομική συνδρομή τους και την ηθική τους στήριξη σε όλη τη διάρκεια των μακροχρόνιων (προπτυχιακών και μεταπτυχιακών) σπουδών μου. Η Ελληνική οικογένεια επενδύει στη μόρφωση των παιδιών της και εμπιστεύεται το ελληνικό πανεπιστήμιο· άρα έχει δικαίωμα να ξέρει τι γίνεται σε αυτό. Γι αυτό λοιπόν αποφάσισα να σας γράψω.

Καταρχήν ας συστηθώ. Μετά τις προπτυχιακές σπουδές μου στο τμήμα Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας  στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πήγα για μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές ψυχολογίας στη Γαλλία  σε μια περίοδο που δεν ήταν δυνατό να κάνει κάποιος τέτοιες σπουδές στην Ελλάδα. Στη συνέχεια δούλεψα για επτά χρόνια στην Μεγ. Βρετανία ως διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό (λέκτορας και επίκουρος) πριν έρθω στην Ελλάδα στο τέλος του 2003 ως αναπληρώτρια καθηγήτρια στο τμήμα ψυχολογίας του Παντείου και πέρσι κρίθηκα επιτυχώς για την θέση της καθηγήτριας. Από τη στιγμή που γύρισα στην Ελλάδα ζω μια συνεχή προσπάθεια “μεταρρύθμισης” του πανεπιστημίου που το οδηγεί από το κακό στο χειρότερο και έχω αγανακτήσει. Πριν μερικές μέρες κατατέθηκε ένα ακόμα νομοσχέδιο που, αν ψηφιστεί, θα σημάνει το τέλος των πανεπιστημιακών σπουδών στην Ελλάδα. Επιτρέψτε μου στη συνέχεια να σας πω γιατί.

Ας μιλήσουμε λίγο για το Πανεπιστήμιο που πολύ εύκολα απαξιώνεται στο λόγο πολιτικών και δημοσιογράφων. Ποια είναι η λειτουργία του; Το πανεπιστήμιο, σε αντιδιαστολή με το σχολείο, οφείλει να διδάσκει την γνώση που παράγει μέσω της έρευνας ή που παράγεται σε άλλα αντίστοιχα ιδρύματα με βάση τους κανόνες της επιστήμης. Η αποστολή του είναι διττή: μάθηση και έρευνα. (περισσότερα…)