Αρχείο για Αύγουστος, 2011

Οι πολίτες της Μακεδονίας και της Θράκης βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σειρά σοβαρών εξελίξεων, στον τομέα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Το ίδιο, λίγο – πολύ συμβαίνει σε όλες τις περιφέρειες της χώρας. Οι περισσότερες από αυτές τις εξελίξεις συνδέονται με την κατασκευή των λεγόμενων ολοκληρωμένων εγκαταστάσεων διαχείρισης απορριμμάτων (ΟΕΔΑ), αλλά και με νέες πρακτικές στους καλλικρατικούς δήμους, όπως αυτές της εκχώρησης, ακόμη και της αποκομιδής των απορριμμάτων των δήμων, σε ιδιώτες.
Είναι γνωστή η πολύχρονη εμπλοκή της εγκατάστασης στην Ημαθία, η δημοπράτηση της εγκατάστασης στη Δυτική Μακεδονία, η προώθηση, πολύ πρόσφατα, των περιβαλλοντικών μελετών των εγκαταστάσεων της Αν. Μακεδονίας – Θράκης (σε Καβάλα και Αλεξανδρούπολη), η έγκριση των περιβαλλοντικών όρων της εγκατάστασης στη ΝΑ Θεσσαλονίκη, η θετική γνωμοδότηση στην προκαταρκτική μελέτη της μονάδας στη ΒΔ Θεσσαλονίκη, σε συνέχεια της κατασκευής και λειτουργίας του ΧΥΤΑ της Μαυροράχης, καθώς και μια σειρά άλλων επιμέρους “περιστατικών”.

Το ανησυχητικό στην όλη υπόθεση είναι ο εμφανής και επιλεκτικός προσανατολισμός σε μια, συγκεκριμένου τύπου, διαχείριση, που προκρίνει τους μεγάλους ΧΥΤΑ και τις κεντρικές εγκαταστάσεις επεξεργασίας τεράστιων ποσοτήτων σύμμεικτων απορριμμάτων, με παραγωγή, κυρίως, δευτερογενών καυσίμων (RDF και SRF) και την κατασκευή, αναπόφευκτα, μονάδων καύσης. Ενώ, ανοιχτή παραμένει η πόρτα και στην απ’ ευθείας καύση των απορριμμάτων. Πρόκειται για έναν τύπο διαχείρισης, που προωθεί ένα πανάκριβο, συγκεντρωτικό και αντιπεριβαλλοντικό μοντέλο, που λειτουργεί σε όφελος των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και εκτοξεύει το κόστος διαχείρισης (και τα δημοτικά τέλη). Παράλληλα, υπονομεύει τις βιώσιμες πρακτικές της αποκεντρωμένης διαχείρισης, της μέγιστης δυνατής ανάκτησης (με την ανακύκλωση και την κομποστοποίηση), ενισχύει την αποξένωση και καλλιεργεί την αδιαφορία στους πολίτες.

Το παράλογο της υπόθεσης βρίσκεται στο ότι, την ίδια στιγμή (περισσότερα…)

Οσο πιο σοβαροφανής θέλει να ποζάρει η αντιεπιστημονικότητα τόσο περισσότερο βυθίζεται στην μπαρουφολογία.
Οι φορείς του συγκεκριμένου νομίσματος με τις δυο όψεις, με αφορμή τη συγχώνευση της Eurobank με τηνAlpha, δίνουν από χτες τα «ρέστα» τους.

Γράφει:ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ στον Ριζοσπάστη

«Πανηγυρίζουν» – και καλούν και το λαό να «πανηγυρίσει»! – για ένα τυπικό φαινόμενο στον καπιταλισμό: Το φαινόμενο της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, ειδικά σε συνθήκες κρίσης.
Αλλά γιατί το γεγονός ότι κάποιοι κεφαλαιοκράτες γιγαντώνονται έναντι κάποιων άλλων κεφαλαιοκρατών ανταγωνιστών τους, είναι μια εξέλιξη και ένα θέαμα για το οποίο ο λαός πρέπει να «ευφραίνεται»;
***
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα που δεν είναι ελληνικό, αφού και το θέμα δεν είναι ελληνικό, αλλά παγκόσμιο:
1) Τη δεκαετία του ’90, οι δέκα μεγαλύτεροι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί στις ΗΠΑ συγκέντρωναν το 10% των συνολικών αποθεμάτων του κλάδου. Το 2008 έφτασαν στο 60%.
2)Σε παγκόσμιο επίπεδο και πριν από την κρίση, το 2006, (περισσότερα…)

Μπροστά στο νέο γύρο κινητοποιήσεων στις πλατείες οι σκέψεις, οι αναλύσεις, τα συμπεράσματα, τα συναισθήματα για την προηγούμενη φάση του κινήματος είναι, κατά τη γνώμη μας, και καλοδεχούμενα και απαραίτητα για την κατανόηση της κατάστασης και για την επεξεργασία πολιτικής για τη συνέχεια. Έτσι δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο…

… ( από το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!! – DEMOCRACIA REAL YA, GRECIA https://www.facebook.com/groups/218940354800038/?view=permalink&id=268276876533052

Το μοναδικό καινούργιο χαρακτηριστικό στην πλατεία Συντάγματος που στην αρχή όλους μας ενέπνευσε, που μας εξέπληξε, που μας έδωσε ελπίδα, ήταν η ενότητα της διαφορετικότητας. Χιλιάδες διαφορετικοί άνθρωποι συγκεντρωμένοι έχοντας εγκαταλείψει τις κομματικές και πολιτικές τους ιδεολογίες ενωθήκαμε. Ενωθήκαμε αγανακτισμένοι, για ένα σκοπό, ίσως όχι απόλυτα σωστό, αλλά ενωθήκαμε επιτέλους! Ενωθήκαμε αγανακτισμένοι για να ξεμπροστιάσουμε και να διώξουμε τους πολιτικούς. Αυτή η ένωση έφερε ξανά στο προσκήνιο μετά από δύο χιλιάδες χρόνια ένα από τους σημαντικότερους θεσμούς που υπάρχει σε μια κοινωνία: την Λαϊκή Συνέλευση. Και Λαϊκή Συνέλευση σημαίνει ότι ο λαός πραγματικά συμμετέχει στα κοινά, κάτι που έλειπε από την σημερινή κοινωνία σε παγκόσμια κλίμακα. Στην αρχαία Αθήνα η συμμετοχή στα κοινά ήταν υποχρεωτική από όλους τους πολίτες! (περισσότερα…)

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ *

Μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο, μόνο ένας τρελός θα μπορούσε να προβλέψει ότι προτού τελειώσει ο μήνας ο Μουαμάρ Καντάφι θα ήταν φυγάς και το καθεστώς του θα κατέρρεε. Πέντε μήνες μετά την έναρξη των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών, οι αντάρτες ήταν πάντα αποτελματωμένοι στην Μπρέγκα, στο ανατολικό μέτωπο, και στη Μισράτα, στο δυτικό, ενώ η πρωτεύουσα Τρίπολη βρισκόταν υπό τον απόλυτο έλεγχο του συνταγματάρχη. Ακόμη χειρότερα, η έδρα των αντικαθεστωτικών, Βεγγάζη, βρισκόταν στα πρόθυρα εμφύλιας σύρραξης και η άτυπη κυβέρνησή τους, το Προσωρινό Εθνικό Συμβούλιο (ΠΕΣ), υπό διάλυση, ύστερα από τη μυστηριώδη δολοφονία του στρατιωτικού αρχηγού της εξέγερσης, στρατηγού Αμπντουλφατάχ Γιούνις. Οι υποψίες για τη δολοφονία του Γιούνις, ηγετικής μορφής της επανάστασης του 1969, έπεσαν στον αντιπρόεδρο του ΠΕΣ, Αλι αλ Ισάουι, ο οποίος, τη μοιραία μέρα, είχε φέρει εσπευσμένα τον στρατηγό από το μέτωπο των επιχειρήσεων στη Βεγγάζη για «διαβουλεύσεις».

Μέσα σε μία μόλις εβδομάδα, ήρθαν τα πάνω κάτω. Την προπερασμένη Τρίτη, οι αντάρτες που κατέβαιναν από τα όρη Ναφούζα, κατέλαβαν το Γκαριάν, στα νότια της Τρίπολης. Την Πέμπτη, ανακατέλαβαν τη στρατηγικής σημασίας πόλη Ζαουίγια, στα δυτικά της. (περισσότερα…)

των JOHN REES και LINDSEY GERMAN*

Brixton Riots 1981

Πολιτικοί και δημοσιογράφοι βιάστηκαν να αποδώσουν τις ταραχές σε «καθαρή εγκληματικότητα». Η ίδια κραυγή από τους υπερασπιστές του κατεστημένου αντηχεί ανά τους αιώνες μετά από κάθε εξέγερση στο Λονδίνο.

Ο «Όχλος του Λονδίνου» αποτέλεσε αντικείμενο φόβου για τους πλούσιους Λονδρέζους σχεδόν από την ίδρυση της πόλης. Το μέγεθος και η φύση της πόλης του Λονδίνου επανειλημένα το έκαναν ανοιχτό στη ριζοσπαστικοποίηση. Μεγάλες ομάδες ανθρώπων ζούσαν και δούλευαν μαζί και ανέπτυσσαν ιδέες ενάντια στην εξουσία με τρόπο που θα είχαν πολύ λιγότερες ευκαιρίες να ανατπύξουν σε αγροτικές περιοχές ή μικρές πόλεις. Σαν έδρα της κυβέρνησης, το Λονδίνο ήταν το φυσικό κέντρο διαμαρτυριών ενάντια στη μοναρχία και μετέπειτα στο κοινοβούλιο.

Η Εξέγερση των Χωρικών το 1381 τελείωσε στο Λονδίνο, όταν οι κάτοικοι άνοιξαν τις πύλες της πρωτεύουσας και επέτρεψαν σε δεκάδες χιλιάδες χωρικούς με αρχηγούς τους John Ball και Wat Tyler να μπουν (και να λεηλατήσουν) το City. Έκαψαν το παλάτι του John of Gaunt στο Savoy και εκτέλεσαν τον Λόρδο Chancellor σαν μέρος της διαμαρτυρίας τους ενάντια στον κεφαλικό φόρο. Άνοιξαν παραβιάζοντας και τις διαβόητες φυλακές του City. Τότε, όπως και τώρα, κάποιο αθώοι (στην συγκεκριμένοι περίπτωση Φλαμανδοί έμποροι υφασμάτων που θεωρήθηκαν εμπορικοί αντίπαλοι) ήταν τα θύματα. Οι χωρικοί ανάγκασαν τον Βασιλιά να τους χαρίσει την ελευθερία τους (περισσότερα…)

Πώς να μην πει ευχαριστώ η Αννούλα

 

Από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ 

Δείτε βίντεο με ομιλίες πανεπιστημιακών από  το διήμερο κινητοποιήσεων που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία Πανεπιστημιακών Ενάντια στο Πανεπιστήμιο του Μνημονίου, σε συνεργασία με τη συνέλευση της πλατείας Συντάγματος  την Κυριακή 21 Αυγούστου….

 

(περισσότερα…)

ΤΗ ΧΟΡΗΓΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΥΣΟΥ

«Σχεδόν κάθε τι μεγάλο στον κόσμο αυτό, πραγματοποιήθηκε από τη νεότητα» έχει γράψει ο Άγγλος πολιτικός Ντισραέλι. Ο νέος αισθάνεται, ο νέος είναι ανατρεπτικός. Για τους «λογικούς» γίνεται παράλογος, για τους νέους όμως γίνεται πιο ανθρώπινος.
Έτσι τα μέλη του Συντονιστικού Φορέων και Συλλόγων της Ιερισσού πραγματολογούσαν όταν αρνήθηκαν τη χορηγία της Ελληνικός Χρυσός για τις νέες δομές της Ιερισσού. Είναι αδιανόητο «επενδυτική» εταιρία της περιοχής, η οποία υποθάλπει το μέλλον των παιδιών, να κατασκευάζει σε…
δημόσιο κτήριο της Ιερισσού παιδικό σταθμό. (περισσότερα…)

Του Δημήτρη Οικονομίδη*

« είναι τρομακτικό το πόσο δεν συζητάμε τα «παλιά», το πόσο δεν αναλύουμε την εμπειρία, δεν αναστοχαζόμαστε. Είναι τρομακτικό και το πόσο η αριστερά είναι σε διαδικασίες fast food, fast track, like/unlike, φυγής προς τα εμπρός και αποφυγής της σκέψης».

Το κείμενο του Νίκου Ηλιόπουλου μου ήρθε ενώ διάβαζα την «Ουγγρική Επανάσταση 1956. Δημιουργική πηγή της σύγχρονης ιστορίας » του Κορνήλιου Καστοριάδη (εκδ. Ύψιλον ) ! Κάποιες φορές η ζωή παίζει διασκεδαστικά παιχνίδια, δημιουργώντας συμπτώσεις που τσιγκλάνε τις υπερ-ορθολογικές, και δη παλαιοαριστερές, βεβαιότητές μας όπως πχ το ότι έχουμε τη δυνατότητα αλλά και το «καθήκον» και, φυσικά, την «αποκλειστικότητα ως πρωτοπορία», να προβλέπουμε, να ελέγχουμε και, «φυσικά», να καθοδηγούμε τα πάντα… Όταν μάλιστα έχει προηγηθεί το Σύνταγμα, τα παιχνίδια της ζωής, όχι απλώς είναι διασκεδαστικά, αλλά μας βγάζουν τη γλώσσα φόρα παρτίδα…
Αναρωτιέται ο Κ.Καστοριάδης, στα 1976, γιατί η ουγγρική επανάσταση αποσιωπάται , τόσο ως απλή αναφορά όσο , κυρίως, στην ουσία της, από την πλειοψηφία των «επαναστατών» και των «αριστερών διανοητών» (σελ.17 ). Έχοντας απαντήσει ήδη : «Και δεν ειναι υπερβολή να πούμε πως αυτή η σιωπή είναι ένα από τα σημάδια της κυριαρχίας των αντιδραστικών ιδεών στο σύγχρονο κόσμο … ( Σήμερα, οι κυρίως αντιδραστικές ιδέες είναι φυσικά οι ιδέες της γραφειοκρατίας – και όχι του Ronald Reagan. Άλλωστε, χωρίς πολλήν αμφιβολία, ο Reagan και ο Μπρέζνιεφ θα βρίσκονταν σύμφωνοι όσον αφορά την Ουγγαρία )» (σελ. 15 ).
Η σιωπή αφορά τον πυρήνα αυτής της σύγχρονης επανάστασης. Διότι ήρθε, και αυτή, να θέσει υπό αίρεση την πλειοψηφία των «αριστερών»μοντέλων. Γιατί ήταν μη –ενσωματώσιμη, τόσο από το δυτικό όσο και από το ανατολικό αυταρχικό και εκμεταλλευτικό σύστημα και τις άρχουσες πολιτικές τάξεις τους. (περισσότερα…)

του Σπύρου Μαρκέτου

Στην αξέχαστη ταινία Αll That Jazz, του Μπομπ Φος, πρωταγωνιστής είναι ένας γοητευτικός και ανυπόταχτος σκηνοθέτης, που τον παίζει ο Ρόυ Σάιντερ. Η ζωή που κάνει τον σκοτώνει: γυναίκες, ποτά, τσιγάρα, ξενύχτια, και πολλή πολλή δουλειά. Η καρδιά του τον προειδοποιεί, αλλά εκείνος φυσικά δεν κόβει τίποτε απ’ όλα αυτά, ώσπου επέρχεται το μοιραίο. Στην πορεία όμως ο ήρωας αλλάζει. Αποστασιοποιείται από το εφήμερο, μέσα στο οποίο ως τότε κολυμπούσε σαν το ψάρι στο νερό. Όχι απλώς πεθαίνει σοφότερος, αλλά συνάμα αποστάζει, από τον ίδιο τον τρόπο που βιώνει την πορεία προς το τέλος, το ύστατό του έργο, το αριστούργημά του. Στοχάζεται όσα νιώθει, ώσπου τα μεταμορφώνει σε αξέχαστη τέχνη.

Όπως τα αναλύει σιγά σιγά, πέντε συναισθήματα κυριαρχούν διαδοχικά σ’ αυτή την αμείλικτη πορεία: οργή, άρνηση, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη και αποδοχή. Αρχικά θυμωμένος που εμφανίζεται ο θάνατος ενώ είχε τόσο πολλά ακόμη να κάνει στη ζωή του, έπειτα ο ήρωας αρνείται ότι οι προειδοποιήσεις είναι πραγματικές. Μετά θέλει να διαπραγματευτεί, ζητά χρόνο. Όταν και η διαπραγμάτευση αποδεικνύεται μάταιη, έρχεται η κατάθλιψη, ώσπου ακολουθεί η συμφιλίωση με την πραγματικότητα, η αποδοχή του μοιραίου. Στο μεταξύ η ζωή του έχει πλουτίσει με διαστάσεις που της έλειπαν προηγουμένως, και η τέχνη του κορυφώνεται. Γι’ αυτό και το τέλος γίνεται τραγικό.

Υπάρχει περίπτωση άραγε ν’ αποκτήσει τέτοιες τραγικές διαστάσεις και η αυτού μεγαλειότης το ευρώ, καθώς ψυχορραγεί; Λέτε τώρα πια, στα τελευταία του, ν’ αλλάξει συνήθειες και χαρακτήρα, και από εργαλείο αποθησαυρισμού μιας απειροελάχιστης ελίτ τραπεζιτών να γίνει όργανο φιλολαϊκής αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου, σύγκλισης βορά και νότου, εμπέδωσης της κοινωνικής δημοκρατίας απ’ άκρη σ’ άκρη της ευρωζώνης, και σωτηρίας της ευρωπεριφέρειας, της ίδιας που αυτό ακριβώς έσυρε αδίστακτα και προγραμματισμένα στην κρίση; (περισσότερα…)

Το συγκεκριμένο άρθρo γράφτηκε στις 11/8/2011 και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Counterpunch υπό τον τίτλο “Feral Capitalism Hits the Streets”. ‘Feral’ είναι η λέξη την οποία επέλεξαν τα Βρετανικά ΜΜΕ για να χαρακτηρίσουν τους νεαρούς ταραξίες. Σημαίνει ‘άγριος’, ‘όχι εξημερωμένος’, ‘απολίτιστος’ και γειτνιάζει με τη λέξη ‘savage’. Αυτή τη λέξη χρησιμοποιεί κι ο David Harvey ως ραχοκοκκαλιά του κειμένου του, με διαφορετικά συμφραζόμενα κάθε φορά, για να μας βοηθήσει να δούμε πιο καθαρά πως οι ταραξίες «κάνουν μονάχα ό,τι κάνουν όλοι οι άλλοι». Για να μη χάσουμε τον ‘μίτο της Αριάδνης’, στη μετάφραση επιλέχθηκε μια και μοναδική απόδοση της λέξης ‘feral’: ‘άγριος’.
‘Μηδενιστές και άγριους έφηβους’ τους αποκάλεσε η Daily Mail:

οι τρελοί έφηβοι από κάθε κοινωνικό στρώμα που ξεχύθηκαν στους δρόμους, άμυαλοι και απελπισμένοι, εκτοξεύοντας τούβλα, πέτρες και μπουκάλια στους μπάτσους ενόσω λεηλατούσαν από τη μια και βάζανε φωτιά από την άλλη, και οδήγησαν τις αρχές σε ένα χαρωπό κυνηγητό, όπου αυτές δεν ήξεραν ποιον να πρωτοπιάσουν, καθώς χαραζόταν με tweets η πορεία από τον έναν στρατηγικό στόχο στον άλλον.
Η λέξη ‘άγριοι’ με χτύπησε σαν αστροπελέκι. Μου θύμισε το πώς απεικονίζονταν οι κομμουνάροι στο Παρίσι το 1871, σαν άγρια θηρία, σαν ύαινες, που τους άξιζε να εκτελεστούν με συνοπτικές διαδικασίες στο όνομα της ιερότητας της ιδιωτικής περιουσίας, της ηθικότητας, της θρησκείας και της οικογένειας. Όμως μετά, η λέξη μου έφερε στο μυαλό έναν άλλο συνειρμό: (περισσότερα…)

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Την Τετάρτη 17 Αυγούστου, μετανάστες/πρόσφυγες από το Πακιστάν, αντιπρόσωποι του συλλόγου τους, τα θύματα των επιθέσεων και μια αντιπροσωπία από συλλογικότητες της περιοχής (μεταξύ των οποίων και το Κοινωνικό Φόρουμ Κορινθίας) έκαναν παράσταση διαμαρτυρίας στο Αστυνομικό Τμήμα Κορίνθου, ζητώντας την διερεύνηση των πρόσφατων περιστατικών ρατσιστικής βίας και την παράδοση των υπευθύνων στην δικαιοσύνη.

Όπως είναι γνωστό τις τελευταίες ημέρες κάποιοι εντελώς απρόκλητα τριγυρνούν στην Κόρινθο, κατεβαίνουν από το αυτοκίνητό τους και αφού ρωτήσουν το θύμα τους τι εθνικότητας είναι, το γρονθοκοπούν βάναυσα.

Η Αστυνομία κατά τη πάγια τακτική της προσπαθεί να αποδώσει τα γεγονότα ως «μεμονωμένα περιστατικά» που πηγάζουν από «προσωπικές διαφορές», ακόμα κι όταν τα γεγονότα προφανώς διαψεύδουν αυτή την υπόθεση. Για παράδειγμα υπάρχουν μαρτυρίες πως ένας συγκεκριμένος υπάνθρωπος άσκησε το αποτέλεσμα της διαταραγμένης ψυχικής του υπόστασης σε δύο διαφορετικούς (και άσχετους μεταξύ τους) μετανάστες/πρόσφυγες την ίδια ημέρα. Πρόκειται για ξεκάθαρη ρατσιστική βία και όποιος δεν το βλέπει (ή δεν θέλει να το δει) διευκολύνει την εξάπλωση του φαινομένου, το οποίο αν συνεχιστεί θα έχει -εκατέρωθεν- απρόβλεπτες συνέπειες.

Το Κοινωνικό Φόρουμ Κορινθίας καταγγέλλει την ρατσιστική βία απερίφραστα, χωρίς να κάνει «ανακρίσεις» ή να βγάζει «πορίσματα». Αυτά είναι η μόνη δουλειά που θα έπρεπε να κάνει η Αστυνομία. (περισσότερα…)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΕΝΤΓΚΑΡ ΠΟΝΣΕ ΣΤΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟ

Πρώην Πρόεδρος των συνδικάτων του Ισημερινού και πρώην ηγετικό στέλεχος του ΚΚ, ο ‘Eντγκαρ Πόνσε επελέγη από τον Πρόεδρο του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα για τη θέση του Πρέσβη στην Κούβα, που θεωρείται μια από τις πλέον, αν όχι η πιο σημαντική της διπλωματίας των λατινοαμερικανικών κρατών. Η πρώτη ερώτηση που τού έκανα, συναντώντας τον στην Αβάνα, ήταν τί γίνεται στον Ισημερινό. Η απάντηση διήρκεσε ένα δίωρο και τη βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα, ώστε να μεταφέρω τα κύρια σημεία της στους αναγνώστες των Επικαίρων.

Ο διορισμός του Ραφαέλ Κορέα, το 2005, στη θέση του Υπουργού Οικονομικών του Ισημερινού από τον Πρόεδρο Παλάσιο δεν προμήνυε κάτι το συγκλονιστικό. Κανείς δεν περίμενε από τον νέο Υπουργό να κάνει κάτι ριζικά διαφορετικό από τους προκατόχους του. ‘Aντε μερικές δηλώσεις για τα μάτια του κόσμου, μερικές διακοσμητικές αλλαγές και στο τέλος όλα τα ίδια μένουν. Η πολιτική ως απάτη δεν είναι ελληνική αποκλειστικότητα.

Ο νέος Υπουργός όμως άρχισε να κάνει και να λέει αναπάντεχα πράγματα. Διακήρυξε ότι η χώρα πρέπει να προχωρήσει σε ένα βαθύ οικονομικό μετασχηματισμό, προϋπόθεση για τον οποίο ήταν ο Ισημερινός πρώτα να αποφασίζει τις δικές του ανάγκες και μετά να αποπληρώνει το εξωτερικό του χρέος. Σταμάτησε επίσης το σύστημα προκαταβολικής διαβούλευσης με το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα. (Πήρε δηλαδή τον ακριβώς αντίστροφo δρόμο από αυτόν, τον καταστροφικό και προδοτικό εν τέλει, που πήραμε εμείς το 2010).  (περισσότερα…)

«Θα λερώσουμε με την αιματοβαμμένη ουγγρική λάσπη τα χαλιά των σαλονιών σας. Μάταια μας μπάζετε σπίτια σας – εμείς παραμένουμε ξεσπιτωμένοι. Μάταια μας ντύνετε με καινούργια ρούχα εμείς παραμένουμε κουρελήδες… Στα καλντερίμια μας υπάρχουν ακόμα πέτρες για να χτιστούν οδοφράγματα… Έχουμε ακόμα καθαρές συνειδήσεις για ν’ αντιμετωπίσουμε τα όπλα.»
NEMSETOR Γενάρης 1957

Η ΟΥΓΓΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1956

Η σιωπή γύρω από την Ουγγρική επανάσταση έχει να κάνει με το γεγονός ότι η ίδια η εξέλιξή της κατέδειξε στην πράξη την αχρηστία των επεξεργασμένων «θεωριών» για το λαό, αφού ο ίδιος ο λαός χωρίς «επαναστατική θεωρία» και «επαναστατική ηγεσία», μέσα σε λίγες μόνο μέρες έκανε σκόνη τον κρατικό μηχανισμό και το πανίσχυρο κομμουνιστικό κόμμα, οικοδομώντας ταυτόχρονα μια καλύτερη κοινωνία, δίχως να μπει καθόλου στον κόπο να χρησιμοποιήσει στο ελάχιστο την παλιά εξουσιαστική δομή…

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Οι κοινωνικές αντιθέσεις στην ανατολική Ευρώπη βρίσκονταν σε ένταση μετά το θάνατο του Στάλιν το ’53 και την «αποθεοποίησή» του στο 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φεβρ. ’56). Η ελπίδα που απλώθηκε για ελάφρυνση της λεηλασίας και κυριαρχίας από τους Ρώσους και την Κομμουνιστική Γραφειοκρατία, έγινε σπίθα κοινωνικών γεγονότων στην Πολωνία – όπως η εργατική εξέγερση του Πόζναν – αλλά και πλατιών ανακατατάξεων στους κόλπους της ίδιας της γραφειοκρατίας.

Η προώθηση του Γκομούλκα στην εξουσία σε βάρος των σταλινικών έδωσε θάρρος και στους κύκλους των κομμουνιστών διανοούμενων και των φοιτητών της Ουγγαρίας που από καιρό διέδιδαν κριτικές και διαμαρτυρίες για την ολοκληρωτική φύση του καθεστώτος. Οι απόψεις αυτές στόχευαν στον εκδημοκρατισμό και την ανεξαρτησία από τους Ρώσους χωρίς να θίγουν την ίδια την ουσία της καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Οι κύκλοι αυτοί προωθούσαν την επιστροφή στην εξουσία του Ίμρε Νάγκυ, ενός κομμουνιστή ηγέτη παραμερισμένου από τους σταλινικούς.

Τα προλεταριακά στρώματα όμως δεν αρκούνταν στην αποκατάσταση των παλιών εξουσιαστών και χλεύαζαν τις ενδοκομμουνιστικές αντιθέσεις (περισσότερα…)


Νομίζω πως αυτό το μικρό βιβλιαράκι ( 50σελ ) είναι μια καλή πηγή προβληματισμού σε σχέση με το θέμα της δημοκρατίας ( ίσως να μην τη λέμε πια άμεση, είναι πλεονασμός. Η δημοκρατία ή θα είναι άμεση, με μαζική συμμετοχή και υλοποίηση των αποφάσεων από τα κάτω, ανακλητότητα και λογοδοσία ή δεν θα είναι δημοκρατία ). Άπτεται των ερωτημάτων που μας απασχολούν έντονα από τις 25/5 και μετά, από τη λειτουργία των λ.σ. μέχρι τη δημοκρατική μιας νέας κοινωνίας κλπ.
Προσπαθώ να κάνω μια σύντομη παρουσίαση των όσων κατάλαβα (η παρουσίαση αυτή έγινε σε μια ομάδα συναγωνιστών από την πλατεία Συντάγματος που βρεθήκαμε μέσω fb ).

ΟΥΓΓΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1956
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Κορνήλιος Καστοριάδης
( ΥΨΙΛΟΝ )
Στο βιβλίο αυτό ο Κ.Καστοριάδης αναφέρεται στα ζητήματα της δημοκρατίας και της εξουσίας που αναδείχθηκαν από την ουγγρική επανάσταση του 1956 που καταπνίγηκε στο αίμα από τα σοβιετικά τανκς.
Από την αρχή θέτει το ερώτημα : γιατί οι «επαναστάτες» και οι «προοδευτικοί διανοούμενοι» την αποσιωπούν. Γιατί ενώ οι επαναστάσεις του 1789 και του 1917 συνοδεύτηκαν από πολυπληθή κείμενα που έπαιρναν θέση, ως προς αυτήν την επανάσταση ενώ γράφτηκα πολλά, είναι «παραδόξως» λίγα τα κείμενα θέσης. Η αιτία κατά τον Κ.Καστοριάδη είναι ότι οι Ούγγροι επαναστάτες έθεσαν στην πράξη υπό αίρεση τα μέχρι τότε θέσφατα περί πρωτοπορίας, περί καθοδήγησης. Ανέδειξαν την αναγκαιότητα αλλά και την δυνατότητα να γίνει πραγματικότητα, της άμεσης δημοκρατίας ως αναπόσπαστο στοιχείο του κοινωνικού μετασχηματισμού. (περισσότερα…)

Από το «Σωματείο Εργαζομένων ΕΥΑΘ»

136 ευρώ, τόσα αντιστοιχούν σε κάθε υδρόμετρο συμπολίτη μας για να γίνει συ-μέτοχος στην διαχείριση και την ποιότητα του νερού που πίνει.
136 ευρώ πολλαπλασιαζόμενα με τα 550.000 υδρόμετρα που έχει εγκατεστημένα η ΕΥΑΘ αντιστοιχούν στην τιμή πώλησης της εταιρείας στις πολυεθνικές του νερού.
136 ευρώ είναι το…
ποσό που έτσι κι αλλιώς θα πληρώσουμε όταν ιδιωτικοποιηθεί η ΕΥΑΘ, λόγο των αυξήσεων στα τιμολόγια,
Τιμή νερού Θεσσαλονίκης 1,2 ευρώ/κυβικό

Τιμή νερού Παρισιού (μέχρι πρόσφατα ιδιωτικοποιημένο από SUEZ-Veolia) 3,00 ευρώ/κυβικό

Τιμή νερού Βερολίνου (ιδιωτικοποιημένο 50% από Veolia) 4,9 ευρώ/κυβικό.

Έτσι την περασμένη Τετάρτη δημιουργήθηκε η «κίνηση 136», που σκοπό έχει την εξαγορά της ΕΥΑΘ από τους ίδιους τους πολίτες, για να τελειώνουμε μια και καλή με αυτό το ζήτημα. Από την στιγμή που οι κυβερνώντες δεν μπορούν να αντιληφθούν την σημαντικότητα του νερού ως φυσικού αγαθού παρά μόνο ως εμπόρευμα, από τη στιγμή που οι κυβερνώντες δεν μπορούν να διασφαλίσουν στο λαό ούτε τα βασικά αγαθά, τότε πλέον ο λαός πρέπει να βγει μπροστά και να τους προσπεράσει.
Το Σωματείο μας συμμετέχει στην «κίνηση136», η οποία δημιουργήθηκε από συλλογικότητες, και απλούς πολίτες. Η «κίνηση136» είναι ανοιχτή στον κάθε ένα από εμάς που δε θέλει απλά παρακολουθεί τα γεγονότα, που δεν θέλει να αποφασίζουν άλλοι για την ποιότητα του νερού που πίνει αυτός και τα παιδιά του.
Τη στιγμή που οι μεγάλοι αυτής της γης ενώνονται σε τραστ και τρόικες και g8, g20 και ένα σορό άλλους συνασπισμούς οι οποίοι δημιούργησαν την κρίση, την ίδια στιγμή θέλουν τους λαούς διαιρεμένους.
Είμαστε περισσότεροι, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, και να τους δείξουμε ότι αυτοί απέτυχαν. Τη λύση θα την δώσει ο λαός που πάντα είναι ο μόνος που πληρώνει.
«κίνηση136», το νερό είναι ζωή, η ζωή μας ανήκει.

Παραθέτουμε παρακάτω την πρώτη ανακοίνωση της «κίνησης136» (περισσότερα…)

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ 

(…) Εισαγωγή: Ευχαριστώ αρχικά την Λαϊκή Συνέλευση (ΛΣ) Χαλκιδας για την πρόσκληση της και ιδιαίτερα για τον τύπο της πρόσκλησης της που με έπεισε να μετάσχω, αντίθετα με αυτό που θεωρώ παρωδία Άμεσης Δημοκρατίας (ΑΔ) στο Σύνταγμα, όπου και αρνήθηκα  να πάρω μέρος. (..)

Για ένα κοινωνικό και απελευθερωτικό ΕΑΜ

Όμως το νέο ΕΑΜ δεν μπορεί να είναι απλά μέτωπο εθνικής απελευθέρωσης όπως το παλιό. Σήμερα η εθνική απελευθέρωση, εξαιτίας της απόλυτης συνεργασίας των ντόπιων ελίτ και των προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων με τις ξένες ελίτ, ή είναι και κοινωνική απελευθέρωση ή είναι απάτη. Γι’ αυτό και οι καλοπροαίρετοι μέσα στην Πατριωτική Αριστερά αν δεν συνειδητοποιήσουν τον κοινωνικό χαρακτήρα της επερχόμενης επανάστασης και παραμείνουν σε εθνικιστικές ανοησίες τύπου Κονδύλη δεν έχουν θέση στο νέο Μέτωπο. Απαιτείται λοιπόν το κτίσιμο μιας πλατειάς αντισυστημικής συμμαχίας, ένα νέο ΕΑΜ, που θα έχει στόχο μια απελευθέρωση η οποία τώρα δεν θα είναι μόνο εθνική αλλά θα θέτει τις βάσεις και για την κοινωνική απελευθέρωση.

Μιλάμε μόνο για τις «βάσεις» γιατί ξέρουμε ότι υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των δυνάμεων της αντισυστημικής Αριστεράς όσον αφορά το περιεχόμενο της κοινωνικής απελευθέρωσης. (….) ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ  (περισσότερα…)

Σήκω πάνω ρε!

Posted: 15/08/2011 by Β.Χ. in Uncategorized
Ετικέτες: ,

του Γαλαξιάρχη

Η πιο θλιβερή μέρα του χρόνου σήμερα για τη χώρα μου. Εκατοντάδες πιστοί, πολλοί από αυτούς εντελώς απελπισμένοι, σέρνονται γονυπετείς προς το μεγαλύτερο υποκατάστημα της αλυσίδας “Ελληνορθόδοξη Εκκλησία Α.Ε.“. Ειδικά φέτος, αυτή η εμβληματική ημέρα αποκτά ξεχωριστή σημασία για μία χώρα που βρίσκεται κυριολεκτικά στα γόνατα.

Παρατηρώ το αξιοθρήνητο πανηγύρι της Τήνου και δεν μπορώ να αποφύγω την προφανή αναλογία: Όλο το μεταπολιτευτικό σύστημα χτίστηκε πάνω στο μοντέλο “Παναγιά του Σουμελά”. Εκατοντάδες χιλιάδες πιστοί (ψηφοφόροι) φορτωμένοι με τάματα και δωρεές (ψήφους) εκλιπαρούν για την επίλυση του προσωπικού τους δράματος (διορισμός, κρεβάτι σε κλινική του ΕΣΥ, νομιμοποίηση αυθαιρέτου, διαγραφή προστίμων). Ο ιερέας (βουλευτής) αναλαμβάνει προσωπικά τη διαμεσολάβηση με το Θεό (εξουσία) και όλη η πλάση συνεχίζει το νωχελικό της δρόμο, σύμφωνα με τους ουράνιους νόμους και τους εν τη Γη τοποτηρητές τους (κοινοβούλιο, αστυνομία, δικαιοσύνη, ΜΜΕ, συνδικαλιστές). Ακόμη και το κιτς σκηνικό παραμένει το ίδιο. Γκλαμουρόχλιδοι πολιτικοί γόνοι χτυπούν φιλικά την πλάτη των “πιστών” και μοιράζουν, αντί εξωφρενικού υπερτιμήματος, ιμιτασιόν εικονίτσες, αγιόξυλα και χαϊμαλιά (βλ. ελληνικό κοινωνικό κράτος), και βέβαια μακροπρόθεσμες επιταγές μεταθανάτιας σωτηρίας. Το γονατιστό ποίμνιο είναι ευτυχισμένο, ακόμη και μέσα στη δυστυχία του. Κι άμα θυμώνει πού και πού, δεν πειράζει. Ένα χριστοκάντηλο πάνω, μία γαμωτημπαναγιάμου κάτω, τα επιτρέπει και η Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Για τυχόν υπερβολές, υπάρχει πάντα καβάτζα η οργή του Θεού και οι δέκα πληγές του Φαραώ (ανθρωποφάγοι Τούρκοι, πτώχευση, χούντα κ.λπ.).

Όμορφη δημοκρατία, αγγελικά πλασμένη. Αρκεί τα πρόβατα να παραμένουν στα τέσσερα.
Γονυπετείς στις (άγιες) Τράπεζες

Άλλη μία (προχθεσινή) θλιβερή επέτειος, αυτή των πενήντα χρόνων από την ανέγερση του Τείχους του Βερολίνου, οδηγεί μοιραία σε μία ακόμη ζοφερή αναλογία με τη θρησκεία. Μία αναλογία που γεννιέται με την πτώση του. Διανύουμε φέτος το έτος 22 μ.Τ. (μετά Τείχους). Εικοσιδύο χρόνια από την παγκόσμια επικράτηση του καπιταλιστικού πόλου και τη σταδιακή άνοδό του στον επουράνιο θρόνο. Ένα σύστημα που από αυτοδιαφημιζόμενο ως φιλελεύθερο κατέληξε προσωποποίηση του βιβλικού Θεού. Οργή, κατάρα, λοιμοί και θάνατος σε όποιον το αμφισβητεί. Υποσχέσεις για μετά θάνατο δικαίωση σε όποιον το ακολουθεί τυφλά. (περισσότερα…)

To παρακάτω κείμενο είναι προιόν σάτιρας
Αιθιοπία,13/08/2011
Η Αφρικανική Ένωση ενέκρινε σήμερα ομοφώνως την πρόταση να σταλούν στρατεύματακαι ανθρωπιστική βοήθεια στην Αγγλία, καθώς οι λεληλασίες και οι βανδαλισμοί εξαπλώνονται από το Λονδίνο σε άλλες μεγάλες πόλεις. Ο εκπρόσωπος φιλανθρωπικής οργάνωσης J.Khumalo, δήλωσε “Δεν μπορούμε απλώς να παρακολουθούμε την ώρα που οι βάνδαλοι επιχειρούν να διασπάσουν την αγγλική κοινωνία“.Μάλιστα, έχει σχεδιαστεί μια ειδική επιχείρηση απαγόρευσης πτήσεων, ώστε να σταματήσουν τα ελικόπτερα της αστυνομίας να περιπολούν πάνω από τις πόλεις.

Η Αφρικανική Ένωση, που συνήλθε εκτάκτως σήμερα ώστε να συζητηθεί το θέμα της Βρετανικής εξέγερσης, ξεκαθάρισε πως θα “κάνουν ότι είναι δυνατόν, ώστε να ομαλοποιηθεί η κατάσταση και να επανέλθει η σταθερότητα στην περιοχή“.

“Είναι τόσο λυπηρό, ξέρετε“, δήλωσε ο Khumalo από τα κεντρικά της φιλανθρωπικής οργάνωσης στο Αντίς Αμπέμπα,”να κάθεσαι εδώ και να παρακολουθείς στην τηλεόραση της κατάρρευση της κοινωνίας τους.Δεν μπορούμε να παραμείνουμε αδρανείς και να το αφήσουμε να εξελίσσεται. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να παρέμβει“. (περισσότερα…)

Ανοιχτή συνάντηση για την οργάνωση του τριημέρου, την Πέμπτη 11 Αυγούστου 8.00 μ.μ.,

στο 12ο σχολείο για την ελευθερία, Βασιλέως Γεωργίου και Μπιζανίου γωνία.

 

Η πολιτική του μνημονίου διέρρηξε οριστικά την συναίνεση της κυριαρχίας με την κοινωνία

Οι πλατείες απαίτησαν άμεση δημοκρατία, ισότητα, αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια

 

Το ζήτημα ετέθη και τίποτα δεν μπορεί πια να προχωρήσει χωρίς να λάβει υπόψη του το βαθύ νόημα που αναδύθηκε στην Ελλάδα και στην Ευρώπη από το κίνημα των πλατειών. Το ρήγμα είναι γεγονός. Μέσα από τις πλατείες αναδύθηκαν προβληματισμοί και ερωτήματα που αφορούν μια άλλη μορφή πολιτείας συμβατή με την άμεση δημοκρατία, μια άλλη μορφή οικονομίας χωρίς συσσώρευση και ανάπτυξη και μια άλλη έννοια του δημόσιου αγαθού και του δημοσίου χώρου ως κοινότητα. 

Ενόψει της ΔΕΘ 2011 καλούμαστε να υπερβούμε την μορφή της διαμαρτυρίας που εξακολουθεί να περικλείει μέσα την σχέση εξάρτησης πατρωνίας με την κυριαρχία και να περάσουμε στο στάδιο της δημιουργίας δομών και προτάσεων για μια αυτεξούσια κοινωνία. Το πέρασμα από το αφηρημένο σύνθημα στη συγκεκριμένη πρόταση προϋποθέτει διαβούλευση με όρους άμεσης δημοκρατίας. 

Αυτός είναι και ο πυρήνας που συγκροτεί το φετινό κάλεσμα για την «Συνάντηση άμεσης δημοκρατίας 2011». Μια διαρκής συνέλευση όπου θα τεθούν τα προβλήματα και οι προτάσεις από όλους τους εμπλεκόμενους σε μια οριζόντια διαβούλευση. Μια διαρκής συνέλευση με τη δομή των μικρών τραπεζιών συζήτησης όπου θα καταθέτουν τις προτάσεις τους σε μία κοινή στο τέλος της επόμενης ημέρας. Το τριήμερο αυτό αποτελεί μια ανοιχτή διαδικασία τόσο στην οργάνωση όσο και στην συγκρότηση του περιεχόμενου των συζητήσεων, των καλεσμένων και των προτάσεων. Η μορφή επομένως που θα κυριαρχεί σε αυτό το τριήμερο θα είναι η συνέλευση. 

Οι καλεσμένοι από το εξωτερικό, αλλά και από την χώρα, θα έχουν συμβουλευτικό χαρακτήρα στην παρουσία τους και θα συμμετέχουν στα τραπέζια των συζητήσεων και στις μεγάλες συνελεύσεις με ολιγόλεπτες εισηγήσεις. H παρουσία, επίσης, συλλογικοτήτων, παραγωγών, ελεύθερων κέντρων, κοινοτήτων, επιτροπών από όλη τη χώρα θα διευρύνει οριζόντια τις αποφάσεις και τις προοπτικές των προτάσεών μας.  Η τριήμερη συνάντηση γίνεται ώστε να απαντήσει σε προβλήματα που βρίσκονται μπροστά μας και να προτείνει τρόπους επίλυσης που να περιέχουν τη φιλοσοφία της άμεσης δημοκρατίας. Τέτοια προβλήματα όπως: (περισσότερα…)

Αυτό το σημείωμα θα μπορούσε να είναι και η συνέχεια του σημειώματος που ανέβασα πριν λίγες μέρες για το “κοινωνικό κράτος”. Όμως αυτές οι τυφλές εξεγέρσεις στην Αγγλία, οι εξεγέρσεις που στοχεύουν κυρίως στο πλιάτσικο (αν και υπάρχουν κι επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα που υποβαθμίζονται απο τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης), δεν είναι μόνο μια πέτρα στη βιτρίνα του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Λένε και κάτι για το υποτιθέμενο κοινωνικό υποκείμενο υπέρβασής του, την “εργατική τάξη”.

Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία, στην οποία έχω ζήσει τα περισσότερα απο τα τελευταία 10 χρόνια, είναι πολύ απλή: Εργατική τάξη με την κλασσική έννοια, εργατική τάξη που πουλάει την εργατική της δύναμη για να ζήσει, εργατική τάξη που κινεί τα “μέσα παραγωγής” χωρίς να τα κατέχει, απλά δεν υπάρχει. Η κατάσταση των εργαζομένων μπορεί να περιγραφεί καλύτερα μέσα από στρώματα εισοδημάτων και αντίστοιχης κατοχής, ή δυνατότητας απόκτησης στέγης και ειδών κατανάλωσης, παρά μέσα απο την σχέση με τα μέσα παραγωγής, με την κλασσική έννοια.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 περίπου, η συντριπτική πλειοψηφία των μονάδων πρωτογεννούς παραγωγής έχει μεταφερθεί εκτός Αγγλίας και εκτός Ευρώπης, στις ζώνες φτηνών μεροκάματων της Ασίας. Μόνο λίγες μονάδες αυτοκινητοβιομηχανίας παραμένουν στην Αγγλία, (περισσότερα…)

Αναδημοσιεύσαμε στις 1/8/2011 την επιστολή της Αμαλίας Αλτίνου, πρώην εργαζόμενης στο tvxs.gr, προς τον κ. Κούλογλου.

Η επιστολή  της κας Αλτίνου  εδώ

Από τον κ. Κούλογλου πήραμε το παρακάτω  e-mail

Στο site σας δημοσιεύθηκε επιστολή πρώην εργαζόμενης στο Tvxs, η οποία είναι γεμάτη από ανακρίβειες και χονδροειδή ψέματα. Θα ήθελα να αποκαταστήσετε την αλήθεια, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που σας παραθέτω.

1. «η πλειοψηφία των εργαζομένων δουλεύει με ελλιπή ή και ανύπαρκτη ασφαλιστική κάλυψη, ή με μπλοκάκι». Ψέμα πρώτον: ΟΛΟΙ οι δημοσιογράφοι του TVXS είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ.(Με την εξαίρεση ενός συναδέλφου που δουλεύει part time στο TVXS και είναι ασφαλισμένος στη κύρια εργασία του).

2. « με χαμηλούς μισθούς που κυμαίνονται από 400 ως 900 περίπου ευρώ ». (περισσότερα…)

1. Το κράτος μπορεί ποτέ να είναι “κοινωνικό”;

Είναι φυσιολογικό τον τελευταίο ενάμισυ χρόνο να ασχολούμαστε όλοι κυρίως με την κρίση, το χρέος κλπ. αφού αυτό είναι το επείγον ζήτημα που επηρρεάζει τις ζωές όλων. Ωστόσο, στο βαθμό που η κρίση είναι παγκόσμια, και συνδέεται με την αρχιτεκτονική της παγκόσμιας οικονομίας και κοινωνίας, βοηθάει να βγούν στην επιφάνεια και ζητήματα που δεν συνδέονται άμεσα με την οικονομική της, την άμεση, έκφραση, αλλά και με την ίδια την δομή του καπιταλιστικού συστήματος. Ένα τέτοιο ζήτημα είναι και το ζήτημα του κράτους.

Το κράτος στον καπιταλισμό είναι ένας μηχανισμός που βοηθάει στην διαιώνιση και αναπαραγωγή της κυριαρχίας των ιδιοκτητών του κεφαλαίου, της βιομηχανίας, των μεγάλων επιχειρήσεων. Βασική ωστόσο προϋπόθεση βιωσιμότητας του καπιταλιστικού κράτους είναι η επιβολή της ιδεολογίας πως το ίδιο, δεν είναι ένα εργαλείο κυριαρχίας των κεφαλαιοκρατών, αλλά ένα εργαλείο της κοινωνίας για την εξασφάλιση της ισορροπίας και ισονομίας μεταξύ των μελών της. Η συναίνεση σε αυτή την ιδεολογία, είναι τελικά όρος ύπαρξης του κράτους και άρα και του ίδιου του καπιταλισμού.

Είναι αλήθεια πως το κράτος ως μηχανισμός δεν ανακαλύφθηκε απο τους καπιταλιστές. Υπήρχε και πριν τον καπιταλισμό σε διάφορες ιστορικές μορφές. Ωστόσο με τον καπιταλισμό συντελέστηκε μια σημαντική αλλαγή στον ρόλο και τον χαρακτήρα του κράτους σε σχέση με τις προκαπιταλιστικές μορφές. Η αλλαγή αυτή ήταν ότι διαχωρίστηκε η οικονομία από την πολιτική διακυβέρνηση. Πριν απο τον καπιταλισμό οι ηγεμόνες των κρατών στην ουσία έλεγχαν και την οικονομία και την ιδιοκτησία την οποία διαμοίραζαν μέσα από ένα δίκτυο τίτλων ιδιοκτησίας (τίτλοι που σε πολλές χώρες έχουν επιβιώσει ως σήμερα ως τίτλοι ευγενείας). Ο διαχωρισμός ιδιοκτησίας και διακυβέρνησης, δηλαδή στην ουσία οικονομίας και πολιτικής, έκανε το κράτος έναν πανίσχυρο και σχετικά αυτόνομο μηχανισμό.

Η αλλαγή αυτή στον καπιταλισμό ήταν απαραίτητη λόγω των σχέσεων εργασίας. Η ελεύθερη μισθωτή εργασία επέτρεπε στους καπιταλιστές να διαχειρίζονται τους εργάτες, να τους προσλαμβάνουν και να τους απολύουν ανάλογα με τις ανάγκες της επιχείρησής τους. Έτσι οι πρώην δουλοπάροικοι έγιναν μισθωτοί εργάτες και οι πρώην ιδιοκτήτες τους έγιναν καπιταλιστές. Η σχέση εξάρτησης που είχαν οι πρώην δουλοπάροικοι με τα αφεντικά τους μετατράπηκε σε σχέση υποταγής στο απρόσωπο κράτος και τους νόμους. Αυτό το χαρακτηριστικό του νέου έθνους κράτους, δημιούργησε την ψευδαίσθηση στους υποταγμένους πως δεν ήταν πιά δούλοι, ενώ η ανάπτυξη της ταξικής πάλης και η σταδιακή απόκτηση κάποιων περιορισμένων δικαιωμάτων εκπροσώπησης των καταπιεσμένων σε κάποια όργανα του κράτους δημιούργησε την πλαστή εικόνα του κράτους ως ουδέτερου μηχανισμού ανάμεσα σε εργοδότες και εργάτες. (περισσότερα…)

Και να, που το ίδιο το Καπιταλιστικό σύστημα, όχι μόνο αποκαλύπτει τα δικά του ιστορικά όρια αλλά προσφέρει παράλληλα και την διέξοδο για την υπέρβασή του ! 

Τη «μαγική λύση» φαίνεται πως βρήκε η «Foxconn», εταιρεία που δραστηριοποιείται στην Κίνα και κατασκευάζει τα «iPhone» και «iPad» για λογαριασμό της «Apple», αλλά και εξαρτήματα και συσκευές για λογαριασμό εταιρειών όπως η «Nokia», η «Sony», η «Dell», η HP και η «Microsoft», η οποία όμως αναγνωρίζεται παγκοσμίως για τις αυτοκτονίες των εργαζομένων της που συνεχίζουν να δουλεύουν ως δούλοι. Μέσα στην επόμενη τριετία σχεδιάζει να αντικαταστήσει σταδιακά τους εργαζόμενους με ένα εκατομμύριο ρομπότ! Το σκεπτικό είναι απλό: Τα ρομπότ δεν αυτοκτονούν, δεν κάνουν απεργίες, δε διεκδικούν… (Ριζοσπάστης 3-8-2011)

Ένας από τους βασικούς πυλώνες λειτουργίας του Καπιταλισμού και του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, είναι ο κύκλος της αέναης παραγωγής και κατανάλωσης. Στο στάδιο της παραγωγής, η ανθρώπινη εργασία παράγει ένα πλεόνασμα πλούτου *, πέρα δηλαδή από τα αναγκαία για την επιβίωση του εργαζόμενου και της οικογένειας του, μια υπεραξία όπως λέμε εμείς. Στον Καπιταλισμό τα μέσα παραγωγής αποτελούν ιδιοκτησία των αστών, οι οποίοι και αποτελούν, τους μόνους δικαιούχους αυτού του πλεονάσματος … της υπεραξίας που παράγουν οι εργαζόμενοι.

Για να ολοκληρωθεί όμως αυτός ο κύκλος και να ιδιοποιηθούν οι αστοί την υπεραξία, να βγάλουν δηλαδή κέρδος, πρέπει και η παραγωγή να καταναλωθεί. Χωρίς το στάδιο της κατανάλωσης, δεν είναι δυνατόν να καρπωθούν αυτήν την υπεραξία.

Με λίγα λόγια οι καταναλωτές, που στην πλειοψηφία τους είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, πρέπει να έχουν ένα εισόδημα ώστε να καταναλώνουν τα προϊόντα που οι ίδιοι παράγουν και να καρπωθεί ο ιδιοκτήτης του μέσου παραγωγής την υπεραξία που έχει παραχθεί ! Ολόκληρο δηλαδή το σύστημα είναι βασισμένο στην μισθωτή εργασία, που αφήνει στους ανθρώπους μια και μόνο επιλογή … να πωλούν την εργασία τους, ώστε ύστερα να μπορούν να καταναλώνουν !!! (περισσότερα…)

Παρασκευή, 05 Αύγουστος 2011

Δυναμικά συνεχίζεται η αντίσταση των indignados στην Μαδρίτη, μετά την εκκένωση του info point που παρέμενε στην Puerta del Sol και της πλατείας Paseo del Prado.

Όπως γράφουν στην ιστοσελίδα τους: “Από χτες το μεσημέρι και για τρίτη μέρα στη σειρά περισσότερα από 1000 άτομα διαδήλωναν σε δρόμους και πλατείες γύρω από την Puerta del Sol σαν απάντηση στον αποκλεισμό της πλατείας από την αστυνομία.” Υπενθυμίζουν επίσης πως συνεχίζει “η αστυνομία να προβαίνει σε εξακρίβωση στοιχείων ατόμων που η ίδια θεωρεί σαν ‘ύποπτα’.”

Μετά από πορεία αγανακτισμένων προς την πλατεία Callao στις 10μμ πραγματοποιήθηκε συνέλευση 800 ατόμων που αποφάσισε να γίνει πορεία προς το Υπουργείο Εσωτερικών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι χτες και προχτές το συνδικαλιστικό όργανο της ισπανικής αστυνομίας εξέδωσε δύο ανακοινώσεις σχετικά με την επιχείρηση εκκένωσης των πλατειών, προφανώς μετά από πίεση και κριτική που δέχτηκε για τις πράξεις της. Η δεύτερη μάλιστα απευθύνονταν στους πολιτικούς, το υπουργείο εσωτερικών και τους διοικητές της αστυνομίας κριτικάροντας τους για “μη σοφή χρήση του ανθρώπινου δυναμικού” της αστυνομίας και εξάντληση του την παραμονή μάλιστα της επίσκεψης του Πάπα.

Μέσα από τις ανακοινώσεις των συνδικαλιστών της αστυνομίας αναγνωρίζεται το δίκαιο των αγανακτισμένων και δηλώνουν αλληλέγγυοι σε όλους τους στόχους τους ενώ σημειώνουν ότι «η κατασκήνωση στις πλατείες πρέπει να είναι το μέσο και όχι ο στόχος». Επίσης ζητούν την κατανόηση τους «για την καμιά φορά επιλήψιμη μας δουλειά», και ότι πρέπει να στρέψουν την κριτική τους «σε αυτούς που είναι πραγματικά υπεύθυνοι, τους πολιτικούς» (περισσότερα…)

Ο υπ. Δικαιοσύνης εξήγγειλε χθες μια σειρά μέτρων σχετικά με τους νόμους περί ναρκωτικών, το ίντερνετ καθώς και την αντιμετώπιση των κοινωνικών εκδηλώσεων και διαμαρτυριών με την ενίσχυση των κατασταλτικών μέσων.

Η αποποινικοποίηση της χρήσης και του χρήστη καθώς και η ανάληψη της ευθύνης από το δημόσιο σύστημα υγείας της παροχής των θεραπευτικών μεθόδων απεξάρτησης είναι στοιχειώδη μέτρα κατακτημένα στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης εδώ και δεκαετίες, κατακτήσεις των κοινωνιών και των κινημάτων και έπρεπε να είχαν παρθεί προ καιρού. Η δίωξη και η φυλάκιση του χρήστη ουσιών δεν αποτελεί λύση στο πρόβλημα των ναρκωτικών και οδηγεί στον άδικο εγκλεισμό στις φυλακές εξαρτημένους ανθρώπους ως κοινούς εγκληματίες.

Ωστόσο αποτελεί προφανή αντίφαση και υποκρισία η εξαγγελία ενός τέτοιου μέτρου την ίδια ώρα που η κυβερνητική πολιτική κατεδαφίζει το κράτος πρόνοιας και συστηματοποιεί την περιστολή της δημοκρατίας και των λαϊκών και εργατικών κατακτήσεων. Σκληραίνει δηλαδή τους κοινωνικούς όρους που οδηγούν τον κόσμο και κυρίως την νεολαία στα αδιέξοδα και την απελπισία και αποτελούν υπόβαθρο της εξάπλωσης των ναρκωτικών.

Ταυτόχρονα με την εξαγγελία περί ναρκωτικών ο υπουργός εξήγγειλε μέτρα λογοκρισίας και ελέγχου της διακίνησης ιδεών και απόψεων στο ίντερνετ με σαφή υπαινιγμό περί «κουκουλοφόρων». (περισσότερα…)

Άρθρο της Δέσποινας Σπανούδη που δημοσιεύτηκε στην «Ενδοχώρα»*

Οσες ενστάσεις και αν είχαμε με τον Καλικράτη, όσο και αν γνωρίζαμε το ρόλο που καλούνται να παίξουν οι νέοι «οργανισμοί αυτοδιοίκησης» σε συνθήκες κοινωνικής επιδρομής, π πραγματικότητα ξεπέρασε τις προβλέψεις. Στους πρώτους 6 μήνες λειτουργίας ακόμη και θιασώτες του Καλλικράτη όπως ο περιφερειάρχης Στερεάς, «καταγγέλλουν» δυσλειτουργίες και ανεπαρκείς πόρους που δεν έχουν καν εξασφαλιστεί ότι θα αποδοθούν. Οι νέες περιφέρειες μετατράπηκαν σχεδόν αυτόματα σε άκαμπτες όσο και παραλυτικές γραφειοκρατίες, ικανές μόνο για να εξυπηρετήσουν κεντρικά σχεδιασμένες επιλογές.

Μέχρι σήμερα:

1. To περιφερειακό συμβούλιο είναι πειθήνιο όργανο προπαγάνδισης και εφαρμογής της κυβερνητικής πολιτικής. Την διαμόρφωση προτάσεων γιατα φλέγοντα προβλήματα της περιφέρειας, η περιφερειακή αρχή την έχει αντικαταστήσει με παρέλαση κυβερνητικών παραγόντων (Χρυσοχοίδης για την ανάπτυξη, Σκανδαλίδης για τα αγροτικά, Καραβασίλη για το περιβάλλον) χωρίς καν να μπαίνει στον κόπο να προετοιμάζει τη συζήτηση. Σε κρίσιμα θέματα όπως οι συγχωνεύσεις και η υποβάθμιση σχολείων και νοσοκομείων, η παραχώρηση των εθνικών δρόμων σε μεγαλοεργολάβους και τα πανάκριβα διόδια, το χωροταξικό για τις ιχθυοκαλλιέργειες σε ήδη εηιβαρυμένες περιοχές κατ’ επιλογήν των επενδυτών, η εκποίηση της ΛΑΡΚΟ, η υποβάθμιση των τρένων στη Στερεά, η παράδοση των ορεινών όγκων σε ιδιώτες για αιολικά και εξορύξεις, η (μη) διαχείριση των απορριμμάτων (όπου στο βάθος του δημιουργημένου αδιεξόδου καραδοκούν 2,3 μεγαλοεργολάβοι που διεκδικούν να μας μετατρέψουν σε τριτοκοσμική περιοχή καύσης σκουπιδιών) και σε άλλα, το περιφερειακό συμβούλιο είτε αγνόησε κινήματα και αιτήματα των τοπικών κοινωνιών, είτε απέφυγε να πάρει οποιαδήποτε ουσιαστική πρωτοβουλία.

2.Το περιφερειακό συμβούλιο είναι πολύ μακριά από τους πολίτες αλλά πολύ κοντά στους μεγαλοπε-πιχειρηματίες και μεγαλοεργολάβους. Είναι αδύνατο ο πολίτης της Σκύρου ή των Δερβενοχωρίων (περισσότερα…)

Του ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

Μετά τον τελευταίο ανασχηματισμό, ο Γιάννης Ραγκούσης δεν είναι υπερυπουργός Εσωτερικών και ασχολείται πλέον με την «ομαλή» λειτουργία της αγοράς των ταξί. Σε υποθέσεις όμως που κατάφερε να… μπλοκάρει εντελώς, όπως η διαχείριση των απορριμμάτων στην Αττική, το «πνεύμα» του φαίνεται πως συνεχίζει να δίνει τις κατευθύνσεις.

Αφορμή για τα παραπάνω παρέχει η απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής («κρατική» περιφέρεια) να προσφύγει στο Ελεγκτικό Συνέδριο ζητώντας ουσιαστικά ακύρωση μιας απόφασης που μπλόκαρε την κατασκευή τεσσάρων εργοστασίων επεξεργασίας απορριμμάτων στην Αττική συνολικού κόστους 400 εκατ. ευρώ. Τα εργοστάσια αυτά, για την κατασκευή και τη λειτουργία των οποίων ενδιαφέρεται σφόδρα ο όμιλος Μπόμπολα, είναι κομμάτι του προ δεκαετίας Περιφερειακού Σχεδιασμού για τα απορρίμματα που περιλαμβάνει επίσης χώρους ταφής σε Κερατέα, Γραμματικό και Φυλή. Χρονολογικά, η περιπέτεια της δημοπράτησης αυτών των εργοστασίων περιγράφεται ως εξής:

Η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής ζητά ακύρωση της απόφασης του Ελεγκτικού Συνεδρίου, που ακύρωνε τη σύμβαση για την κατασκευή 4 εργοστασίων επεξεργασίας απορριμμάτων στην Αττική. Ενέργεια που έγινε δυνατή χάρη σε τροπολογία του υπουργείου Δικαιοσύνης επί Καστανίδη

Η ιστορία

– Τον περασμένο Δεκέμβριο και ενώ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η σύγκρουση ΜΑΤ-κατοίκων για την κατασκευή ΧΥΤΑ στην Κερατέα, ο Σύνδεσμος Δήμων-Κοινοτήτων Αττικής (ΕΣΔΚΝΑ) προσπαθεί να προωθήσει την κατασκευή των εργοστασίων.

-Τελικώς, στις 10 Ιανουαρίου, και χωρίς να συνεδριάσει το Διοικητικό του Συμβούλιο, ο ΕΣΔΚΝΑ υπογράφει προγραμματική σύμβαση αναθέτοντας το έργο στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής, επικεφαλής της οποίας είναι ο Η. Λιακόπουλος.

– Δύο μέρες μετά, ο τότε υπουργός Εσωτερικών ανακοινώνει στους δημοσιογράφους ότι αυτή η σύμβαση ήδη (σε δύο μέρες !!!) κρίθηκε ως νομότυπη από το Ελεγκτικό Συνέδριο.

– Ομως, στις 25 Φεβρουαρίου, το Ελεγκτικό Συνέδριο διά του 6ου Τμήματός του μπλοκάρει την απόφαση του κλιμακίου που έκρινε τη σύμβαση νομότυπη και ζητά πρόσθετα στοιχεία, ύστερα από προσφυγή της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στην Αυτοδιοίκηση (ΠΟΕ-ΟΤΑ).

– Η σύμβαση ακυρώνεται οριστικά από το 6ο Τμήμα που συνεδριάζει στις 6 Μαΐου και δημοσιοποιεί την απόφασή του στα μέσα Ιουλίου. (περισσότερα…)

Κριτική στις θέσεις του μετώπου αλληλεγγύης και ανατροπής και στα βήματα του από την ίδρυση του έως τώρα*

Οι οργανώσεις Κ.Ο.Ε., Κ.Ε.Δ.Α., Δ.Ε.Α., Α.Π.Ο. και ΑΡ.ΣΥΝ.Α., καθώς και ανένταχτοι αγωνιστές, έχουν προχωρήσει στη συγκρότηση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής (Μ.Α.Α.). Το μέτωπο αποτελεί προϊόν της βαθιάς κρίσης του ΣΥΡΙΖΑ και αναβιώνει την κόντρα μεταξύ του Συνασπισμού και των οργανώσεων του “ΡΙΖΑ” χώρου. Το μέτωπο διακηρυκτικά στοχεύει στην: «οικοδόμηση ενός πλατιού πολιτικού και κοινωνικού λαϊκού Μετώπου, το οποίο θα μπορεί να στηρίξει την προοπτική μιας νέας λαϊκής πλειοψηφίας ως εναλλακτική πολιτική λύση απέναντι στο σύστημα». Για το λόγο αυτό καταθέτουν: «Ένα εναλλακτικό πρόγραμμα, δίκαιο,ριζοσπαστικό και υλοποιήσιμο». Ακόμα προτείνουν: «ένα βήμα συνάντησης και διαλόγου για ζητήματα εργασίας-συνδικαλισμού παρόμοιο με το αριστερό βήμα διαλόγου».

Βασικά στοιχεία του πολιτικού προγράμματος που καταθέτουν είναι:

– Η διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους στα πλαίσια μιας αναδιαπραγμάτευσής του.

– Η δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους και όλων των Δημόσιων Οικονομικών ώστε να προσδιορισθεί το μη αποδεκτό τμήμα του χρέους.

– Η δημιουργία ενός Κοινωνικού Κράτους, ως δικαιώματος του κόσμου της εργασίας και ως βασικού εργαλείου για την αποκατάσταση της ζήτησης, για την αναζωογόνηση της οικονομίας.

– Η αναγέννηση των δημοκρατικών θεσμών που έχουν ποδοπατηθεί από τις υπαγορεύσεις της τρόικα.

– Η κοινωνική συμμετοχή στον έλεγχο και τον σχεδιασμό της οικονομίας, η συγκρότηση θεσμών και οργάνων λαϊκού και εργατικού ελέγχου». (περισσότερα…)

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΥΔΡΕΥΣΗΣ-ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (Σ.Ε.Ε.Υ.Α.Θ.)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι,

Η παρουσία των εργαζομένων, των φορέων και των πολιτών απέτρεψε την διεξαγωγή της Γενικής Συνέλευσης των μετόχων της ΕΥΑΘ στις 30 Ιουνίου. Μια συνέλευση η οποία θεωρήσαμε ότι δεν έπρεπε να γίνει γιατί στο χρονικό εκείνο διάστημα υπήρχε το ενδεχόμενο ο μεγαλομέτοχος (Ελληνικό Δημόσιο) να περάσει αποφάσεις που θα ήταν άσχημες για την πόλη, την εταιρεία και τους εργαζομένους. (περισσότερα…)