Η σιωπή γύρω από την Ουγγρική επανάσταση

Posted: 18/08/2011 by Β.Χ. in Εξεγέρσεις
Ετικέτες: ,

«Θα λερώσουμε με την αιματοβαμμένη ουγγρική λάσπη τα χαλιά των σαλονιών σας. Μάταια μας μπάζετε σπίτια σας – εμείς παραμένουμε ξεσπιτωμένοι. Μάταια μας ντύνετε με καινούργια ρούχα εμείς παραμένουμε κουρελήδες… Στα καλντερίμια μας υπάρχουν ακόμα πέτρες για να χτιστούν οδοφράγματα… Έχουμε ακόμα καθαρές συνειδήσεις για ν’ αντιμετωπίσουμε τα όπλα.»
NEMSETOR Γενάρης 1957

Η ΟΥΓΓΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1956

Η σιωπή γύρω από την Ουγγρική επανάσταση έχει να κάνει με το γεγονός ότι η ίδια η εξέλιξή της κατέδειξε στην πράξη την αχρηστία των επεξεργασμένων «θεωριών» για το λαό, αφού ο ίδιος ο λαός χωρίς «επαναστατική θεωρία» και «επαναστατική ηγεσία», μέσα σε λίγες μόνο μέρες έκανε σκόνη τον κρατικό μηχανισμό και το πανίσχυρο κομμουνιστικό κόμμα, οικοδομώντας ταυτόχρονα μια καλύτερη κοινωνία, δίχως να μπει καθόλου στον κόπο να χρησιμοποιήσει στο ελάχιστο την παλιά εξουσιαστική δομή…

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Οι κοινωνικές αντιθέσεις στην ανατολική Ευρώπη βρίσκονταν σε ένταση μετά το θάνατο του Στάλιν το ’53 και την «αποθεοποίησή» του στο 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φεβρ. ’56). Η ελπίδα που απλώθηκε για ελάφρυνση της λεηλασίας και κυριαρχίας από τους Ρώσους και την Κομμουνιστική Γραφειοκρατία, έγινε σπίθα κοινωνικών γεγονότων στην Πολωνία – όπως η εργατική εξέγερση του Πόζναν – αλλά και πλατιών ανακατατάξεων στους κόλπους της ίδιας της γραφειοκρατίας.

Η προώθηση του Γκομούλκα στην εξουσία σε βάρος των σταλινικών έδωσε θάρρος και στους κύκλους των κομμουνιστών διανοούμενων και των φοιτητών της Ουγγαρίας που από καιρό διέδιδαν κριτικές και διαμαρτυρίες για την ολοκληρωτική φύση του καθεστώτος. Οι απόψεις αυτές στόχευαν στον εκδημοκρατισμό και την ανεξαρτησία από τους Ρώσους χωρίς να θίγουν την ίδια την ουσία της καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Οι κύκλοι αυτοί προωθούσαν την επιστροφή στην εξουσία του Ίμρε Νάγκυ, ενός κομμουνιστή ηγέτη παραμερισμένου από τους σταλινικούς.

Τα προλεταριακά στρώματα όμως δεν αρκούνταν στην αποκατάσταση των παλιών εξουσιαστών και χλεύαζαν τις ενδοκομμουνιστικές αντιθέσεις. Το ανέκδοτο της μόδας ήταν τότε: «ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός μαρξιστή κι ενός χριστιανού; Ο χριστιανός πιστεύει στη μετά θάνατο ζωή ενώ ο μαρξιστής στην μετά θάνατο αποκατάσταση»! Το αίτημα που κέρδιζε τις καρδιές των εργατών ήταν η εργατική αυτοδιεύθυνση.

Η διαδήλωση της 23ης Οκτώβρη ’56 που οργάνωσαν οι διανοούμενοι και οι φοιτητές για την Πολωνο-Ουγγρική αλληλεγγύη και την ανεξαρτησία από τους Ρώσους, συμπύκνωσε τα γεγονότα σε λίγες μόνο μέρες. Μέχρι το βράδυ η συγκέντρωση πλαισιώθηκε αυθόρμητα από διακόσιες χιλιάδες νέους, εργάτες και φοιτητές που δεν έδειχναν καμιά διάθεση πια να γυρίσουν στα σπίτια τους. Παρέμεναν μέχρι αργά σιωπηλοί στις πλατείες καίγοντας τις εφημερίδες του κόμματος. Ο γενικός γραμματέας Γκεράι με ραδιοφωνικό μήνυμα είχε απειλήσει τους διαδηλωτές και τους είχε αποκαλέσει «καθάρματα».

Εκατό χιλιάδες κόσμου με μια αντιπροσωπεία πήγαν στη Ραδιοφωνία για να μεταδώσουν τα αιτήματά τους. Μια άλλη ομάδα από τρεις χιλιάδες διαδηλωτές γκρέμισε τον επτάμετρο ανδριάντα του Στάλιν και τον διέλυσε μέσα σε γενική ευθυμία.

Στις 11 το βράδυ οι δήμιοι της A.V.O. (Μυστική Αστυνομία Ασφαλείας) που φρουρούσαν το Ραδιοφωνικό Μέγαρο άνοιξαν πυρ με πολυβόλα ενάντια στα πλήθη που αγρυπνούσαν. Οι δεκάδες νεκροί έδωσαν το σύνθημα της εξέγερσης και η Βουδαπέστη ξύπνησε. Ο λαός περνά άμεσα κι αυθόρμητα στην επίθεση ενάντια στα κέντρα, το έμβλημα και τα στελέχη του καθεστώτος. «Η επανάσταση εκδηλώθηκε με το πραγματικό της κίνητρο: την καταστροφή του κρατικού και κομματικού μηχανισμού».

Αρχίζει γενική απεργία διαρκείας, γίνεται εφοδιασμός σε οπλισμό απ’ τα εργοστάσια όπλων και από τους στρατιώτες που συναδελφώνονται με τους επαναστάτες. Ένοπλες ομάδες καταλαμβάνουν στρατηγικά σημεία της πόλης ενώ το Ραδιοφωνικό Μέγαρο καταλαμβάνεται με επίθεση. Το πρωί της 24ης Οκτώβρη ειδική έκδοση της «Ελεύθερης Νεολαίας» αναγγέλλει: «Οι δρόμοι μας ανήκουν».

Κάτω από την πίεση των γεγονότων, ο «δημοφιλής Νάγκυ» διορίζεται πρωθυπουργός από τον γραμματέα Γκεράι και επανειλημμένα ζητά να κατατεθούν τα όπλα υποσχόμενος εκδημοκρατισμό. Παράλληλα, με την «συνεργασία» του Ρώσου στρατηγού Τιχόνωφ κηρύσσει στρατιωτικό νόμο, συσκότιση και προσκαλεί τα ρωσικά στρατεύματα που σταθμεύουν στην Ουγγαρία να επιβάλουν την τάξη. Οι επαναστάτες όμως παρ’ ότι τα ρωσικά τανκς εισβάλλουν στη Βουδαπέστη, αδιαφορούν για τις απειλές και τις υποσχέσεις του Νάγκυ. Η απεργία συνεχίζεται, μεγάλες διαδηλώσεις περνούν άφοβα δίπλα στα τανκς ενώ συνεχίζεται ο εξοπλισμός με όπλα που προμηθεύουν απ’ τα στρατόπεδα νεαροί στρατιώτες.

Κι ενώ οργανώνονται τα μαζικά κέντρα αντίστασης στις πλατείες που οχυρώνονται με οδοφράγματα, οι πιο δραστήριοι νεολαίοι επιτίθενται στα ρώσικα τανκς με βόμβες Μολότωφ. Επί μέρες διεξάγονται σφοδρές μάχες αντίστασης ενάντια στους Ρώσους και τους ασφαλίτες της AVO. Οι τελευταίοι αυτοί – στηρίγματα του φασιστικού καθεστώτος παλιότερα και του κομμουνιστικού αργότερα – συγκεντρώνουν πάνω τους το μίσος των επαναστατών, ιδιαίτερα μετά τη σφαγή της πλατείας Κόσσουθ όπου τ’ ασφαλίτικα πολυβόλα κατέσφαξαν πάλι, μια άοπλη διαδήλωση. Οι δήμιοι γίνονται στόχος της πιο άγριας εκδίκησης. Τους κυνηγούν αδιάκοπα και τους λυντσάρουν ή τους τουφεκίζουν επιτόπου. Πολλοί καλοπληρωμένοι πραιτοριανοί τελειώνουν τη ζωή τους κρεμασμένοι ανάποδα, με μια αναμμένη δεσμίδα χαρτονομίσματα στο στόμα. Κανένας δεν μπορεί να σταματήσει τις σφαγές των ασφαλιτών που συνεχίζονται και μετά τις 27 Οκτ. που ο Νάγκυ διέλυσε τη μισητή A.V.O. για να κατευνάσει το λαό και να σώσει τους ασφαλίτες.

Στο μεταξύ μέσα στη σύγχυση που επικρατεί η ρωσική Διοίκηση κατανοεί ξαφνικά το αδιανόητο. Δύο τεθωρακισμένες μεραρχίες αδυνατούν να καταστείλουν με τα βαριά τους όπλα το μαχόμενο λαό. Δεκάδες τανκς έχουν βγει εκτός μάχης ενώ το μεγαλύτερο μέρος του ρωσικού στρατού είναι φιλικό προς τον αγώνα των Ούγγρων ή παραμένει ουδέτερο. Στην πλειοψηφία τους οι Ρώσοι στρατιώτες αρνούνται να πυροβολήσουν το λαό, ενώ αρκετοί συναδελφώνονται ανοιχτά με τους επαναστάτες που στα αιτήματά τους προσθέτουν και την «παραχώρηση ασύλου στους Ρώσους»!

Όσο για τον τακτικό ουγγρικό στρατό, που αποτελούνταν από νεαρούς αγρότες, στην πλειοψηφία του ήταν φιλικός προς την εξέγερση. Όταν ο Νάγκυ έστειλε ουγγρικά τεθωρακισμένα για να καταλάβουν τον στρατώνα Κίλιαν – που εφοδίαζε με όπλα τους επαναστάτες – τα πληρώματά τους ενώθηκαν με τον αγώνα του λαού.

Στις 29 Οκτ. το πυρ σταματάει και οι ρώσικες μονάδες μισοδιαλυμένες από τις μάχες και την απειθαρχία διατάσσονται ν’ αποχωρήσουν. Οι Ρώσοι ηγέτες μη μπορώντας να καταστείλουν όσο εύκολα νόμισαν την κοινωνική επανάσταση προσπαθούν να την ελέγξουν προς το παρόν με τον Νάγκυ και το νέο εγκάθετο γραμματέα του Κόμματος τον «τιτοϊκό» Γιάννος Καντάρ. Νέες ισχυρές ρωσικές μεραρχίες ετοιμάζονται ήδη στα σύνορα της Ουγγαρίας για τη δεύτερη επίθεση αλλά προς το παρόν η επανάσταση έχει νικήσει.

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

Απ’ την αρχή της επανάστασης η ιδέα της οργάνωσης Επαναστατικών Συμβουλίων είχε μεγάλη απήχηση αφού κάθε άλλη μορφή οργάνωσης ως τότε δεν ήταν παρά παράρτημα του Κράτους -Κόμματος (τα συνδικάτα κ.λπ.). Ένα από τα συνθήματα των μεγάλων αυθόρμητων συγκεντρώσεων της 23ης Οκτ. ήταν η αυτονομία των εργατών από το Κόμμα – Κράτος και η δημιουργία εργατικών συμβουλίων.

Η άμεση απάντηση από το κόμμα ήταν απειλές και ένοπλες επιθέσεις κατά του λαού αλλά την επόμενη μέρα μπρος στην εξάπλωση της εξέγερσης και της γενικής απεργίας σ’ όλη τη χώρα, το κόμμα δέχτηκε τη σύστασή τους. Σκοπός του ήταν να εντυπωσιάσει και να κατευνάσει τους εργάτες για ν’ αποτρέψει την επανάσταση. Έτσι οργανώθηκαν «εργατικά» συμβούλια αποτελούμενα από τους διευθυντές, τους γραμματείς των κομματικών οργανώσεων, τους επικεφαλής των συνδικάτων και μερικούς πειθαρχημένους εργάτες. Οι εγκάθετοι των συμβουλίων αυτών κάλεσαν τους απεργούς να γυρίσουν στη δουλειά τους. Στην ανάπαυλα των διαδηλώσεων και των συγκρούσεων, πράγματι, οι εργάτες γύρισαν στα εργοστάσια κι έδιωξαν με τις κλωτσιές τους κομματικούς, σχηματίζοντας με άμεση – δημοκρατία τα εργατικά συμβούλια που οργάνωσαν τη συνέχεια της δράσης και την εργατική αυτοδιεύθυνση.

Τα συμβούλια απλώθηκαν με ταχύτητα σ’ όλους τους χώρους δουλειάς στη Βουδαπέστη και τις πόλεις της Ουγγαρίας. Ακόμη και οι αγρότες σχημάτισαν συμβούλια σε πολλές περιοχές. Φτιαγμένα από την άμεση δράση των εξεγερμένων έγιναν το εργαλείο της μαχόμενης επανάστασης, χώρος άσκησης του ελεύθερου λόγου και της ελεύθερης εκλογής άμεσα ελεγχόμενων κι ανακλητών εκπροσώπων από τις γενικές συνελεύσεις των εργατών. Μια από τις πρώτες αποφάσεις όλων των συμβουλίων της χώρας – δείχνοντας έτσι την ενότητα και τον χαρακτήρα της επανάστασης – ήταν το διώξιμο απ’ όλους τους χώρους δουλειάς των κομματικών οργανώσεων και των συνδικάτων. Τα συμβούλια χωρίς άλλο ενδιάμεσο όργανο μετέφεραν την ελεύθερη έκφραση των εργαζομένων τόσο σε περιφερειακό όσο και σε πανεθνικό επίπεδο, εγκαθιστώντας στην ουσία μια Συμβουλιακή Δημοκρατία, δείχνοντας ότι οι επαναστάτες δεν έχουν την οργάνωση του εχθρού που θέλουν να καταστρέψουν.

Με τα συμβούλια οργανώθηκε η πολιτική της απεργίας και ο εξοπλισμός των εργατών. Αντιμετωπίστηκαν επίσης όσο μπορούσαν και τα οικονομικά προβλήματα υλοποιώντας τις μέχρι τότε διεκδικήσεις. Οι νόρμες εργασίας καταργήθηκαν εκ των πραγμάτων, συνεχίσθηκε η μισθοδοσία των απεργών με αυξήσεις κι οργανώθηκε ο επισιτισμός με απευθείας συναλλαγές με τους εξεγερμένους αγρότες πού ‘χαν αποτινάξει τα κολχόζ – κάτεργα με τις υποχρεωτικές παραδόσεις στο Κράτος και την εξουσία των Γραφειοκρατών.

Τα κατά χώρους δουλειάς συμβούλια συνέστησαν τα περιφερειακά κι αυτά το Επαναστατικό Συμβούλιο της Μείζονος Βουδαπέστης, σε μια περιοχή με δύο εκατομμύρια κατοίκους. Το συμβούλιο αυτό εξελίχθηκε σαν τη μόνη πραγματική πολιτική δύναμη αφήνοντας το κράτος και το κόμμα να υπάρχουν μόνο στη σκιά των σοβιετικών αρμάτων ιδιαίτερα μετά τη δεύτερη επίθεση στις 4 Νοέμβρη ’56.

Η μαχόμενη επανάσταση έφθασε σε δύο εβδομάδες, στα όρια καταστροφής του παλιού κόσμου και κατέδειξε, απ’ την μια τη βίαιη επιθυμία για το γκρέμισμα της ταξικής και εξουσιαστικής κοινωνίας· κι απ’ την άλλη τη δυνατότητα όλων των καταπιεσμένων να κερδίσουν στη μάχη με το κράτος την πλήρη ελευθερία έκφρασης. Μέσα στον κοινωνικό πόλεμο κατακτήθηκε η αυτοοργάνωση, η αυτενέργεια κι η αυτοδιεύθυνση κι άρχισε η συλλογική διαμόρφωση νέων μορφών ελεύθερης οργάνωσης της κοινωνικής, οικονομικής και προσωπικής ζωής των ανθρώπων.

Η ιδιαίτερη αναφορά στα εργατικά συμβούλια γίνεται γιατί με την οργάνωσή τους βάζουν σε πρώτη γραμμή επαναστατικές πρακτικές που έχουν να κάνουν με το όραμα μιας άλλης κοινωνίας που αφορά όλους τους ανθρώπους κι όχι μόνο τους εργάτες. Η άμεση – δημοκρατία δίνει αποφασιστικό χτύπημα στην πολιτική εξουσία και θεμελιώνει την αληθινή ισότητα, ενώ η συλλογικότητα γίνεται εφικτή σε κάθε σφαίρα της ανθρώπινης δραστηριότητας με την αυτοοργάνωση. Όσο για την αυτοδιαχείριση που καταργεί το νόημα της διαίρεσης σε διευθύνοντες και διευθυνόμενους, έγινε φανερό ότι βρίσκεται πολύ πιο πέρα από την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας και την εθνικοποίηση και δεν προστίθεται στο υπάρχον εξουσιαστικό σύστημα (π.χ. Γιουγκοσλαβία) αλλά πραγματώνεται μόνο στην καταστροφή του.

Με τα συμβούλια, η επαναστατική δραστηριότητα του λαού δεν στράφηκε μόνο ενάντια στην πολιτική καταπίεση και οικονομική εκμετάλλευση αλλά προχώρησε και στην οργάνωση μιας νέας συλλογικής ζωής που «ανήγγειλε επίσημα ότι οι άρχουσες μειοψηφίες όλου του κόσμου είναι περιττές».

Η ΝΕΟΛΑΙΑ

Το ότι η Ουγγρική Επανάσταση ήταν μια επανάσταση της νεολαίας είναι φανερό τόσο στον κοινωνικό πόλεμο που διεξήχθη στους δρόμους και τις πλατείες, όσο και στα εργατικά συμβούλια.

Οι νέοι εργάτες ήσαν τα πιο αυθόρμητα κι επαναστατικά στοιχεία στα εργοστάσια και τα κολαστήρια της σοσιαλιστικής εργασίας και «άμιλλας». Αν οι μεγαλύτεροι εργάτες σκέφτονταν ίσως τις συνέπειες και τ’ αντίποινα του ρώσικου κολοσσού, οι νεολαίοι επάνδρωσαν με ενθουσιασμό την άμεση κι ένοπλη επαναστατική δράση και ταυτόχρονα αποτέλεσαν την κινητήρια δύναμη για την οργάνωση των συμβουλίων.

Αλλά και ο ένοπλος χαρακτήρας της επανάστασης καθόρισε ότι τον κύριο ρόλο στη μάχη τον είχε η νεολαία. Απ’ την αρχή της εξέγερσης οι νέοι δεν περιορίστηκαν σε διαδηλώσεις αλλά προχώρησαν στην εξουδετέρωση των Σωμάτων Ασφαλείας και των ρώσικων τανκς.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι δεκατετράχρονοι και δεκαπεντάχρονοι μαχητές της πλατείας Σένα (στη Βουδαπέστη) που εξορμώντας από τα οδοφράγματα με μολότωφ, αντιστάθηκαν με επιτυχία στις σοβιετικές επιθέσεις. Με γέλια και ζητωκραυγές υποδέχονταν την καταστροφή ή την υποχώρηση των τανκς, μεταμορφώνοντας τον κοινωνικό πόλεμο σε γιορτή. Το είδος της μάχης στην πλατεία Σένα εξαπλώθηκε σ’ όλη τη Βουδαπέστη και το κοινωνικό αντάρτικο της πόλης ανάγκαζε τα τανκς να μένουν συγκεντρωμένα μακριά απ’ τα μαζικά κέντρα αντίστασης και να μην ξανοίγονται στους δρόμους όπου οι μικροί διάβολοι με τις μολότωφ εμπόδιζαν τη διέλευση. «Η νεολαία αυτή χωρίς παράδοση, χωρίς δεσμούς, εξαθλιωμένη και καταπιεσμένη έδειξε στο σύγχρονο κόσμο το σωστό δρόμο».

Η 2η ΡΩΣΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ Το Κρεμλίνο είχε δώσει στο Νάγκυ μια μικρή παράταση χρόνου για να ελέγξει την κατάσταση ενώ νέες σοβιετικές μονάδες άρχισαν να περνούν τα σύνορα της Ουγγαρίας απ’ όλες τις πλευρές της χώρας. Ο Νάγκυ ανίκανος πια να κάνει οτιδήποτε, προσπάθησε να προσεταιρισθεί τους επαναστάτες και κήρυξε την ουδετερότητα της χώρας από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας ζητώντας την αποχώρηση των Ρώσων. Το Κρεμλίνο φοβούμενο την ενδυνάμωση της επανάστασης στο εσωτερικό της χώρας και την επέκτασή της στις γειτονικές, εξαπέλυσε τη δεύτερη κι ολοκληρωτική του επίθεση το ξημέρωμα της 4ης Νοέμβρη ’56.

Μια ολόκληρη στρατιά από 200 χιλιάδες στρατιώτες, χιλιάδες άρματα, πυροβολικό και αεροπορία με αντικειμενικούς στόχους την εξουδετέρωση του κοινωνικού αντάρτικου στις πόλεις και την καταστροφή των μαζικών κέντρων αντίστασης στις οχυρωμένες πλατείες, τους στρατώνες και τα εργοστάσια. Η κυβέρνηση έκανε μια έκκληση στον Ο.Η.Ε. και κατέφυγε στις ξένες πρεσβείες. Ο λαός όμως δεν τρομοκρατήθηκε. Επί πολλές μέρες συνεχίσθηκαν οι σφοδρές μάχες αντίστασης ενάντια στους Ρώσους και τους ασφαλίτες που ξαναβγήκαν απ’ τις τρύπες τους.

Η επανάσταση έσβησε μέσα στη σφαγή των Ούγγρων εργατών και νεολαίων και οι κρατιστές επικύρωσαν με αίμα “το δικαίωμα να κυβερνούν”. 30.000 νεκροί και διακόσιες χιλιάδες πρόσφυγες ακολούθησαν την εισβολή των Ρώσων. Οι Ούγγροι νικημένοι από τα όπλα, συνέχισαν τον αγώνα με τη γενική απεργία – που κρατούσαν τα εργατικά συμβούλια επί πολλές εβδομάδες – κάτω από συνθήκες κατοχής, βίας και τρομοκρατίας. Αλλά κι όταν η απεργία σταμάτησε από τη λιμοκτονία και την εξαθλίωση των αγωνιστών, η αντίσταση δεν έπαψε για καιρό (διαδηλώσεις κι απεργίες συνεχίσθηκαν μέχρι και το 1959).

***

Η αυτονόητη πλήρης ελευθερία λόγου κι έκφρασης έδωσε ένα χαρακτήρα ετερόκλητο και συγκεχυμένο στην Ουγγρική Επανάσταση αφού συμμετείχαν σ’ αυτήν το σύνολο των ανθρώπων και των κοινωνικών στρωμάτων. Ο πολυποίκιλος αυτός χαρακτήρας δεν σημαίνει όμως την «σκοτεινότητα» ή την «μη καθαρότητα» στους σκοπούς της επανάστασης, αντιθέτως ανταποκρίνεται στο εύρος των αναγκών, των επιθυμιών, των ιδεών και των διεκδικήσεων εκατομμυρίων ανθρώπων που εγκαταλείπουν την παθητικότητά τους και συμμετέχουν, με όλη τους την ενεργητικότητα στη διαμόρφωση μιας ελεύθερης κοινωνίας.

Το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τη μία ή την άλλη διεκδίκηση των επαναστατών δεν έχει τόση σημασία όση έχει το γεγονός ότι μέσα σε λίγες μέρες ο καθένας κατάκτησε το δικαίωμα να εκφράζεται χωρίς περιορισμό. Πράγμα απαραίτητο για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας της αλληλοκάλυψης των αναγκών. Η δυνατότητα αυτή άνοιξε ένα νέο κύμα στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων και οδήγησε στην άγρια σφαγή των επαναστατημένων. Σφαγή που χειροκρότησαν ή αποσιώπησαν οι πάσης φύσεως «προοδευτικοί» διαβλέποντας τον κίνδυνο της ανθρώπινης χειραφέτησης από την εξουσία των ηγετών και των ειδικών, είτε ανήκουν στην Ανατολή είτε στη Δύση.

«Θα λερώσουμε με την αιματοβαμμένη ουγγρική λάσπη τα χαλιά των σαλονιών σας. Μάταια μας μπάζετε σπίτια σας – εμείς παραμένουμε ξεσπιτωμένοι. Μάταια μας ντύνετε με καινούργια ρούχα εμείς παραμένουμε κουρελήδες… Στα καλντερίμια μας υπάρχουν ακόμα πέτρες για να χτιστούν οδοφράγματα… Έχουμε ακόμα καθαρές συνειδήσεις για ν’ αντιμετωπίσουμε τα όπλα.»

NEMSETOR Γενάρης 1957

Από:http://www.politikokafeneio.com

Ημερομηνία καταχώρησης 26-04-2007-14:07:03
Θεματική Ενότητα: ΟΥΓΓΑΡΙΑ 1956

Advertisements
Σχόλια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s