Είναι τρομακτικό το πόσο δεν συζητάμε τα «παλιά», το πόσο δεν αναλύουμε την εμπειρία, δεν αναστοχαζόμαστε..

Posted: 23/08/2011 by Β.Χ. in Αριστερά, Παρεμβάσεις
Ετικέτες: , ,

Του Δημήτρη Οικονομίδη*

« είναι τρομακτικό το πόσο δεν συζητάμε τα «παλιά», το πόσο δεν αναλύουμε την εμπειρία, δεν αναστοχαζόμαστε. Είναι τρομακτικό και το πόσο η αριστερά είναι σε διαδικασίες fast food, fast track, like/unlike, φυγής προς τα εμπρός και αποφυγής της σκέψης».

Το κείμενο του Νίκου Ηλιόπουλου μου ήρθε ενώ διάβαζα την «Ουγγρική Επανάσταση 1956. Δημιουργική πηγή της σύγχρονης ιστορίας » του Κορνήλιου Καστοριάδη (εκδ. Ύψιλον ) ! Κάποιες φορές η ζωή παίζει διασκεδαστικά παιχνίδια, δημιουργώντας συμπτώσεις που τσιγκλάνε τις υπερ-ορθολογικές, και δη παλαιοαριστερές, βεβαιότητές μας όπως πχ το ότι έχουμε τη δυνατότητα αλλά και το «καθήκον» και, φυσικά, την «αποκλειστικότητα ως πρωτοπορία», να προβλέπουμε, να ελέγχουμε και, «φυσικά», να καθοδηγούμε τα πάντα… Όταν μάλιστα έχει προηγηθεί το Σύνταγμα, τα παιχνίδια της ζωής, όχι απλώς είναι διασκεδαστικά, αλλά μας βγάζουν τη γλώσσα φόρα παρτίδα…
Αναρωτιέται ο Κ.Καστοριάδης, στα 1976, γιατί η ουγγρική επανάσταση αποσιωπάται , τόσο ως απλή αναφορά όσο , κυρίως, στην ουσία της, από την πλειοψηφία των «επαναστατών» και των «αριστερών διανοητών» (σελ.17 ). Έχοντας απαντήσει ήδη : «Και δεν ειναι υπερβολή να πούμε πως αυτή η σιωπή είναι ένα από τα σημάδια της κυριαρχίας των αντιδραστικών ιδεών στο σύγχρονο κόσμο … ( Σήμερα, οι κυρίως αντιδραστικές ιδέες είναι φυσικά οι ιδέες της γραφειοκρατίας – και όχι του Ronald Reagan. Άλλωστε, χωρίς πολλήν αμφιβολία, ο Reagan και ο Μπρέζνιεφ θα βρίσκονταν σύμφωνοι όσον αφορά την Ουγγαρία )» (σελ. 15 ).
Η σιωπή αφορά τον πυρήνα αυτής της σύγχρονης επανάστασης. Διότι ήρθε, και αυτή, να θέσει υπό αίρεση την πλειοψηφία των «αριστερών»μοντέλων. Γιατί ήταν μη –ενσωματώσιμη, τόσο από το δυτικό όσο και από το ανατολικό αυταρχικό και εκμεταλλευτικό σύστημα και τις άρχουσες πολιτικές τάξεις τους.
Γράφει, κατ’ αναλογία θα λέγαμε, ο Ν.Ηλιόπουλος ότι «Υπήρξε αγωνιστής με την πλήρη και την … «παράνομη» ακόμα έννοια του όρου – γεγονός που του στοίχισε 23 χρόνια ανωνυμίας». Δηλαδή, ο Κ. Καστοριάδης ήταν και είναι, όχι μόνο εκτός των διανοητικών ανησυχιών και των πολιτικών επεξεργασιών τής , εν τέλει, συστημικής «αριστεράς» αλλά έστω και ως απλή αναφορά ( για το θεαθήναι, βρε παιδί μου! ).
Εικόνες, σκέψεις, από το παρόν προς το παρελθόν….
Ενόσω διάβαζα αυτά τα δύο κείμενα, μού ερχόντουσαν οι στιγμές του Συντάγματος, οι διεργασίες που συνεχίζονται μέσα στο καλοκαίρι ,« υπέργεια» και «υπόγεια» καθώς και οι διαδικασίες της «Αριστεράς». Πχ η ΚΝΕ να προετοιμάζει, as usually, τα, εν πολλοίς, νεκρόφιλα φεστιβάλ της ως … αμείλικτη νομοτελειακή συνέχεια των λιτανειών του ΠΑΜΕ. Οι φυλές των γκρουπών με τα ακατάληπτα αρχικά, θερμαίνουν τις λοκομοτίβες της ταξικής πάλης στα θερινά μουμιοποιημένα (;) κάμπινγκς, as usually. Τέλος, μου ήρθε ο περισσότερο απ’ όλους τους προανεφερθέντες, αξιοθρήνητος ΣΥΡΙΖΑ, με την πρόσφατη καρικατούρα Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης ( ή Συνάντησης ή Ανταμώματος,; Αυτό παρέμεινε αδιευκρίνιστο. Το φλου αρτιστίκ ταιριάζει στην ανανεωτική αριστερά ..).
Και τέλος, τσουπ, αναδύεται στο μυαλό μου, ενάμιση χρόνο πριν, η θλιβερή και πανικόβλητη αντίδραση των γραφειοκρατών στο τέλος της 3ης Π.Σ του ΣΥΡΙΖΑ το Νοέμβριο του 2009. Όταν οι πασαδόροι προτείναμε – αναφίβολα λίγο άγαρμπα, βλ. ΥΓ 3 – το ελάχιστο αυτονόητο : την έγκριση από το σώμα της Π.Σ. του ( κουτσουρουμένου ) κειμένου απόφασης…
… οι ομφάλιοι λώροι που δεν κόβονται έγκαιρα και συγκροτημένα, πονάνε περισσότερο γιατί κακοφορμίζουν. Πόσο μάλλον στην «αριστερά» όπου η μήτρα είναι γαγγραινιασμένη από δεκαετίες.
ΥΓ1: φαντάζομαι κάποιν γραφειοκράτη ή κάποιον πλήρως υποταγμένο υπήκοο να πετάει τη μπηχτή, πιστεύοντας ότι θα με στριμώξει: « Καλά σας λέγαν κάποιοι ότι είστε υπερόπτες, η ΠΑΣΑ. Ούτε λίγο ούτε πολύ, τολμάς να συγκρίνεις την ΠΑΣΑ με τους ούγγρους επαναστάτες του ’56; Τι θράσος! ». Λάθος φίλε! Τους γραφειοκράτες συγκρίνω…Η ΠΑΣΑ του 2009, αν θέλουμε να την παρομοιάσουμε με κάτι , θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν κάπως σαν «η πλατεία Συντάγματος του ΣΥΡΙΖΑ».
ΥΓ2: για όσους δεν γνωρίζουν τα συριζικά: λέω «κουτσουρεμένο» κείμενο απόφασης, διότι το κείμενο που διαβάστηκε στο τέλος της 3ης ΠΣ του ΣΥΡΙΖΑ ( 11/2009 ) είχε διαφοροποιήσεις από το αρχικό, πράγμα λογικό – υπό μίαν έννοια. Μόνο που οι τροποποιήσεις αυτές δεν αναφέρθηκαν, ούτως ώστε να γνωρίζει το σώμα, έστω κι αν δεν ψήφιζε, τι είχε τροποποιηθεί.
Αυτό που συνέβη ήταν « λογικό» αποτέλεσμα, θα πείτε, μιας διαδικασίας που επί χρόνια δεν σεβόταν και δεν σέβεται ούτε τα προσχήματα ( ο συριζισμός τελευταίο στάδιο του γραφειοκρατισμού; ).
ΥΓ3: ένα σχόλιο για δύο ολισθήματα.
Βλέποντας εκ των υστέρων, τόσο την παρέμβαση μας ως ΠΑΣΑ στην 3ηΠΣ του ΣΥΡΙΖΑ (11/2009) όσο και το συμβάν της ψηφοφορίας στη συνάντηση του ΜΑΑ το Νοέμβριο του ’10, διαπιστώνω ένα κοινό ολίσθημα.
Στη μεν συνάντηση του Μ.Α.Α., ως προεδρείο ( όπου συμμετείχα προσωπικά ) θεωρώ ότι φέραμε – εκ των πραγμάτων – το σώμα της συνάντησης προ τετελεσμένων, με την πρόταση μας για ψηφοφορίες. Ολίσθημα, διότι δεν είχε προηγηθεί συζήτηση και απόφαση επ’αυτού ( δλδ να γίνουν ψηφοφ ορίες ). Οι συμμετέχοντες ξέρουν ότι δεν υπήρξε ούτε προσχεδιασμός , ούτε δόλος. Ότι λειτουργήσαμε εντελώς «αυθόρμητα», στην πραγματικότητα ασυλλόγιστα ( τουλάχιστον σε ότι με αφορά). Δηλαδή με βάση «αυτό που μας κατέβηκε » εκείνη τη στιγμή, με βάση την ανάγκη και την επιθυμία να υπάρξει επιτέλους στοιχειώδης λήψη απόφασης και το σιχτίρισμα που κουβαλούσαμε από το ΣΥΡΙΖΑ, πόσο μάλλον που βλεπαμε να επαναλαμβάνεται η ίδια ιστορία.
Οι έλλειψη κακών προθέσεων δεν αγιάζει τα μέσα. Έτσι, δικαιολογημένα πολλοί σύντροφοι μίλησαν για αυθαιρεσία εκ μέρους μας.
Στην 3η ΠΣ του ΣΥΡΙΖΑ, παρά το γεγονός ότι οι πασαδόροι είχαμε θέσει στις ομιλίες μας το θέμα λήψης απόφασης, δεν το φέραμε πιο συγκροτημένα και έγκαιρα ( πχ μερικές ώρες πριν ,με παρόντες περισσότερους στη διαδικασία και με ρητή απαίτηση να αποφασίσει το σώμα εάν θα υπήρχε έγκριση στο τέλος ). Δεν πιστεύω ότι οι γραφειοκράτες και οι υπήκοοι δεν θα το παρεμπόδιζαν*. Απλά η ΠΑΣΑ δεν θα είχε χρεωθεί την κριτική της «αυθαιρεσίας» και οι μηχανισμόι θα ήταν καταφανέστατα γυμνοί, χωρίς άλλοθι. Και σ’αυτή την περίπτωση λειτούργησε το ασυλλόγιστο και το ασυγκρότητο.
Θα μπορούσε η ΠΑΣΑ να έχει κάνει συμμαχίες σ’ εκείνη τη Συνδιάσκεψη; Να συμβάλλει ώστε να σωθεί κάτι, να πάει ένα κλικ πιο μπροστά; Δεν το σκεφτήκαμε ίσως επαρκώς μέσα στη φούρια του τριήμερου αλλά και λίγο ζαλισμένοι από την αύρα που εκπέμπαμε αλλά και τα «φώτα της δημοσιότητας» που είχαν πέσει πάνω μας. Αλλά και να είχαμε την ωριμότητα και την αυτοσυγκράτηση να το κάνουμε: με ποιόν; Ας μην αδικώ τόσο τους εαυτούς μας. Κάναμε την πρόταση για μια επιτροπή που θα οργάνωνε της 4η ΠΣ του ΣΥΡΙΖΑ, προτείνοντας συντρόφους ανένταχτους και ενταγμένους σε συνιστώσες. Πολλοί από τους πασαδόρους είχαμε υπογράψει το κείμενο της ΑΝΑΣΑ ( η ΑΝΑΣΑ ήταν μια απόπειρα από το «πουθενά» και από τα πάνω. Εμφανίστηκε με 200 υπογραφές σε ένα κείμενο που δεν είχε τεθεί σε καμία δημόσια διαβούλευση, 2-3 μέρες πριν την έναρξη συλλογής υπογραφών που στήριζε η ΠΑΣΑ. Ήταν μια προσπάθεια για να μπει ένα κομμάτι του μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ στο παιχνίδι των συσχετισμών με το ίματζ της «δημοκρατίας». Η ΑΝΑΣΑ θνησιγενής υπήρξε και ετοιμοθάνατη παραμένει, χωρίς καμία δυναμική στη βάση παρά τις 800 υπογραφές που συνέλεξε .. ).
Τέλος, νομίζω ότι και στις δύο περιπτώσεις εκφράστηκε – ασυνείδητα- ένα αντανακλαστικό που κουβαλάμε τόσο από τη θητεία μας στην αριστερά όσο και από την κοινωνία του εξουσιασμού και των μηχανισμών όπου ζούμε. Ένα εξαρτημένο αντανακλαστικό «μηχανισμού», κάτι σα να «λέει» μέσα μας: απέναντι έχουμε μηχανσιμούς που θα προσπαθήσουν να μας τη φέρουν ,ας τους τη φέρουμε εμείς. Το ότι αυτό μπορεί να λειτούργησε ασυνείδητα δεν μας απαλλάσσει από την ευθύνη να σκεφτούμε πιο βαθιά τα θέματα της δημοκρατίας.
Οι παραπάνω σκέψεις,ως ερμηνεία δυό περιστατικών, δεν έχουν πρόθεση ούτε δικαιολόγησης αλλά ούτε και αυτομαστιγώματος ( ένα κλασσικό μανιχαϊστικό δίπολο της ελληναριάς και της αριστεράς της). Ελπίζω να μην έπεσα σ’ αυτό το δίπολο.
Φυσικά τα ολισθήματα στα οποία αναφέρομαι δεν δικαιολογούν ούτε δικαιώνουν επ’ ουδενί τους γραφειοκράτες. Ας μη βιαστούν να χαμογελάσουν χαιρέκακα.
ΥΓ4: αναφέρθηκα σε υπηκόους και ίσως κάποιοι στεναχωρέθηκαν ή, και, θύμωσαν. Αν συμβαίνει αυτό λυπάμαι, αλλά ο καθένας μας ας μάθει επιτέλους σ’αυτή τη … χώρα να αναλαμβάνει τις ευθυνες των επιλογών του. Από τις 25/5/2011 τελείωσε το φασκελοκουκούλωμα- των-αταξιών-του-«παιδιού» με τις ευχές της αγίας ελληνικής οικογένειας και το «μαμάκιασμα» από «πατερούληδες».
Παραπέρα• ας αναρωτηθούμε μήπως το κέντρο βάρους τόσο της κριτικής απέναντι στους μηχανισμούς όσο και της προσπάθειας για δημοκρατία πρέπει, για να γίνουν πράγματι αποτελεσματικές, να πάψει να είναι προς τη μεριά της γραφειοκρατίας. Διότι αν δεν υπήρχαν πρόθυμοι και ευήκοοι υπήκοοι, οι γραφειοκράτες θα ήταν προ πολλού είτε στην πραγματική δουλειά τους ή στη σύνταξη. (http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=884).
Το ερώτημα έχει τεθεί εδώ και αιώνες. Από την κλήρωση στην αρχαία Αθήνα και τον Ετιέν ντε λα Μποεσί (« Πραγματεία περί εθελοδουλείας » ) , ως τον Καστοριάδη, την Άρεντ και πολλούς άλλους στοχαστές και πρόσφατα τις πλατείες. Το ερώτημα αυτό, μάλλον είναι ένα πυρηνικό στοιχείο των ανθρώπινων σχέσων και της πολιτικής ( με τη στενή έννοια ) και , τουλάχιστον με τα μέχρι σήμερα δεδομένα της ανθρώπινης εμπειριας, της πολιτικής σκέψης, των ανθρωπιστικών επιστημών και της ψυχολογίας φαίνεται να είναι ένα στοιχείο προς συνεχή κατάκτηση και επανακατάκτηση .
Η «αδυναμία» να λυθεί μια για πάντα το θέμα της δημοκρατίας, είναι ένα στοιχείο που μας παραπέμπει στη θεμελιακή περατότητα και θνητότητά μας ως άτομα, στην οποία αναφέρεται ο Νίκος Ηλιόπουλος, και που αν την αποδεχτούμε και την αγαπήσουμε, τότε, απαλλαγμένοι από μεσσιανικές και παντοδυναμικές φαντασίες, θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τον κόσμο και τους εαυτούς μας, σταματώντας να τους βιάζουμε για να αλλάξουν τόσο με βάση το δικό μας μοντέλο όσο και μέσα στα – ελάχιστα αλλά και τόσο πολλά ταυτόχρονα – 75-80 χρόνια που μας έχουν δωριστεί να περπατήσουμε στη γη.
* Αυτό ίσως ακούγεται μοιρολατρικό. Ας αναλογιστούμε όμως τα απτά γεγονότα κι όχι τις επιθυμίες μας. Η προσπάθεια της ΠΑΣΑ για διατύπωση ενός κανονισμού λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ (https://dosepasaorganotika.pbworks.com/w/page/18116817/FrontPage), η οποία συμπυκνώθηκε σε 6 σημεία (https://dosepasaorganotika.pbworks.com/w/page/18116836/%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%BF%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC%20%CE%B7%20%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20%CF%84%CE%B7%CF%82%20%CE%A0%CE%91%CE%A3%CE%91 ), τα οποία ήταν, κατά τη γνώμη μας , το ελάχιστο, «ακολουθήθηκε» από 337 μόνον υπογραφές, σε ένα σύνολο 23-25000 οργανωμένων και ανεντάχτων ( αναφέρομαι στα νούμερα που γνωρίζουμε για τις συνιστώσες και τις 3-4000 ανένταχτους που υπολογίστηκε ότι συμμετείχαν στις διαδικασίες για την 1ηΠΣ – 3/2008 ).
Άρα μπορούμε να θέσουμε, έστω και εκ των υστέρων, στους εαυτούς μας το ερώτημα: που πας ρε Καραμήτρο;! Αστειεύομαι. Καλώς «πήγαμε»και παρεμβήκαμε απλά …
Τι περισσότερο θα μπορούσαμε να είχαμε πετύχει ως ΠΑΣΑ σε τέτοιες συνθήκες, πέρα από αυτό που έγινε. Δηλαδή: το ότι αναδείξαμε το θέμα της άμεσης δημοκρατίας, ότι ξεγυμνώσαμε τους μηχανισμούς – ακόμη και τους πιο «ανανεωτικούς» ( ΑΚΟΑ, ΣΥΝ, ΑΝΑΣΑ ) και «αντισταλινικούς» (ΔΕΑ, ΚΟΚΚΙΝΟ, ΡΟΖΑ )- και ότι φυτέψαμε ένα σπόρο για το μέλλον ( σπόρο που δεν φροντίσαμε επαρκώς ούτε εμείς οι ίδιοι ).

ΥΓ5: πριν τη δημοσίευση αυτών των σκέψεων ζήτησα κάποιες γνώμες. Μεταξύ άλλων άκουσα το «τι σκαλίζεις τα παλιά;». Η απάντηση μου ήταν: « είναι τρομακτικό το πόσο δεν συζητάμε τα «παλιά», το πόσο δεν αναλύουμε την εμπειρία, δεν αναστοχαζόμαστε. Είναι τρομακτικό και το πόσο η αριστερά είναι σε διαδικασίες fast food, fast track, like/unlike, φυγής προς τα εμπρός και αποφυγής της σκέψης».
Πέτυχα κάτι στην κατεύθυνση της ανάλυσης και της σκέψης κι όχι του σκαλίσματος; Την απάντηση θα τη δώσει ο αναγνώστης.

* Σχόλιο του Δ. Οικονομίδη που αναρτήθηκε στο σάϊτ του ΜΑΑ στο κείμενο του Ν. Ηλιόπουλου, «H πολιτική δημιουργία ως επινόηση νέων τρόπων ζωής στο έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη» στις 17/8/2011

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Left G700 λέει:

    Πολλά, πάρα πολλά λόγια για τη διαδικασία. Τίποτε για την ουσία. Εκτός κι αν αναγορεύσουμε τη διαδικασία στην κατ’ εξοχή και κύρια ουσία. Περίπου όπως οι καλόγεροι βάφτιζαν το κοτόπουλο ψάρι…

    Και, παιδιά, σταματήστε να μιλάτε για «Πάσα». Πολιτική συλλογικότητα που δεν έχει συλλογικά επεξεργασμένες θέσεις για την πολιτική συγκυρία παρά μόνο για τα οργανωτικά δεν είναι συλλογικότητα. Είναι ένα υδαρές σύνολο ατόμων με ρευστότητα νερωμένου νερού…

    • Ο/Η Β.Χ. λέει:

      …»Πολιτική συλλογικότητα που δεν έχει συλλογικά επεξεργασμένες θέσεις για την πολιτική συγκυρία….»
      Μήπως θα μπορούσες να αναφέρεις κάποια πολιτική συλλογικότητα,που να έχει ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ επεξεργασμένες θέσεις;

      • Ο/Η Πάνος Δ. λέει:

        Όχι για να ευλογήσω τα γένια μου, αλλά στο κοινωνικό φόρουμ κορινθίας επεξεργαζόμαστε συλλογικά και ισότιμα όλες μας τις θέσεις: http://www.kfkor.gr

        • Ο/Η Β.Χ. λέει:

          Η εμπειρία μου, με έχει κάνει καχύποπτη,πολλές συλλογικότητες ξεκίνησαν με καλές προθέσεις, αλλά στην πορεία εξατμίσθηκαν ή έγιναν μαγαζάκια που εξαργυρώνουν κάποιον αέρα….όλα στην πράξη και χωρίς πολλά λόγια κρίνονται…εύχομαι να τα καταφέρνετε..

  2. Ο/Η HZYSO λέει:

    ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Τα αδιέξοδα είναι αναπόφευκτα για τους διαχειριστές της κρίσης.
    http://tasosnastos.blogspot.com/2011/08/blog-post_8434.html#more

  3. Ο/Η ΔΟ λέει:

    Αγαπητοί σύντροφοι του Left700

    Η «διαδιακασία» θεωρώ ότι είναι και «ουσία». Δεν είναι ένα τυπικό θέμα ή ένα ζήτημα του «επικοδομήματος-το-οποίο-έπεται-ακολουθώντας- τη- βάση». Δλδ αφού φτιάξουμε πολιτική θεωρία και γραμμή, τότε το οργανωτικό θα έρθει να «κουμπώσει».

    Το τι διαδικασίες ακολουθείς καθορίζει, μεταξύ άλλων παραγόντων, αλλά, κατά τη γνώμη μου, ισότιμα, και το τι πολιτική άποψη θα έχεις. Δεν έγραψα, ούτε η ΠΑΣΑ υποστήριξε ποτέ ότι η διαδικασία είναι η «κατ’ εξοχή και κύρια ουσία ». Είπαμε ότι το θέμα της δημοκρατίας ( της «διαδικασίας», το οργανώτικό ) είναι σε ίση μοίρα με το «πολιτικό».

    Ίσως ανήκουμε σε διαφορετικές σχολές σκέψης, σε ότι αφορά το συγκεκριμένο θέμα. Επόμενα, ας πουμε ότι υπάρχει αυτή η διαφορά και ας αποδείξετε ότι είμαι λάθος, Κι ας αφήσουμε τα «εύκολα, πάρα πολύ εύκολα πειραγματάκια» και υποτιμιτικές παρομοιώσεις ( από εσάς, ειλικρινά, περιμένω κάτι πιο συγκροτημένο και πλούσιο σε σκέψη ).

    Όσο για το αν είμαστε πολιτική συλλογικότητα:

    εάν «πολιτική συλλογικότητα» δικαιούται να ονομάζεται ΜΟΝΟ μια ομάδα που έχει «έχει συλλογικά επεξεργασμένες θέσεις για την πολιτική συγκυρία » τότε δεν είμαστε. Και δεν πειράζει…
    Εμφανιστήκαμε έχοντας συνείδηση ότι είμαστε μια μονοθεματική ομάδα.
    ( δεν ξέρω τι λέει το λεξικό του σωστού αριστερού ,ξέρετε εκεί που υπάρχουν οι αναλλοίωτοι ορισμοί για το τί είναι κόμμα, τι είναι μέτωπο, τι είναι ομάδα κλπ κλπ …..προφανώς η ΠΑΣΑ δεν ανταποκρίνεται σε αυτά …never mind ).

    Αυτό δεν μας εμπόδισε να είμαστε μια συλλογικότητα και να είμαστε «Πάσα»! …
    ….και να έχουμε περάσει συλλογικά μια όμορφη περιπέτεια…

    Ας κριθούμε λοιπόν πάνω σε αυτό που έχουμε «πει» ότι είμαστε , στον αν το υπηρετήσαμε σωστά, στο αν ξεφύγαμε, κι όχι στο τι δεν είμαστε, πόσο μάλλον ότι δεν το διεκδικήσαμε αυτό το άλλο…

    Καλή αντάμωση στις πλατείες και τους δρόμους!

    Δημ. Οικονομίδης

  4. Ο/Η Left G700 λέει:

    Φίλοι Β.Χ. και Δ.Ο. (και φίλοι τής «Πάσας»),

    Ένας από τους λόγους και μάλλον ο κύριος που σας εκτιμούμε και σας έχουμε ως πρότυπο είναι ότι είστε ανεκτικοί στην κριτική και επιπλέον και εξαιρετικά σημαντικό όχι μικρόψυχοι απέναντι σε όσους σάς επικρίνουν σε αυτό ή το άλλο ζήτημα. Αυτό το έχουμε γράψει κι άλλες φορές και δεν θα τσιγκουνευόμαστε να το γράφουμε από τη στιγμή που τέτοιες αρετές, στοιχειώδεις και »υποχρεωτικές» για μας, μάλλον σπανίζουν στους δικούς μας. Κι αυτό μπορεί να σας δώσει μια ιδέα για το κατά πόσο περιφρονούμε τις δημοκρατικές διαδικασίες. (Μια καλύτερη ιδέα μπορεί να σας δώσει η ανάγνωση κάνα δυο παλιότερων αναρτήσεών μας όπως αυτή της 3/7/2009, της 28/3/2010 ή της 13/4/2010).

    Όμως, αγαπητοί φίλοι, ούτε χωρίς »αντιδημοκρατικά» όρια είναι οι δημοκρατικές διαδικασίες, ούτε, πολύ περισσότερο, η λυδία λίθος για ορθές πολιτικές αποφάσεις όπως (εκ παραδρομής;) γράφει ο φίλος Δημήτρης. Πρέπει να το δείτε κάποτε αυτό και πρέπει να συμβιβαστείτε με αυτή την ιδέα. Εμείς έχουμε συμβιβαστεί, αν και νεότεροι (μάλλον) και κατά τεκμήριο λιγότερο »σοφοί». Απορούμε γιατί δεν το βλέπετε εσείς.

    Με την καθαρά τυπική έννοια ασφαλώς και είστε πολιτική συλλογικότητα. Δεν είστε όμως ολοκληρωμένοι και γι’ αυτό σας «αρνηθήκαμε» τον τίτλο. Και, κατά βάθος, σας «αρνηθήκαμε» τον τίτλο επειδή πολύ θα θέλαμε να σας τον αποδώσουμε δικαιωματικά (το σκεφτήκατε καθόλου αυτό, το είδατε έτσι;).

    Φίλε Β.Χ., με τον τρόπο τους (απομονωμένες και ανεξέλεγκτες Κεντρικές Επιτροπές, μηχανισμοί, πλειοψηφούσες φράξιες, κ.λπ., κ.λπ.) μάλλον όλες έχουν. Δείξτε εσείς, φίλοι, τον άλλο δρόμο. Μετά από σας θα είμαστε οι πρώτοι που θα χαρούμε!

    Φίλε Δημήτρη. Σε διαβεβαιώνουμε ότι τα πειραγματάκια (που τα συνηθίζουμε) ήταν απολύτως φιλικά, για να μη πούμε συντροφικά και χαρακτηριστούμε φαφλατάδες. Και καμία διάθεση υποτίμησης δεν υπέκρυπταν. Επειδή δεν είσαι υποχρεωμένος να δεχθείς αυτό που λέμε, για την περίπτωση που δεν το δέχεσαι, ζητάμε συντροφικά (ταπεινά) συγνώμη.

    Τα λέμε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s