«Οι καλοί και οι κακοί.» Ένα από τα λάθη της πλατείας. ( του Νίκου Μαρκογιαννάκη – ομάδα Ψυχραιμίας της πλατείας Συνταγματος )

Posted: 29/08/2011 by ΔΟ in Δημοκρατία, Επικαιρότητα, Κινητοποιήσεις

Μπροστά στο νέο γύρο κινητοποιήσεων στις πλατείες οι σκέψεις, οι αναλύσεις, τα συμπεράσματα, τα συναισθήματα για την προηγούμενη φάση του κινήματος είναι, κατά τη γνώμη μας, και καλοδεχούμενα και απαραίτητα για την κατανόηση της κατάστασης και για την επεξεργασία πολιτικής για τη συνέχεια. Έτσι δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο…

… ( από το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!! – DEMOCRACIA REAL YA, GRECIA https://www.facebook.com/groups/218940354800038/?view=permalink&id=268276876533052

Το μοναδικό καινούργιο χαρακτηριστικό στην πλατεία Συντάγματος που στην αρχή όλους μας ενέπνευσε, που μας εξέπληξε, που μας έδωσε ελπίδα, ήταν η ενότητα της διαφορετικότητας. Χιλιάδες διαφορετικοί άνθρωποι συγκεντρωμένοι έχοντας εγκαταλείψει τις κομματικές και πολιτικές τους ιδεολογίες ενωθήκαμε. Ενωθήκαμε αγανακτισμένοι, για ένα σκοπό, ίσως όχι απόλυτα σωστό, αλλά ενωθήκαμε επιτέλους! Ενωθήκαμε αγανακτισμένοι για να ξεμπροστιάσουμε και να διώξουμε τους πολιτικούς. Αυτή η ένωση έφερε ξανά στο προσκήνιο μετά από δύο χιλιάδες χρόνια ένα από τους σημαντικότερους θεσμούς που υπάρχει σε μια κοινωνία: την Λαϊκή Συνέλευση. Και Λαϊκή Συνέλευση σημαίνει ότι ο λαός πραγματικά συμμετέχει στα κοινά, κάτι που έλειπε από την σημερινή κοινωνία σε παγκόσμια κλίμακα. Στην αρχαία Αθήνα η συμμετοχή στα κοινά ήταν υποχρεωτική από όλους τους πολίτες!
Όμως παρόλο που φέραμε ξανά τον σημαντικό θεσμό της Λαϊκής Συνέλευσης υπήρχαν και κάποια λάθη. Ανάμεσα στα διάφορα λάθη της πλατείας είναι ότι ακόμη διατηρούμε την αιώνια ιστορία «του καλού και του κακού». Οι κακοί είναι οι πολιτικοί, οι συνδικαλιστές, οι ταξιτζήδες, τα σώματα ασφαλείας και φυσικά οι μπάτσοι, και άλλοι … και ακόμη έχει ειπωθεί ότι είναι και οι ειδικοί, οι επιστήμονες, οι καθηγητές και όποιος άλλος μπορεί να τύχει αυτού του χαρακτηρισμού, ανάλογα με το ποιος μιλάει για το «ποιοι είναι οι κακοί» … Φυσικά εμείς είμαστε οι καλοί, και ειδικά εμείς που μείναμε στην πλατεία … και ειδικότερα, συνειδητά ή υποσυνείδητα, ο καθένας από εμάς πιστεύει για τον εαυτό του ότι «εγώ είμαι ο καλύτερος.» Και ενώ η κριτική και οι κατηγορίες προς τους άλλους αφθονούν, μην τολμήσει κανείς να κάνει έστω και λίγη αυτοκριτική και εννοήσει ότι ίσως και αυτό χρειάζεται να υπάρχει στην πλατεία … τότε η αυτοκριτική λέγεται αυτομαστίγωμα, και αρκετά έχουμε υποφέρει από το μαστίγωμα από τους δυνάστες τους εξουσιαστές, ας μην το κάνουμε αυτό και στον εαυτό μας.Αλλά ποιοι είναι οι εξουσιαστές, πως δημιουργήθηκαν και πως βρέθηκαν εκεί; Αυτό δεν φαίνεται να θέλει να το αναλύσει κανείς σε κάποιο βάθος και να πει και κάποιες αλήθειες σχετικά με αυτό. Αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς τότε θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι αυτός που βρίσκεται στην εξουσία αναλαμβάνει και πολλές και τεράστιες ευθύνες. Έτσι, η λέξη «εξουσία» θα μπορούσε εύκολα να αντικατασταθεί με την λέξη «ευθύνες.» Όμως όπως και να το πει κανείς, «εξουσία ή ευθύνες», αυτό ήταν που δίναμε απλόχερα εμείς ο λαός στους κυβερνώντες και κατά τ’άλλα, και ως επί το πλείστον, εμείς ήμασταν αμέτοχοι με τα κοινά. Μας ενδιέφερε να φτιάξουμε την ζωή μας, σύμφωνα με το στυλ ζωής (lifestyle) που μας προωθούσαν τα media: καλές σπουδές, μια καλή δουλειά, μία ωραία ή ένα ωραίο σύντροφο, λίγη ή και πολύ διασκέδαση, ένα αυτοκίνητο, οικογένεια, παιδιά, ένα καλό σπίτι, κτλ. και ας αφήσουμε κάποιους άλλους να ασχοληθούν με τα κοινά και «να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.» Ο κυβερνών όταν έκανε κάτι καλό αγνοείτο γιατί θεωρείτο δεδομένο και όταν έκανε κάποιο κακό απειλούταν με φυλάκιση. Αυτό συμβαίνει σχεδόν με τον οποιοδήποτε προσπαθεί να κάνει κάτι ουσιαστικό σε μια κοινωνία, μια κοινωνία που ταυτίζει την δικαιοσύνη με την εκδίκηση και την ευθύνη με την ενοχή … Και έτσι δεν ήταν φυσικό οι πολιτικοί να γίνουν διεφθαρμένοι; Και δεν ήταν φυσικό να δούμε εκτρώματα όπως τους νόμους περί «ευθύνης υπουργών» που βασικά τους απάλλασσε από οποιαδήποτε ευθύνη, δίνοντάς τους το πράσινο φως για κάθε λογής παρανομία;
Όμως όταν κάθε μέρα πεθαίνουν χιλιάδες άνθρωποι απλά και μόνο από την πείνα δεν μπορούμε να πούμε ότι έχουμε δημιουργήσει μια κοινωνία που μας κάνει όλους διεφθαρμένους αφού ζούμε εις βάρος τους; Για αυτή την τεράστια και φρικιαστική αδικία ευθύνονται μόνο οι λίγοι και οι εξουσιαστές; Αν η απάντησή μας είναι ναι, τότε απλά υποκρινόμαστε … και το ξέρουμε ότι υποκρινόμαστε, όπως το ξέρει και όλος ο κόσμος που περιμένει κάτι καινούργιο από την πλατεία Συντάγματος και από την κάθε κεντρική πλατεία σε όλα τα κράτη του κόσμου.
Η ενότητα της διαφορετικότητας αποτυγχάνει όταν δεν είναι πραγματική ενότητα. Η πραγματική ενότητα δεν έχει τίποτα να κάνει με τις επιμέρους ενότητες ομάδων εναντίον άλλων ομάδων, και ειδικά όταν αυτές οι επιμέρους ενότητες στηρίζονται σε ψέμματα και στην εκδίκηση αντί στην αλήθεια και στην πραγματική δικαιοσύνη. Και ενώ η οργάνωση και η σύσταση ομάδων είναι αναγκαία για να υπάρχει κατανομή δράσεων και ευθυνών ώστε να υπάρχουν αποτελέσματα τότε δεν είναι πρόβλημα η δημιουργία ομάδων αλλά η σημασία τελικά βρίσκεται στο ποιος είναι ο στόχος αυτών των ομάδων. Αν ο στόχος ή το έργο της οποιαδήποτε ομάδας σήμερα δεν έχει να κάνει με το κοινό καλό και την καθολική ενότητα τότε είναι σίγουρο ότι στο τέλος θα αποτύχει.
Ναι, οι άλλοι είναι οι κακοί και εμείς είμαστε οι καλοί! Κάνοντας αυτό το αιώνιο τραγικό λάθος, αποδεικνύουμε πόσο άχρηστη για μας είναι η ιστορία, πόσο ανίκανοι είμαστε να μάθουμε από αυτή, και πόσο καταδικασμένοι είμαστε να την επαναλαμβάνουμε … την ιστορία που είναι γεμάτη από φρίκη, χάος και βία.

«Η βία συγκαλύπτεται μόνο με ψέματα,
και τα ψέματα συντηρούνται μόνο με τη βία.»
Αλεξάντρ Σολτζενίτσιν, Ρώσος συγγραφέας

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Πάνος Δ. λέει:

    Γράφεις: «Το μοναδικό καινούργιο χαρακτηριστικό στην πλατεία Συντάγματος που στην αρχή όλους μας ενέπνευσε, που μας εξέπληξε, που μας έδωσε ελπίδα, ήταν η ενότητα της διαφορετικότητας. Χιλιάδες διαφορετικοί άνθρωποι συγκεντρωμένοι έχοντας εγκαταλείψει τις κομματικές και πολιτικές τους ιδεολογίες ενωθήκαμε. Ενωθήκαμε αγανακτισμένοι, για ένα σκοπό, ίσως όχι απόλυτα σωστό, αλλά ενωθήκαμε επιτέλους! Ενωθήκαμε αγανακτισμένοι για να ξεμπροστιάσουμε και να διώξουμε τους πολιτικούς.»

    Οφείλω να διαχωρίσω τη θέση μου, μιας και συμμετείχα στις πλατείες. Ποτέ δεν εγκατέλειψα την πολιτική μου ιδεολογία. Αυτό που γράφεις δεν είναι «η ενότητα της διαφορετικότητας» αλλά η εξάλειψή της. Επίσης το «ενωθήκαμε για να διώξουμε τους πολιτικούς» αλλά και πιο κάτω η παραδοχή ότι στις πλατείες οι συνδικαλιστές θεωρούνται κακοί είναι τρομακτικά τσουβαλιάσματα. Περιλαμβάνουν χιλιάδες ανιδιοτελείς αγωνιστές της αριστεράς (πολλοί από τους οποίους, παρ΄όλα αυτά, συμμετέχουν δυναμικά στις πλατείες). Και εδώ τίθεται το εξής ερώτημα: Αυτή η υποστήριξη από αριστερούς θα έχει ως αποτέλεσμα όλος αυτός ο κόσμος (που δε συμμετείχε ως τώρα σε κινητοποιήσεις και άρα είναι λογικό σε ένα βαθμό να έχει μια στρεβλή εικόνα και να τους τσουβαλιάζει όλους ως «κακούς») να κατανοήσει ότι οι οργανώσεις και η συλλογική πάλη δεν είναι μπαμπούλας αλλά ανάγκη του κινήματος (αλλά και δημοκρατικό δικαίωμα), ή αντίθετα ενισχύεται αυτή η άποψη ως ορθή; Και ποιον συμφέρει το να στρεφόμαστε ενάντια στις οργανωμένες δομές αντίστασης του εργατικού κινήματος (με όλες τους τις ανεπάρκειες), ειδικά σε αυτή τη συγκυρία;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s