Αρχείο για 06/09/2011

Του Γιώργου Κασιμάτη Ομ. Καθηγητή

Ένα από τα ιστορικά χαρακτηριστικά των αυθόρμητων κινημάτων λαϊκής αντίστασης είναι ότι για πολύ καιρό από τη γέννησή τους δε γνωρίζουν την ιδεολογικοπολιτική τους ταυτότητα. Ακόμη λιγότερο μπορούν να γνωρίζουν την ταυτότητα των πολιτικών δυνάμεων που θα γεννηθούν από την εξέγερση και μετά. Αυτό δεν είναι καθόλου παθολογικό φαινόμενο. Είναι απόλυτα φυσιολογικό. Ο λαός απλά εξεγείρεται και αντιστέκεται, όταν βλέπει να επιβουλεύονται και να θέτουν σε άμεσο κίνδυνο την υπόστασή του. Η πολιτική κοινωνία και ο άνθρωπος ως φύσει κοινωνικοπολιτική προσωπικότητα (Αριστοτέλης) εξεγείρονται και αντιστέκονται συλλογικά εναντίον των δυνάμεων υποδούλωσής τους και κατάλυσης ζωτικής σημασίας αγαθών που τους ανήκουν. Εξεγείρεται, επίσης, όταν το πολιτικό σύστημα όχι μόνο δεν προστατεύει πια τα δικαιώματα και τα ζωτικά τους συμφέροντα, αλλά και τα βλάπτει ή τα θέτει σε κίνδυνο, η δε πολιτική ηγεσία δεν εκπροσωπεί πια το λαό, αλλά συμπλέει με το ξεπερασμένο και χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα. Αυτά όλα αποτελούν την έννοια του σφετερισμού της λαϊκής κυριαρχίας. Η εξέγερση του λαού -αν είναι γνήσια- είναι ο σπόρος από τον οποίο θα γεννηθούν η νέα ή οι νέες ταυτότητες πολιτικών δυνάμεων. Σήμερα βρισκόμαστε, αναμφίβολα, στην πιο βαριά και πιο ολοκληρωτική μορφή σφετερισμού της λαϊκής κυριαρχίας και πολιτικής υποδούλωσης των λαών. Γι’ αυτό και άρχισε μια γνήσια λαϊκή εξέγερση σε ευρύ διεθνές επίπεδο, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά να εξελιχθεί σε ένα δυνατό και ουσιαστικό κίνημα των λαών. Η εξέγερση των λαϊκών δυνάμεων στη χώρα μας είναι, χωρίς αμφιβολία, μια γνήσια μορφή αντίστασης που εξελίσσεται σε γνήσιο λαϊκό κίνημα και μέρος της ευρύτερης εξέγερσης των λαών που ξεκινά δυναμικά κατά της αρπαγής της πολιτικής και του σφετερισμού της λαϊκής κυριαρχίας τους από την τυφλή κτηνώδη εξουσία του παγκοσμιοποιημένου χρηματοοικονομικού καπιταλισμού. Πρέπει, όμως, να συνειδητοποιήσομε ότι από τη στιγμή αυτή μέχρι που να γεννηθούν οι πολιτικές δυνάμεις της νέας διακυβέρνησης, ο δρόμος είναι μακρύς. Είναι μακρύς και ο ενδιάμεσος δρόμος για τον ελληνικό λαό και ακόμη πολύ μακρύτερος ο δρόμος της μετάβασης στο νέο πολιτικό σύστημα που άρχισε να χαράσσεται στον παγκόσμιο οδικό χάρτη των λαών. Πάντοτε στην Ιστορία αυτός ο δρόμος ήταν μακρύς.

Για να επιστρέψομε στην Ελλάδα: Πρώτα απ’ όλα οφείλομε να μελετήσομε και να κατανοήσομε και να κάνομε συνείδηση τη σημερινή πολιτική ταυτότητα της εξέγερσης του λαού του οποίου είμαστε πολίτες. Για να το κάνομε αυτό θα πρέπει, ασφαλώς, πρώτα να αναγνώσομε την ταυτότητα της σημερινής κρίσης. Ας προσπαθήσομε να ξεχωρίσομε ορισμένα βασικά της στοιχεία.
Η κρίση στην Ελλάδα έχει δύο επίπεδα: Είναι μέρος της κρίσης του κοινωνικοπολιτικού συστήματος της αστικής δημοκρατίας, που είναι υπερεθνικού (παγκόσμιου) επιπέδου, και κρίση του ελληνικού πολιτικού συστήματος, ως αστικής δημοκρατίας, που περιορίζεται, όπως είναι φανερό, στα εθνικά μας όρια. (περισσότερα…)

ΠΩΣ ΦΤΑΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΗΣ ΞΙΦΑΣΚΙΑΣ (περισσότερα…)