Εκροές – εισροές: 5-1!

Posted: 13/10/2011 by Β.Χ. in Κρίση-Οικονομία
Ετικέτες: ,

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, μέσα στο α’ εξάμηνο του 2011 η εισροή ξένων κεφαλαίων για άμεσες επενδύσεις στην Ελλάδα ήταν 177 εκατ. ευρώ.
Το ίδιο διάστημα οι Ελληνες κεφαλαιοκράτες εμφανίζονται από την Τράπεζα της Ελλάδας να έχουν επενδύσει σε διάφορα σημεία του πλανήτη 882 εκατ. ευρώ!
*
Σημείωση:
Αθροιστικά οι εκροές κεφαλαίων από την Ελλάδα τα έτη 2009, 2010, α’ εξάμηνο 2011,
ξεπερνούν τα 4,2 δισ. ευρώ!
α) Τι σημαίνουν αυτά τα νούμερα που αποτυπώνουν τις εισροές και εκροές κεφαλαίων από τη χώρα:
*
Οτι ενώ ο ελληνικός λαός αφανίζεται,
ότι ενώ στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας» κόβονται μισθοί, συντάξεις, εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα (κι όλα τούτα για να μειωθεί το κόστος των πλουτοκρατών, ώστε να κάνουν… «επενδύσεις» και να έρθει «ανάπτυξη»),
για κάθε 1 ευρώ που μπαίνει στην Ελλάδα ως υποτιθέμενη «επένδυση», τα ευρώ που βγάζουν από την Ελλάδα οι Ελληνες «πατριώτες» κεφαλαιοκράτες για να απομυζήσουν κέρδος πίνοντας το αίμα των λαών στο εξωτερικό… είναι 5!

*
β) Τι επιβεβαιώνουν αυτά τα νούμερα:
*
Πρώτον, ότι στα θησαυροφυλάκια της εγχώριας πλουτοκρατίας υπάρχει συσσωρευμένος πλούτος. Πλούτος που έχει κλαπεί από την εκμετάλλευση του Ελληνα εργαζόμενου, και που αναζητά κερδοφόρα διέξοδο στην παραγωγή. Και φυσικά η αναζήτηση του κέρδους ουδεμία σχέση έχει για το κεφάλαιο με πατριωτικά… «κουραφέξαλα», αφού ποτέ το ελληνικό και κάθε «εθνικότητας» κεφάλαιο δεν είχε πατρίδα και η μόνη του πατρίδα είναι εκείνη που κάθε φορά του αποφέρει το μεγαλύτερο κέρδος.
*
Δεύτερον, ότι η ελληνική πλουτοκρατία είναι αδυσώπητη μέσα και έξω από την Ελλάδα, είναι ιμπεριαλιστική και επιθετική, όπως κάθε πλουτοκρατία, ότι κερδίζει και κερδοσκοπεί μετατρέποντας την Ελλάδα σε θύμα και θύτη, ταυτόχρονα, στο πλαίσιο των διεθνών συμμαχιών της.
*
Τρίτον, όσα λένε το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και οι φίλοι τους για «επενδυτικές ευκαιρίες» και «ανάπτυξη» δεν σημαίνουν παρά μετατροπή της Ελλάδας των εργαζομένων, των μισθών και των δικαιωμάτων τους σε Ινδία, σε Κίνα και σε ό,τι υποτίθεται αποτελεί… «κόκκινη γραμμή» για την κυβέρνηση.
*
Στην ουσία, δηλαδή, το εγχώριο κεφάλαιο όσα ζητάει και προωθεί μέσω των εφαρμοζόμενων πολιτικών
(ακόμα φθηνότερη εργατική δύναμη, γενικευμένη εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, χαμηλότερη φορολογία, απελευθέρωση όλων των τομέων της παραγωγής),
δεν τα ζητάει γιατί θέλει να «επενδύσει» στην Ελλάδα ορμώμενο από λόγους… «πατριωτικούς».
Τα προωθεί ώστε μέσα από την κατακρήμνιση του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού, να μπορεί να «επενδύει» στην Ελλάδα με όρους ακόμα πιο εκμεταλλευτικούς, δηλαδή ακόμα πιο κερδοφόρους, χωρίς την ανάγκη να… μεταναστεύει.
Τόσο εκμεταλλευτικούς, τόσο κερδοφόρους και τόσο «ελκυστικούς» όρους, όσο μπορεί να βρει στην Ασία, στην Αφρική, στη Βουλγαρία…
*
Υπ’ αυτό το πρίσμα θα πρέπει να διαβαστεί η δήλωση όπως και ο ντόρος που δημιουργήθηκε κατά την επίσκεψη του αντικαγκελάριου της Γερμανίας απ’ αφορμή την τοποθέτηση του τελευταίου, με την οποία καλούσε τους Ελληνες κεφαλαιούχους αντί να επενδύουν στο εξωτερικό να επενδύσουν πρώτα αυτοί στην Ελλάδα και μετά να περιμένουν να έρθουν στην Ελλάδα γερμανικές επενδύσεις.
Στην ουσία, εκείνο που – ως εκπρόσωπος του γερμανικού κεφαλαίου – είπε ο Ρέσλερ στους Ελληνες καπιταλιστές ήταν να συνεχίσουν να είναι
αρπακτικά, αλλά… με μέτρο.
*
Η τοποθέτηση Ρέσλερ δεν έγινε προφανώς διότι ο αντικαγκελάριος θέλησε να φανεί «φιλέλλην» και μάλιστα τόσο ένθερμος «φιλέλλην» ώστε να κάνει δημόσια παραινέσεις… πατριωτισμού στους Ελληνες κεφαλαιοκράτες.
Ούτε διότι ο Ρέσλερ είναι τόσο αφελής, ώστε να πιστεύει πως το ελληνικό κεφάλαιο, όπως και κάθε κεφάλαιο, είναι δυνατόν να λειτουργήσει κόντρα στην αρπακτική φύση του.
Ο Ρέσλερ, στο πλαίσιο της αλληλοδιαπλοκής, της αλληλεπίδρασης, της αλληλεξάρτησης και προπαντός του ανταγωνισμού του κεφαλαίου στο πλαίσιο του ιμπεριαλισμού, απευθύνθηκε από τη θέση του ισχυρού, κάνοντας στο ελληνικό κεφάλαιο
την εξής σύσταση:
Αυτή, τουλάχιστον, την περίοδο της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, μην μπλέκετε στα πόδια του γερμανικού κεφαλαίου και στις μπίζνες που εκείνο θέλει να κάνει.
Φροντίστε – είπε ο Ρέσλερ στους φίλους του Ελληνες πλουτοκράτες – να ρημάξετε τον ελληνικό λαό μέχρι τα ακρότατα όρια. Και τότε η ελληνική επικράτεια θα έχει γίνει μια θαυμάσια πηγή «επενδυτικών ευκαιριών». Και για σας και για μας…

Από:http://kke4ever.blogspot.com

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η ΕΟΣ λέει:

    Ο Ν. Μπογιόπουλος σε αυτό το κείμενό του δεν λέει τίποτα περισσότερο απ’ αυτό που έχουμε διατυπώσει; στο κείμενο μας » Ο αστικός μύθος της “παραγωγικής ανασυγκρότησης” της χώρας…» την παρακάτω φράση:

    Στον καπιταλισμό, όπως τον γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, “παραγωγική ανασυγκρότηση” δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αν δεν την επιθυμεί το κεφάλαιο. Η πολιτική κινήτρων προς το κεφάλαιο δεν έχει αποδώσει. Την εφάρμοσαν όλες οι κυβερνήσεις στην χώρα μας με τις φοροαπαλλαγές, την μείωση του κόστους εργασίας και άλλα παρόμοια.

    Όμως δεν λέει δύο άλλα σημαντικά πράγματα που έχουν σχέση με αυτό:

    1). Αν δεν πειστεί το κεφάλαιο, τότε θα πρέπει να βάλει χέρι το κράτος στο κεφάλαιο. Αυτό σημαίνει περιορισμό των ελευθεριών του κεφάλαιου και όχι μόνο. Ιστορικά αυτό δεν έχει γίνει και δεν μπορεί να γίνει σε καθεστώτα αστικής δυτικής δημοκρατίας. Προϋποθέτει συγκεκριμένη πολιτειακή αλλαγή, αλλαγή που νομιμοποιεί την κρατική εξουσία να παίρνει τέτοιες αποφάσεις. Αυτή η μορφή κρατικού παρεμβατισμού στην οικονομία, έχει πραγματοποιηθεί μόνον σε καθεστώτα του κρατικού καπιταλισμού, είτε με την μορφή του υπαρκτού σοσιαλισμού, είτε του φασισμού. Σήμερα αυτή η μορφή κρατικής παρέμβασης στην οικονομία κυριαρχεί στην Κίνα.

    2). Επίσης μιλάει για «εισροές – εκροές» και «επενδύσεις» σαν να μην υπάρχει κανένα ζήτημα με την ίδια την παραγωγική διαδικασία στον καπιταλισμό. Γι αυτό το ζήτημα δυο λόγια:

    Κατά βάθος (οι αντιλήψεις του Μπογιόπουλου) είναι οι ίδιες οι αντιλήψεις που θεωρούν ότι το ζήτημα της μετάβασης στον σοσιαλισμό είναι ένα απλό θέμα διαχείρισης. Πως αρκεί να αλλάξει η ιδιοκτησία ενός εργοστασίου, για να γίνει σε μια μέρα από καπιταλιστικό, σοσιαλιστικό. Όμως η επιστήμη και η τεχνική δεν είναι ταξικά ουδέτερες. Δεν αρκεί λοιπόν μια αλλαγή της τυπικής μορφής της ιδιοκτησίας για να πραγματοποιηθεί αυτή η κοινωνική αλλαγή. Θα πρέπει να σημειωθούν αλλαγές και στην ίδια την παραγωγική διαδικασία, όχι μόνον για ζητήματα που σχετίζονται με τον τεχνικό και κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας. Αλλαγές που αφορούν σε τεχνικές πλευρές της ίδιας της διαδικασίας παραγωγής, ώστε τα προϊόντα που παράγονται να είναι διαφορετικά από τα καπιταλιστικά: θα πρέπει να ανταποκρίνονται σε άλλα καταναλωτικά πρότυπα και να καλύπτουν διαφορετικές κοινωνικές ανάγκες.


    Η φούσκα δεν είναι στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, είναι στην ίδια την παραγωγική διαδικασία. Αφορά τα προϊόντα αυτής της παραγωγής και το σύστημα κατανάλωσης. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία τα προϊόντα της καπιταλιστικής παραγωγής είναι υποταγμένα στην ανάγκη του μεγαλύτερου κέρδους. Η χρηστική τους αξία διαμορφώνεται από τις ανάγκες της διαφήμισης, στην οποία δαπανιούνται αρκετά δισεκατομμύρια. Οι άνθρωποι διαπαιδαγωγούνται σε παιδιά με καπρίτσια που αλλάζουν συχνά τα παιχνίδια τους. Τα ίδια τα αντικείμενα κατασκευάζονται να έχουν μικρότερη διάρκεια ζωής και να φθείρονται γρήγορα. Ένα μάλλινο πουλόβερ μπορεί να μείνει άφθαρτο ως 50 χρόνια, αν δεν περάσει από διαδικασία τεχνητής γήρανσης στα εργοστάσια παραγωγής μάλλινης κλωστής. Ένα αυτοκίνητο θα μπορούσε να έχει σχεδιαστεί ώστε να έχει τουλάχιστον διπλάσιο χρόνο ζωής και να είναι πιο φιλικό στο περιβάλλον χωρίς καμία επίπτωση στην αύξηση της τιμής του. Πολλά καλλυντικά και παιχνίδια θα μπορούσαν να έχουν τιμές κάτω από τις μισές, αφού το κόστος διαφήμισης και προβολής είναι πολλαπλάσιο από το κόστος παραγωγής.

    <

  2. Ο/Η ΕΟΣ λέει:

    Επίσης, αν παραμείνουμε στο επίπεδο της «πολιτικής οικονομίας» ξεχνώντας την σημασία της ταξικής πάλης, τότε δεν μπορούμε να απαντήσουμε στο εξής απλό ερώτημα:

    Στην Κίνα που οι εκροές – εισροές:δεν είναι 5-1 αλλά ανεστραμμένες, είναι καλύτερο το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και οι μισθοί τους;

  3. Ο/Η ΕΟΣ λέει:

    Τελικά, το μοντελάκι της Κίνας με τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας το μονοκομματικό πολιτικό σύστημα κλπ, κλπ πάει γάντι στις ρητές θέσεις αλλά και τις κρυφές επιθυμίες του Ν. Μπογιόπουλου….

  4. Ο/Η kατια λέει:

    «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε»
    Θέλω να πω, δίχως περιττούς προλόγους, ότι το βιβλίο «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε», του Νίκου Μπογιόπουλου, αποτελεί ένα σύνολο εκπλήξεων, από τις οποίες καμμία δεν είναι δυσάρεστη. Η πρώτη έκπληξη έρχεται νωρίς-νωρίς, από το εξώφυλλο όπου υπάρχει το σηματάκι των εκδόσεων «Λιβάνη». Θα περιμέναμε ότι ένας από τους γνωστότερους δημοσιογράφους του «Ριζοσπάστη» (και, μάλιστα, με ξεκάθαρη ιδεολογική και κομματική τοποθέτηση), θα εξέδιδε το βιβλίο του από την «Σύγχρονη Εποχή», τον εκδοτικό οίκο που είναι γνωστός ως «εκδοτικός οίκος του ΚΚΕ». Όμως, ο Μπογιόπουλος δεν γράφει απευθυνόμενος στους ομοϊδεάτες του αλλά για τον κάθε κοινό, απλό πολίτη. Μάλιστα, τολμώ να πω ότι η αίσθηση που αποκόμισα από τούτο το βιβλίο είναι πως ο Μπογιόπουλος απευθύνεται κυρίως στους μη-κομμουνιστές. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι επιτυγχάνει καλύτερα τον στόχο του μέσω του «Λιβάνη».

    Αλλά τί πράγμα είναι τούτο το βιβλίο; Δεν είναι εύκολο να κολλήσεις μια ταμπέλλα σε ένα σύγγραμμα κάπου πεντακοσίων σελίδων, αλλά μπορούμε ανώδυνα να πούμε ότι το «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε» αποτελεί το εγκόλπιο της οικονομικής κρίσης για κάθε κοινό νου. Το βιβλίο απευθύνεται στην κοινή λογική του αναγνώστη, όχι με φωνές, συνθήματα και τσιτάτα, αλλά με πειθώ κι επιχειρήματα, προκειμένου να του αποκαλύψει όσα πρέπει -και θέλει- να γνωρίζει για την παγκόσμια οικονομική κρίση.

    Η δεύτερη μεγάλη έκπληξη συνίσταται στον τρόπο γραφής. Ο Μπογιόπουλος γράφει ως μαρξιστής (οι αναφορές στα κείμενα των Μαρξ και Λένιν είναι άφθονες) αλλά υποχρεώνει ακόμα και τον αντικομμουνιστή αναγνώστη να παρακολουθήσει με προσήλωση τα λεγόμενά του. Όσοι έχουν μάθει να μέμφονται τον τάχα «ξύλινο λόγο» των κομμουνιστών, σίγουρα θα υποχρεωθούν να αναθεωρήσουν αυτή την άποψη, μιας και η κοινή λογική δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητη στον παρατιθέμενο ορυμαγδό επιχειρημάτων και στοιχείων. Και για να πάω ένα βήμα παραπέρα, το «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε» διαβάζεται ηδονικά ακόμη κι από τον πλέον αμύητο στα πολιτικά ή στα οικονομικά πράγματα αναγνώστη.

    Πράγματι, σ’ αυτό το βιβλίο ξεδιπλώνεται το πανόραμα της σημερινής κεφαλαιακής κρίσης με όλα τα στοιχεία της. Στο πρώτο μέρος του, ο αναγνώστης εξοικειώνεται με τις διαστάσεις της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού. Στο δεύτερο μέρος εξετάζεται η εκδήλωση της κρίσης σε Ελλάδα και ευρωζώνη. Και στο τρίτο -και τελευταίο- μέρος, ο συγγραφέας προσπαθεί να σκιαγραφήσει τα πολιτικά προτάγματα που αποτελούν λογική απόρροια της κρίσης. Επαναλαμβάνω ότι το «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε» απευθύνεται στον απλό αναγνώστη. Επομένως, εδώ δεν πρόκειται να βρείτε βαθυστόχαστες μαρξιστικές αναλύσεις. Εδώ θα αφεθείτε στην απόλαυση της ανάγνωσης και, τελειώνοντας, θα αισθανθείτε πράγματι σοφώτεροι.

    Ελπίζω ότι, με όλα όσα αράδιασα παραπάνω, σας έπεισα ότι αξίζει να θυσιάσετε κάπου 15 ευρώ για να αποκτήσετε αυτό το βιβλίο και να «τεστάρετε» την σιγουριά σας ότι έχετε μάθει τα πάντα για την κρίση από τους «αναλυτές» των καναλιών και των «έγκυρων» κυριακάτικων φυλλάδων. Οι δυο εκπλήξεις, στις οποίες αναφέρθηκα πρωτύτερα, δεν είναι τίποτε μπροστά στις αλλεπάλληλες εκπλήξεις που σας περιμένουν σελίδα με σελίδα και θα σας κάνουν να απορείτε πως «αλλοιώς μας τα έχουν πει»…
    (Από το Cogito ergo sum)

    • Ο/Η ΕΟΣ λέει:

      Καλή παρουσίαση για λογοτεχνικό βιβλίο που κινείται ανάμεσα σε μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας και αστυνομική νουβέλα. Κάτι καλύτερο από τις κινηματογραφικές ταινίες του Ν. Ξανθόπουλου που κι αυτές απευθύνονται στο ίδιο κοινό αλλά δεν στοχεύουν τόσο ψιλά…

  5. Ο/Η geros λέει:

    Δεν ξέρω τι λέει ο Μπογιόπουλος, αλλά ξερω τί λέει η τράπεζα της Ελλάδας, μελέτη για το ισοζύγιο τρεχουσ-συναλλαγών -που υπάρχει στο διαδ…-. για το 2000-2008, όπου οι ξένες άμ. επενδύσεις στην Ελλάδα είναι ίσες με αυτές που έγιναν στο εξωτερικό, στο «ιλιγγυώδες» περίπου 1% του ΑΕΠ ετησίως αμφότερες.
    Αυτό έχει μεγάλη σημασία γιατί δείχνει οτι το ελλειμμα του ισοζυγίου τρεχ συναλλαγών έκλεινε αυτά τα χρόνια με δανεισμό. Ας μην υπόσχεται «φιλέτα» και αστακούς στον ελληνικό λαό το ΚΚΕ, γιατί δυστυχώς τα φιλέτα του ευρώ που έφαγε η παρασιτική αστική τάξη της χώρας ήταν με ξένα δανεικά ….
    Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, η θέση της χώρας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας έχει χειροτερέψει, ανάπτυξη -εντος του ευρώ-δεν προβλέπεται, γιατί απλούστατα ο εξωτερικός δανεισμός που την στήριζε τελείωσε και συγχρόνως η χώρα καλείται να ξεπληρώσει και χρέη.
    Ας κάνει τους λογαριασμούς του το ΚΚΕ και ο Μπογιόπουλος και ας μην υοθετούν αναλύσεις που θα ταίριαζαν στα εγγόνια του Στίνα….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s