Αλήθειες και ψέματα για την δραχμή

Posted: 28/11/2011 by Β.Χ. in Επικαιρότητα
Ετικέτες: , , ,

Γραφει ο Δημήτρης Καζάκης

Τι θα γίνει έτσι και επιστρέψουμε στη δραχμή; Προφανώς θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει. Η Ελλάδα θα γίνει Αλβανία του Εμβέρ Χότζα, Βόρεια Κορέα του Κιμ Ιλ Σουνγκ, ή θα γυρίσουμε στην λίθινη εποχή. Ακριβώς δηλαδή όπως ήταν πριν αποκτήσουμε το ευρώ. Διότι, αν δεν με γελά η μνήμη μου, οι Έλληνες πριν το ευρώ κατοικούσαν στις σπηλιές και στα δέντρα, φορούσαν δέρματα, ζεσταίνονταν με κοπριές και έτρωγαν κουκουνάρια. Μιας και ποιος δεχόταν τότε την ξεφτιλισμένη πληθωριστική δραχμούλα;
Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική οικονομία επιβίωνε – με όλα τα προβλήματά της – πολύ καλύτερα εκτός ευρώ παρά με το «ισχυρό ευρώ». Είχε διεθνείς σχέσεις και πριν το ευρώ και μάλιστα καλύτερες, με περισσότερες χώρες και πιο προσοδοφόρες. Και παρά το γεγονός ότι το εθνικό νόμισμα, δηλαδή τη δραχμή, την μεταχειρίζονταν οι κυβερνήσεις με κύριο σκοπό να διευκολυνθεί η κερδοσκοπία και να αυξηθεί η λεγόμενη ανταγωνιστικότητα με διαρκείς υποτιμήσεις, τα αποτελέσματα ήταν τα εξής:

§   Τα εξωτερικά ελλείμματα της χώρας ποτέ δεν έφτασαν στα ύψη που βρέθηκαν επί ευρώ. Μάλλον ήταν αδιάφορο σ’ όλους όσοι εμπορεύονταν με την χώρα η κατάσταση της δραχμούλας. Οι εξωτερικές σχέσεις της χώρας ήταν σαφώς πιο εκτεταμένες και πιο πολύπλευρες απ’ ότι σήμερα που 3 χώρες ελέγχουν ουσιαστικά το εξωτερικό εμπόριό της.
§    Παρά τον πληθωρισμό και τις διαρκείς υποτιμήσεις οι εξωτερικοί όροι εμπορίου της χώρας ήταν πολύ καλύτεροι απ’ ότι την δεκαετία του ευρώ. Το ίδιο και η εσωτερική αγοραστική δύναμη της οικονομίας.
§    Χάρις στη δραχμούλα το χρέος ήταν απολύτως διαχειρίσιμο και παρά την εκτίναξή του επί Μητσοτάκη και Σημίτη δεν μας οδήγησε σε χρεοκοπία. Κι ούτε θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε στη σημερινή χρεοκοπία, όσο διατηρούσαμε τη δραχμή.
Αυτά είναι τα γεγονότα. Να θυμίσουμε μόνο ότι από την υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου επί Μαρκεζίνη (1954), το εθνικό νόμισμα έχασε πάνω από 10 φορές την αξία του έως ότου μπήκαμε στο ευρώ. Στην μεταπολίτευση χάρις στις τρεις επίσημες υποτιμήσεις και την τακτική της διολίσθησης, η δραχμή έχασε το 90% της αξίας της. Καταστράφηκε η οικονομία; Μήπως χρεοκόπησε και δεν το γνωρίζουμε; Χάθηκαν οι καταθέσεις; Εξαφανίστηκε το νόμισμα; Κατέρρευσαν οι εξωτερικές οικονομικές δοσοληψίες; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Γιατί άραγε;
Επιπλέον, μήπως χρεοκόπησε ποτέ η Ελλάδα λόγω εθνικού νομίσματος; Ποτέ! Το 1893 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω υπερδανεισμού σε χρυσό φράγκο, λόγω της ένταξης στην νομισματική Λατινική Ένωση, η οποία διαφημίστηκε και τότε ως ιδανική για φτηνά δάνεια προς το δημόσιο. Το 1932 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω χρυσής δραχμής και υπερδανεισμού σε χρυσές λίρες, μιας και τότε ανήκε στην νομισματική ένωση της χρυσής λίρας στερλίνας.
Δεν υπάρχει «διεθνής λύση»
Το ίδιο και αμέσως μετά την απελευθέρωση όταν η Βρετανία επέβαλε την συμφωνία του Λονδίνου (1944) στην Ελλάδα με βάση την οποία η χρυσή λίρα λειτουργούσε ως βασικό γενικό ισοδύναμο της ελληνικής οικονομίας. Έτσι φτάσαμε να στοιχίζει ένα καρβέλι ψωμί μερικά εκατομμύρια δραχμές και ο μαυραγοριτισμός να σαρώνει. Αυτή η συμφωνία του Λονδίνου και η έκδοση κατόπιν της στρατιωτικής βρετανικής λίρας για το εσωτερικό της Ελλάδας, σηματοδότησε την δεύτερη περίοδο της κατοχής, την βρετανική κατοχή.
Οι παγκόσμιες κρίσεις του οικονομικού στερεώματος της αγοράς δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν σε διεθνές επίπεδο. Εκτός κι αν αποζητάμε εμπόλεμες συρράξεις ανάμεσα στους ισχυρούς με οικονομικούς, είτε πολιτικούς όρους. Μόνο έτσι ξέρει η παγκόσμια αγορά να αναζητά διεθνείς λύσεις. Αυτό αποτελεί θέσφατο για όποιον έχει στοιχειωδώς μελετήσει τις μεγάλες περιόδους παγκόσμιας κρίσης από την εποχή της πρώτης Μεγάλης Ύφεσης του 1873-1896.
Η ανάγκη εθνικού νομίσματος, ειδικά για τις πιο ασθενικές οικονομίες, γεννήθηκε ως αδήριτη ανάγκη αντιμετώπισης και θωράκισης των εθνικών οικονομιών από τις παγκόσμιες κρίσεις και αναταράξεις των αγορών. Εντελώς ενδεικτικά μόνο, θα άξιζε τον κόπο να αναφέρουμε ότι ο Τζον Μέϊναρτ Κέϊνς, που παπαγαλίζουν ορισμένοι σύγχρονοι idiotus ignoramus με πανεπιστημιακούς τίτλους, όταν βρέθηκε σε μια ανάλογη παγκόσμια κρίση χρέους, τι πρότεινε; Όταν μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όλα τα εμπόλεμα κράτη βρέθηκαν καταχρεωμένα κυρίως προς την μόνη χώρα πιστωτή που είχε απομείνει, τις ΗΠΑ, ο Κέϊνς ξάφνιασε το αστικό κατεστημένο με δυο καίριες προτάσεις: Αφενός, ισχυρίστηκε ότι τα χρέη είναι αδύνατο να εξυπηρετηθούν και προκειμένου να επιβάλλουν οι εξεγερμένοι λαοί τη διαγραφή τους, θα έπρεπε να πειστούν οι ΗΠΑ να προβούν αυτές σε διαγραφή των χρεωστικών της απαιτήσεων. Αφετέρου, να καταργηθεί ο χρυσός κανόνας, οι σταθερές ισοτιμίες και το ιδιωτικά εκδιδόμενο χρήμα και οι οικονομίες να μεταβούν τάχιστα σε εθνικό νόμισμα που εκδίδει το οικείο κράτος με βάση τις ανάγκες του.
Όταν τόλμησε να τα προτείνει για πρώτη φορά το 1920, αντιμετωπίστηκε ως «γραφικός» και ανόητος από τους μεγάλους τραπεζίτες και χρηματιστές. Ο μεγαλοχρηματιστής Λέφινγουελ και συνεταίρος του Μόργκαν, όταν πρωτάκουσε τον Κέινς να προτείνει τόσο αιρετικές ιδέες, σχολίασε: « Ο Κέινς… φλερτάρει με περίεργους θεούς και προτείνει να εγκαταλείψουμε για πάντα τον χρυσό κανόνα και να τον αντικαταστήσουμε με ένα «κατευθυνόμενο» νόμισμα… είναι καλύτερα να έχουμε κάποια σταθερά παρά να παραδώσουμε τις υποθέσεις μας στην ευφυΐα των δημοσιολογούντων οικονομολόγων και των πολιτικών…» Εκεί βρισκόταν το κουμπί. Η αντικατάσταση του παγκόσμιου σταθερού νομίσματος με εθνικά «κατευθυνόμενα» νομίσματα με βάση τις ανάγκες των εθνικών οικονομιών, περιόριζε δραστικά τον έλεγχο από τους μεγάλους χρηματιστές και τραπεζίτες που λειτουργούσαν στην παγκόσμια αγορά. Κι αυτό ήταν κάτι αδιανόητο. Τι θα συνέβαινε αν γινόταν κάτι τέτοιο; Οι ουρανοί θα άνοιγαν και θα κατέστρεφαν τους ασεβείς! Μα είναι δυνατόν να λειτουργήσει η οικονομία χωρίς σταθερό νόμισμα με παγκόσμιο αντίκρισμα; Θα εξαφανιστεί το διεθνές εμπόριο. Θα χαθούν οι αποταμιεύσεις και κανείς δεν θα θέλει να συναλλάσσεται με ένα πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, το οποίο το μόνο που θα κάνει είναι να υποτιμάται διαρκώς. Αυτά κι άλλα πολλά, σαν σήμερα, επικαλούνταν όσοι θεωρούσαν τον Κέϊνς τρελό, γραφικό και ανόητο που προτείνει τέτοια πράγματα.
Βέβαια ο Κέϊνς πίστευε λανθασμένα ότι μπορεί να πείσει τις κυβερνήσεις και κυρίως τις ΗΠΑ να το κάνουν από μόνες τους, πριν προλάβουν να τους το επιβάλουν οι λαοί. Όπως κάποιοι σήμερα πιστεύουν πώς μπορούν να πείσουν την ΕΕ και την ΕΚΤ να ασκήσει άλλη πολιτική από αυτή που ασκούν και να κρατήσουν άλλη στάση από αυτήν που κρατούν.
«Ισχυρό ευρώ» και πόλεμος
Το κλου της ιστορίας είναι ότι η κρίση του 1929 έφερε όλα αυτά που οι πολέμιοι του Κέϊνς χρέωναν ως δήθεν αναπόφευκτες συνέπειες των προτάσεων για διαγραφή του χρέους και αποκατάσταση του εθνικού νομίσματος. Οι λαοί εξεγέρθηκαν τελικά και οι ίδιοι που δεν ήθελαν με τίποτε να δουν να χάνονται τα χρηματιστικά κέρδη τους, έφεραν τον φασισμό και τον ναζισμό οδηγώντας τον κόσμο στο ολοκαύτωμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
Το ίδιο θα συμβεί και σήμερα, αν αφήσουμε τις ίδιες δυνάμεις της ανοιχτής δικτατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου να επιμείνουν στην εξυπηρέτηση του χρέους και στην κατοχύρωση του «ισχυρού ευρώ». Κι αυτό ήδη συμβαίνει με τον διορισμό τραπεζιτών επικεφαλής δοτών κυβερνήσεων, όπως έγινε στην Ελλάδα με τον κ. Λουκά Παπαδήμο και στην Ιταλία με τον κ. Μάριο Μόντι.
Η επινόηση του ευρώ
Ορισμένοι λένε ότι μπορεί η είσοδος στο ευρώ να ήταν λάθος, αλλά τώρα που μπήκαμε η έξοδος θα ήταν καταστροφή. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από κάτι τέτοιο. Το ευρώ αποτελεί μια χρηματοπιστωτική επινόηση που δεν βασίζεται, ούτε απηχεί την πραγματική οικονομία ακόμη και σε επίπεδο ευρωζώνης. Η σταθερότητα του ευρώ εξαρτάται όχι από την πραγματική δυναμική της οικονομίας, αλλά από συγκεκριμένες αξιωματικές πολιτικές παραδοχές, από ορισμένες υποθέσεις εργασίας: (1) Σταθερή νομισματική κυκλοφορία, που δεν επιτρέπει την έκδοση πρόσθετου νομίσματος. (2) Χαμηλά επίπεδα χρέους και κρατικών ελλειμμάτων. (3) Συντονισμός οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής.
Η οικονομία όμως δεν κινείται με βάση πολιτικές παραδοχές και μάλιστα αξιωματικού χαρακτήρα, αλλά με βάση την αντικειμενική κατάσταση των συναλλαγών και της παραγωγής στην πραγματική οικονομία. Κι αυτή η κατάσταση είναι πάντα κυμαινόμενη σε τέτοιον βαθμό που καμιά σταθερά δεν μπορεί να λειτουργήσει. Όταν μια οικονομία είναι διαρκώς ελλειμματική στο επίπεδο της παραγωγής και των συναλλαγών, όσο κι αν προσπαθεί είναι αδύνατο να τηρήσει τις όποιες παραδοχές και αξιώματα. Ότι κι αν κάνει.
Έτσι και με το ευρώ. Ένα νόμισμα που βασίζεται σε εξωπραγματικά αξιώματα δεν μπορεί να διασωθεί ενισχύοντας τις υποθέσεις εργασίας πάνω στις οποίες στηρίχθηκε. Είναι αδύνατον. Όσο ενισχύονται οι αξιωματικές πολιτικές παραδοχές σε βάρος της πραγματικής κατάστασης της οικονομίας, τόσο περισσότερο θα σπέρνει την χρεοκοπία, την καταστροφή και την ισοπέδωση. Σε βαθμό μάλιστα πρωτάκουστο για τους λαούς της Ευρώπης.
Μέχρι εδώ το παραμύθι περί «λίθινης εποχής»
Επομένως η λίθινη εποχή δεν είναι ένα ενδεχόμενο που συνδέεται με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, αλλά με την ίδια την παραμονή στο ευρώ. Άλλωστε στη λίθινη εποχή ζουν ήδη οι πάνω από 1 εκατομμύριο άνεργοι της χώρας, αλλά και τα 4 εκατομμύρια εργαζόμενοι που βιώνουν μια κατάσταση όπου είτε βρίσκονται με δουλειά χωρίς μέλλον, είτε με μέλλον χωρίς δουλειά, όπως το 50% και πλέον της νέας γενιάς. Δεν συζητάμε βέβαια για την ανέχεια που έχει ενσκήψει στην πλειοψηφία των ελληνικών νοικοκυριών. Οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζει η μέση ελληνική οικογένεια μπορεί να συγκριθεί μόνο με την κατοχική και την πρώτη μετακατοχική περίοδο.
Κι επειδή η κατάσταση αυτή θα επιδεινωθεί σε βαθμό ανήκουστο, θα πρέπει να ρωτήσουμε που βρίσκεται η «κόκκινη γραμμή»; Που πρέπει να φτάσουμε για να πούμε «φτάνει, ως εδώ»; Πόσοι από τους νέους μας πρέπει να μεταναστεύσουν μαζικά γιατί δεν βρίσκουν ούτε δουλειά του ποδαριού; Πόσοι εργαζόμενοι και μικρομεσαίοι πρέπει να ζήσουν σε συνθήκες πείνας και εξαθλίωσης; Πόσοι από τους ηλικιωμένους πρέπει να πεθάνουν γιατί δεν έχουν ούτε καν να πληρώσουν για την θέρμανσή τους; Πόσα άτομα με ειδικές ανάγκες πρέπει να ριχτούν στον Καιάδα γιατί καταργείται ακόμη και η πιο στοιχειώδης κοινωνική πρόνοια; Πόσοι θα πρέπει να αφήσουν την τελευταία τους αναπνοή σε κάποιο ράντσο, ή στα χέρια των δικών τους, γιατί διαλύεται ακόμη και η πρωτοβάθμια υγεία;
Είναι ή δεν είναι η λίθινη εποχή αυτή που ζουν σήμερα εκατομμύρια Έλληνες; Τι έχουν να φοβηθούν οι άνεργοι, οι κατεστραμμένοι επαγγελματίες και οι αφανισμένοι μικρομεσαίοι, τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και οι εργαζόμενοι που ζουν κυριολεκτικά στο όριο; Τι έχουν να φοβηθούν όλοι αυτοί από την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα; Μην χάσουν τις (ανύπαρκτες) καταθέσεις τους; Μην και χάσουν ακόμη κι αυτά τα λίγα που τους έχουν απομείνει; Μόνο ένας ανόητος ή ένα τυπικό κομματικό στέλεχος, μπορεί να πιστεύει στα σοβαρά σήμερα ότι δεν οδηγούμαστε με μαθηματική βεβαιότητα σε ολοκαύτωμα ενός ολόκληρου λαού προκειμένου να διατηρηθεί μια τυχάρπαστη κερδοσκοπική επινόηση των τραπεζιτών: το ευρώ.
Νέα αρχή να επιβάλλει ο ελληνικός λαός
Με το εθνικό νόμισμα μπορεί να γίνει μια νέα αρχή προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Αρκεί να το επιβάλει ο ίδιος και όχι οι καταχτητές του και οι ντόπιοι δοσίλογοι. Με το εθνικό νόμισμα μπορεί να κερδίσει την ελευθερία του από τους δυνάστες των αγορών και να διεκδικήσει την κυριαρχία του σ’ αυτόν τον τόπο. Κι αυτό είναι το ζουμί της όλης υπόθεσης.
Μπορεί ένας λαός σαν τον ελληνικό να σταθεί στα πόδια του και να προχωρήσει με ίδιες δυνάμεις; Ή είναι καταδικασμένος να χρειάζεται πατερίτσες, προστάτες και νταβατζίδες; Αυτό είναι το δίλλημα που συνδέεται πρώτα και κύρια με το ζήτημα του εθνικού νομίσματος. Η τερατολογία που συνδέεται με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα συνδέεται με την ανάγκη ο λαός να πιστέψει ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του, ότι αν και κατοικεί σε μια από τις πιο ευλογημένες χώρες της Ευρώπης δεν μπορεί να παράγει τίποτε, δεν έχει τα μέσα για να σταθεί όρθιος με τις δικές του δυνάμεις.
Δεν είναι καινούργια αυτή η προσπάθεια. Λίγο μετά την ναζιστική κατοχή οι ίδιες δυνάμεις που υπηρέτησαν το καθεστώς κατοχής πάσχιζαν να πείσουν τον Έλληνα ότι η ανεξαρτησία και η εθνική κυριαρχία είναι ένας μύθος. Ο Γεώργιος Βλάχος της Καθημερινής, συνεργάτης των γερμανικών δυνάμεων κατοχής, έγραψε το 1958 ότι το σύνθημα της εθνικής ανεξαρτησίας είναι «κενό ουσίας πυροτέχνημα», ενώ ο διευθυντής του γνωστού συγκροτήματος Χρ. Λαμπράκης, που διέπρεψε στην κατοχή, έγραφε την ίδια χρονιά πώς «η ανεξαρτησία στον σημερινό κόσμο είναι μια ουτοπία…» Στον χορό αυτού του νεοδοσιλογισμού και ονομαστοί διανοούμενοι της εποχής όπως ο κ. Γ. Θεοτοκάς, ο οποίος έγραφε ότι η «ιστορική αναγκαιότητα» οδηγεί στο ξεπέρασμα των εθνών και στη δημιουργία υπερεθνικών σχηματισμών, γιατί μόνο έτσι μπορεί «να αξιοποιηθεί εντελώς η σύγχρονη τεχνική» και να πραγματοποιηθεί η «σταθερή εξύψωση του βιοτικού και μορφωτικού επιπέδου των λαϊκών μαζών του κόσμου.»
Αυθυπαρξία ή υποτέλεια;
Την εποχή εκείνη με νωπές της μνήμες των αγώνων κατά του καταχτητή παλιού και νέου, για την λαϊκή και εθνική κυριαρχία, δεν περνούσαν εύκολα οι ενδοτισμοί. Έτσι ο Ε. Παπανούτσος απαντώντας στον Θεοτοκά έγραφε: «ομολογώ πώς άμα βάζω στο νου μου πραγματοποιημένο το καθεστώς που προφητεύει ο καλός φίλος με πιάνει φόβος. Μεγάλος φόβος… Ας θυμηθούμε ότι ο Χίτλερ προόριζε την Ελλάδα για τουριστικά ταξίδια και για καλλιέργεια της αγριόμεντας…». Πολύ σωστά ο κ. Παπανούτσος διαβλέπει τους κινδύνους που συνεπάγονται για την Ελλάδα σε τέτοιες «υπερεθνικές ενώσεις» και σωστά υπογραμμίζει πως η «εθνική μας προσωπικότητα, η πολιτική μας παράδοση, το πνεύμα και το ήθος του λαού μας… ένας μόνο σίγουρος τρόπος υπάρχει να διαφυλαχθούν: η αυθυπαρξία, το δικαίωμα να διαθέτει κανείς τον εαυτό του όπως θέλει, να κυβερνάει αυτός το σπίτι του και όχι οι άλλοι – ας είναι και οι καλύτεροι φίλοι».
Αυθυπαρξία ενός λαού χωρίς οικονομική αυτοδυναμία και εθνική ανεξαρτησία δεν μπορεί να υπάρξει κάτω από οποιοδήποτε καθεστώς. Και αφετηρία για μια τέτοια αυθυπαρξία αποτελεί η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.

Δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι, 24/11/2011

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Φουφουτος λέει:

    Μια καθαρή και σύντομη απάντηση στις απόψεις του Καζάκη:

    Ποια η απάντηση στην πρόταση για επιστροφή στη δραχμή; Πώς η πρόταση παραμονής στην ευρωζώνη, στη βάση της επανίδρυσής της, απαντά στα επιχειρήματα ότι δεν μπορεί να ανακτηθεί η ανταγωνιστικότητα εντός ευρώ;

    Στην παρούσα φάση έγινε φανερό ότι δεν μπορεί να υπάρξει πρόταση «επιστροφής στη δραχμή». Η μόνη πρόταση που μπορεί να υπάρξει είναι «επιστροφή στη λιρέτα, στο εσκούδο, στο βελγικό φράγκο, στην ιρλανδική λίρα, στη δραχμή, στην πεσέτα, κ.ο.κ.», δηλαδή η διάλυση της ΖτΕ, η «αναδίπλωση» στο εθνικό κράτος και κεφάλαιο και οι νομισματικοί πόλεμοι, όπως περίπου στο Μεσοπόλεμο. Η πρόταση αυτή από μόνη της δεν είναι προοδευτική και αριστερή. Αντίθετα, πρόκειται για μια συντηρητική αντίληψη, που θεωρεί ότι προϋπόθεση για την ενίσχυση της οικονομικής και κοινωνικής θέσης των δυνάμεων της εργασίας αποτελεί η ενίσχυση του εθνικού καπιταλισμού στο διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας (αύξηση εξαγωγών των ελληνικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων κ.λπ.). Πέραν τούτου, είναι λάθος η άποψη ότι μια καπιταλιστική χώρα, όπως η Ελλάδα, που χαρακτηρίζεται από ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών πάσχει από «χαμηλή ανταγωνιστικότητα». Ο καπιταλισμός είναι «χρηματική οικονομία» που κινείται από τη λογική του κέρδους, όχι «οικονομία υλικών αγαθών» και υλικών ισοζυγίων. Οι χώρες που παρουσιάζουν εμπορικά ελλείμματα είναι κατά κανόνα εκείνες που χαρακτηρίζονται από ψηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης, κερδοφορίας και αποδόσεων των εγχώριων χρηματοπιστωτικών τίτλων, δηλαδή οι χώρες που προσελκύουν κεφάλαια και «αποταμιεύσεις» από το εξωτερικό. Διαφορετικά ειπωμένο, θα ήταν αστείο να χαρακτηρίσουμε τις ΗΠΑ «χώρα χαμηλής ανταγωνιστικότητας» και την Κίνα «χώρα υψηλής ανταγωνιστικότητας». Ανάλογη με των ΗΠΑ ήταν η περίπτωση της Ελλάδας μέχρι το 2009: Η πραγματική ετήσια αύξηση του ελληνικού ΑΕΠ την περίοδο 1995-2009 υπερέβαινε κατά 1,6 π.μ. την αντίστοιχη αύξηση στην ευρωζώνη. Η χώρα προσέλκυε διεθνείς «αποταμιεύσεις», που της επέτρεπαν να εισάγει περισσότερα από όσα εξήγαγε. Το ΑΕΠ της Ελλάδας μεγεθυνόταν με διπλάσιους ρυθμούς σε σύγκριση με εκείνο της Γερμανίας. Γιατί το γεγονός αυτό να μην αποτελεί άραγε «δείκτη ανταγωνιστικότητας»;

    Από την «εποχή», εδώ: http://epohi.gr/portal/politiki/10719

    • Ο/Η redteam λέει:

      Ο Μηλιός είναι σε πλήρη σύγχυση.Εάν διαβάσεις τη συνέντευξη θα το καταλάβεις. Στην πρώτη απάντηση κάνει λόγο για διάλυση της Ευρωζώνης. Στην προτελευταία ζητάει αυτό που ζητά σήμερα ο Γιουνκέρ (η ΕΚΤ να δανείζει απευθείας κ.λ.π.) και στην παραπάνω απάντηση μας λέει ότι το μόνο αίτημα που μπορεί να υπάρξει είναι η διάλυση της Ευρωζώνης. Ε, αυτό λέμε και εμείς. Να διαλυθεί το μαραφέτι των τραπεζιτών (ευρώ) που με αυτό τον τρόπο διαλύουν τις κοινωνίες.

      Υ.Γ. Αλήθεια ο Μηλιός δεν έχει απαντήσει ποτέ εάν υπήρξε κίνημα στην Ευρώπη υπέρ του ευρώ και της ευρωζώνης. Γιατί κίνημα στην Ευρώπη κατά του ευρώ και της διάλυσης της ΖτΕ (όπως το γράφει κι ο Μηλιός) υπάρχει σε όλες τις χώρες και μάλιστα πριν μερικά χρόνια νίκησε στη Δανία.

      • Ο/Η ΦΟΥΦΟΥΤΟΤΑΤΟΣ λέει:

        Μα πώς να μην είναι σε πλήρη σύγχηση ο Μηλιός; Αφού είναι «μυρωδιάς» από οικονομικά!

        Δες εδώ για τι «Τιτάνα» της οικονομικής σκέψης πρόκειται:

        Και κάποιοι επιμένουν να μας τον πλασάρουν ως τρισμέγιστο αριστερό οικονομολόγο!

        • Ο/Η Φούφουτος λέει:

          ο κύριος Μαριόλης είναι ένας αστός αντιμαρξιστής καθηγητής που κάνει κριτική στο Μηλιό από αντιδραστικές θέσεις που σημερα δεν τις υπερασπίζονται καν οι κυρίαρχες επιστημονικές απόψεις του αστισμού. Εκτός των άλλων αυτά που γράφει είναι εκτός θέματος γιατί δεν διαθέτει στοιχειώδη μαρξιστική παιδεία και δεν αντιλαμβάνεται τουλάχιστον αυτά που διαβάζει. Έχει μπερδέψει τα μαθηματικά με την Οικονομία και νομίζει ότι η πολιτική οικονομία είναι κλάδος των μαθηματικών, γιαυτό θεωρεί ότι όλα τα ζητήματα καταγράφονται σε μαθηματικές εξισώσεις. Ούτε καν υπάρχει στην λογική του η έννοια της πιθανότητας ή του ρίσκου, για να μιλήσουμε με όρους που γίνονται αντιληπτοί και στο χώρο της αστικής ιδεολογίας και να μην αναφέρουμε την μαρξιστική έννοια της ταξικής πάλης.

          Το τραγικό είναι ότι ένα κομμάτι της αριστεράς έχει καταφύγει σε τόσο αντιδραστικούς διανοούμενους που δεν έχουν καμία σχέση με τον μαρξισμό και την αριστερά για τυχοδιωκτικούς λόγους, επιδιώκοντας να δώσει κύρος επιστημονικό στις πολιτικές του στοχεύσεις.

          • Ο/Η ΦΟΥΦΟΥΤΟΤΑΤΟΣ λέει:

            Καταρχήν, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω (ούτε και με ενδιαφέρει) την κοινωνική καταγωγή του κ. Μαριόλη και, συνεπώς, δεν μπορώ να ξέρω αν είναι αστός, μικροαστός ή προλετάριος. Αν εσύ είσαι έχεις στη διάθεσή σου τέτοιες πληροφορίες μαγκιά σου, αλλά θα σε παρακαλούσα να μας ενημερώσεις (για λόγους πληρότητας και μόνον) και για την κοινωνική καταγωγή του κ. Μηλιού.

            Κατά τα λοιπά, είναι προφανές ότι δεν μπήκες στον κόπο να διαβάσεις ούτε μία παράγραφο από το άρθρο του κ. Μαριόλη, διότι θα είχες αντιληφθεί ότι εσύ είσαι εκτός θέματος και όχι αυτά που γράφει ο κύριος καθηγητής: το θέμα εδώ δεν είναι το ποιός είναι ή δεν είναι μαρξιστής, αλλά το ότι ο κ. Μηλιός έκατσε και έγραψε ένα βιβλίο 700 σελίδων (δες εδώ http://users.ntua.gr/jmilios/oa/Book_Oik_Analysi%20.pdf)επιχειρώντας να αναλύσει όχι μόνον τη μαρξιστική θεωρία αλλά ΟΛΕΣ τις σχολές της οικονομικής επιστήμης. Αυτό που απέδειξε ο κ. Μαριόλης στο άρθρο του είναι ότι ο κ. Μηλιός δεν γνωρίζει τις διδαχές ΚΑΜΜΙΑΣ σχολής της οικονομικής επιστήμης, συμπεριλαμβανομένης της μαρξικής. Είμαι βέβαιος ότι αν κάνεις τον κόπο να διαβάσεις το κείμενο θα το αντιληφθείς (http://www.scribd.com/doc/69354874/mariolis-sxetika-me-ton-milio).

            Όσον αφορά στη σχέση μαθηματικών και Πολιτικής οικονομίας είναι εμφανές ότι έχεις πλήρη μεσάνυχτα από μεθοδολογία της επιστημονικής έρευνας. Δεν θα επεκταθώ καθώς με καλύπτει η απάντηση του ntanou παρακάτω.

            Συνεπώς, το ζήτημα δεν είναι το αν ο κ. Μαριόλης μπερδεύει τα Μαθηματικά με τα Οικονομικά αλλά το αν κάποιοι μπερδεύουν τον Μαρξισμό με τον Τσαρλατανισμό!

            • Ο/Η ntanos n. 2 λέει:

              Αν θες να μάθεις, πάρε τηλέφωνο (όχι τον κερατά, που λέει το λαϊκό άσμα, αλλά) τον Παπαχελά. Καλύτερα τώρα, παρά μετά: Στα ίδια στενά του Παλαιού Ψυχικού τριγύριζαν, αυτοί οι εξεγερμένοι νέοι.

              • Ο/Η ΦΟΥΦΟΥΤΟΤΑΤΟΣ λέει:

                Α, ώστε γι’ αυτό ο Φούφουτος έγινε ‘καπνός’! Νομίζω ότι κάπου υπάρχει ένα ωραίο απόσπασμα που ταριάζει γάντι στην περίπτωση:

                «Να γιατί εκείνοι που μας εκθέτουν διάφορες απόψεις σχετικά με τις επαναστάσεις, αποφεύγουν συνήθως να μας μιλήσουν για τον τρόπο με τον οποίο έζησαν.»

                • Ο/Η ntanos n. 2 λέει:

                  Ραδιενεργό απόσπασμα, από το λεκτικό ισοδύναμο του «Λευκό Τετράγωνο σε Λευκό Φόντο» βιβλίο του Γκυ Ντεμπόρ.

  2. […] Posted: 28/11/2011 by Β.Χ. in Επικαιρότητα Ετικέτες:πληθωρισμό, χρεοκοπία, Καζάκης, δραχμή 2 […]

  3. Ο/Η Θάνατος στους Πλουτοκράτες και τους Προδότες της Πατρίδας μας λέει:

    @redteam

    και λίγα λες! Ξέχασες και την Ουγγαρία, όπου οι συνεπείς δυνάμεις όχι μόνο κίνημα έκαναν αλλά πήραν και την Κυβέρνηση. Και κάτι σαν τους Μηλιούς και τους συνοδοιπόρους τους τους έστειλαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας. Αυτό θα κάνουμε και εδώ, όταν πάρουμε την εξουσία και διώξουμε τα ανδρείκελα της ΕΕ και του ΔΝΤ.

  4. Ο/Η ntanos n. 2 λέει:

    ΤΑ ΡΑΜΟΛΙΜΕΝΤΑ ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΗ ΣΥΜΠΟΝΙΑ ΚΑΝΕΝΟΣ

    Όταν τα βρίσκουν μπαστούνια, τα Χρουστσιοφικά ραμολιμέντα καταφεύγουν στην αγαπημένη τους τακτική. Ταμπέλες, με στόχο τη συκοφαντία: Ο Καθηγητής Θεόδωρος Μαριόλης είναι «αστός, αντιμαρξιστής και έχει μπερδέψει τα μαθηματικά με την οικονομία».

    Είναι να πιάνεις την κοιλιά σου από τα γέλια. Ειδικά στο άρθρο του σχετικά με το Μηλιό και άλλους (http://www.scribd.com/doc/69354874/mariolis-sxetika-me-ton-milio. Σελ. 141-142), ο Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας Μαριόλης μας δίνει ένα λαμπρό δείγμα προλεταριακής κριτικής νέου τύπου της Πολιτικής Οικονομίας. Εδώ μας λέει και πόσο «αστός και αντιμαρξιστής» είναι. Να το δείγμα, και υπάρχουν και τόσα άλλα κείμενά του που τα Χρουστσιοφικά ραμολιμέντα, εκτελώντας τις διαταγές που έχουν λάβει από το γνωστό Κέντρο, θέλουν να μην διαβάζονται:

    «Βέβαια, η μαρξική θεωρία είναι όντως μια Γενική Κριτική Θεωρία, όχι μόνον επειδή ασκεί, κατ’ αρχάς, εμπεριστατωμένη, εμμενή και θετική κριτική σε όλες τις υπόλοιπες θεωρίες, αλλά και επειδή αποδεικνύει, κατά την περαιτέρω ανάπτυξή της, ότι η καπιταλιστική πραγματικότητα λειτουργεί, κατ’ ανάγκην και συστηματικά, εις βάρος μιας ορισμένης, ιστορικά σημαντικής, κοινωνικής τάξης, ήγουν της εργατικής, πράγμα που σημαίνει ότι – θεωρούμενη από τη σκοπιά των συνολικών συμφερόντων αυτής της τάξης (και μόνον έτσι – βλ. και Engels, 1892, σσ. 477-8) – η εν λόγω θεωρία συγκροτεί, επίσης, μία βάσιμη κριτική και μία συγκεκριμένη πρόταση υπέρβασης της ίδιας της καπιταλιστικής πραγματικότητας. Σε τελική ανάλυση, επομένως, η μαρξική θεωρία είναι μία Γενική Κριτική Θεωρία, διότι, πρώτον, αποδεικνύει ότι η καπιταλιστική πραγματικότητα παρεμποδίζει, έστω και διαμέσου μόνον της ίδιας της αυθόρμητης λειτουργίας της, την κατανόησή της, και, έτσι, κατ’ αρχάς προάγει (η εν λόγω θεωρία) μία γενική και αφηρημένη αμφισβήτηση αυτής της πραγματικότητας (ή, τουλάχιστον, εγείρει ερωτήματα γύρω από τη φύση αυτής της πραγματικότητας, όπως επίσης και γύρω, τόσο από τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την κατανόησή της όσο και από το ρόλο κάθε αναπτυσσόμενης εντός της θεωρησιακής – ενατενιστικής δραστηριότητας), δεύτερον, ασκεί, περαιτέρω, διεξοδική κριτική σε όλες τις υπόλοιπες, σχετικές, θεωρίες (τις οποίες τελικά υπερβαίνει) και συμβάλλει, έτσι, καθοριστικά στην επιστημονική κατανόηση της καπιταλιστικής πραγματικότητας, τρίτον, αποδεικνύει την εν δυνάμει ύπαρξη ενός οριζόμενου από την ταυτότητα Είναι και
    Συνείδησης της εργατικής τάξης «fixed point», προς το οποίο αυτή η τάξη οφείλει, βάσει του ιδίου συμφέροντός της, να αυτοκινηθεί, ανατρέποντας, έτσι, την καπιταλιστική διάταξη του κόσμου (βλ. και Engels, 1888, σσ. 465-6, και, άρα, τέταρτον, προάγει μία μερική (ταξική) και συγκεκριμένη, τόσο από θεωρητική όσο και από πρακτική άποψη, κριτική αυτής της διάταξης.
    Τέλος, τόσο το γεγονός ότι η μαρξική θεωρία χρησιμοποιεί (αναδιορθώνοντάς το) τελικά και αυτό το ίδιο το πλέον εκλεπτυσμένο υλικό, όπως – αντιστοίχως – και τα όποια σημαντικά αναλυτικά εργαλεία, όλων των υπολοίπων θεωριών όσο και το γεγονός ότι προσφέρει τη βάση για να αποκτήσουν οι – ούτως ή άλλως – υφιστάμενες διεκδικήσεις μίας ορισμένης κοινωνικής τάξης συνείδηση του εαυτού τους και προοπτική, αποτελούν τη διακήρυξη της θεωρητικής και πρακτικής αλήθειας της».

    Αν και ο Μαρξ τόνιζε ότι δείγμα ωριμότητας μίας επιστήμης είναι ο βαθμός χρήσης των μαθηματικών που αυτή κάνει (στο κάτω-κάτω, γιατί ο Μαρξ έγραψε τα «Μαθηματικά Χειρόγραφα» και γιατί αναζητούσε, ακόμα και έως το 1873, τη βοήθεια Μαθηματικών, όπως του Samuel Moore, για να μοντελοποιήσει τη θεωρία του περί υφέσεων και κρίσεων;), ας γίνει μια παραχώρηση: Με μαθηματικά ή χωρίς αυτά, το θέμα είναι να βρίσκεις στόχο. Τα Χρουστσιοφικά ραμολιμέντα, όμως, δεν μπορούν να πετύχουν ούτε βαλσαμωμένο ελέφαντα. Αυτό τους πονάει. Αν και αυτήν την ώρα δεν θέλουν να είναι μόνοι, η εργατική τάξη και σύμμαχοί της έμαθαν, ειδικά τα τελευταία τρία χρόνια, καλά ένα πράγμα: δεν αξίζουν τη συμπόνια κανενός.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s