Αρχείο για 07/12/2011

Αν θεωρώ πολύ ουσιαστικό αυτό το άρθρο του καθηγητή στο Πάντειο Θ. Μαριόλη, πέρα από τα συγκεκριμένα ζητήματα  που τονίζει, είναι γιατί αναδεικνύει και κάτι πιο γενικό. Για την ανάλυση της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας, δεν αρκούν τα συνηθισμένα του «κοινού νου», οι προλήψεις της κοινής γνώμης ή και της αριστεράς. Πολλά από αυτά που φαντάζουν ως δεδομένα, αν αναλυθούν αρκετά επανεξετάζονται και αναιρούνται.

Στο Παράρτημα 2 του άρθρου αναλύεται ένα γεγονός εξαιρετικής σπουδαιότητας: η ελληνική οικονομία είναι «η μοναδική στη Ζώνη του Ευρώ, η οποία εμφανίζει αρνητική καθαρή αποταμίευση κατά μήκος όλης της δεκαετίας του 2000, με εξαίρεση το έτος 2001, όπου η καθαρή αποταμίευση είναι «ελάχιστα» θετική, ήτοι ίση με 293 εκατ. ευρώ (ή 1.8% των καθαρών επενδύσεων).»  Έτσι συμπεραίνεται, ότι οι απόψεις ορισμένων αριστερών οικονομολόγων σχετικά με τον – δήθεν (διότι δεν το ανέλυσαν ποτέ συγκεκριμένα)  – δυναμισμό της ελληνικής οικονομίας, κατά την    «χρυσή δεκαετία» της ΟΝΕ,  είναι κενές περιεχομένου.

Παρότι «τεχνικό» σε ορισμένα σημεία (κυρίως στο Παράρτημα 1), το άρθρο  διαβάζεται με λίγη προσπάθεια. Ακόμη ο αναγνώστης μπορεί να αποφύγει τα πολύ τεχνικά σημεία όπως και το συγκεκριμένο παράρτημα. Ο αρθρογράφος από επιστημονική πλευρά, χρησιμοποιεί την γενική (μαρξιστική και σραφφαϊανή) ανάλυση της διαδικασίας αναπαραγωγής του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, την οποία εξειδικεύει για την περίπτωση της ελληνικής οικονομίας. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Μαρξιστική Επιθεώρηση Praxis, τον περασμένο Οκτώβριο, και βρίσκεται επίσης, μαζί με άλλα σχετικά άρθρα του συγγραφέα, στην ιστοσελίδα του: www.theo-mariolis.gr//site.

Κ.Π. 

Αριστερές Παραμυθίες περί Κερδών-Μεγέθυνσης και η περίπτωση της Ελληνικής Οικονομίας

Θεόδωρος Μαριόλης

Αν. Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Εκδοχή του παρόντος παρουσιάστηκε σε συνάντηση του «Study Group on Sraffian Economics», τον Αύγουστο του 2011: (περισσότερα…)

Μιλάγαμε τις προάλλες για το βαθύ χάσμα που χωρίζει πλέον την πολιτική τάξη που από τους πολίτες. Αυτό που πολύ απλά λέει ο κόσμος «μα καλά που ζουν αυτοί;». Ιδιαίτερα μάλιστα όταν οι ομιλούσες κεφαλές των καταξιωμένων δήθεν πολιτικών εκπροσώπων, λένε, ξελένε, ξαναλένε, κάνουν το άσπρο μαύρο και αντίστροφα.

Όμως το ίδιο βλέμμα οφείλουμε να ρίξουμε και σε όσους πολιτικά τοποθετούνται απέναντι από το σύστημα. Στην Αριστερά με άλλα λόγια… σε όλες τις εκφάνσεις και τις εκδοχές της.

Οφείλουμε κριτικά να την προσεγγίσουμε, όχι μόνο για λόγους αντικειμενικότητας –είναι οξύμωρο να τα φορτώνουμε όλα σε άλλους-, οφείλουμε να δούμε και τη δική μας την καμπούρα. Να απαντήσουμε σε ερωτήματα, να προβληματιστούμε, να πράξουμε.

Ισχυρίζομαι ότι και η αριστερά όλα αυτά τα χρόνια έχει οικοδομήσει το δικό της status quo, που δεν τολμά να το (περισσότερα…)