Σ(Φ)ΥΡΙΖΑ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΚΕ

Posted: 13/12/2011 by Β.Χ. in Αριστερά, ΣΥΝ
Ετικέτες: , , ,

( από Το Μέτωπο )

Των Κώστα Παπουλή, Τάσου Σταυρόπουλου, Βαγγελιώς Σωτηροπούλου 

Oι τελευταίες εξελίξεις στις «συνεργασίες» του ΣΥΝ, αποδεικνύουν ότι ο Συνασπισμός, αλλά και μεγάλο τμήμα της αριστεράς, δεν μπορεί να ξεπεράσει τις ιδεοληψίες του,  τα δόγματά του, αλλά και την συστημικότητά του.

 Για την «ανανεωτική» αριστερά βέβαια, πάντα ο   ευρωπαϊσμός και ο εκσυγχρονισμός ήταν οι κινητήριες ιδέες της. Η «κριτική» υποστήριξη στην καπιταλιστική και νεοφιλελεύθερη ΕΕ και σε ότι  παρήγαγε πολιτικά, οικονομικά, πολιτισμικά αυτή,  καθοδηγούσε τη σκέψη και την πράξη της. Αυτή η πολιτική  συνεχίζεται σήμερα, ακόμη και τώρα που τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους, και συνοδεύεται από την αμήχανη υποστήριξη του ευρώ, και της Ε.Ε., μέσω μιας θαυματουργής επανίδρυσής της, και μετατροπής της, από καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, σε μηχανισμό ανάπτυξης του Νότου κλπ  Δε βλέπουν, ότι το πεδίο της ΕΕ και ιδιαίτερα του ευρώ, αποδείχτηκε μεν προνομιακό πεδίο ταξικού αγώνα, αποκλειστικά όμως υπέρ του αντιπάλου.

O ΣΥΝ δεν αναγνωρίζει πια όχι μόνο το μείζον, δηλαδή το τέλος του ευρωπαϊσμού, αλλά ούτε το αυτονόητο. Καμία εθνική λύση στην ελληνική καταστροφή, καμία δυνατότητα αυτοτελούς απάντησης των ελλήνων εργαζομένων, ανέργων, νέων και συνταξιούχων, εκτός του κλουβιού της ζώνης του ευρώ, ενώπροτείνει πολιτικά ευχολόγια και μεταρρυθμίσεις  σε ευρωπαϊκές δομές και θεσμούς, ομόλογα, ΕΚΤ, που έχουν πραγματικό πολιτικό βάρος,  ανάλογο με αυτό των κηρυγμάτων των παπάδων τοπικής ενορίας.

Στην ουσία σφυρίζει εκλογικό «κάλεσμα», σε ένα θολό συνονθύλευμα «αντιμνημονιακών»  δυνάμεων, που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ. Από την Σακοράφα (που  τυγχάνει πλατιάς εκτίμησης, για την τίμια στάση της),  μέχρι τους Μητρόπουλο, Κουρουπλή, Κοτσακά, κλπ , έως και τον παλιό σύμβουλο του πρωθυπουργού (Κοτζιά), αλλά και διάφορους άλλους πασοκογενείς. Ο ΣΥΝ ανοίγεται, σε έναν πολιτικό χώρο που-όπως και ο ίδιος- ουσιαστικά δεν προβάλλει, καμία πολιτική απάντηση στο σήμερα, με μοναδικό σκοπό, ένα «καλό ποσοστό», μια καλή θέση στο υπάρχον σύστημα. Μάλλον το σχέδιο επανεκκίνησης μιας νέας σοσιαλδημοκρατίας (σχήμα οξύμωρο για τη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη και για την ευρωζώνη)  ΣΥΝ, μαζί με «καλό»-«παλιό» ΠΑΣΟΚ, συμβαδίζει με τη γραμμή της μαγικής επανίδρυσης της ΕΕ.  Ο επερχόμενος γάμος δεν είναι ψεύτικος. Οι σύζυγοι ταιριάζουν πολιτικά, ιδεολογικά, ίσως τελικά τα χαλάσουν στην προίκα.

Σε τελική ανάλυση μπορούμε να πούμε: Το ΠΑΣΟΚ,έρχεται, η ΡΙΖΑ, φεύγει.

Όμως τα πράγματα δεν είναι απλά, γιατί ένα τέτοιο μόρφωμα σπέρνει τη σύγχυση, την αυταπάτη ότι  η Ελλάδα μπορεί να διαπραγματευτεί ένα άλλο ευρώ, προτείνει αναμονή, υπομονή, να περιμένει ο ελληνικός λαός, ουσιαστικά με την πλάτη στον τοίχο, να διαμορφωθούν άλλοι συσχετισμοί σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ίσως όταν κάποιοι τροτσκιστές ή μαοϊκοί, πάρουν την εξουσία στην Γερμανία, ή καλύτερα τα εγγόνια της Ούλρίκε Μάινχοφ.  Καθώς όμως ο καιρός περνάει, η χώρα καταστρέφεται, οι  άνθρωποι υποφέρουν, άλλοι μεταναστεύουν, η απελπισία μπορεί να δολοφονήσει την ελπίδα. Ο χρόνος δουλεύει αντίστροφα.

Η κριτική του ΚΚΕ «για τυχοδιωκτική ευκινησία στις πολιτικές συμμαχίες», από τον ΣΥΝ, δεν  είναι σωστή. Ο Συνασπισμός ιδεολογικά, συμβαδίζει απόλυτα με τον Κοτζιά ή και με τον Μαριά, που με άρθρα τους στα επίκαιρα, παριστάνουν τους νέους Ντελόρ, και περιγράφουν μια νέα ευρωζώνη που θα δουλεύει για την ισόρροπη ανάπτυξη, θα έχει ομοσπονδιακούς προϋπολογισμούς και η γερμανική αλληλεγγύη θα στέλνει τσουβάλια τα ευρώ στο φτωχό νότο-που θα ζει έτσι πλούσια-, κόντρα στα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων και τραπεζών του κέντρου. Είκοσι χρόνια μετά την συνθήκη του Μάαστριχτ, όχι μόνο το ευρώ δε «βελτιώθηκε»», αλλά ισχυροποιείται σταδιακά, ο αρχικός μηχανισμός πόλωσης και καταστροφής της περιφέρειας με τον οποίο το ίδιο ταυτίζεται. Όχι μόνο δεν καθιερώνεται η δημοσιονομική ελευθερία των κρατών, αλλά επιβάλλεται και τιμωρία, όχι μόνο δεν ενισχύεται ο περιβόητος και αναιμικός κοινοτικός προϋπολογισμός, αλλά αυτός περικόπτεται. Οι οικονομίες, δεν συνέκλιναν, αλλά αποκλίνουν όλο και περισσότερο, η συρρίκνωση της ευρωζώνης είναι  πιθανό σενάριο. Η οικονομική δύναμη, μετατρέπεται σε πολιτική δύναμη, ο Βορράς υποδουλώνει το Νότο, όχι απλά οικονομικά αλλά και πολιτικά. Η Ελλάδα έγινε προτεκτοράτο.  Τυχοδιωκτική, μπορεί να χαρακτηριστεί η πρόταση για συνεργασία της αριστεράς, όταν γνωρίζεις πολύ καλά, ότι σήμερα η κρίσιμη πολιτική κατεύθυνση είναι η θέση σου, για την παραμονή στην πραγματική ευρωζώνη και όχι στην φανταστική, με ποια συγκεκριμένη πολιτική θα πετάξεις την τρόικα στην θάλασσα και όχι γενικώς και αορίστως, περί δημιουργίας ενός θολού  αντιμνημονιακού μπλοκ.

Το ΚΚΕ έχει δίκιο για τους διάφορους και αυξανόμενους έλληνες Ντελόρ, όταν λέει «πως κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι η ανισόμετρη ανάπτυξη, συνεπάγεται και ανισοτιμία στις πολιτικές σχέσεις. Κάνουν πως δε βλέπουν τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη, …». Λέει πολλά το ΚΚΕ για αυτή την συνεργασία που τα περισσότερα είναι σωστά. Δυστυχώς ακυρώνει την κριτική του με την στάση του.

Αποφεύγοντας, όπως και ο ΣΥΝ, μια ρεαλιστική πρόταση εξόδου από την κρίση, μέσα από ένα παλλαϊκό μέτωπο, πολιτική πρόταση που να μπορεί να εφαρμοστεί αύριο το πρωί, έτσι ώστε να δοθεί ώθηση στο λαϊκό κίνημα της πατρίδας μας, στην πραγματικότητα αφήνει ανενόχλητο το σύστημα, και τη συμμαχία κυβέρνησης-ευρωπαϊκού κέντρου.  Συνεπώς, μια που στο διήμερο θα συζητήσουμε και για τις πολιτικές συμμαχίες, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι με μια τέτοια συμμαχία Συν-Πασοκογενών,  δεν έχουμε καμία σχέση.

Υ.Γ: Ο Λένιν στον «ιμπεριαλισμό», αναφέρεται  στις «Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης»: αν δημιουργηθεί, ισχυρίζεται,  μια πλατύτερη συμμαχία των μεγάλων δυνάμεων της δύσης, των πιο ανεπτυγμένων βιομηχανικών κρατών, όχι μόνο δε θα προωθούσε τον πολιτισμό αλλά θα αποτελούσε μεγάλο κίνδυνο για τους υπόλοιπους λαούς. Δυστυχώς, το βιβλίο  αυτό, πρέπει να ξαναδιαβαστεί και δύο και τρείς φορές.

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η VPS λέει:

    Το να μπερδεύουν τον ΣΥΝ με τον ΣΥΡΙΖΑ οι αρθρογράφοι του άρθρου είναι ολίσθημα που δεν χρειάζεται. Τα πολιτικά ζητήματα πρέπει να απαντιούνται πολιτικά και με ορθό πολιτικό λόγο. Με επιχειρήματα που δεν δημιουργούν «σκιές» και να δίνουν ευκαιρίες για αρνητικά σχόλια και μάλιστα άνευ λόγου. Ο τίτλος του άρθρου είναι ευφυίστατος αλλά λαθεμένος και δεν αφορά στο περιεχόμενο του άρθρου.

  2. Ο/Η Π.Κ. λέει:

    Πράγματι, ο ΣΥΝ σφυρίζει όπως μπορεί στο «ρεφορμιστικό χώρο», αλλά στο κάτω κάτω κάνει αυτό που μπορεί. Είναι ένα ανάχωμα, αλλά και προς τις δυο πλευρές. Δηλαδή, δεν θα ήταν καθόλου προτιμότερο, οι «αποδεσμευμένοι» πασοκογενείς να αναβαπτιστούν ισχυροί με τη βοήθεια του Κουβέλη και να έχουμε ένα ΣΥΝ με μικρότερη εκλογική δύναμη από αυτούς. Η εκλογική και κοινωνική επιρροή κομμάτων που ισχυρίζονται πως είναι αριστερά, (και συνομιλούν με τα λοιπά αριστερά σχήματα ως αριστερά) είναι καλύτερο από το τίποτε, και αν μη τι άλλο συντηρεί την γενική αριστερή ιδέα μέσα σε μια θολούρα και μια σαλαμούρα, και από εκεί ξεπηδούν καμιά φορά αναπάντεχες εκδοχές και ελπίδες, όπως έγινε με την «αριστερή στροφή» του ΣΥΝ που δημιούργησε το ΣΥΡΙΖΑ.
    Εξ άλλου, τα αναχώματα δημιουργούνται από τις ίδιες τις δυνάμεις της φύσης, όταν κανένα ισχυρό ρεύμα δεν μπορεί να ενοποιήσει τις διάσπαρτες ροές των διασταυρούμενων και ακατάστατων ρυακιών και χειμάρρων.

    Στο σημείο αυτό έχει σημασία να διαπιστώσει κανείς παράλληλα, την πλήρη αποτυχία του λοιπού αριστερού χώρου πλην ΚΚΕ (και ΣΥΝ) να προλάβει την συγκυρία. Ο λοιπός χώρος είναι αδύνατο να ανταποκριθεί εντός χρόνου, ως υπολογίσιμη και συγκροτημένη αντισυστημική δύναμη, με κοινωνική επιρροή και μαζικότητα. Τα ζητούμενα της αριστεράς του 21ου, ή του σύγχρονου υποκειμένου «νέου τύπου» παραμένουν ερωτήματα, τόσο ως προς τη θεωρία, όσο και ως προς τα παραδείγματα, και κυρίως ως προς την απαιτούμενη συγκρότηση και μαζικότητα. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε χαρακτηριστικά συγκρότησης και μαζικής επιρροής για τις διάφορες κλασσικές οργανώσεις με τα απίθανα αρχικά που ανασυγκολλώνται και αναδιασπώνται, αλλά και για τις διάφορες νεανικές ελευθεριακές συσπειρώσεις «αλληλεγγύης» και «αυτοεκπαίδευσης». Οι χώροι αυτοί συνεχίζουν να μεταφέρουν τα ίδια γενετικά σφάλματα των περιθωριακών θραυσμάτων των εκδοχών της ιστορικής αριστεράς, κλασσικά κατακερματισμένοι και αυτόκλειστοι ιδεολογικά και οργανωτικά, κλασσικά παραπροϊόντα.

    Όσον αφορά το ΚΚΕ, μάλλον παραμένει η μοναδική πιθανότητα να λειτουργήσει ως το ισχυρό ρεύμα που θα ενοποιήσει αναχώματα και χείμαρρους.
    Είναι εύκολο κανείς να απορρίψει το ΚΚΕ, ιδιαίτερα όταν 22 χρόνια μετά το 89 δεν μπορεί να παρουσιάσει κάτι πιο ελκυστικό από τον αυταρχικό δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και κεντρικό σχεδιασμό, σαν στρατηγική, σαν κομματική οργάνωση, σαν κοινωνική πρακτική, αλλά και γλώσσα. Ωστόσο, το ΚΚΕ μάλλον έχει σκεφτεί και έχει πει πολύ περισσότερα από όσα γίνονται σήμερα κατανοητά. Αρκεί κανείς να προσπαθήσει να διαβάσει πίσω από τα λεγόμενα, και να δεί από μια πιο ανεξάρτητη θέση παρατηρητή, έστω και για λίγο.
    Το ΚΚΕ φυσικά, δεν είπε ποτέ ψέματα στο λαό, αλλά και δεν θα πει την όλη αλήθεια, αν αυτή δεν είναι χρήσιμη(!). Δεν είναι το ΚΚΕ αδιάβαστο στην πολιτική των συμμαχιών. Αντίθετα, αποφεύγει τεχνητά τις συμμαχίες, γιατί δεν θέλει να αναλάβει άμεσα την ηγεσία για τη διεκδίκηση μιας πλασματικής λαϊκής εξουσίας, και αυτό όχι γιατί είναι συστημική δύναμη, αλλά γιατί τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα. Δεν φιλολογεί για το Ευρώ, αλλά ούτε μόνον για την ΕΕ. Γιατί ξέρει ότι ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο. Δεν ασχολείται μόνο με το χρέος, γιατί ξέρει και κάτι για τα βομβαρδιστικά. Έχει ήδη προειδοποιήσει για πόλεμο. Και ξέρει πως οποιαδήποτε ριζοσπαστική κυβέρνηση, δεν θα αντιμετωπίσει απλά πόλεμο από το εξωτερικό (μεταφορικά και κυριολεκτικά), αλλά και από το εσωτερικό. Ξέρει και θυμάται την απεργία των φορτηγατζήδων στη Χιλή, και γενικά τη Χιλή, και ξέρει πως δεν θα έχει την πολυτέλεια να αντιμετωπίσει την απεργία των εργαζόμενων στην πετρελαϊκή βιομηχανία της Βενεζουέλας, γιατί απλά δεν έχει πετρέλαια. «Φοβάται» βάσιμα πως η χώρα οδηγείται έτσι κι αλλιώς σε παύση πληρωμών ή και πόλεμο από τους τωρινούς «κυβερνήτες», και δεν βιάζεται αυτό να συμβεί στα χέρια μιας αδύναμης και αμφίβολής «λαϊκής εξουσίας».
    Περιμένει λοιπόν την κατάλληλη ρωγμή στο σύστημα, όταν δηλαδή το ίδιο το σύστημα θα πέσει στα βράχια, ή όταν τέλος πάντων θα είναι η στιγμή για την αντεπίθεση (που αυτό θα κρίνει!) Σωστό ή λάθος, έχει τη λογική του.
    Παραπέρα, το ΚΚΕ ξέρει πως η πλειοψηφία ζει ακόμη με την ανάμνηση των μπιχλιμπιδιών της πρόσφατης «μαζικής καταναλωτικής δημοκρατίας», πως ακόμη ο μικροαστισμός είναι βαθιά ριζωμένος, πως η ανώριμη «αγανάκτηση» ρέπει στον κανιβαλισμό αντί για τον σοσιαλισμό, και ξέρει πως δυστυχώς, η μεγάλη μάζα δεν θα ανακαλέσει τη σοσιαλιστική προοπτική, αν δεν βαθύνει η κρίση. Ξέρει δηλαδή (άσχετα τι λέει), πως ο σοσιαλισμός δεν είναι bonus στο ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, αλλά είναι μια δυνατότητα στη ρωγμή του χρόνου, και στη μετακίνηση των πλακών του θεμελιωμένου συστήματος (βλέπε ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις και κρίσεις).
    Και όλους τους υπόλοιπους, που νομίζουμε ότι με λίγο νταβαντούρι, και όπως μας κάνει κέφι στον καθένα, θα ρίξουμε την εξουσία των ελίτ (βλέπε μονοπώλια) και θα κάνουμε λαϊκή εξουσία, με δημοκρατία και ελευθερία ή με αυτοοργάνωση, χωρίς να έχουν μεσολαβήσει χοντρά ζόρια, και χωρίς σχέδιο και χωρίς πειθαρχία, μας θωρεί φιλελεύθερους, και όχι πραγματικούς κομμουνιστές. Σωστό η λάθος, έχει τη λογική του.

  3. Ο/Η ενας του μετώπου λέει:

    αν και εχουν λογική αυτά που γράφεις το ζήτημα δεν είναι το μικρότερο κακό(ΣΥΝ), αλλά αν είναι εφικτή άμεσα η ανατροπή της συγκεκριμένης κατάστασης (οχι ο σοσιαλισμός τουλάχιστον ως πρώτο βήμα).
    Οταν πέσουμε στα βράχια, μπορεί να εχει πέσει πρώτα η αριστερά. Η λογική της αναμονής (ΚΚΕ) δεν είναι η καλύτερη σκέψη. ΗΔΗ το λαϊκό κίνημα εχει κάνει κοιλιά. Οπως μου έλεγε και ενας φίλος (ιστορικός), αν θα αρχίσουν τα σισιτια, θα έχουμε χάσει Επρεπε και ΄στη κατοχή να φύγει το φάσμα της πείνας για να ξεκινήσει η αντίσταση. Απο την αλλη πλευρά, Η αθλιότητα και η φτώχεια γίνονται συνήθεια, αυτό δεν συνέβη στις ανατολικές χώρες; Οι νέοι και οι πιο ικανοί φεύγουν, το παιχνίδι χάνεται. Στην Αργεντινή με ένα κίνημα πολυ πιο ισχυρό απο το δικό μας,ο κόσμος πέρασε τα πάνδεινα, στο τέλος η χώρα μεν σώθηκε, αλλά με τους Κίρχνερ. Η αριστερά δεν πρόσφερε αυτά που μπορούσε.
    Τέλος πάρε για παράδειγμα τον Καζάκη, Ενας άνθρωπος με δύο τρεις καθαρές κουβέντες για το ευρώ, και για το χρέος (ασχετα με το πως βλέπουμε το ΕΠΑΜ) εστησε ενα ρευματάκι πολιτικό, που ακούγεται στην κοινωνία και που εμείς του Μετώπου που είμαστε μπόλικοι, το ζηλεύουμε για την εμβελειά του.
    Ενα μέτωπο της αριστεράς( ας μην την συμπεριλαμβανε όλη) με μια ικανή κρίσμη μάζα ανθρώπων) μπορεί να τα βα΄λει στα ισια με το κόμμα του ευρώ που κυβερναέι και να ενισχύσει το λαϊκό κίμημα.
    Τέλος δεν πιστεύω οτι θα πέσουν όλοι απάνω μας άμα φύγουμε απο το ευρώ. Αντίθετα θα ακολουθήσουν και άλλοι. Εξ άλλου και μερίδες στις αστικές τάξεις του κέντρου, βλε΄πουν με θετικό μάτι την συρρίκνωση της ευρωζώνης γιατί αλλιώς το ευρώ σώζεται δύσκολα. Αρα μπορεί να υπάρξει και κανονικό διαζύγιο με την ΟΝΕ.

  4. Ο/Η Π.Κ. λέει:

    Μεγάλη η συζήτηση που γεννιέται από τα πολλά δίκαια που γράφεις.
    Βέβαια, αυτά που πάρα πολύ και πολλοί θα θέλαμε να γίνουν, μπλέκονται με πολλά ίσως και εάν.
    Όσον αφορά στο τι μπορεί να είναι αυτή η «αλλαγή της κατάστασης», «χωρίς να είναι ακόμη σοσιαλισμός», όπως λες, και αν μπορεί να γίνει, και αν είναι παγίδα ή όχι, αυτά που λέει το ΚΚΕ συγκλίνουν αρκετά με αυτά που λένε οι red-green καθηγητές του ΣΥΝ. Πρόκειται για σχολαστική κριτική που δεν είναι καθόλου για πέταμα, απλώς είναι εκενευριστικά σχολαστική, και προσφέρεται άνετα και για υπεκφυγές.
    Πολύ χρήσιμη η σχολαστικότητα, αλλά καμιά φορά παίζει μεγαλύτερο ρόλο η απόφαση.
    Ωστόσο, με την τωρινή καταμέτρηση δυνάμεων, και για μια ακόμη φορά, αλλαγή δεν γίνεται χωρίς το ΚΚΕ, και αν δεν το αποφασίσουν τελικά αυτοί οι σύντροφοι.

    Δεν είναι κακό παράλληλα να έχει κανείς στο νου του και το Β plan, που είναι η στρατηγική αναδίπλωση, αντί για την την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας. Πρόκειται για μια επιλογή που κι αυτή θέλει τη δική της στρατηγική, και μεταξύ των πολλών άλλων προϋποθέτει την αντοχή της κοινωνικής επιροής των όποιων πολιτικών κομμάτων της αριστεράς. Οψόμεθα..

  5. Ο/Η geros λέει:

    To τι θα κάνει το ΚΚΕ, εξαρτάται απο το αν δίπλα του διαμορφωθεί και ενας πολιτικός συσχετισμός που θα το πιέσει να πάρει θέση και να μην την στρίβει δια του σοσιαλισμού. Αρα εξαρτάται τελικά απο εμας. Ο κόσμος του ΚΚΕ είναι και αυτός-και περσσότερο απο εμάς γιατί είναι πιο εργατολαϊκός-σε απόγνωση, αρα κάπου αφουγκράζεται και δεν αντέχει.

  6. Ο/Η Π.Κ. λέει:

    Θα έπρεπε βέβαια να αναδυθεί από την αριστερά ένα άλλο υποκείμενο, και θα έπρεπε να είχαμε ήδη πιο συγκεκριμένα πράγματα από τις εξαγγελίες μετώπων. Ένα τέτοιο σύγχρονο αριστερό υποκείμενο, χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος, το θέλει η πλειοψηφία της κοινωνικής αριστεράς, εδώ και πολλά χρόνια.
    Ωστόσο, εκτός από τα εντελώς (προ)απαιτούμενα της πραγματικής δημοκρατίας στη συγκρότηση και τη λειτουργία αυτού του υποκειμένου, απαιτείται στη σημερινή συγκυρία και η πολιτική ωριμότητα για κατάρτιση συγκεκριμένου προγράμματος, και η οργανωτική αποτελεσματικότητα, και η εκλαϊκευμένη παρουσία και γλώσσα για διείσδυση στα λαϊκά στρώματα, κλπ, κλπ. Θα έπρεπε δηλαδή ένα υποκείμενο που δεν το είδαμε και δεν το προετοιμάσαμε στα χρόνια των παχέων αγελάδων, να είναι σήμερα ικανό να περπατά στη θάλασσα.

    Καμιά φορά μιλάμε με πράγματα που θα θέλαμε να γίνουν, και κάνουμε σχεδιασμούς εντός του δικού μας νοηματικού κύκλου. Αυτό είναι αναπόφευκτο, όταν δρούμε ως δημιουργοί, μέσα στη φούρια της δημιουργίας μας. ¨Όμως, έξω από το πεδίο επιρροής μας υπάρχει πάντα ένας μεγάλος κόσμος, που σκέφτεται και ζει με αρκετούς διαφορετικούς χαβάδες και νταλκάδες, και αδυνατούμε να τον προσεγγίσουμε, όταν παραμένουμε μονίμως «δημιουργοί», και επιτελούμε ελάχιστα ως «παρατηρητές», με την απαιτούμενη νηφαλιότητα (πως να τα συνδυάσεις άλλωστε;).

    Εν τω μεταξύ, οι μάχες κρίνονται με τους δεδομένους συσχετισμούς δυνάμεων, και από λιγότερο δημιουργικές δυνάμεις, που «κόβουν πιο χοντρά τα κομμάτια τους».

    Είναι επομένως κομβική στη συγκυρία η στάση του ΚΚΕ, γιατί παρά την μονολιθικότητά του, είναι η υπολογίσιμη αντισυστημική δύναμη με την ουσιαστική κοινωνική επιρροή και ταυτόχρονα την άμεση οργανωτική δυνατότητα και αποτελεσματικότητα. Είναι αναμενόμενο ένα τέτοιο υποκείμενο να εκτιμά αυστηρά την κατάσταση του κινήματος και τους πιθανούς συμμάχους του, και όταν δεν βλέπει γύρω του αξιόλογους συμμάχους, με επιρροή και οργανωτική δυνατότητα, να μην μπαίνει στον κόπο για υψηλά ρίσκα. Εδώ που τα λέμε, δεν έχει και τόσο άδικο σε αυτή την εκτίμηση. Υπάρχει βέβαια και η άποψη ότι όλα αυτά γίνονται για να προστατέψει το μαγαζί του, αλλά αυτή είμαι μια συνομωσιολογική προσέγγιση. Συνομωσίες και ίντριγκες δεν έλειψαν ποτέ στην ιστορία, αλλά είναι πιο αξιόπιστη η κλασσική θεώρηση, πως ότι συμβαίνει στα πολιτικά υποκείμενα πηγάζει από το επίπεδο συνείδησης και οργάνωσης των τάξεων.

    Για την «ανατροπή της σημερινής κατάστασης που δεν θα είναι ακόμη σοσιαλισμός», και πάντα με τα δεδομένα τον τωρινού συσχετισμού δυνάμεων, φαίνεται πιο ρεαλιστική η ρεφορμιστική εκδοχή μέσω ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η εκδοχή έχει και τις περισσότερες πιθανότητες να καπαρώσει τον διστακτικό και ασταθή ριζοσπαστισμό των μαζών, ριζοσπαστισμό που κινείται ως εκκρεμές, και είτε θα κατανεμηθεί μεταξύ ΚΚΕ και μιας πιο απαλής αριστερής συριζαϊκής εκδοχής, και μακάρι να υπάρχει και μια τρίτη εκδοχή με τη μεγαλύτερη δυνατή μαζικότητα, είτε θα καταλήξει με το ανάποδο πρόσημο. Έτσι κι αλλιώς, αν μια τέτοια ρεφορμιστική κατάσταση καλούνταν να αντιμετωπίσει ευθύνες εξουσίας, λέμε τώρα, θα αναζητούσε αναγκαστικά συμμάχους προς τα αριστερά, και πιθανότατα θα ερχόταν σε ρήξη και με το Ευρώ και την ΕΕ εκ των πραγμάτων. Αν και όλα αυτά δεν είναι παρά υποθέσεις εργασίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s