Τι να κάνουμε; Ας κάνουμε αυτό που μπορούμε.

Posted: 09/01/2012 by Β.Χ. in Αριστερά, Παρεμβάσεις
Ετικέτες: , , ,

 Αλκμήνη Ψιλοπούλου

Η μισή Ελλάδα αναρωτιέται: «τι θα κάνουμε;». Αυτό είναι ένα ερώτημα αγωνίας και απόγνωσης και δεν παίρνει απάντηση.

Η άλλη μισή, η Αριστερά, το θέτει διαφορετικά: «τι να κάνουμε;». Αυτό μπορεί να είναι ένα ερώτημα απάθειας ή παθητικότητας. Μπορεί όμως και να κρύβει μια θετική απάντηση. Ο Λένιν το είχε βάλει χωρίς ερωτηματικό. «Τι να κάνουμε: Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω».

Το ερωτηματικό όμως παραμένει στη σύγχρονη, αμήχανη Αριστερά.

Η απάντηση έρχεται μέσα από μια εμπειρία που μου μετέδωσε μια φίλη, ένα βράδυ σε μια συζήτηση, με πρώτο πλάνο αυτό το ερώτημα.

Βρισκόμαστε στο 1966. Εκείνη, μικρή κοπελίτσα, δούλευε στο εργοστάσιο της TRIUMPH. Ήταν 300 κοπέλες στο εργοστάσιο και οι γερμανοί επιχειρηματίες, εκτός από έναν γλίσχρο μισθό, έδιναν στις κοπέλες και πριμ παραγωγικότητας. Όχι βέβαια σε όλες, αλλά σε αυτές που έβγαζαν πιο πολλή δουλειά. Τότε δημιουργήθηκε στο εργοστάσιο μια επιτροπή που αποφάσισε να δίνονται τα κουπόνια του πριμ στις κοπέλες που είχαν μεγαλύτερη ανάγκη-μανάδες μόνες τους που είχαν να μεγαλώσουν παιδιά, κοπέλες πολύ φτωχές κλπ.

Μετά άλλαξε ο διευθυντής και μπήκε ένας έλληνας, ο οποίος είχε την έμπνευση να κόψει εντελώς το πριμ. Τότε οι κοπέλες ξεσηκώθηκαν. Έβγαλαν μια επιτροπή, που ήταν η ίδια που είχε εφαρμόσει την πρακτική της αλληλεγγύης με τα κουπόνια του πριμ και αποφασίστηκε να κάνουν απεργία. Για να μην κοπεί το πριμ. Η επιτροπή απευθύνθηκε στο σωματείο κλωστοϋφαντουργών για να ζητήσει τη στήριξη του αγώνα τους. Στο σωματείο κυριαρχούσε το ΚΚΕ το οποίο είπε ότι έπρεπε να προβληθεί το κόμμα ως ηγέτης του αγώνα. Η εν λόγω φίλη μου που ήταν μέλος της επιτροπής και μέλος του ΚΚΕ, τους είπε ότι αυτό δεν θα ήταν σωστό. Η απεργία έπρεπε να είναι ακομμάτιστη, γιατί ανάμεσα στις 300 κοπέλες που συμμετείχαν ήταν και πολλές δεξιές. Στη συνέχεια η επιτροπή απευθύνθηκε στο σωματείο των φουρναρέων και τους είπε ότι οι απεργοί είχαν ανάγκη από τρόφιμα και ψωμί. Κάθε μέρα, περνούσαν έξω από το εργοστάσιο τα φορτηγά των φουρναρέων και μοίραζαν φρατζόλες ψωμί στις κοπέλες της TRIUMPH. Η απεργία κράτησε πολλές εβδομάδες. Οι εργαζόμενες κέρδισαν. Ο έλληνας διευθυντής που τους έκοψε το πριμ, απολύθηκε.

Σήμερα τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα από το 1966. Κι όμως. Το ερωτηματικό είναι ανάγκη να φύγει από τη μέση.

Η δικιά μας θετική πρόταση, είναι το Μέτωπο. Το μέτωπο του λαού. Κάνουμε συνδιασκέψεις και συζητήσεις για το πώς μπορεί να γίνει αυτό. Με την ενότητα της αριστεράς; Με τοπικά δίκτυα βάσης; Με το κλασσικό μοντέλο κομματικών οργανώσεων βάσης; Πώς;

Τι είναι σήμερα το Μέτωπο; Είναι ένας εγκέφαλος χωρίς σώμα. Μια ασώματος κεφαλή. Και χωρίς σώμα κανένας ζωντανός οργανισμός δεν μπορεί να επιβιώσει.

Και ποιο είναι το σώμα; Πώς θα δώσουμε σάρκα και οστά στην ιδέα του Μετώπου; Η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή.

Να στήσουμε επιτροπές, όχι του Μετώπου, αλλά επιτροπές για τη λύση άμεσων προβλημάτων. Όχι πάλι οργανώσεις βάσης. Όχι πάλι επανάληψη των παληών ξεπερασμένων μοντέλων. Μπορεί να γίνει μια επιτροπή δικηγόρων που θα δώσει λύσεις στη δήμευση σπιτιών και περιουσιών από τις τράπεζες; Μπορεί να γίνουν επιτροπές σε κάθε περιοχή που θα συγκεντρώσουν τους ανέργους και θα βρουν μαζί μια λύση αξιοποίησης του δυναμικού τους για την ανάπτυξη της περιοχής; Μπορεί να γίνει μια επιτροπή για το πρόβλημα των μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας; Μπορεί να γίνει μια επιτροπή ανέργων δημοσιογράφων που θα στήσουν ένα εναλλακτικό media για μαχητική ενημέρωση και αγωνιστική συσπείρωση των εργαζομένων του κλάδου; Μπορούν να φτιάξουν μια επιτροπή οι διανοούμενοι, οι επιστήμονες, οι καλλιτέχνες, που θα δίνουν απαντήσεις στο πολιτισμικό επίπεδο, στο πολιτικό επίπεδο, θα βάζουν εφικτούς στόχους και θα δίνουν κατευθύνσεις για λύσεις;

Κατά την άποψή μου, αυτή είναι η απάντηση στο ερώτημα. Επιτροπές με συγκεκριμένο περιεχόμενο που θα δίνουν λύσεις στα προβλήματα της ζωής. Ήδη αρχίζουν να δημιουργούνται κύτταρα αυτοοργάνωσης των πολιτών σε τόπους και χώρους δουλειάς. Ομάδες σε δήμους οργανώνουν ταμεία αλληλεγγύης για τους ανέργους, κοινωνικά μπακάλικα, ανταλλακτήρια, κοινωνικές τράπεζες, στήριξη αστέγων. Χωρίς την ταμπέλα καμιάς Αριστεράς και κανενός Μετώπου.

Μέσα από τέτοιες μορφές αυτοοργάνωσης, μπορεί να προχωρήσει το κίνημα και να αποκτήσει συνοχή και πολιτικό περιεχόμενο. Να προχωρήσει σε αυτοδιαχειριστικά μοντέλα.

Η ίδια η ζωή δείχνει το δρόμο. Ας γίνει ο καθένας από μας καταλύτης για τη δημιουργία τέτοιων κυττάρων άμεσης δράσης που θα διαμορφώσουν την αλλαγή της κοινωνίας, της νοοτροπίας, του τρόπου ζωής. Που θα δημιουργήσουν ρωγμές στο παντοδύναμο σύστημα. Όχι άλλα λόγια, αλλά πράξεις. Αυτό περιμένει από την Αριστερά όλος ο κόσμος.

Από:http://tometopo.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s