Αρχείο για 10/01/2012

Να σταματήσουμε τις ρατσιστικές επιθέσεις

Γειτονιές αλληλεγγύης και όχι φασιστικού μίσους

Την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου δικάζονται 3 από τα μέλη 15μελούς φασιστικής συμμορίας που στις 18 Σεπτέμβρη 2011, στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, είχαν μαχαιρώσει Αφγανό πρόσφυγα δίπλα από την καρδιά και στο στομάχι. Η δίκη επρόκειτο να γίνει στις 12/12/2011, αλλά αναβλήθηκε επειδή μια εκ των τριών κατηγορουμένων, η γνωστή «τηλεαστέρας» Θέμις Σκορδέλη της Χρυσής Αυγής, παρουσίασε δια της δικηγόρου της πιστοποιητικό ψυχιάτρου που ανέφερε ότι πάσχει από κατάθλιψη και τάσεις αυτοκαταστροφής.

Πρόκειται για ένα περίεργο είδος κατάθλιψης που προσβάλλει αποκλειστικά ακροδεξιούς (βλέπε και υπόθεση Μπρέιβικ στη Νορβηγία), ένα είδος κατάθλιψης που ενώ απέτρεψε την κατηγορούμενη από το να παραστεί στη δίκη της, ουδόλως την εμπόδισε λίγες μέρες αργότερα να βρεθεί στην πρώτη γραμμή των τραμπούκων φασιστών που προπηλάκιζαν και απειλούσαν μέσα στην αίθουσα του Ναυτοδικείου Πειραιά κατά τη διάρκεια της δίκης για τα συνθήματα εθνικιστικού και ρατσιστικού μίσους των ΟΥΚάδων στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου του 2010.  (περισσότερα…)

Με το ξεκίνημα της χρονιάς ο Παραλληλογράφος εξασφάλισε και σας παρουσιάζει μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην σύντομη ιστορία του: την αποκλειστική συνέντευξη με τον διάσημο Γάλλο ψυχίατρο και ψυχαναλυτή δόκτωρα Jean-Marie Jam’enfou. Ο δρ. Ζαμ’ενφού, γνωστός τόσο για το κλινικό όσο και για το ακαδημαϊκό του έργο, είναι σήμερα ομότιμος καθηγητής ψυχαναλυτικής θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Παρί Κατόρζ (Paris XIV) και επισκέπτης καθηγητής στο πανεπιστημιακό ινστιτούτο του Τρολλεβόργου (Trolleborg) της Σουηδίας. Διατέλεσε επί σειρά ετών διευθυντής της λακανικής Σχολής του Φροϋδικού Αιτίου (École de la Cause Freudienne) και είναι γνωστός στο ευρύ κοινό από το πολύπλευρη συγγραφική του δραστηριότητα. Στην παρούσα συνέντευξη ο δρ. Ζαμ’ενφού καταθέτει τη δική του νηφάλια και πάντα επιστημονικά τεκμηριωμένη άποψη για τις διαμάχες που ταλανίζουν το κίνημά μας.

Π: Κύριε καθηγητά ξεκινώντας θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε πώς γίνεται να γνωρίζετε όλες αυτές τις λεπτομέρειες για το κίνημα στην Ελλάδα.

Ζ: Θα σας εξηγήσω. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η Ελλάδα αυτή τη στιγμή βρίσκεται σταθερά στο επίκεντρο ενός παγκόσμιου ενδιαφέροντος και μιας παγκόσμιας ανησυχίας, θα έλεγα, λόγω αυτής της οικονομικής κρίσης που κανείς δεν ξέρει ακόμα που θα οδηγήσει. Είναι και το γεγονός – και αυτό είναι κάτι που αποκαλύπτω για πρώτη φορά δημόσια (περισσότερα…)

του Νίκου Μπελαβίλα

Στον Πειραιά είχαμε έναν άστεγο: τον Άγγελο. Ηλικιωμένος, άλλοτε Επονίτης, προσάραξε στα μέρη μας, στα χρόνια του ’70. Επιβίωνε με χαρτζιλίκι και ψευτομεροκάματα. Η παρέα των «Πολιτών του Πειραιά» και αργότερα του «Λιμανιού της Αγωνίας» υιοθέτησε τον Άγγελο, κι ο Άγγελος την παρέα. Τον ειδοποιούσαμε όταν εντοπιζόταν κανένα άδειο σπίτι για χειμερινή διαμονή,  τον φροντίζαμε με ρούχα τον χειμώνα, τον κερνούσαμε μεσημεριανό στην Πλατεία Κοραή, παρά τη γκρίνια των νεαρών σερβιτόρων. Ο Άγγελος ένιωθε την ανάγκη να ανταποδώσει. Στο πρώτο εκλογικό κέντρο του «Λιμανιού», παρών από το πρωί μέχρι το βράδυ, στις συγκεντρώσεις μας το ίδιο, χωρίς να του το έχουμε ζητήσει  ποτέ. Του ήταν αδύνατον να επανέλθει στην τακτοποιημένη ζωή. Χαμένος ή ενταγμένος μ’ ένα δικό του τρόπο σ’ ένα δικό του κόσμο, αρνιόταν να επιστρέψει στον κόσμο της νοικοκυροσύνης. (περισσότερα…)