Αρχείο για 25/01/2012

Απλά ερεθίσματα και τυχαίες καταστάσεις μπορεί να γίνουν αφορμές για τα πιο εφιαλτικά και αλλόκοτα όνειρα. Σαν αυτό που είδα εγώ προχτές τη νύχτα όταν διάβασα στο βιογραφικό του πρωθυπουργού μας πως είμαστε συνομήλικοι. Βρισκόμασταν, λέει, στο σχολείο με κοντά παντελονάκια και ράντες και καθόταν δίπλα μου στο θρανίο ένα άγνωστο σε μένα παιδί. Και έτσι όπως ήτανε καλοντυμένο με τα γυαλάκια του τον πέρασα για το Στάθη, ένα νοικοκυρόπαιδο και μοναχογιό που δεν το άφηνε η μάνα του να παίζει μαζί μας. Κοίταξα στη μεσαία σειρά και ο Στάθης καθόταν κανονικά στο θρανίο του. Τότε ταράχτηκα σφόδρα και ρώτησα χαμηλόφωνα το νεοφερμένο: «ποιος είσαι ρε φίλε;». Αυτός δεν απάντησε, έσκασε ένα χαμόγελο και έφερε το δάχτυλο στο στόμα σε νεύμα σιωπής. Και ενώ είχα την αίσθηση ότι ήταν αόρατος από τους συμμαθητές και το δάσκαλο ένιωσα στο σβέρκο την ανάσα του Σπύρου του Καραγκιόζη που καθότανε πίσω μου και έχει πεθάνει πριν 10 χρόνια –και το παράδοξο ήτανε πως το ήξερα αυτό και στο όνειρο- να μου λέει ψιθυριστά: «αυτό το μαλακισμένο θα γίνει πρωθυπουργός!». (περισσότερα…)

 

Κινηματογραφικό ταξίδι μέ το φακό του Θ. Αγγελόπουλου. (περισσότερα…)