‘’Μικρότητες’’ και ‘’μεγαλεία’’ στην πολιτική της αριστεράς

Posted: 08/03/2012 by Β.Χ. in Αριστερά
Ετικέτες: , , ,

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Ζούμε σε μια ιστορική εποχή με δυο όψεις. Από τη μια, είναι περίοδος τεράστιων κίνδυνων για τον κόσμο της εργασίας. Είναι σε εξέλιξη μια επιχείρηση κοινωνικής καταβύθισης με πρωτεργάτη τον κόσμο του κεφαλαίου. Και θύμα το λαό και τη νεολαία, το παρόν αλλά και το μέλλον.
Από την άλλη, είμαστε μπροστά σε μια μεγάλη πρόκληση για το εργατικό κίνημα, τους κομμουνιστές, την αριστερά.
Καλούμαστε να δράσουμε μαχητικά όσο ποτέ. Αλλά πρέπει και να στοχαστούμε βαθιά, να δούμε καθαρά. Οι αντίπαλοι μας βλέπουν 10 και 50 χρόνια μπροστά.
Πρέπει και εμείς να τελειώνουμε με το σεχταρισμό του εφήμερου, του συγκυριακού. Με τη θεοποίηση του ελάχιστου, του άμεσου, του εύπεπτου.
Τα ‘’μικρά’’ και τα ‘’μεγάλα’’
Ακούγεται συνέχεια. Πονηρά, από βολεμένες στα θέσφατά τους ηγεσίες. Καλόπιστα, από αγωνιστές: ‘’Ας ενωθούμε στα ‘’μικρά’’. Γιατί μια ζωή μπαίνουν ‘’μεγάλα’’ για να μας χωρίζουν; Πράγματα που δεν είναι της ώρας;’’. Τέτοια ‘’μεγάλα’’ προσφάτως είναι ‘’η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ’’ και βέβαια ο αντικαπιταλιστικός προσανατολισμός του κινήματος. ‘’Μικρά’’ και ενωτικά είναι το ‘’όχι στο μνημόνιο’’ και το ‘’ναι στα δημόσια αγαθά’’.
Απίστευτη αντιστροφή! Αυτοκτονική ακύρωση του ρηξικέλευθου επαναστατικού χαρακτήρα του αριστερού κινήματος, πολιτικά, ιδεολογικά, κινηματικά.
Η αριστερά είναι γέννημα του απελευθερωτικού επαναστατικού αιτήματος του εργατικού κινήματος. Αποτελεί έκφραση του ερωτήματος ‘’υπάρχει άλλος δρόμος;’’, αλλά και μέρος της απάντησης σε αυτό. Με βάση αυτό την κρίνει ο εργαζόμενος.
Η αριστερά δεν είναι μόνο για τα ‘’μικρά’’. Οι επαναστάτες δεν φοβούνται, δεν λοιδορούν, δεν απαξιούν και δεν απεύχονται τα ‘’μεγάλα’’. Δεν γίνεται να θέλουν να λέγονται επαναστάτες, αλλά να φοβούνται όχι απλά την επανάσταση, αλλά και τα ριζοσπαστικά αιτήματα και την λαϊκή εξέγερση. Θα ήταν προτιμότερο σε αυτήν την περίπτωση να προτιμήσουν το δρόμο της Δαμανάκη ή του Κουβέλη.
Οι κομμουνιστές δεν περιφρονούν τα ‘’μικρά’’. Δεν αρνούνται να μπουσουλήσουν μαζί με το λαό, όταν χρειάζεται και όταν πρέπει. Δεν γίνεται να θέλουν να είναι πρωτοπορία του λαού, αλλά να μην είναι μαζί με το λαό.

Αρνούμαστε αυτόν τον κουτοπόνηρο ή αφελή διαχωρισμό. Έχει επιζήμιες, καταστροφικές συνέπειες.
Η πολιτική χρησιμότητα της αριστεράς κρίνεται στην ικανότητά της να ενώσει ξανά και με σύγχρονο τρόπο τα νήματα. Το νήμα της επιβίωσης, με αυτό της αξιοβίωτης ζωής. Της αντίστασης στο μεσαίωνα, με την ελευθερία. Της μετατροπής του εργαζόμενου σε δούλο του κεφαλαίου, με την χειραφέτηση της εργασίας. Της ανατροπής της καπιταλιστικής επίθεσης, με μια άλλη κοινωνική πορεία, με τον πλούτο και την εξουσία στα χέρια των εργαζομένων. Της άρνησης και ανατροπής του υπερ-αντιδραστικού καπιταλισμού της εποχής μας, με μια σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική θεμελιωμένη στην εργατική δημοκρατία και εξουσία.
Τι θέλει λοιπόν ‘’ο κόσμος’’;
Σε πρόσφατο σφυγμομέτρηση της VPRC το 35% των πολιτών δήλωνε αντίθεση στο ευρώ και το 51% (!) αντίθεση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ποσοστά πολύ μεγαλύτερα και από τα αυθαιρέτως αθροιζόμενα δημοσκοπικά ποσοστά των κομμάτων της αριστεράς.
Και όμως, τόσο το ΚΚΕ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, από αντίθετες αφετηρίες, δηλώνουν πως ‘’η έξοδος από το ευρώ είναι ψευτοδίλημμα’’.
Για τους πρώτους, προηγείται η με μαγικό τρόπο έλευση της ‘’λαϊκής εξουσίας’’. Λες και η κατάχτηση της, ο δρόμος προς αυτήν, το αποφασιστικό βήμα, δεν θα είναι συνάρτηση μιας πολιτικής δράσης του εργατικού και λαϊκού κινήματος γύρω από κομβικά πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, που θα κρίνουν την διαιώνιση ή την ανατροπή της αστικής εξουσίας.
Για τους δεύτερους, έχει προτεραιότητα η σωτηρία της ευρωπαϊκής προοπτικής. Υπερβάλουμε; Δυστυχώς καθόλου. Στην γνωστή πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ των 10 σημείων, όχι μόνο δεν μπαίνει στόχος για έξοδος από την ευρωζώνη, αλλά εκτιμάται (και καταγγέλλεται), ότι ‘’οι θυσίες που ζητούν με αφορμή το χρέος δεν αφορούν ούτε τη σωτηρία της χώρας ούτε τη διάσωση του ευρώ ούτε τη βιωσιμότητα του χρέους.’’ Φυσικά και εδώ η διαφυγή από την αναγκαία θέση είναι από την αριστερή πόρτα: ‘’ Οι θυσίες απαιτούνται για να αυξηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου και η εξουσία πάνω στην εργασία.’’.
Και τι θα κάνουμε με το χρέος;
‘’Στη θέση της αδιέξοδης και καταστροφικής διαδικασίας του PSI, αντιπροτείναμε αναστολή πληρωμών προς τους πιστωτές για εύλογο χρονικό διάστημα. Αν αυτό το διάστημα ήταν, π.χ., τρία χρόνια, θα υπήρχε εξοικονόμηση άνω των 50 δις. μόνο από τόκους (…)’’, μας υπενθυμίζει ή ίδια απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτό δεν υπονομεύει την θέση για διαγραφή του χρέους;
Δεν είναι καθόλου λογικό να πιστεύει κανείς ότι το ‘’όχι στο μνημόνιο’’, μπορεί να συνοδεύεται από την παροχή των δανείων της τρόικας. Αφελείς στο άλλο στρατόπεδο δεν υπάρχουν. Εκεί περισσεύουν οι κυνικοί.
Ο αντιμνημονιακός αγώνας, υποχρεωτικά σημαίνει ‘’άρνηση πληρωμών, μονομερής διαγραφή του χρέους’’. Είναι και αναγκαίο και αναγκαστικό. Και δίκαιο και λαϊκά νόμιμο.
Δεν είναι σοβαρό να πιστεύει κανείς ότι η Ελλάδα δεν θα πληρώνει το χρέος της στις κεντρικές τράπεζες των χωρών μελών της ευρωζώνης, στην ίδια την ΕΚΤ και η ΕΕ την ίδια στιγμή, θα την δέχεται στις γραμμές της. Αυτό δεν λέγεται ‘’διαπραγμάτευση’’, αλλά διαζύγιο με την κοινή λογική. Και είναι επικίνδυνο σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές.
Πώς να αποφύγεις να πάρεις θέση…
Εδώ γίνεται μια δεύτερη μεγάλη λογική αντιστροφή.
‘’Δεν χρειάζεται να ξετυλίξουμε αυτό το κουβάρι των συλλογισμών’’, αντιτείνεται καλόπιστα, από οπαδούς του αγώνα και του αντι-ΕΕ προσανατολισμού. ‘’Θα ξετυλιχθεί από μόνο του’’, συμπληρώνουν.
Ο προβληματισμός αυτός θα μπορούσε να είναι χρήσιμος ως προφύλαξη, απέναντι σε μια σεχταριστική αγνόηση των βημάτων στη συνείδηση του κόσμου που πρέπει να γίνουν. Γόνιμος ως κριτική απέναντι σε μια αριστερή φλυαρία που αναφέρεται παραθετικά στα πάντα και κάθε στιγμή, χωρίς ιεράρχηση στόχων και πολιτική τακτική, περιμένοντας να δικαιωθεί σαν το σταματημένο ρολόι.
Ωστόσο, σε στιγμές σαν αυτές, οι ζωντανές πρωτοπόρες δυνάμεις, πρέπει να έχουν την θέληση και την μαεστρία να συνθέσουν τα κομμάτια του πάζλ. Η μισή αλήθεια είναι ένα ψέμα… Μην το ξεχνάμε.
Περιμένουμε άραγε ο κόσμος που αγωνιά, να εμπιστευτεί μια αριστερά που θέλει να αποφύγει τα ερωτήματα ή να κόψει τις αλήθειες στα τέσσερα και να τις δώσει με δόσεις;
Τα μισά λόγια στα κορυφαία ζητήματα της σύγκρουσης με την ευρωζώνη και την ΕΕ, καθώς και της διαγραφής του χρέους, είναι ακριβώς αυτά που ψαλιδίζουν την ενωτική λαϊκή δυναμική, που αποθαρρύνουν την αγωνιστική διάθεση των εργαζομένων. Εδώ θα κριθούν όλα τα ρεύματα, κόμματα και σχηματισμοί. Σε όλα τα πεδία. Και στο μαζικό κίνημα που παίρνει όλο και πιο πολιτικά χαρακτηριστικά, όσο και στην πολιτική αντιπαράθεση σε όλα τα πεδία συμπεριλαμβανομένων και των εκλογών.
Η πολιτική διαπάλη είναι μορφή αγώνα
Για να υπάρξουν λαϊκές νίκες στο παρόν, για να αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί προς τα αριστερά, για να αλλάξουν οι συνειδήσεις, απαιτούνται καθαρές και τολμηρές κουβέντες. Ακόμη και στα ζητήματα που η αριστερά, δεν πείθει εύκολα.
Γιατί ξεχνάμε; Η αριστερά κατάπιε το παραμύθι της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1990, αποκοίμισε τον κόσμο. Την έπιασε δέος με την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και την αγορά. Δεν θυμόμαστε τα απίστευτα για τον ‘’σοσιαλισμό της αγοράς’’; Η δυσκολία του σήμερα, δεν σχετίζεται με τα μασημένα λόγια ή/και τις λαθεμένες θέσεις του χθες; Οι μισές σημερινές κουβέντες, θα ανεχτούμε να οικοδομήσουν την ήττα μας αύριο ή θα είμαστε πιο απαιτητικοί;
Ας μας διδάξει και πάλι η άρχουσα τάξη. Πως επιβάλλεται αλήθεια το κεφάλαιο; Μόνο με την οικονομική βία ή την κρατική καταστολή; Δεν είναι καθόλου έτσι. Η ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία είναι βασικό στοιχείο της αστικής εξουσίας. Τα συμφέροντα και προτάγματα της οικονομικής ολιγαρχίας ενσωματώνονται στη λαϊκή συνείδηση ως κοινές αλήθειες, ως αναπόδραστες λογικές, ως κοινωνικοί μονόδρομοι.
Αποτελεί αυτοκτονία για την αριστερά το να λοιδορεί από μόνη της την αναγκαία προσπάθεια εμβάθυνσης στα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, ως άχρηστη δήθεν ‘’θεωρητικολογία’’.
Επανάσταση και αντεπανάσταση
Ας δούμε ένα ζήτημα πιο ‘’δύσκολο’’.
Θεμέλιο του άλλου δρόμου της αριστεράς πρέπει να είναι η δημόσια κοινωνική ιδιοκτησία. Αποτελεί την αναγκαία (αλλά όχι και ικανή) βάση, για την άρση της εκμετάλλευσης της εργασίας, για πλήρη απασχόληση. Για δημοκρατία στην εργασία. Για ανάπτυξη δημόσιων κοινωνικών πολιτικών. Για επανασχεδιασμό του ίδιου του χαρακτήρα της παραγωγής και της οικονομίας, με προσανατολισμό τις κοινωνικές ανάγκες και το σεβασμό του περιβάλλοντος.
Πρώτο βήμα για αυτό είναι οι εθνικοποιήσεις με εργατικό κοινωνικό έλεγχο. Όχι μόνο των τραπεζών ή των ξερών κλαδιών που παρατάνε οι επιχειρηματίες. Αλλά και των μεγάλων ζωντανών παραγωγικών μονάδων στους κρίσιμους κλάδους της οικονομίας.
Και όμως. Και αυτός ο στόχος δεν διατυπώνεται από τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Το ΚΚΕ κατά τη γνωστή λογική, τον θεωρεί ρεφορμιστικό, προτάσσοντας την γνωστή ρεφορμιστική λογική του για την εξουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ περιορίζει το ζήτημα στην παραμονή ή στην επιστροφή των ΔΕΚΟ στο δημόσιο και στην εθνικοποίηση των τραπεζών.
Δεν θα έπρεπε αλήθεια η αριστερά να βάζει στόχους ενάντια στην αστική τάξη, την μεγάλη ατομική ιδιοκτησία και την ατομική ιδιοποίηση του πλούτου;
Ένα εκ του αντιθέτου παράδειγμα, θα καταδείξει το μέγεθος του θράσους της αστικής τάξης απέναντι σε ένα λαό που δεν καταφέρνει καλά καλά να ζήσει, αλλά και το βάθος της ατολμίας της αριστεράς.
Έως το τέλος του 2012 και εφόσον πάνε ‘’όλα καλά’’ με το PSI, οι ελληνικές τράπεζες θα έχουν πάρει από την αρχή της μνημονιακής ‘’σωτηρίας’’ μας, 170 περίπου δις! Σχεδόν ένα ΑΕΠ. Η χρηματιστηριακή τους αξία είναι το πολύ 2 δις και τα ίδια κεφάλαια τους 24 δις. Δηλαδή, το κράτος τις έχει αγοράσει δεκάδες φορές. Και όμως, ενώ προσφέρει το αίμα, ενώ αγοράζει το ρίσκο, δεν θίγει την ιδιοκτησία και αυτή μένει στους τραπεζίτες. Αυτό κάνει η αστική τάξη με το πολιτικό της σύστημα και τα κόμματα της. Μπροστά στα μούτρα των ανέργων, των νέων με τα 300 ευρώ, των απολυμένων.
Και όμως, η αριστερά κόβει και εδώ τις αλήθειες στα τέσσερα. Δεν τολμά να πει ότι δικαιούται ο λαός να πάρει στα χέρια του και την προσωπική και την εταιρική περιουσία των μεγάλων επιχειρηματιών. Ακριβώς για να ζήσει η κοινωνική πλειοψηφία.
‘’Μα αυτό και αν είναι άκαιρος κομμουνιστικός στόχος!’’, θα πει κάποιος. ‘’Απαιτεί μεγάλη ταξική και πολιτική σύγκρουση και επανάσταση’’. Γιατί τώρα τι έχουμε; Δεν έχουμε μια επανάσταση με αρνητικό πρόσημο; Δεν έχουμε μια αντεπανάσταση τη στιγμή που καταργούνται από το Υπουργικό Συμβούλιο σε μια νύχτα τα εργατικά δικαιώματα ενός αιώνα, που καταχτήθηκαν με αίμα και επαναστάσεις; Γιατί φοβάται τόσο αυτή η αριστερά, να δει την ευθύνη της απέναντι στην ανάγκη να αλλάξει το βέλος;
Αυτή είναι η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε. Να ανατραπεί η αστική αντεπανάσταση. Να ορθωθεί ξανά η επαναστατική χειραφετητική προοπτική του κόσμου της εργασίας. Η επιβίωση και η αξιοπρέπεια, είναι κίνητρο και δρόμος, αποτέλεσμα και προϋπόθεση της εξέγερσης, της επανάστασης, της κοινωνικής πορείας έξω και σε σύγκρουση με τον καπιταλισμό. Του άλλου δρόμου, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της αδελφοσύνης των λαών.

Από: http://aristeroextreme.blogspot.com

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η AntonXXXXX λέει:

    Γραφεις «Για τους πρώτους, προηγείται η με μαγικό τρόπο έλευση της ‘’λαϊκής εξουσίας’’.»

    Μπορεις να μας παραπεμψεις στην θεση αυτη του ΚΚΕ οτι προηγειται η λαικη εξουσια της εξοδου απο το ευρω;

  2. Ο/Η EOΣ λέει:

    Γράφει ο Π.Μ:

    Σε πρόσφατο σφυγμομέτρηση της VPRC το 35% των πολιτών δήλωνε αντίθεση στο ευρώ και το 51% (!) αντίθεση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ποσοστά πολύ μεγαλύτερα και από τα αυθαιρέτως αθροιζόμενα δημοσκοπικά ποσοστά των κομμάτων της αριστεράς.

    Αν στην ίδια σφυγμομέτρηση, υπήρχε και το ερώτημα αν ο κόσμος προτιμά μια κοινωνία όπου δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και θα επικρατεί ελευθερία, ισότητα και ισονομία ή είναι υπέρ του καπιταλισμού, είναι σίγουρο ότι σε ποσοστό 99% θα δήλωνε αντίθεση στον καπιταλισμό…

    Ο κόσμος ενώ δηλώνει 35% ενάντια στο ευρώ, γιατί άραγε όταν είναι η στιγμή να στηρίξει πιο κόμμα προτιμά το ποσοστό αυτό αντιστρέφεται συντριπτικά υπέρ των κομμάτων που δεν θεωρούν ότι το κυρίαρχο ζήτημα για το ξεπέρασμα της κρίσης είναι η έξοδος της χώρας από την ΟΝΕ;

    Ένας τόσο μεγάλος αναλυτής όσο ο Π.Μ δεν βλέπει αυτή την αντίφαση στις δημοσκοπήσεις;

    Επίσης, μήπως πριν αρχίσει τις κριτικές για τους, για το ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ δεν οφείλει να δώσει τουλάχιστον μια πειστική εξήγηση γιατί το ΑΝΤΑΡΣΥΑ του οποίου είναι ηγετικό στέλεχος σε αυτές τις σφυγμομετρήσεις έχει πατώσει και η χρυσή αυγή που ήταν ισοδύναμο άλογο ως προς τα ποσοστά,στις προηγούμενες εκλογές, τώρα προβλέπεται να μπει στην βουλή;

    Αυτά τα ζητήματα που συγκαταλέγονται, στα «μικρά» ή στα «μεγάλα»;

    Το κείμενο του Π.Μ.κινείται κάπου ανάμεσα σε προεκλογικό λόγο πολιτικάντη βουλευτή και κήρυγμα ιερέα από τον άμβωνα της εκκλησίας. Και οι δύο υπόσχονται τον παράδεισο σε αυτούς που θα τους ακολουθήσουν. Το υποκείμενο της πολιτικής δεν είναι το κίνημα αλλά ο πολιτικός χώρος που θα εξουσιοδοτηθεί να διεκπεραιώσει αυτά τα ενδιαφέρονται και ωραία που διακηρύσσει ο Π.Μ στο κείμενό του.

    Ποίος λοιπόν θα τα κάνει όλα αυτά τα επαναστατικά ωραία; Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ όταν θα έρθει στην εξούσια; Λάθος κάνετε! Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι απλά ένα μετωπικό αντικαπιταλιστικό μέτωπο. Το πολιτικό υποκείμενο της επαναστατικής αλλαγής είναι ο ΝΕΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΣ ΦΟΡΕΑΣ, τον οποίο ετοιμάζεται να κάνει το ΝΑΡ. Βασική θέση του ΝΑΡ και του Π.Μ είναι ότι χωρίς αυτόν τον πολιτικό φορέα το κίνημα θα είναι αυθόρμητο και ακαθοδήγητο, θα βολοδέρνει ανάμεσα στον τυχοδιωκτισμό και τον κινηματισμό. Αυτά όπως δεν είναι ζητήματα που θα πρέπει να απασχολούν την κοινωνία και το μαζικό κίνημα. Αυτά απασχολούν τους στρατευμένους κομμουνιστές και τα πρωτοπόρα στοιχεία της εργατικής τάξης. Γιαυτό εξάλλου και δεν γίνεται καμία αναφορά ως προς το υποκείμενο της πολιτικής πάλης και της ανατροπής.

    Η αυτοδιαχείριση, η άμεση δημοκρατία, και άλλα παρόμοια ζητήματα αναφέρονται σε αδιαμεσολάβητες πολιτικές πρακτικές, είναι πράγματα έξω από τον ορίζοντα της Πολιτικής που ευαγγελίζεται ο Π.Δ. Κι όμως αυτά είναι τα πραγματικά «μεγαλεία» σήμερα απέναντι στις «μικρότητες» από τις οποίες εκπορεύεται η πολιτική πρακτική του Π.Μ…

    • Ο/Η Δεν μασάμε! λέει:

      – Πράγματι η πράξη των πολιτικών υποκειμένων είναι πιο σημαντική και πιο καθοριστική από τις διακηρύξεις τους. Αντί να ασχολείται ο κ. Π.Μ. αν οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ «υπονομεύουν την θέση για διαγραφή του χρέους», ας ασχοληθεί καλύτερα κατά πόσον ο πολιτικός του χώρος υπονομεύει το εγχείρημα του ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το ΑΝΤΑΡΣΥΑ για το ΝΑΡ ήταν κάτι ανάλογο με το ΣΥΡΙΖΑ για τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ: Ένα ευρύτερο σχήμα μέσο του οποίου αποκτά μαζική απεύθυνση σε κόσμο τον οποίο δεν θα μπορούσε να προσεγγίσει προβάλλοντας το πολιτικό του πρόγραμμα, την ιδεολογία του και την πολιτική του ταυτότητα.

      – Το ΝΑΡ δεν ενδιαφέρεται για τον μετασχηματισμό του ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο πολιτικό υποκείμενο του χώρου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, γιαυτό διαλέγει τον δρόμο της αυτοδύναμης οικοδόμησης ενός νέου κομμουνιστικού φορέα. Γιαυτό και στο μαζικό κίνημα δεν ενδιαφέρεται να έχει καμία ενωτική γραμμή. Συμμετέχει μόνον σε πρωτοβουλίες και κινήσεις στις οποίες έχει εξασφαλίσει την πολιτική ηγεμονία.

      – Αυτά είναι πράγματι τα «μεγαλεία» της πολιτικής πρακτικής του Π.Μ και του πολιτικού του χώρου. Βέβαια, έχουν ως αποτέλεσμα κάποιες «μικρότητες» στον χώρο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που συσπειρώνεται γύρω από το ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπως να είναι πολιτικά ανενεργός, να έχει αδρανοποιηθεί ή πάει σπίτι του ο ανένταχτος κόσμος που πλαισίωσε το εγχείρημα, να έχει απογειωθεί η διαπάλη χωρίς αρχές, τα κομπρεμί και ο «παραγοντισμός» και άλλα «κομμουνιστικά» παρόμοια…

    • Ο/Η T.S. λέει:

      Μάλλον ΕΟΣ σε τρομοκρατεί η ιδέα να βρεθούμε έξω από τη «ζεστή αγκαλιά» της ΕΕ. Και επειδή είτε το θέλει ο λαός είτε όχι, με όσα συμβαίνουν είναι μάλλον θέμα χρόνου το πότε θα βρεθούμε εκτός, καλό είναι να συνηθίζουμε στην ιδέα.
      Δύσκολο, αν σκεφτείς πως εδώ και 50 χρόνια μας βομβαρδίζουνε – καλλιεργούν, το παραμύθι της ενωμένης Ευρώπης..

      • Ο/Η Δεν μασάμε! λέει:

        Δεν νομίζω ότι ο ΕΟΣ τρομοκρατείται στην ιδέα να βρεθούμε έξω από την «ζεστή αγκαλιά» της ΕΕ. Τρομοκρατείται μήπως διάφοροι κομμουνισταράδες το κάνουν εδώ Κορέα, και επειδή έχει ανοικτούς λογαριασμούς με την οικογένεια των Σουγκ, μήπως βρεθεί σε κανένα ξερονήσι….

  3. Ο/Η τρία πουλάκια κάθονται... λέει:

    – Εντάξει, καταλάβαμε, ότι οι άλλοι στην αριστερά είναι μαλάκες και φορείς της αστικής ιδεολογίας ΝΑΡ.. Ο κόσμος είναι έτοιμος να κάνει την επανάσταση αλλά η πουλημένη αριστερά τον εμποδίζει και τον συγκρατεί… Η αριστερά επίσης δεν θέλει να κρατικοποιήσει τις μεγάλες παραγωγικές μονάδες και αναφέρεται μόνον στις τράπεζες. κλπ, κλπ

    – Εδώ μας έχουν πάρει και να σώβρακα και στοιχειωδώς οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να κρατήσουν κανένα ανάχωμα και ο Μαυροειδής το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η επίθεση στην άλλη άριστερά!…. Φυσικά, αν το μόνο που σε ενδιαφέρει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, είναι να κτίσεις το μαγαζάκι σου, τότε επιτίθεσαι σε ότι είναι γύρω σου και πουλάει αντίστοιχα προϊόντα (δηλαδή την αριστερά)

    Η έννοια του μετώπου και της συνεργασίας απουσιάζουν εντελώς από το κείμενο του Μαυροειδή! Ούτε καν τις θέσεις του Ανταρσυα δεν προβάλει…

    Πραγματικά θα ήθελα να ρωτήσω τους διαχειριστές του blog της ΠΑΣΑ γιατί δημοσίευσαν αυτό το κείμενο; Τι πραγματικά έχει να προσφέρει στους αναγνώστες; Θεωρούν ότι αποτελεί κάποιου είδους «κριτική» απέναντι στις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς;

    Μήπως αυτή η δημοσίευση γίνεται στα πλαίσια των δημοσίων σχέσεων, αφού και στο blog του Μαυροειδή δημοσιεύει κείμενα του Αλαβάνου (τώρα που προσχώρησε στις θέσεις Λαβαζάνη – αντασρύα για το ευρώ), του Παπουλή και άλλων που έχουν μια συγκεκριμένη από που συμφωνία με τις απόψεις του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ψάχνονται πως θα συνεργαστούν με αυτό τον χώρο;

  4. Ο/Η Πάνος Δ. λέει:

    Αγαπητέ ΕΟΣ, δεν ξέρω, εγώ θα ήθελα να σε ρωτήσω γιατί συνεχίζεις να κάνεις σχόλια με διαφορετικά ψευδώνυμα. Μήπως για να δείξεις ότι οι απόψεις σου (κατά της ανταρσύα εν προκειμένω) έχουν ευρύτερη απήχηση; Παρεμπιπτόντως δεν απαντώ ως διαχειριστής του blog, δεν τσέκαρα καν IP, απλά όποιος σε παρακολουθεί αναγνωρίζει μετά από ένα σημείο τον τρόπο γραφής σου. Καρφώνεσαι, να το ψάξεις!
    Πάντως έχει πλάκα που κατηγορείς τον Μαυροειδή ότι «το μόνο που τον νοιάζει είναι η επίθεση στην άλλη αριστερά» (σε ένα κείμενο μάλιστα που δηλώνει από τον τίτλο ότι αναφέρεται στην πολιτική της αριστεράς) και ακολουθείς τέτοιες μεθόδους για να επιτεθείς στην ανταρσύα… δεν πειράζει, υγεία και καλή καρδιά.

    • Ο/Η EOΣ λέει:

      Πάνο,

      δεν πρέπει να υποτιμάς τον κόσμο!

      όταν δεν έχεις πολιτικά επιχειρήματα, το γυρνάς στο χαφιεδιλίκι για να βγεις από την δύσκολη θέση. Ούτε αυτό όμως σε σώζει….

      Δεν θα σε ακολουθήσω σε αυτή την κατρακύλα, ούτε θα κάτσω να απαντάω σε ασφ/αλήτικες πρακτικές.

      Καλή πορεία στον δρόμο που έχεις διαλέξει!

  5. Ο/Η τρία πουλάκια κάθονται... λέει:

    ψιτ,

    αλητάκο, το «ο Μαυροειδής το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η επίθεση στην άλλη αριστερά!….» εγώ το έγραψα . Κάλεσε λοιπόν και την υπηρεσία του ηλεκτρονικού εγκλήματος να διαπιστώσεις αν έχω το IP ή οποιαδήποτε άλλη σχέση με την ΕΟΣ για να μου κάνεις μήνυση και ότι άλλο τραβάει η καρδιά σου!…

    Με το ύφος που γράφεις, αποκαλύπτεται ότι είναι ναρίτης σε διατεταγμένη υπηρεσία.

    Τον δικηγόρο του Π.Μ. τον κάνεις τσάμπα ή πληρώνεσαι;

    Πρόσεχε μην την πάθεις, όπως στο γνωστό ανέκδοτο με τις πόντιες πουτάνες

    • Ο/Η EOΣ λέει:

      Σε «τακτοποίησε» και σένα ο Πάνος Δ….

      • Ο/Η Πάνος Δ. λέει:

        χαχα… κανονικά θα έπρεπε να τσαντιστώ με τα ανώνυμα «αλητάκο» αλλά είναι τόσο γελοία η υπόθεση που δεν μπορώ να τη δω καν ως θλιβερή (που είναι). Μόνο γέλιο μου προκαλεί :-)

  6. Ο/Η VPS λέει:

    Όσοι ανέχονται να είναι μέσα στα πίτουρα, σιγά-σιγά θα τους φάνε οι κότες…
    Και … ο νοών νοείτω…

    • Ο/Η T.S. λέει:

      Δυστυχώς VPS τα πίτουρα είναι τόσο πολλά που όσο και αν έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να τα αποφύγουμε αυτό δεν γίνεται.
      Μπορούμε όμως να αποφεύγουμε να μας τρώνε οι κότες, βάζοντας και τα πίτουρα και τις κότες στο κοτέτσι όπου και ανήκουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s